Μάρτιος 1976: Ο Leter Bangs γράφει για το "Metal Machine Music" του Lou Reed, "το σπουδαιότερο άλμπουμ που έγινε ποτέ"...

Μετάφραση: Πάνος Τομαράς

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Creem, Μάρτιος 1976

«Οφείλω το ενδιαφέρον μου για την ηλεκτρονική μουσική στον John Cale, έναν άνθρωπο που έχει συνεργαστεί με τον La Monte Young. Εκείνος με μύησε στην ιδέα του βόμβου και ανέκαθεν μου άρεσε η ιδέα της κιθάρας με φίντμπακ αλλά και να παίζω με τα τέιπς. Έτσι αποφάσισα να γράψω μουσική χωρίς στίχους και χωρίς σταθερό ρυθμό. Επικεντρώθηκα στο φίντμπακ παίζοντας με τις ταχύτητες χωρίς να κουρδίσω την κιθάρα μου σε κάποιο συγκεκριμένο κλειδί… Αυτό που έκανα το εννοούσα πολύ σοβαρά. Ήμουν και, χμ, μαστουρωμένος όσο δεν πάει…» (Ο Lou Reed για το Metal Machine Music).

Η κυκλοφορία του Metal Machine Music, του πέμπτου προσωπικού, διπλού άλμπουμ του Lou Reed τον Ιούλιο του 1975 ξεσήκωσε πραγματικό σάλο. Στην πλειοψηφία τους οι μουσικοκριτικοί (αλλά και το κοινό) του γύρισαν την πλάτη, ενώ ακούστηκαν διάφορες απόψεις, ότι δήθεν ήταν ένα «αστείο», ότι ο Reed ήθελε να ξεμπερδεύει με την εταιρεία του πασάροντάς της το άλμπουμ για να «ξεχρεώσει», ή ότι επρόκειτο απλώς για ένα πείραμα στην ηλεκτρονική μουσική. Σε γενικές γραμμές, το άλμπουμ «θάφτηκε». Ο μόνος κριτικός που το εκτίμησε στην εποχή του, ήταν (ποιος άλλος;) ο Lester Bangs. Γράφοντας για το δίσκο λίγο μετά την κυκλοφορία του, τον χαρακτήρισε σαν «κλασική μουσική που δεν προσθέτει τίποτα σε ένα είδος, το οποίο πολύ εύκολα μπορεί να απεμπλουτιστεί. Σαν rock and roll είναι ένα ενδιαφέρον garage rock and roll. Σαν δήλωση είναι σπουδαία, σαν ένα τεράστιο ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ που δηλώνει ακεραιότητα – μια αρρωστημένη, διαστρεβλωμένη, ξεροκέφαλη, μοχθηρή, διεστραμμένη, ψυχοπαθή ακεραιότητα, αλλά, παρ’ όλα αυτά, ακεραιότητα». Ένα χρόνο αργότερα, ο Lester έγραψε ένα απολαυστικό κείμενο με τίτλο «Το σπουδαιότερο άλμπουμ που έγινε ποτέ», αιτιολογώντας με τον μοναδικό του τρόπο την προηγούμενη ανάλυσή του.

Read more ...

