• Merlin's Music Box

    Merlin's Music Box



    Το Merlin's Music Box ήταν, είναι και θα είναι ένα φανζίν που κυκλοφόρησε το πρώτο του τεύχος τον Οκτώβριο του 1989 και έκλεισε τον έντυπο κύκλο του το 1995, έπειτα από 26 τεύχη. Ενεργοποιήθηκε εκ νέου την άνοιξη του 2014, αυτή τη φορά ηλεκτρονικά, μέσω του facebook και της ιστοσελίδας του, με σκοπό την παρουσίαση μουσικών σχημάτων και καλλιτεχνών από το χώρο της rock (και όχι μόνον), τη διοργάνωση εκδηλώσεων και, κυρίως, την τέρψη των φίλων του.
  • 1
sponsors inExarchia Μετα δεύτερο ΙΝΤΡΙΓΚΑ
  • Μάρτιος 1976: Ο Leter Bangs γράφει για το

    Μάρτιος 1976: Ο Leter Bangs γράφει για το "Metal Machine Music" του Lou Reed, "το σπουδαιότερο άλμπουμ που έγινε ποτέ"...

    Μετάφραση: Πάνος Τομαράς

    Αναδημοσίευση από το περιοδικό Creem , Μάρτιος 1976

    «Οφείλω το ενδιαφέρον μου για την ηλεκτρονική μουσική στον John Cale, έναν άνθρωπο που έχει συνεργαστεί με τον La Monte Young. Εκείνος με μύησε στην ιδέα του βόμβου και ανέκαθεν μου άρεσε η ιδέα της κιθάρας με φίντμπακ αλλά και να παίζω με τα τέιπς. Έτσι αποφάσισα να γράψω μουσική χωρίς στίχους και χωρίς σταθερό ρυθμό. Επικεντρώθηκα στο φίντμπακ παίζοντας με τις ταχύτητες χωρίς να κουρδίσω την κιθάρα μου σε κάποιο συγκεκριμένο κλειδί… Αυτό που έκανα το εννοούσα πολύ σοβαρά. Ήμουν και, χμ, μαστουρωμένος όσο δεν πάει…» (Ο Lou Reed για το Metal Machine Music ).

    Η κυκλοφορία του Metal Machine Music , του πέμπτου προσωπικού, διπλού άλμπουμ του Lou Reed τον Ιούλιο του 1975 ξεσήκωσε πραγματικό σάλο. Στην πλειοψηφία τους οι μουσικοκριτικοί (αλλά και το κοινό) του γύρισαν την πλάτη, ενώ ακούστηκαν διάφορες απόψεις, ότι δήθεν ήταν ένα «αστείο», ότι ο Reed ήθελε να ξεμπερδεύει με την εταιρεία του πασάροντάς της το άλμπουμ για να «ξεχρεώσει», ή ότι επρόκειτο απλώς για ένα πείραμα στην ηλεκτρονική μουσική. Σε γενικές γραμμές, το άλμπουμ «θάφτηκε». Ο μόνος κριτικός που το εκτίμησε στην εποχή του, ήταν (ποιος άλλος;) ο Lester Bangs. Γράφοντας για το δίσκο

    Read More
  • Λόγια ανθρώπων επιφανών: Roger Waters

    Λόγια ανθρώπων επιφανών: Roger Waters

     Σταχυολογεί ο Γιάννης Καστανάρας

    Ο Roger Waters μπορεί να  υπήρξε τραγουδιστής των Pink Floyd αλλά εδώ κάμποσα χρόνια έχει γίνει ακόμα πιο γνωστός (ιδίως στη νεότερη γενιά) για τις χολιγουντιανού τύπου "αναπαλαιώσεις" του έπους των Floyd "The Wall" (στην ουσία δικό του έργο, εμπνευσμένο από τον πατέρα του που έχασε τη ζωή του πολεμώντας στο Άντσιο της Ιταλίας το 1943), αλλά και για τον αγώνα του υπέρ των Παλαιστινίων και εναντίον του Αμερικανού προέδρου Donald Trump. Κατά καιρούς οι δηλώσεις και οι ενέργειές του έχουν προκαλέσει μεγάλες αντιπαραθέσεις όπως, για παράδειγμα, το κάλεσμά του προς όλους τους καλλιτέχνες να μποϊκοτάρουν το ισραηλινό απαρτχάιντ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού. Τον τελευταίο καιρό περιοδεύει ανά τον κόσμο (σε 23 χώρες, μη συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) παρουσιάζοντας ένα υπερθέαμα με τραγούδια από τα άλμπουμ των Pink Floyd με γενικό τίτλο 'Us and Them", μολονότι ο ίδιος αρνείται, όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια, το "εμείς κι αυτοί". Το Merlin's διάλεξε μερικά ενδεικτικά "τσιτάτα" του 75χρονου Βρετανού καλλιτέχνη και τα παρουσιάζει πάραυτα...

    Read More
  • ANTIΣΩΜΑΤΑ: μια βραδιά για τον Θάνο Ανεστόπουλο...

    ANTIΣΩΜΑΤΑ: μια βραδιά για τον Θάνο Ανεστόπουλο...

    Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

    Μια βραδιά για τον Θάνο Ανεστόπουλο και την κληρονομιά που άφησε. Οι φίλοι και συνεργάτες του στο μουσικό (και όχι μόνο ταξίδι) μαζεύτηκαν στο κατάμεστο Κύτταρο και παρουσίασαν ο καθένας με τον τρόπο του τραγούδια του Θάνου αλλά και δικά τους, που με κάποιο τρόπο συνδέονταν με αυτόν. Τη πρωτοβουλία αυτής της συναυλίας/μάζωξης είχαν τα παιδιά από τα Αντισώματα. Οι φωτογραφίες που παρουσιάζουμε είναι μια προσπάθεια να αποτυπωθεί η ομορφιά αυτής της βραδιάς μέσα από την ευαίσθητη ματιά του δικού μας φίλου και συνεργάτη Τηλέμαχου Παπαδόπουλου.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ, ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ, ΤΗΕ BOY, ΛΟΛΕΚ, EDGAR ALAN BAND, ALEX & STEF, NOMIK, ΒΑΣΗ ΝΤΟΥΛΣΙ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ & ΣΤΑΘΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΝΟRΜΑ, ΝΙΚΟΣ ΠΛΑΤΑΝΟΣ & GROUND ZERO. Επίσης, οι επί σκηνής συνοδοιπόροι του: Νίκος Γιούσεφ, Ειρήνη Τηνιακού, Σοφία Ευκλείδου, Γιώργος Κατσάνος, Αλέκος Βασιλάτος, Τηλέμαχος Μούσας & Χρήστος Λιάτσος. 

    Read More
  • Raw Power:

    Raw Power: " Street-walkin' cheetah with a hand full of napalm"...

