Tom Waits: Μια πολύπλευρη προσωπικότητα... Η καριέρα του στην υποκριτική

«Δεν είμαι κανένας κομπάρσος, μωρό μου, εγώ είμαι πρωταγωνιστής».

Προσαρμογη: ΕΙΡΗΝΗ ΠΟΛΙΤΟΥ

(original source: oscilloscope)

Ο Tom Waits φωτίζει τη σκηνή. Από τη στιγμή που ο τραγουδιστής εμφανίζεται σε μια ταινία, φέρνει μαζί του και την ατμοσφαιρική του αύρα – μπορεί να μην ξέρουμε ποιον ρόλο θα υποδυθεί, αλλά ξέρουμε τον ίδιο. Ό,τι θέμα κι αν έχει η ταινία, ο Waits θα προσθέσει το δικό του ξεχωριστό, εκκεντρικό και περίεργο στίγμα σε αυτή. Ο Waits έχει υποδυθεί διάφορους χαρακτήρες σε όλη τη μουσική του καριέρα. Οι μεθυσμένοι τροβαδούροι και οι βραχνοί μοναχικοί τύποι που γέμιζαν τα τραγούδια του ήταν δικές του δημιουργίες.

Read more ...

To νέο mixcloud του MERLIN'S MUSIC BOX: The Unholy Side of Gospel (A roadmap of contemporary one (wo)man's bands

 

https://www.mixcloud.com/john-kastanaras/the-unholy-side-of-gospel-a-roadmap-of-contemporary-one-womans-bands/

Το νέο mixcloud του Merlin's Music Box με τον βαρύγδουπο τίτλο "The Unholy Side of Gospel [A roadmap of contemporary one (wo)man's bands]" είναι μια συλλογή έντεκα κομματιών από ανθρώπους που ενδεχομένως έχουν σιχτιρίσει από τη συνεργασία τους με άλλα άτομα και, μολονότι δεν διακατέχονται απαραιτήτως από μισανθρωπιστικές τάσεις, προτιμούν να συνεργάζονται αποκλειστικά με τον εαυτό τους και με τα όργανά τους... Το εν λόγω mixcloud περιλαμβάνει 12 κομμάτια από 12 καλλιτέχνες αυτής της φάρας , οι οποίοι κατάγονται από διάφορα (όχι πολλά) μέρη του κόσμου (και, ασφαλώς, από τα δικά μας). 

PLAYLIST

01. Dr. Albert Flipout's One Can Band - The Madhouse Is In Fire (Athens, Greece)
02. Brother Dege -The Battle of New Orleans (Lafayette, New Orleans, USA)
03. Lonesome Joseph - One Man Blues Band (Los Angeles, USA)
04. Fabrizio Canale - Smokestack Lightnin (Torino, Italy)
05. John Schooley and HIs One Man Band - Drive You Faster (Vancouver, Canada/Columbus, Ohio, USA)
06. Lone Wolf - Flat Spell Blues (Miami, Florida, USA)
07. Bob Log III - Bang Your Thing At The Ball (Chicago, USA)
08. Adam Gussow - Crossroad Blues (New York, USA)
09. Reverend Beat - Man - Dont Stop To Dance (Switzerland)
10. 10. Dani Dorchin - Build A Home (Nazareth, Israel)
11. Ronan One Man Band - Goin' Down South (Lomener, France)
12. Eliana One Woman Blues Band -Angry Blues (Athens, Greece)

Read more ...

Ο Γιώργος Μακρής και ο "Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων”

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

«Κάθε φορά που ένα νέο ον εκβάλλεται από τον Παράδεισο, του δίνουν κι ένα τετράδιο με το πρόβλημά του, για να το λύσει στη ζωή του. Ε, λοιπόν, εγώ το δικό μου τετράδιο το πέταξα από την αρχή!»
(Γιώργος Μακρής )

Το αφιέρωμα στον (άγνωστο στο ευρύ κοινό) υπαρξιστή ποιητή Γιώργο Μακρή και τον “Συνδεσμο Αισθητικων Σαμποτερ Αρχαιοτητων” (που ο ίδιος ο ποιητής «δημιούργησε» ), γεννήθηκε στη σκέψη από τις κατά καιρούς άναρθρες κραυγές των σύγχρονων Ελλαδέμπορων (τηλεοπτικών και μη), όταν διάφορες αριστερές πολιτικές παρατάξεις (νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κλπ) και εργαζόμενοι (π.χ. συμβασιούχοι του υπουργείου πολιτισμού) στο πρόσφατο παρελθόν, επέλεγαν να διαμαρτυρηθούν κρεμώντας πανό στον «ιερό βράχο» της ακρόπολης της Αθήνας.
Όπως αναφέρει ο συγγραφέας και φίλος του Λεωνίδας Χρηστάκης στο βιβλίο του «η ιστορία της αλητείας» (εκδόσεις Στύγα), ο Γιώργος Μακρής «…γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 από καταπιεστικούς γονείς, μοναχογιός. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός με εξουσιαστικές ροπές, δίκαζε ακόμη και στο σπίτι του. Μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που συνέβη όταν ήταν έξι χρονών, ο Γιώργος Μακρής παραμένει χωλός σε όλη του τη ζωή και βαδίζει με δυσκολία… γράφτηκε στην Νομική Αθηνών αλλά δεν φοίτησε ποτέ… μαθαίνει Γαλλικά και Αγγλικά και διαβάζει μετά μανίας όλους τους συγγραφείς της εποχής εκείνης (Σαρτρ κ.λπ.) στην γλώσσα τους. Ζει σχεδόν μόνος από το 1948. Δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και περιφέρει το σαρκίο του από καφενείο σε καφενείο και από στέκι σε στέκι, ξοδεύοντας άσκοπα τα χρήματα της μητέρας του και μένοντας απένταρος για εβδομάδες… Ήταν λιγομίλητος και με πολύ χιούμορ. Πάντα με ένα βιβλίο ή ξένο περιοδικό στο χέρι, αραγμένος στις καρέκλες των ζαχαροπλαστείων ή των καφενείων της πλατείας Κολωνακίου διάβαζε… υπήρξαν περιπτώσεις που την έστηνε σε μια καρέκλα καφενείου και δεν σηκωνόταν ούτε μετά από εικοσιτέσσερις ώρες. Το ίδιο γινόταν στο δωμάτιο που έμενε… Έγραφε κείμενα δικά του, μετέφραζε και αλληλογραφούσε με φίλους και γνωστούς. Τα γραπτά του ακουμπούσαν τις υπαρξιακές φιλοσοφίες της μεταπολεμικής εποχής. Τα ποιήματα του, γιατί κυρίως ποιήματα έγραφε, αντανακλούσαν τις περισσότερες φορές τις ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις. Οι μεταφράσεις πλησίαζαν περισσότερο τις φιλοσοφικές του διαθέσεις. Οι ολοκληρωμένες ήσαν τρεις. Του Άλντους Χάξλεϋ, του Οκτάβιο Παζ και του Ζαν Μιρό….»