Λόγια ανθρώπων επιφανών: Roger Waters

 Σταχυολογεί ο Γιάννης Καστανάρας

Ο Roger Waters μπορεί να  υπήρξε τραγουδιστής των Pink Floyd αλλά εδώ κάμποσα χρόνια έχει γίνει ακόμα πιο γνωστός (ιδίως στη νεότερη γενιά) για τις χολιγουντιανού τύπου "αναπαλαιώσεις" του έπους των Floyd "The Wall" (στην ουσία δικό του έργο, εμπνευσμένο από τον πατέρα του που έχασε τη ζωή του πολεμώντας στο Άντσιο της Ιταλίας το 1943), αλλά και για τον αγώνα του υπέρ των Παλαιστινίων και εναντίον του Αμερικανού προέδρου Donald Trump. Κατά καιρούς οι δηλώσεις και οι ενέργειές του έχουν προκαλέσει μεγάλες αντιπαραθέσεις όπως, για παράδειγμα, το κάλεσμά του προς όλους τους καλλιτέχνες να μποϊκοτάρουν το ισραηλινό απαρτχάιντ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού. Τον τελευταίο καιρό περιοδεύει ανά τον κόσμο (σε 23 χώρες, μη συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) παρουσιάζοντας ένα υπερθέαμα με τραγούδια από τα άλμπουμ των Pink Floyd με γενικό τίτλο 'Us and Them", μολονότι ο ίδιος αρνείται, όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια, το "εμείς κι αυτοί". Το Merlin's διάλεξε μερικά ενδεικτικά "τσιτάτα" του 75χρονου Βρετανού καλλιτέχνη και τα παρουσιάζει πάραυτα...

Read more ...

ANTIΣΩΜΑΤΑ: μια βραδιά για τον Θάνο Ανεστόπουλο...

Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

Μια βραδιά για τον Θάνο Ανεστόπουλο και την κληρονομιά που άφησε. Οι φίλοι και συνεργάτες του στο μουσικό (και όχι μόνο ταξίδι) μαζεύτηκαν στο κατάμεστο Κύτταρο και παρουσίασαν ο καθένας με τον τρόπο του τραγούδια του Θάνου αλλά και δικά τους, που με κάποιο τρόπο συνδέονταν με αυτόν. Τη πρωτοβουλία αυτής της συναυλίας/μάζωξης είχαν τα παιδιά από τα Αντισώματα. Οι φωτογραφίες που παρουσιάζουμε είναι μια προσπάθεια να αποτυπωθεί η ομορφιά αυτής της βραδιάς μέσα από την ευαίσθητη ματιά του δικού μας φίλου και συνεργάτη Τηλέμαχου Παπαδόπουλου.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ, ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ, ΤΗΕ BOY, ΛΟΛΕΚ, EDGAR ALAN BAND, ALEX & STEF, NOMIK, ΒΑΣΗ ΝΤΟΥΛΣΙ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ & ΣΤΑΘΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΝΟRΜΑ, ΝΙΚΟΣ ΠΛΑΤΑΝΟΣ & GROUND ZERO. Επίσης, οι επί σκηνής συνοδοιπόροι του: Νίκος Γιούσεφ, Ειρήνη Τηνιακού, Σοφία Ευκλείδου, Γιώργος Κατσάνος, Αλέκος Βασιλάτος, Τηλέμαχος Μούσας & Χρήστος Λιάτσος. 

Read more ...

Raw Power: " Street-walkin' cheetah with a hand full of napalm"...

Γράφει ο Γιώργος Χούλλης

Για το Raw Power θα μπορούσε να πει κανείς ό,τι είχε πει ο Brian Eno για την «μπανάνα» των Velvet Underground, δηλαδή, μπορεί να το αγόρασαν λίγοι όταν πρωτοκυκλοφόρησε, αλλά όσοι το έκαναν έτρεξαν να φτιάξουν τη δική τους μπάντα. Μέσα από τις κιθάρες που κοπανάνε αλύπητα, την άγρια ερμηνεία του Iggy Pop και τον ακατέργαστο ήχο του, το Raw Power ήταν ο δίσκος που έβαλε τα θεμέλια για την punk λαίλαπα που θα ξεσπούσε λίγα χρόνια αργότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο και την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Δυστυχώς όμως για τον Iggy και την παρέα του, τα πράγματα δεν φάνηκαν εξαρχής ότι θα γινόντουσαν έτσι… Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή.

Read more ...

Patti Smith, M train: "Το έδαφος που έχουμε καλύψει"...

Γράφει η Φαίη Φραγκσικάτου

- «Έχεις χάσει τη χαρά. Χωρίς χαρά είμαστε νεκροί».
- «Πώς θα την ξαναβρώ;»
-«Βρες αυτούς που την έχουν και άσε την τελειότητά τους να σε γεμίσει».