    Γράφει ο Γιώργος Χούλλης

    Για το Raw Power θα μπορούσε να πει κανείς ό,τι είχε πει ο Brian Eno για την «μπανάνα» των Velvet Underground, δηλαδή, μπορεί να το αγόρασαν λίγοι όταν πρωτοκυκλοφόρησε, αλλά όσοι το έκαναν έτρεξαν να φτιάξουν τη δική τους μπάντα. Μέσα από τις κιθάρες που κοπανάνε αλύπητα, την άγρια ερμηνεία του Iggy Pop και τον ακατέργαστο ήχο του, το Raw Power ήταν ο δίσκος που έβαλε τα θεμέλια για την punk λαίλαπα που θα ξεσπούσε λίγα χρόνια αργότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο και την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Δυστυχώς όμως για τον Iggy και την παρέα του, τα πράγματα δεν φάνηκαν εξαρχής ότι θα γινόντουσαν έτσι… Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή.

    Read More
  • Patti Smith, M train:

    Patti Smith, M train: "Το έδαφος που έχουμε καλύψει"...

    Γράφει η Φαίη Φραγκσικάτου

    - «Έχεις χάσει τη χαρά. Χωρίς χαρά είμαστε νεκροί».
    - «Πώς θα την ξαναβρώ;»
    -«Βρες αυτούς που την έχουν και άσε την τελειότητά τους να σε γεμίσει».

    «Εδώ η χαρά, εδώ και η εγκατάλειψη. Λίγο μεσκάλ. Λίγο κωλοβάρεμα, αλλά κυρίως δουλειά. Έτσι ζω, σκέφτομαι». Βρισκόμαστε στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Μια γυναίκα κοντά στα εβδομήντα γράφει ένα βιβλίο που η ίδια το ονοματίζει «οδικό χάρτη της ζωής της». Γράφει για ταξίδια, για τη ζωή της με τον άντρα της πριν εκείνος πεθάνει, για την ανάγκη της να συνδεθεί με τους λογοτέχνες που θαύμασε. Για το πώς άλλαξε η σχέση της με το χρόνο μεγαλώνοντας, το χρόνο που πέρασε σαν «ρολόι χωρίς δείκτες». Η γυναίκα αυτή, εκτός από συγγραφέας υπήρξε διάσημη μουσικός του πανκ ροκ. Μιας μουσικής που δεν προδιαθέτει για ρομαντικές περσόνες, οι οποίες ερωτεύονται τον «άνθρωπο άγγελο απ το Ντιτρόιτ», ούτε επιδιώκουν ενδοσκοπικά ταξίδια αναζήτησης του εαυτού τους. Όμως, στο βιβλίο αυτό καταγράφεται η νοσταλγία ενός μεγάλου έρωτα, πολλά ταξίδια μικρών και μεγάλων αποστάσεων με προορισμό πολλές διαστάσεις, μια διαρκής ανάγκη για καταγραφή των καθημερινών, απλών και σύνθετων στιγμών, για αφήγηση των ονείρων. Μια καταγραφή της ψηλάφησης του φαινομένου της ζωής. Της ζωής, όπως

    Read More
  • Okwaho: S/T άλμπουμ (ψηφιακή μορφή)

    Okwaho: S/T άλμπουμ (ψηφιακή μορφή)

    Γράφει ο Βαγγέλης Χαλικιάς

    Οι Okwaho είναι μια τριμελής Αθηναϊκή μπάντα η οποία τον Μάρτη του 2018 παρουσίασε την πρώτη της δισκογραφική δουλειά σε ψηφιακή μορφή. Eίναι αυτό που λέμε «κάτι διαφορετικό» τουλάχιστον για τα δικά μου ακούσματα. Ο ήχος τους ξεκινά από το ομώνυμο τραγούδι των Black Sabbath, κάνει μια βόλτα στην επικρατούσα τα τελευταία χρόνια stoner αισθητική και πιάνει λιμάνι στο πιο ακραίο doom που αντέχει κανείς.

    Read More
  • Ένα εξώφυλλο, χίλιες λέξεις:

    Ένα εξώφυλλο, χίλιες λέξεις: "Naked City" (John Zorn)

    Γράφει ο Θανάσης Ζελιαναίος


    Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι μουσικές αναζητήσεις του John Zorn τον οδηγούν στη δημιουργία ενός νέου σχήματος με το όνομα Naked City. Οι παλιοί του γνώριμοι Joey Baron και Wayne Horvitz τον πλαισιώνουν και η προσθήκη των εκπληκτικών Bill Frisell και Fred Frith τους καθιστούν κάτι σαν σούπερ γκρουπ. Το 1990 κυκλοφορεί το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ του σχήματος, από την Nonesuch φυσικά που τον στέγαζε δισκογραφικά εκείνη την εποχή. Στα 55 λεπτά του παρελαύνουν καμιά εικοσαριά, ως επί το πλείστον μικροσκοπικά από άποψη χρονικής διάρκειας, δικά του θέματα που συνδυάζουν το αρτίστικο πανκ και την noir-τζαζ, ενώ ανάμεσά τους παρεμβάλλονται γνωστά θέματα των Morricone, Mancini, Ornette Coleman, Jerry Goldsmith και John Barry σε διασκευές όμως που μόνο ένας αθεόφοβος σαν τον Zorn θα μπορούσε να επιφυλάξει στον ακροατή. Ωστόσο, το μουσικό του μέρος δεν μας απασχολεί εδώ, καθώς η πρώτη οπτική επαφή με το άλμπουμ γίνεται με το εμβληματικό εξώφυλλο, τη σχεδόν πενηντάχρονη ιστορία του οποίου αξίζει να δούμε. Και υπεύθυνος για αυτό είναι ο μεγάλος Weegee (αληθινό όνομα Arthur Fellig), ο σημαντικότερος φωτορεπόρτερ αστυνομικού ρεπορτάζ στη Νέα Υόρκη εκείνη την εποχή.

    Read More
  • The Last Drive:

    The Last Drive: "Always The Sun", το τρίτο κομμάτι μέσα από το νέο, ομώνυμο άλμπουμ που κυκλοφορεί στις 20 Απριλίου...

    φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

    "Always The Sun", το τρίτο κομμάτι μέσα από το νέο ομώνυμο άλμπουμ των Last Drive που κυκλοφορεί στις 20 Απριλίου από τις Labyrinth Of Thoughts/The Lab Records

    Η επίσημη παρουσίαση του άλμπουμ στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί στο κλαμπ Fuzz το Σάββατο, 19 Μαΐου, ενώ την Πέμπτη 10 Μαΐου οι Drive θα εμφανιστούν στην Κερκυρα (Πολύτεχνο), την Παρασκευή 11 Μαΐου στα Ιωάννινα στον Πολυχώρο Αγορά μαζί με τους "ντόπιους" Tristessa και Δε Luckies, ενώ την επομένη, Σάββατο 12 Μαΐου, το συγκρότημα θα βρίσκεται στην Πάτρα (Ghetto Bar and more).