«Εδώ η χαρά, εδώ και η εγκατάλειψη. Λίγο μεσκάλ. Λίγο κωλοβάρεμα, αλλά κυρίως δουλειά. Έτσι ζω, σκέφτομαι». Βρισκόμαστε στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Μια γυναίκα κοντά στα εβδομήντα γράφει ένα βιβλίο που η ίδια το ονοματίζει «οδικό χάρτη της ζωής της». Γράφει για ταξίδια, για τη ζωή της με τον άντρα της πριν εκείνος πεθάνει, για την ανάγκη της να συνδεθεί με τους λογοτέχνες που θαύμασε. Για το πώς άλλαξε η σχέση της με το χρόνο μεγαλώνοντας, το χρόνο που πέρασε σαν «ρολόι χωρίς δείκτες». Η γυναίκα αυτή, εκτός από συγγραφέας υπήρξε διάσημη μουσικός του πανκ ροκ. Μιας μουσικής που δεν προδιαθέτει για ρομαντικές περσόνες, οι οποίες ερωτεύονται τον «άνθρωπο άγγελο απ το Ντιτρόιτ», ούτε επιδιώκουν ενδοσκοπικά ταξίδια αναζήτησης του εαυτού τους. Όμως, στο βιβλίο αυτό καταγράφεται η νοσταλγία ενός μεγάλου έρωτα, πολλά ταξίδια μικρών και μεγάλων αποστάσεων με προορισμό πολλές διαστάσεις, μια διαρκής ανάγκη για καταγραφή των καθημερινών, απλών και σύνθετων στιγμών, για αφήγηση των ονείρων. Μια καταγραφή της ψηλάφησης του φαινομένου της ζωής. Της ζωής, όπως συμβαίνει. Όπως συνέβη σε αυτή τη γυναίκα.


Το βιβλίο λέγεται M train, η γυναίκα ονομάζεται Patti Smith. Οι λέξεις της ανοιχτές σε πολλαπλές αναγνώσεις χωρίς αμφισημίες. Απλές, ζεστές, συγκινητικές. Ο χρόνος της ευτυχίας που πέρασε γι’ αυτήν σαν «ρολόι χωρίς δείκτες», όπως περιγράφεται από τις λέξεις της, μοιάζει αντιστρόφως ανάλογος, ωστόσο παράξενα οικείος με τον χρόνο των βαρυποινιτών των αμερικάνικων φυλακών που χτυπάνε στα χέρια τους τατουάζ με ρολόγια χωρίς δείκτες. Πολλοί έγραψαν ότι το βιβλίο αυτό έχει σχέση με την απώλεια και την θλίψη. Εγώ θα έλεγα ότι το βιβλίο αυτό έχει σχέση με τη ζωή την ίδια και την ενεργό αγάπη, όπως την περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι στους αδερφούς Καραμάζοφ. Το ύφος της Patti Smith δεν διανθίζεται με συμβολισμούς και διανοητικές κατασκευές. Οι λέξεις λιτές, η ροή του λόγου συνεχής, πηγαία και σε κίνηση. Το ταξίδι ζωής όπως διανύθηκε, όπως συνεχίζεται, ο κύκλος όπως διαγράφεται. Η αναζήτηση της χαράς ως φυσική περιέργεια για τη ροή των πραγμάτων, η αποδοχή της απώλειας, το διάνυσμα του χρόνου, η ζωή η ίδια.
«Μήπως έχετε δει το παλτό μου; Είναι μαύρο και χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες, με τριμμένα μανίκια και ξεφτισμένο ποδόγυρο. Μήπως έχετε δει το παλτό μου; Είναι το παλτό που κάνει τους νεκρούς να μιλούν».


Το βιβλίο M train της Patti Smith κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κέδρος σε μετάφραση τους Αλέξη Καλοφωλιά.