    Read More
  • Eddie Cochran  - C’mon Everybody

    Eddie Cochran - C’mon Everybody

    Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

    Σάββατο 16 Απριλίου του 1960 και λίγο πριν τα μεσάνυχτα ένα ταξί διαβαίνει με μεγάλη ταχύτητα τον αυτοκινητόδρομο του Wiltshire κάτω στην Νοτιοδυτική Αγγλία. Μέσα στο ταξί οι επιβαίνοντες συζητούν για την μουσική τους περιοδεία που λαμβάνει χώρα κατά μήκος του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο μάνατζερ της περιοδείας Pat Thompkins, ο τραγουδιστής και υπεύθυνος για την μεγάλη επιτυχία Be-Bop-A-Lula, Gene Vincent, ο 21ος χρόνων Eddie Cochran μαζί με την αρραβωνιαστικιά του και τραγουδοποιό Sharon Sheeley οδεύουν προς την επόμενη πόλη για ένα επόμενο live. Μέσα στην βαριά νύχτα και στην ιλιγγιώδη ταχύτητα ένα από τα λάστιχα του οχήματος θα σκάσει, το ταξί θα καρφωθεί πάνω σε ένα φανάρι του δρόμου και πριν τη σύγκρουση ο Eddie Cochran θα πέσει πάνω στην μέλλουσα γυναίκα του για να την προστατεύσει από το μεγάλο κακό. Ο ίδιος δυστυχώς θα εκσφενδονιστεί έξω από το αμάξι θα χτυπήσει σοβαρά το κεφάλι του και μετά από κάμποσες ώρες θα καταλήξει, νέος, όμορφος και άδοξα χαμένος στο πλησιέστερο νοσοκομείο της κοντινής πόλης έχοντας σώσει την γυναίκα του από βέβαιο θάνατο και με τους υπόλοιπους δυο φίλους του να ‘χουν γλιτώσει από καθαρή τύχη.

    Read More
  • Bill Callahan: Ο φυσικός ήχος της κάθε μικρής ιστορίας

    Bill Callahan: Ο φυσικός ήχος της κάθε μικρής ιστορίας

    Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

    Αν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο τη μουσική του Bill Callahan, θα βρει ταμπέλες τύπου “lo-fi”, “underground rock”, “alternative country’’. Ο Callahan γεννήθηκε το 1966 στο Maryland των ΗΠΑ. Από το 1990 έως το 2005 κυκλοφόρησε δώδεκα δίσκους με το όνομα Smog και από 2007 ως το 2013 άλλους τέσσερις με το όνομά του. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για έναν παραγωγικό καλλιτέχνη, ο οποίος ξεκίνησε με μικρές πειραματικές φόρμες ήχου και εξελίχθηκε σε τραγουδοποιό που ενσωματώνει στοιχεία του παραδοσιακού αμερικάνικου ήχου σε μια lo-fi αισθητική.

    Read More
  • O Brian Jones, ένα μπλάκαουτ στη Νέα Υόρκη και μια... πρώτη φορά.

    O Brian Jones, ένα μπλάκαουτ στη Νέα Υόρκη και μια... πρώτη φορά.

    "Την πρώτη φορά που πήρα χάπια ήμουν με τον Brian Jones. Θα έλεγα ότι ακόμα και τότε είχα καταλάβει ότι κάποια μέρα θα πέθαινε από υπερβολική δόση. Το έκανε με ένα τρελό τρόπο, αναμιγνύοντας βαρβιτουρικά με μπενζεντρίνες  - κόκκινα χαπάκια, κίτρινα χαπάκια, ριγέ χαπάκια.  «Πρέπει να δοκιμάσεις», είπε ο Brian και μου πάσαρε μια χούφτα πολύχρωμες κάψουλες.

    Read More
  • Tango With Lions:

    Tango With Lions: "The Light", κύκλος γύρω απ’ το φως...

    Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

    φωτο: Ευτυχία Βλάχου


    Οι Tango With Lions σχηματίστηκαν το 2007 από την Κατερίνα Παπαχρήστου. Ξεκίνησαν σαν μια μεταβαλλόμενη μουσική κολεκτίβα και εξελίχθηκαν στη σημερινή, σταθερή πλέον, σύνθεση τους. Στο παρελθόν έχουν κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, το Verba Time (2010) και το A Long Walk (2013). Τον Ιανουάριο του 2018 κυκλοφόρησαν το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ τους με το τίτλο The Light.

    Read More
  • O ανήθικος κος Russ Meyer

    O ανήθικος κος Russ Meyer

    Του Ηρακλή Ρενιέρη
    Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο τεύχος #23 του Merlin’s Music Box (Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 1994)

    Ο Russ Meyer είναι ίσως ο μοναδικός σκηνοθέτης sexploitation[1] ταινιών που μπορεί ταυτόχρονα να θαυμάζεται από κατεστημένους κινηματογραφικούς κριτικούς χωρίς να ξεφεύγει απ’ αυτό το χώρο και το ανάλογο κοινό. Οι ταινίες του μας ξαναγυρίζουν στην εποχή που οι άντρες ήταν άντρες και οι γυναίκες ονειρικά πλάσματα. Ο ίδιος ο Meyer συνηθίζει να περιγράφει τις γυναίκες που παίζουν στις ταινίες του ως “υδραυλικές” αλλά δεν υπάρχει πιο καλή περιγραφή αυτής της ιδέας από την αφήγηση στην ταινία του Mondo Topless «μέχρι τώρα πιστεύατε πως τέτοιες γυναίκες υπήρχαν μόνο στα όνειρά σας κι όμως είναι πραγματικές! Απίστευτα πραγματικές!»

    Read More
  • The Karamazov Project: Out Of The Woodwork (βινύλιο, digital download)

    The Karamazov Project: Out Of The Woodwork (βινύλιο, digital download)

    γράφει ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ

    Οι Karamazov Project είναι ουσιαστικά το προσωπικό πόνημα του Πάνου Πανταζόπουλου, ο οποίος δημιούργησε εξολοκλήρου τα τραγούδια του Out of the Woodwork ενώ κάποιοι από τους μουσικούς που συμμετείχαν στην ηχογράφηση του δίσκου εμφανίζονται και στις συναυλίες της μπάντας αυτή την εποχή.

    Read More
  • The Last Drive: Το νέο, ομώνυμο άλμπουμ τους από μια δεύτερη σκοπιά...

    The Last Drive: Το νέο, ομώνυμο άλμπουμ τους από μια δεύτερη σκοπιά...