Άλλα κείμενα της Φαίης Φραγκισκάτου στο Μerlin's ΕΔΩ


image

Φαίη Φραγκισκάτου

Η Φαίη Φραγκισκάτου γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Η μουσική μπήκε στη ζωή της με το τουμπου τουμπου ζα, που της τραγουδούσε η μαμά της όταν έκλαιγε. Συνεχίζει να ζει στην Αθήνα. Συνεχίζει ν ακούει τη φωνή του Παύλου Σιδηρόπουλου.
Κλαίει ακόμα καμιά φορά, κι ας μεγάλωσε.
 
 
 
image

Φαίη Φραγκισκάτου

Η Φαίη Φραγκισκάτου γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Η μουσική μπήκε στη ζωή της με το τουμπου τουμπου ζα, που της τραγουδούσε η μαμά της όταν έκλαιγε. Συνεχίζει να ζει στην Αθήνα. Συνεχίζει ν ακούει τη φωνή του Παύλου Σιδηρόπουλου.
Κλαίει ακόμα καμιά φορά, κι ας μεγάλωσε.
 
 
 
image

Φαίη Φραγκισκάτου

Η Φαίη Φραγκισκάτου γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Η μουσική μπήκε στη ζωή της με το τουμπου τουμπου ζα, που της τραγουδούσε η μαμά της όταν έκλαιγε. Συνεχίζει να ζει στην Αθήνα. Συνεχίζει ν ακούει τη φωνή του Παύλου Σιδηρόπουλου.
Κλαίει ακόμα καμιά φορά, κι ας μεγάλωσε.
 
 
 

Okwaho: S/T άλμπουμ (ψηφιακή μορφή)

Γράφει ο Βαγγέλης Χαλικιάς

Οι Okwaho είναι μια τριμελής Αθηναϊκή μπάντα η οποία τον Μάρτη του 2018 παρουσίασε την πρώτη της δισκογραφική δουλειά σε ψηφιακή μορφή. Eίναι αυτό που λέμε «κάτι διαφορετικό» τουλάχιστον για τα δικά μου ακούσματα. Ο ήχος τους ξεκινά από το ομώνυμο τραγούδι των Black Sabbath, κάνει μια βόλτα στην επικρατούσα τα τελευταία χρόνια stoner αισθητική και πιάνει λιμάνι στο πιο ακραίο doom που αντέχει κανείς.

Read more ...

Ένα εξώφυλλο, χίλιες λέξεις: "Naked City" (John Zorn)

Γράφει ο Θανάσης Ζελιαναίος


Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι μουσικές αναζητήσεις του John Zorn τον οδηγούν στη δημιουργία ενός νέου σχήματος με το όνομα Naked City. Οι παλιοί του γνώριμοι Joey Baron και Wayne Horvitz τον πλαισιώνουν και η προσθήκη των εκπληκτικών Bill Frisell και Fred Frith τους καθιστούν κάτι σαν σούπερ γκρουπ. Το 1990 κυκλοφορεί το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ του σχήματος, από την Nonesuch φυσικά που τον στέγαζε δισκογραφικά εκείνη την εποχή. Στα 55 λεπτά του παρελαύνουν καμιά εικοσαριά, ως επί το πλείστον μικροσκοπικά από άποψη χρονικής διάρκειας, δικά του θέματα που συνδυάζουν το αρτίστικο πανκ και την noir-τζαζ, ενώ ανάμεσά τους παρεμβάλλονται γνωστά θέματα των Morricone, Mancini, Ornette Coleman, Jerry Goldsmith και John Barry σε διασκευές όμως που μόνο ένας αθεόφοβος σαν τον Zorn θα μπορούσε να επιφυλάξει στον ακροατή. Ωστόσο, το μουσικό του μέρος δεν μας απασχολεί εδώ, καθώς η πρώτη οπτική επαφή με το άλμπουμ γίνεται με το εμβληματικό εξώφυλλο, τη σχεδόν πενηντάχρονη ιστορία του οποίου αξίζει να δούμε. Και υπεύθυνος για αυτό είναι ο μεγάλος Weegee (αληθινό όνομα Arthur Fellig), ο σημαντικότερος φωτορεπόρτερ αστυνομικού ρεπορτάζ στη Νέα Υόρκη εκείνη την εποχή.