    Γράφει ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ

    Φωτο: ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ( QoQ photos )

    Οι παλαιότεροι τους θεωρούν ως την καλύτερη μπάντα garage punk , ή και post punk garage στη χώρα, ή ως το καλύτερο αγγλόφωνο συγκρότημα του 20ου αιώνα στην Ελλάδα.
    Έλα όμως που οι θρυλικοί πλέον Last Drive , έκρυβαν εκπλήξεις και για τον 21ο και την igeneration. Το να πω ότι είναι σαν το παλιό καλό κρασί, δεν αποδίδει την αίσθηση που σου δημιουργούν όταν ακούς το νέο τους άλμπουμ The Last Drive , για πρώτη φορά. Η μπάντα που πήρε το όνομά της από την ονομασία ενός κοκτέιλ που σέρβιρε στα 80's ένα μπαρ στην περιοχή των Αμπελοκήπων, μας "σερβίρει" ένα απίθανο νέο κοκτέιλ ήχων με τίτλο το όνομά της.

    Read More
  • Birthday Kicks & Marielito  στο Bad Tooth 29/03/2018 (videos)

    Birthday Kicks & Marielito στο Bad Tooth 29/03/2018 (videos)

    Οι Birthday Kicks, oι παλιοί μας γνώριμοι από τη Λάρισα, κατεβηκαν για μια φορά ακόμα στην Αθήνα για να δώσουν ένα από τα καλύτερα live τους που έχω παρακολουθήσει. Αυτή τη φορά επαιξαν τη Πέμπτη 29/3/18 στη σκηνή του Bad Tooth, με παρέα τον Marielito (a.k.a. Γιώργο). To Merlin's Music Box υποστήριξε αυτό το live και όπως ειναι φυσικό το τράβηξε και σας το παρουσιάζει. 

    Read More
  • Μαθήματα Ιστορίας: Tampa Red, ο μάγος της κιθάρας...

    Μαθήματα Ιστορίας: Tampa Red, ο μάγος της κιθάρας...

    Γράφει ο Mickey Pantelous

    Ο Tampa Red έχει μείνει στην ιστορία των blues κυρίως για τις κιθαριστικές του ικανότητες και τη χαρακτηριστική single-string slide τεχνική του, αλλά και για τα τραγούδια που έγραφε επηρεάζοντας μεγάλους κιθαρίστες της blues σκηνής του Σικάγο όπως τον Big Bill Broonzy, τον Robert Nighthawk και τον Muddy Watters , αλλά και άλλους μουσικούς όπως τον Elmore James και τον Mose Allison. Από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι τα «Anna Lou Blues», «Crying Won’t Ηelp You», «It Hurts Μe Τoo» (το ποίο είχα την τύχη να ακούσω ζωντανά από τον Luther Allison στο κατάμεστο Ρόδον το 1996, σε μια εκτέλεση όπου ο Luther ζήτησε από το κοινό να μάθει επιτόπου τους στίχους και να το τραγουδήσει μαζί του), «Love Ηer With A Feeling», «Black Angel Blues», κ.α.

    Read More
  • Χώρα το όνειρο

    Χώρα το όνειρο

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Πριν μερικές ημέρες διάβασα εδώ στο Merlin’s Μusic Βox, ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο της Φαίης Φραγκισκάτου , σχετικό με το ότι στην Ελλάδα δεν αναπτύχθηκε ποτέ μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η αστυνομική νουάρ λογοτεχνία. Μια «σχολή», η οποία την ίδια περίοδο γνώρισε μεγάλη άνθιση τόσο στην Ευρώπη, με κυριότερες χώρες τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, όσο και στις ΗΠΑ. Η Φαίη προβάλλει τα δικά της επιχειρήματα για ποιους λόγους δεν συνέβη αυτό στην Ελλάδα, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο της. Τα επιχειρήματα που αναπτύσσει είναι σωστά, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι μόνο αυτοί οι λόγοι. Η δική μου άποψη είναι ότι το μετεμφυλιακό κράτος προσπάθησε να κάθε τρόπο να κρύψει στα “υπόγεια” κάθε τι που «χαλούσε» την αφήγησή του γύρω από τη πραγματικότητα της καθημερινής ζωής μιας ρημαγμένης χώρας που μόλις είχε βγει από έναν άγριο ιδεολογικό εμφύλιο πόλεμο. Γιατί, όπως το ελληνικό κράτος της εθνικοφροσύνης δεν ήθελε επ’ ουδενί να παραδεχτεί ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν στην Ελλάδα φτωχοί αλλά και ψυχικά πάσχοντες, έτσι δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι στην Ελλάδα υπήρχαν παραβατικές συμπεριφορές -πόσο μάλλον εγκλήματα- ειδικά αν αυτές οι συμπεριφορές προέρχονταν από την αστική κυρίαρχη τάξη. Μια

    Read More
  • The Karamazov project -

    The Karamazov project - "Out of the Woodwork" live στο ΙΛΙΟΝ plus 25/03/2018 (video)

    Out of the Woodwork λέγεται η 1η full-length δουλειά του Πάνου Πανταζόπουλου και της μπάντας του με το ιδιαίτερο όνομα the Karamazov project. 25η Μαρτίου 2018 ανήμερα της "εθνικής παλιγγενεσίας" και όσοι αντέχαμε, μετά τις παρελάσεις, τις σκορδαλιές και τα τσίπουρα, τραβήξαμε για το ΙΛΙΟΝ plus να δούμε και να ακούσουμε την, επί αθηναικής σκηνής, παρουσίαση του εν λόγω δίσκου. 

    Read More
  • Jeffrey Lee Pierce  - Ο Κήρυκας των Punk - Blues

    Jeffrey Lee Pierce - Ο Κήρυκας των Punk - Blues

    Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

    Τον αποκαλούσαν «Marilyn Monroe απ’ την κόλαση» λόγω του παρουσιαστικού και του αυτοκαταστροφικού του βίου που μόνιαζε με το τρίπτυχο sex, drugs & rock n’ roll. Είχε αυτή την περίεργη θεωρία πως όλοι οι σεισμοί που συνέβαιναν στο Los Angeles προκαλούνταν από την ένταση που δημιουργείτο όταν υπήρχε μαζική χρήση ηρωίνης από τα πρεζάκια της πόλης. Κουβαλούσε πάντα μαζί του ένα σημείωμα που του είχε χαρίσει η Debbie Harry και περιείχε οδηγίες για το πώς έβαφε τα μαλλιά της καθώς και τα συγκεκριμένα προϊόντα που χρησιμοποιούσε. Ο ίδιος υπήρξε κάπου εκεί στα 70s πρόεδρος του Blondie’s U.S fan club ενώ αργότερα όταν συνάντησε την Debbie συνεργάστηκαν στο άλμπουμ Miami με την δεύτερη να του κάνει backing vocals και να αναγράφεται στα credits ως D.H. Laurence, Jr.! Βαριά τοξικομανής και αλκοολικός, όταν βρισκόταν κοκαλωμένος από ουσίες μετατρεπόταν σε έναν κακό άνθρωπο προς τους φίλους και συνεργάτες του, όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές με όλους τους εθισμένους. Οι καραμπίνες του μυαλού του όπλιζαν συνέχεια στίχους παράφορα παρανοϊκούς και η μουσική του ιδιοφυία ήθελε να φέρει κοντά σε αυτούς, τα blues του Mississippi με το punk της δικής του γενιάς που συνέβαινε εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70.

    Read More
  • The Last Drive: S/T (Labyrinth of Thoughts /The Lab Records 2018)

    The Last Drive: S/T (Labyrinth of Thoughts /The Lab Records 2018)

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Φωτό: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

    Το 1996 ο γνωστός (και υπερεκτιμημένος) ραδιοφωνικός παραγωγός, πρόεδρος του eλληνικού παραρτήματος της πολυεθνικής δισκογραφικής εταιρίας Virgin και αρχισυντάκτης του μουσικού περιοδικού Ποπ και Ροκ Γιάννης Πετρίδης, είχε γράψει στο editorial ενός από τα τεύχη εκείνης της χρονιάς: “Το Rock στην Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι ελληνόφωνο. Δεν ταιριάζει στον Έλληνα ο aγγλικός στίχος και όσα συγκροτήματα τραγουδούν στα aγγλικά ακούγονται ως καρικατούρες χωρίς να γνωρίζουν καμία επιτυχία. Ακόμη και το πιο γνωστό aγγλόφωνο συγκρότημα, οι Last Drive παίζουν ανάμεσα σε πενήντα φίλους τους.”

    Read More
  • Ελληνικό μεταπολεμικό νουάρ ή οι ιστορίες που δε γράφτηκαν...

    Ελληνικό μεταπολεμικό νουάρ ή οι ιστορίες που δε γράφτηκαν...

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Αυτό τον καιρό ξαναδιάβαζα βιβλία του Γιάννη Μαρή και παρακολούθησα ξανά τις προσπάθειες μεταφοράς έργων του στο σινεμά (Έγκλημα στα Παρασκήνια, Έγκλημα στο Κολωνάκι κτλ.) Ακόμη και σήμερα, μετά από 25 χρόνια και βάλε που διαβάζω αποκλειστικά αστυνομικό μυθιστόρημα, δεν έχω απάντηση γιατί στην Αθήνα δεν υπήρξε μεγάλη παραγωγή νουάρ μεταπολεμικά. Βιβλία όπως το Έγκλημα του Ψυχικού του Νιρβάνα και ο Κίτρινος Φάκελος του Καραγάτση, απέχουν πολύ από το να είναι αστυνομικά νουάρ.

    Read More
  • Fuel Eater: Νέο πόνημα, νέες ιδέες...

    Fuel Eater: Νέο πόνημα, νέες ιδέες...

    Χαμένοι στο δικό τους σύμπαν, οι Fuel Eater στέλνουν τα δικά τους σήματα προς γήινους και εξωγήινους. Έχουν ένα νέο, δεύτερο άλμπουμ και η μετάδοσή του μέσω κοσμικών ακτίνων θα μπορούσε να αποτελέσει ένα φανταστικό μέσον προσέγγισης αιφνιδιάζοντας ευχάριστα τον ακροατή. Εξάλλου, είναι ζήτημα φαντασίας, όπως όλα. Το Soberian Kinship ακούγεται απνευστί και μέχρις ότου η άκατος των Fuel Eater φτάσει στον προορισμό της για να εξερευνήσει νέα μουσικά τοπία, αρκούμαι να ακούω ξανά και ξανά το δίσκο επειδή τις τελευταίες μέρες διευκολύνει τις πρωινές μου βόλτες στο Λόφο. Και μπορεί οι στίχοι να εκφράζουν ενίοτε μια παρατεταμένη απειλή και η μουσική να πηγάζει μέσα από μια doom/stoner, άκρως επιθετική διάθεση, αλλά οι μεταλλικές κλαγγές, οι οποίες στην ουσία διέπουν το συγκεκριμένο μουσικό έργο, είναι τόσο εύστοχες που μολονότι είσαι βέβαιος πως τις έχεις ξανακούσει χιλιάδες φορές, το Soberian Kinship χρησιμοποιεί ένα μαγικό ραβδί προκειμένου να σε πείσει για το αντίθετο.

    Τρία χρόνια μετά το Centralia , οι Πατρινοί Fuel Eater ετοίμασαν ένα άλμπουμ όπου δεν λείπουν τα κοινωνικά μηνύματα, κάτι σπάνιο για συγκρότημα του είδους, και αυτό σίγουρα είναι ένα ιδιαίτερο θετικό πρόσημο στο σύνολο της δουλειάς τους. Το Merlin’s θεώρησε επιβεβλημένo μια σύντομη, επεξηγηματική προσέγγιση από την ίδια την

    Read More
  • Cyclothymics: Aποκλειστική συνέντευξη εν αναμονή του πρώτου τους άλμπουμ...

    Cyclothymics: Aποκλειστική συνέντευξη εν αναμονή του πρώτου τους άλμπουμ...

     Συνέντευξη: apo arm

    b/w photos: Elina Panik

    «Οι Cyclothymics, ξεκίνησαν ως ένα τρίο το καλοκαίρι του 2014 για group therapy μεταξύ φίλων και το 2015, με κάποιες ανακατατάξεις, γίνανε κουαρτέτο για τα καλά», διαβάζω στο βιογραφικό τους! Αλήθεια λένε, τους γνωρίζω πολλά χρόνια! Επ’ αφορμή του δίσκου που πρόκειται να κυκλοφορήσουν αλλά κι ενός επερχόμενου live στο Αν, τους συνάντησα ένα κυριακάτικο απόγευμα στην Ίντριγκα, έναν χώρο αγαπημένο και οικείο για όλους μας. Μιλήσαμε για πολλά και διάφορα…

    Read More
  • The Steams: Aπό την άγρια ζύμωση στην εμπραγμάτωση της ανάγκης για έκφραση...

    The Steams: Aπό την άγρια ζύμωση στην εμπραγμάτωση της ανάγκης για έκφραση...