Read more ...

The Last Drive: "Always The Sun", το τρίτο κομμάτι μέσα από το νέο, ομώνυμο άλμπουμ που κυκλοφορεί στις 20 Απριλίου...

φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

"Always The Sun", το τρίτο κομμάτι μέσα από το νέο ομώνυμο άλμπουμ των Last Drive που κυκλοφορεί στις 20 Απριλίου από τις Labyrinth Of Thoughts/The Lab Records

Η επίσημη παρουσίαση του άλμπουμ στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί στο κλαμπ Fuzz το Σάββατο, 19 Μαΐου, ενώ την Πέμπτη 10 Μαΐου οι Drive θα εμφανιστούν στην Κερκυρα (Πολύτεχνο), την Παρασκευή 11 Μαΐου στα Ιωάννινα στον Πολυχώρο Αγορά μαζί με τους "ντόπιους" Tristessa και Δε Luckies, ενώ την επομένη, Σάββατο 12 Μαΐου, το συγκρότημα θα βρίσκεται στην Πάτρα (Ghetto Bar and more).

Eddie Cochran - C’mon Everybody

Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

Σάββατο 16 Απριλίου του 1960 και λίγο πριν τα μεσάνυχτα ένα ταξί διαβαίνει με μεγάλη ταχύτητα τον αυτοκινητόδρομο του Wiltshire κάτω στην Νοτιοδυτική Αγγλία. Μέσα στο ταξί οι επιβαίνοντες συζητούν για την μουσική τους περιοδεία που λαμβάνει χώρα κατά μήκος του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο μάνατζερ της περιοδείας Pat Thompkins, ο τραγουδιστής και υπεύθυνος για την μεγάλη επιτυχία Be-Bop-A-Lula, Gene Vincent, ο 21ος χρόνων Eddie Cochran μαζί με την αρραβωνιαστικιά του και τραγουδοποιό Sharon Sheeley οδεύουν προς την επόμενη πόλη για ένα επόμενο live. Μέσα στην βαριά νύχτα και στην ιλιγγιώδη ταχύτητα ένα από τα λάστιχα του οχήματος θα σκάσει, το ταξί θα καρφωθεί πάνω σε ένα φανάρι του δρόμου και πριν τη σύγκρουση ο Eddie Cochran θα πέσει πάνω στην μέλλουσα γυναίκα του για να την προστατεύσει από το μεγάλο κακό. Ο ίδιος δυστυχώς θα εκσφενδονιστεί έξω από το αμάξι θα χτυπήσει σοβαρά το κεφάλι του και μετά από κάμποσες ώρες θα καταλήξει, νέος, όμορφος και άδοξα χαμένος στο πλησιέστερο νοσοκομείο της κοντινής πόλης έχοντας σώσει την γυναίκα του από βέβαιο θάνατο και με τους υπόλοιπους δυο φίλους του να ‘χουν γλιτώσει από καθαρή τύχη.

Read more ...

Bill Callahan: Ο φυσικός ήχος της κάθε μικρής ιστορίας

Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

Αν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο τη μουσική του Bill Callahan, θα βρει ταμπέλες τύπου “lo-fi”, “underground rock”, “alternative country’’. Ο Callahan γεννήθηκε το 1966 στο Maryland των ΗΠΑ. Από το 1990 έως το 2005 κυκλοφόρησε δώδεκα δίσκους με το όνομα Smog και από 2007 ως το 2013 άλλους τέσσερις με το όνομά του. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για έναν παραγωγικό καλλιτέχνη, ο οποίος ξεκίνησε με μικρές πειραματικές φόρμες ήχου και εξελίχθηκε σε τραγουδοποιό που ενσωματώνει στοιχεία του παραδοσιακού αμερικάνικου ήχου σε μια lo-fi αισθητική.

Read more ...

O Brian Jones, ένα μπλάκαουτ στη Νέα Υόρκη και μια... πρώτη φορά.