    Το Wild Ferment, το ντεμπούτο άλμπουμ των Steams, είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες δουλειές που κυκλοφόρησαν πρόσφατα από ελληνική μπάντα. Μέσα σε ένα ψυχεδελικό ηχοτρόπιο, όπου το progressive rock συναντά την παραδοσιακή μουσική με λαούτα, τσαμπούνες και, κυρίως, με τη λύρα του Ψαραντώνη, οι Steams προσθέτουν το δικό τους λόγο στην εγχώρια σκηνή και φαίνεται πως έχουν να πουν ακόμα πολλά. Το Merlin’s Music Box, ζήτησε από τον Πάνο Δημητρόπουλο, τον κιθαρίστα, τραγουδιστή και πρώτο μηχανοδηγό της αμαξοστοιχίας των Steams, να πει μερικά λόγια για τη διαδικασία της παραγωγής του άλμπουμ, για το συγκρότημα και για τη συνεργασία τους με τον Ψαραντώνη.

    Read More
  • Nightstalker, Breath After Coma & Honeybadger στο Gagarin205 στις 10/03/2018 (videos)

    Nightstalker, Breath After Coma & Honeybadger στο Gagarin205 στις 10/03/2018 (videos)

    Σάββατο 10 του Μάρτη και η CU διοργάνωσε στο Gagarin205 μία ακόμα συναυλία. Αυτή τη φορά με τους Nightstalker πλαισιωμένους από τους Breath After Coma και τους Honeybadger. Οι ενστάσεις πολλές. Πρώτα απ' όλα ο τρόπος επιλογής των support που θύμιζε ψηφοφορία reality. Κατά δεύτερον η διοργάνωση από μία πολυεθνική κινητης τηλεφωνίας που σίγουρα δεν συνάδει με το rock ή τουλάχιστον με αυτό που εχουμε κάποιοι από εμας στο μυαλό και τη ψυχή μας για rock. Από την άλλη ήταν δωρεάν και άρα ήταν μια καλή ευκαιρία για πολλά νέα παιδιά που δεν τους περισσεύει το χαρτζιλίκι να πάνε σε ένα live και δούν από κοντά τρείς πολύ καλές μπάντες. Μουσικά πάντως ήταν μια υπέροχη βραδιά από την οποία φύγαμε με ένα πλατύ χαμόγελο ευχαρίστησης (όπως πάντα άλλωστε όταν παίζουν οι Nightstalker). 

    Read More
  • Αντισώματα - Songs of Freedom στο ΚΥΤΤΑΡΟ στις 02/03/2018 (videos)

    Αντισώματα - Songs of Freedom στο ΚΥΤΤΑΡΟ στις 02/03/2018 (videos)

    Τη Παρασκευή 2 Μαρτίου βρεθήκαμε στο ετήσιο μουσικό ραντεβού των Αντισωμάτων με τίτλο Songs of Freedom . Για περισσότερες από 5 ώρες το Κύτταρο ξεχείλισε από τις μουσικές των Tsiri Band , Λάμπρου Παπαλέξη & Διονύση Τελειόπουλου (από τις Χτισμένες... των Θεμελίων ), Dismissers , Coyote's Arrow , Last Drive παρέα με τους Δημήτρη Πουλικάκο & Νίκο Σπυρόπουλο , Mr. Highway Band , Αδερφοφάδες μαζί με τον Mc Yinka και τέλος των Θραξ Πανκc . Όπως έλεγε και η πρόσκληση "Μουσικοί και συγκροτήματα ... για την ελευθερία, την ουτοπία, την αλληλεγγύη, τον αγώνα των ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή".

    Read More
  • Οι Rolling Stones στα sixties: Δισκογραφικός οδηγός για αρχάριους - αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι! (Μέρος Δεύτερο)

    Οι Rolling Stones στα sixties: Δισκογραφικός οδηγός για αρχάριους - αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι! (Μέρος Δεύτερο)

    Γράφει ο Θανάσης Ζελιαναίος

    Β. Τρία αμερικάνικα άλμπουμ

    Όπως επισημάνθηκε στο Πρώτο Μέρος, οι Αμερικανοί δεν ακολουθούσαν τον βρετανικό κανόνα σύμφωνα με τον οποίο τα σινγκλ έμεναν έξω από τα άλμπουμ. Οι αμερικανικές εκδόσεις συνήθως τα συμπεριλάμβαναν στη θέση άλλων που υπήρχαν μόνο στο βρετανικό και έμεναν προς στιγμή ανέκδοτα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αυτά, μαζί με κάποια άλλα που υπήρχαν μόνο σε αγγλικά επτάιντσα, κατά καιρούς οι Αμερικάνοι τα συγκέντρωναν σε κάποια άλμπουμ τα οποία, φυσικά, δεν ήταν ούτε best of αλλά ούτε και κανονικά στούντιο LP. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται τρία τέτοια άλμπουμ που έχουν αρκετό ενδιαφέρον μιας και περιλαμβάνουν μερικά τραγούδια εντελώς ανέκδοτα στην αγγλική δισκογραφία τους. Γι’ αυτό αξίζει να εξεταστούν πιο αναλυτικά.

    Read More
  • My Crow – στιγμιότυπα ποίησης του Raymond Carver

    My Crow – στιγμιότυπα ποίησης του Raymond Carver

    γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Οι θεωρητικοί της λογοτεχνίας λένε ότι ο Ρέιμοντ Κάρβερ κατάφερε να ανανεώσει την αμερικάνικη πεζογραφία των 80s. Δεν είμαι σίγουρη ότι θα δεχόταν τέτοιες ταμπέλες αν ζούσε ακόμη. Η ζωή του Κάρβερ κύλησε στο μεγαλύτερο μέρος της αθόρυβα, όσο αθόρυβα κυλάει η ζωή των φτωχών που αποκτούν οικογένεια πολύ νωρίς, δε μορφώνονται, έχουν πρόβλημα με το ποτό, και το μεροκάματο δεν τους φτάνει. Στις αρχές της δεκαετίας του 80 κερδίζει μια υποτροφία από την Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων που του επιτρέπει να σταματήσει να εργάζεται προκειμένου να γράψει. Το 1983 είναι υποψήφιος για το βραβείο Πούλιτζερ με τη συλλογή διηγημάτων Καθεδρικός ναός. Πεθαίνει το καλοκαίρι του 1988. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να αφήσει πίσω του ένα έργο που στο σύνολό του δημιουργεί ένα θετικό συναισθηματικό φορτίο στον αναγνώστη, μιλώντας του για ιστορίες ανθρώπων που προσπαθούν απλά να βγάλουν τη μέρα, καταβάλλοντας όμως έναν συνεπή και έντιμο αγώνα επιβίωσης. Συνεπή με τον εαυτό τους και συμβατό με τον μικρόκοσμο γύρω τους.