"Την πρώτη φορά που πήρα χάπια ήμουν με τον Brian Jones. Θα έλεγα ότι ακόμα και τότε είχα καταλάβει ότι κάποια μέρα θα πέθαινε από υπερβολική δόση. Το έκανε με ένα τρελό τρόπο, αναμιγνύοντας βαρβιτουρικά με μπενζεντρίνες  - κόκκινα χαπάκια, κίτρινα χαπάκια, ριγέ χαπάκια.  «Πρέπει να δοκιμάσεις», είπε ο Brian και μου πάσαρε μια χούφτα πολύχρωμες κάψουλες.

Read more ...

Tango With Lions: "The Light", κύκλος γύρω απ’ το φως...

Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

φωτο: Ευτυχία Βλάχου


Οι Tango With Lions σχηματίστηκαν το 2007 από την Κατερίνα Παπαχρήστου. Ξεκίνησαν σαν μια μεταβαλλόμενη μουσική κολεκτίβα και εξελίχθηκαν στη σημερινή, σταθερή πλέον, σύνθεση τους. Στο παρελθόν έχουν κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, το Verba Time (2010) και το A Long Walk (2013). Τον Ιανουάριο του 2018 κυκλοφόρησαν το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ τους με το τίτλο The Light.

Read more ...

O ανήθικος κος Russ Meyer

Του Ηρακλή Ρενιέρη
Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο τεύχος #23 του Merlin’s Music Box (Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 1994)

Ο Russ Meyer είναι ίσως ο μοναδικός σκηνοθέτης sexploitation[1] ταινιών που μπορεί ταυτόχρονα να θαυμάζεται από κατεστημένους κινηματογραφικούς κριτικούς χωρίς να ξεφεύγει απ’ αυτό το χώρο και το ανάλογο κοινό. Οι ταινίες του μας ξαναγυρίζουν στην εποχή που οι άντρες ήταν άντρες και οι γυναίκες ονειρικά πλάσματα. Ο ίδιος ο Meyer συνηθίζει να περιγράφει τις γυναίκες που παίζουν στις ταινίες του ως “υδραυλικές” αλλά δεν υπάρχει πιο καλή περιγραφή αυτής της ιδέας από την αφήγηση στην ταινία του Mondo Topless «μέχρι τώρα πιστεύατε πως τέτοιες γυναίκες υπήρχαν μόνο στα όνειρά σας κι όμως είναι πραγματικές! Απίστευτα πραγματικές!»

Read more ...

The Karamazov Project: Out Of The Woodwork (βινύλιο, digital download)

γράφει ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ

Οι Karamazov Project είναι ουσιαστικά το προσωπικό πόνημα του Πάνου Πανταζόπουλου, ο οποίος δημιούργησε εξολοκλήρου τα τραγούδια του Out of the Woodwork ενώ κάποιοι από τους μουσικούς που συμμετείχαν στην ηχογράφηση του δίσκου εμφανίζονται και στις συναυλίες της μπάντας αυτή την εποχή.

Read more ...

The Last Drive: Το νέο, ομώνυμο άλμπουμ τους από μια δεύτερη σκοπιά...

Γράφει ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ

Φωτο: ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (QoQ photos)

Οι παλαιότεροι τους θεωρούν ως την καλύτερη μπάντα garage punk , ή και post punk garage στη χώρα, ή ως το καλύτερο αγγλόφωνο συγκρότημα του 20ου αιώνα στην Ελλάδα.
Έλα όμως που οι θρυλικοί πλέον Last Drive, έκρυβαν εκπλήξεις και για τον 21ο και την igeneration. Το να πω ότι είναι σαν το παλιό καλό κρασί, δεν αποδίδει την αίσθηση που σου δημιουργούν όταν ακούς το νέο τους άλμπουμ The Last Drive, για πρώτη φορά.  Η μπάντα που πήρε το όνομά της από την ονομασία ενός κοκτέιλ που σέρβιρε στα 80's ένα μπαρ στην περιοχή των Αμπελοκήπων, μας "σερβίρει" ένα απίθανο νέο κοκτέιλ ήχων με τίτλο το όνομά της. 

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1