    Read More
  • Οι Rolling Stones στα sixties: Δισκογραφικός οδηγός για αρχάριους - αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι! (Μέρος Πρώτο)

    Οι Rolling Stones στα sixties: Δισκογραφικός οδηγός για αρχάριους - αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι! (Μέρος Πρώτο)

    Mια σχεδόν επική προσπάθεια από τον Θανάση Ζελιαναίο

    Το να συμμαζέψει κανείς το δισκογραφικό χάος των Rolling Stones της δεκαετίας του ‘60 είναι μια πολύ καλή σπαζοκεφαλιά. Πόσο μάλλον όταν ο γράφων επιχείρησε να το κάνει αυτό πριν από καμιά εικοσιπενταριά χρόνια και σε μια εποχή που μοναδικά του εφόδια ήταν τα διάφορα μουσικά έντυπα της εποχής και κάποια βιβλία που ναι μεν παρείχαν αρκετά στοιχεία όχι όμως και όλα. Έτσι, το τελικό αποτέλεσμα ήταν αρκετά ικανοποιητικό και με βοήθησε να συμπληρώσω την δισκογραφία τους για τη συγκεκριμένη περίοδο, έπρεπε όμως να έρθει το ίντερνετ για να μου προσθέσει καινούργιους πονοκεφάλους περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο τα ήδη περιπεπλεγμένα πράγματα, πάνω που νόμιζα κι εγώ ο αδαής ότι τα ήξερα όλα. Ωστόσο με λίγη ακόμα έρευνα τελικά πιστεύω ότι τώρα πια έχω ξεκαθαρίσει το τι ακριβώς συμβαίνει.

    Read More
  • Η Οργισμένη Πολιτική του Joe Strummer:

    Η Οργισμένη Πολιτική του Joe Strummer: "Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για αυτό που πιστεύω ότι είναι σωστό"...

     του Antonino D’Ambrosio

    Ο Joe Strummer, πρωτοπόρος μουσικός του punk rock, πρώην μέλος των Clash και πολιτικός ακτιβιστής, πέθανε προδομένος από την καρδιά του στο σπίτι του στο Σόμερσετ σε ηλικία πενήντα χρονών στις 22 Δεκεμβρίου 2002. Σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια νωρίτερα, οι Clash είχαν εκτοξευτεί στη λονδρέζικη μουσική σκηνή για να γίνουν μια από τις πιο επαναστατικές μπάντες όλων των εποχών – συνθέτοντας ένα ετερογενές μείγμα από διάφορα μουσικά στυλ και δίνοντας εκρηκτικές συναυλίες με έναν αριστερό πολιτικό ακτιβισμό που εμπνέει πολλούς μέχρι σήμερα.

    Read More
  • Everett True: Για τον Kurt...

    Everett True: Για τον Kurt...

    Στην αρχή ένιωσα προδομένος με την αυτοκτονία του Kurt, αλλά αυτό το συναίσθημα εξαφανίστηκε γρήγορα τους επόμενους μήνες. Ο κόσμος λέει ότι η αυτοκτονία είναι η απόλυτη πράξη δειλίας, αλλά ξέρετε κάτι; Είναι πολύ μεγαλύτερη δειλία αν αφήσεις τη ζωή σου να χαθεί στα ανώνυμα χρόνια του ποτού και των ναρκωτικών, αν τη χαραμίσεις αφήνοντας την κατάθλιψη να σε καταπιεί μπροστά στην οθόνη μιας τηλεόρασης επειδή φοβάσαι να κάνεις μια αλλαγή. Σίγουρα, θεωρώ υπεύθυνους τους μάνατζέρ του επειδή περίμεναν pπάρα πολλά από αυτόν, ενώ εκείνος αισθανόταν τόσο εύθραυστος. Σύντομα όμως το ξεπέρασα. Δεν ήθελαν να τον σκοτώσουν! Απλώς προσπάθησαν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να εξυπηρετήσουν τους πάντες, να κάνουν αυτά που τους ζητούσαν η Courtney και ο Kurt, o Krist και ο Dave.

    Read More
  • Have Μercy: Οι Last Drive και τα παιδιά των 90ς…

    Have Μercy: Οι Last Drive και τα παιδιά των 90ς…

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ)

    Τα πράγματα γίναν κάπως έτσι: Το 1990 οι Last Drive κυκλοφορούν το άλμπουμ Blood Nirvana. Στη σκηνή εκείνη την περίοδο παίζουν με τους Dead Moon, τους Wipers, τους Jesus & Mary Chain, τους Gun Club. Παίζουν δυνατά ριφ κιθάρας με επιρροές Americana, desert rock και το αυτί των 16χρονων εκείνης της εποχής διεγείρεται. Η δική μου γενιά δεν είχε την πολυτέλεια της πολυσυλλεκτικότητας του ήχου των 80ς – post punk, psychobilly, garage revival. Μετά την επέλαση της ηλεκτρονικής ποπ κονσέρβας αυτό που υπήρχε διαθέσιμο για τα αυτί μας ήταν το κιθαριστικό ροκ που έπαιρνε σιγά σιγά τον δρόμο του grunge. Όμως, οι Last Drive δεν οικειοποιήθηκαν την ευκολία του θορύβου του grunge ούτε το 1992, όταν κυκλοφόρησαν το F*head Entropy.

    Read More
  • John Lurie:

    John Lurie: "Νομίζω σήμερα ότι οι άνθρωποι ως επί το πλείστον είναι σχεδόν χαμένοι και φοβισμένοι. Έτσι κάνουν οτιδήποτε πιστεύουν ότι θα τους φέρει την επιτυχία, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να πατήσουν επί πτωμάτων – και συνήθως αυτό κάνουν".

    Mετάφραση: Ειρήνη Πολίτου από το Oi Polloi

    Οι περισσότεροι άνθρωποι παλεύουν να εξελίξουν μία μόνο επιδεξιότητα που διαθέτουν την στιγμή που ο John Lurie μπορεί να κάνει σχεδόν τα πάντα, από υποκριτική μέχρι ψάρεμα. Όλες αυτές οι επιδεξιότητες έγιναν σημαντικά σημεία ενός πλούσιου βιογραφικού, το οποίο περιλαμβάνει τη δημιουργία της τζαζ μπάντας The Lounge Lizards, την συμμετοχή του στις ταινίες Στην Παγίδα του Νόμου, Παρίσι-Τέξας, Ατίθαση Καρδιά, καθώς και εκθέσεις ζωγραφικής σε όλο τον πλανήτη. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πριν πολλά πολλά χρόνια είχε δική του εκπομπή για το ψάρεμα, όπου σε ένα επεισόδιο παραλίγο να πιάσει ένα γιγάντιο καλαμάρι με την βοήθεια του, μακαρίτη πλέον, Dennis Hopper.

    Read More
  • The Last Drive:

    The Last Drive: "Snakecharmer" - Το πρώτο κομμάτι από το νέο, ομώνυμο άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο, μαζί με όλες τις αναγκαίες πληροφορίες...

    Photo by Monica Piotrowska

    H βόλτα κρατάει… Κοντά εννιά χρόνια μετά από το προηγούμενο full length album τους, οι The Last Drive επανέρχονται ορμητικά με τον νέο δίσκο τους, που φέρει το όνομά τους. Σκοπός τους, για άλλη μια φορά, να ταράξουν τα νερά της εγχώριας ροκ σκηνής, και όχι μόνο.

    Αφού πέρασαν το μεσοδιάστημα με συναυλίες εντός και εκτός συνόρων, επιχειρούν μια αβίαστη, ανοιχτή περιπλάνηση στα μονοπάτια του rock n roll και της ψυχεδέλειας• χάνουν και ξαναβρίσκουν τους εαυτούς και τις επιρροές τους, απελευθερωμένοι από στεγανά. Οκτώ δικές τους συνθέσεις με συνολική διάρκεια 45 λεπτών, ικανές να χωρέσουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα όλων μας σε μια εποχή που δοκιμάζει όρια και βεβαιότητες. Ανάμεσά τους κομμάτια που δεν έχουν παρουσιαστεί, αλλά και highlights από τις ζωντανές εμφανίσεις όπως το "Always the Sun" και το "White Knuckles", η πρώτη εκδοχή του οποίου ακούστηκε στο ντοκιμαντέρ Fascism Inc.

    O δίσκος αφιερώνεται στo Drive Tribe , την κοινότητα των φίλων που στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια το γκρουπ, και στη μνήμη του αγαπημένου Fred Cole των Dead Moon, που χάθηκε πρόσφατα.

    Read More
  • Οι Sex Pistols λίγο πριν το τέλος από την πένα του Steve Jones...

    Οι Sex Pistols λίγο πριν το τέλος από την πένα του Steve Jones...

    … Εξαρχής εκείνη η περιοδεία ήταν πέρα για πέρα ένα γαμημένο τσίρκο… Έπρεπε να παίξουμε σε όλα εκείνα τα γαμημένα μέρη των καουμπόηδων όπως το Τέξας και η Ατλάντα. Στη θεωρία η ιδέα μπορεί να ακουγόταν καλή, αλλά στην πράξη σήμαινε ότι όλοι οι κωλόβλαχοι που πίστευαν στη Βίβλο έρχονταν για να μας πετάξουν ψοφίμια. Προφανώς όμως, τέτοιες μαλακίες δεν ενοχλούσαν τον McLaren, επειδή εκείνος δεν χρειαζόταν να βγαίνει στη σκηνή και να το αντιμετωπίζει. Θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε αν οι τέσσερίς μας ήμασταν σε θέση να σχηματίσουμε ένα ενιαίο μέτωπο. Η μπάντα όμως είχε διασπαστεί σε δυο στρατόπεδα επειδή εγώ και ο Cookie [o Paul Cook] δεν αντέχαμε πλέον να βρισκόμαστε κοντά στον Johnny και τον Sid. Δεν μπορούσες να γυρίσεις το κεφάλι σου ούτε για μια στιγμή χωρίς ο Sid να αρπαχτεί με κάποιον καουμπόη σε κάποιο μπαρ ή να σπάσει το μπάσο του στο κεφάλου κάποιου καραγκιόζη. Εμείς προσπαθούσαμε να τα βολέψουμε όπως όπως κι εκείνος έπαιζε το ρόλο του Sid Vicious κάνοντας το βίο αβίωτο για όλους.

    Read More
  • 1
  • 2

Για μια καλή εβδομάδα, το φρέσκο mixcloud του MERLIN'S MUSIC BOX με μερικές "κέλτικου" τύπου τραγούδια προς τέρψιν των φίλων μας...

https://www.mixcloud.com/john-kastanaras/merlins-music-box-in-celts-we-trust-08_05_2017/

PLAYLIST

01. Dropkick Murphys - Rose Tattoo

02. The Pogues - Young Ned on the Hill

03. Graveyard Train - Ballad fof Beelzebub

04. Clan of Celts - Please Don't Send Me Home

05. Grey River & The Smoky Mountain - Shallow Grave

06. Flogging Molly - Don't Shut 'em Down

07. Irish Descendants - Rocky Road To Dublin

08. Mr. Irish Bastard - I Hope They Serve Beer in Hell

09. Kilkenny Knights - A Drinkers Song

10. The Rumjacks - An Irish Pub Song

11. The Pogues (Meddley): The Recruiting Sergeant/Rocky Road to Dublin

12. Dropckick Murphys - I'm Shipping Up to Boston

13. Drunken Sailr - Irish Rover

 

FEATURED VIDEOS

  • 1

Small Chanter (ό) - Sacred Place
@ΙΛΙΟΝ plus 28/10/2016

ReviewReview

image

1000mods: Repeated Exposure To (Ouga Booga And The Mighty Oug Recordings, 2016)

Κουβαλωντας στην πλατη τους 10 χρονια δραστηριοτητας και εχοντας διανυσει...

image

Vegan Mosquitoes

Οφείλω να ομολογήσω πως το όνομα Vegan Mosquitoes, με το που το άκουσα μου άρεσε πάρα πολύ...

image

Sober on Tuxedos: Welcome to the Liquor Store

Οι Sober on Tuxedos είναι μία μπάντα που την έμαθα από το CD του περιοδικού ΜΕΤΡΟ...

image

JANE DOE: B612 Revisited (digital album)

Εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενοι οι Jane Doe παρουσιάζουν την πέμπτη τους δουλειά...

image

APPALACHIAN COBRA WORSHIPERS: S/T (ACW/Inner Ear, βινύλιο)

Σαν φαντάσματα πάνω από μια ρημαγμένη πόλη, οι Appalachian Cobra Worshipers περιφέρονται εδώ και κάμποσο καιρό...

image

PLANET OF ZEUS: Loyal to the Pack (CD, Ihaveadrum Records, 2016)

Who gives a fuck αν οι Planet of Zeus παίζουν stoner, classic rock, hard rock ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο...

image

10 CODE: Swifless

Στην αρχη δεν μπορουσα να καταλαβω για ποιο λογο το Swiftless μου εφτιαχνε το κεφι...

image

BIRTHDAY KICKS – Black Echo Trap (Birthday Kicks, 2016)

Δεν ξέρω γιατί, αλλά το Black Echo Trap το ακούω συνήθως πρωί...

image

ΝΑΧΑΤRAS: EP

Ένα χρόνο μετά το δυναμικό ντεμπούτο άλμπουμ τους και ένα εκατομμύριο views στο youtube στην πορεία, οι Naxatras φιλοδωρούν τους φίλους τους με...

image

Rituals - Rotting Christ

13ος δίσκος για τους Rotting Christ, ένας δίσκος που ακολουθεί την ατμόσφαιρα που υπάρχει στη μουσική τους με το Theogonia του 2007...

image

DUSTBOWL: The Great Fantango (Urban Sounds Records, 2016)

Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα άλμπουμ που, μαζί με το περσινό...