Απλό Απογευματινό Διάλειμμα 2
ένας καθολικός παπάς
του τάγματος του άγιου Φραγκίσκου
κόβει παπαρούνες…
σήμερα αναπνέει περίφημα
θα ‘ θελε να λερώσει το ράσο του
να χαϊδέψει ένα πρόβατο
να ερωτευθεί
κόβει παπαρούνες αγνοώντας τον πειρασμό
νομίζει πως τον παρακολουθούν και όλο γυρίζει το κεφάλι
Personne!
«Η θέα είναι ευχάριστη, περίφημη μπορώ να πω
και ως οικόπεδο, περίφημο μπορώ να πω»,
έλεγε ο μεσίτης.
Η μαμά μας Δε μας κατάλαβε ποτέ
Είναι μια ξένη
Κι όταν κλαίγαμε μικροί στα ταξίδια μας
Μας έλεγαν «κοίτα τη θάλασσα, κοίτα τα δέντρα
Και κοίτα το παιδάκι που γελάει.
«Ακατανόητο ετούτο το παιδί» έλεγαν μεταξύ τους.
Ακατανόητοι, ακατανόητοι, ακατανόητοι,
Από πείσμα μείναμε μόνοι.
Πάψετε πιά να θολώνετε τα μάτια σας
Μην κάνετε ρυτίδες σας κάνουν άσκημο
Κανένας Δε μας τα Πε αυτά ούτε τα σκέφτηκε
Ποιος θέλατε να μας τα πει.
(Γ.Μακρής 1967)


Ο «Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων»
Το 1944 ο Μακρής συντάσσει τη περίφημη προκήρυξη του «Σ.Α.Σ.Α. να ανατινάξουμε την ακρόπολη!». Στόχος του «ΣΑΣΑ», σύμφωνα με την προκήρυξη, ήταν η ανατίναξη αρχαίων μνημείων και η προπαγάνδα εναντίον τους. Ως πρώτη καταστροφή ορίστηκε η ανατίναξη του Παρθενώνα, ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην προκήρυξη: «μας έχει κυριολεκτικά πνίξει».
Η επιχειρηματολογία του Μακρή αποδεικνύεται διορατική: η τουριστική βιομηχανία που συνεπάγεται «υποτέλεια» και αισθητική ευτέλεια, ο διάχυτος υλισμός, η ακυρωμένη πολιτική χειραφέτηση, η επιδείνωση του αστικού περιβάλλοντος (ζητήματα επίκαιρα που σήμερα διαιωνίζονται μετά από κάθε “μετά”, εμφύλιος, δικτατορία και, τώρα, οικονομική κρίση)». Στο πλαίσιο αυτών των καταστάσεων και μέσα στην πολεμική ατμόσφαιρα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάσσεται και η πρωτοπόρα, ανατρεπτική θέση της ομάδας στην οποία συμμετείχε και η οποία καταγράφεται στη λεγόμενη Προκήρυξη. Σύμφωνα με την ποιήτρια και φίλη του Μακρή Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, η προκήρυξη αυτή δεν έχει χαρακτήρα μανιφέστου, αλλά θα μπορούσε να συσχετιστεί με ανάλογα κείμενα των καλλιτεχνικών πρωτοποριών της Ευρώπης του μεσοπολέμου και ειδικότερα με το πρώτο φουτουριστικό μανιφέστο του 1909. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να τη θεωρήσει ως εκδήλωση με στόχο το πάντρεμα τέχνης-δράσης, μέσα από μια πρωτόγνωρη ανατρεπτικότητα προτάσσοντας την καταστροφή των αρχαίων μνημείων της Ακρόπολης των Αθηνών. Και όχι τυχαία. Η Ακρόπολη ήδη από τότε, και πολύ περισσότερο με την πάροδο του χρόνου, αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της εκμετάλλευσης είτε στο επίπεδο των κατά καιρούς προγονολατρών, είτε ως έμβλημα των αντίπαλων εμφυλιακών παρατάξεων της εποχής που κατέβαιναν με το σύνθημα «μέσα από τους καπνούς και τα χαλάσματα θα χτίσουμε νέους Παρθενώνες», είτε εκ μέρους της χυδαίας τουριστικής πλημμύρας, εκείνων που θαύμαζαν την ακρόπολη με μάτι απλώς τουριστικό, κενό από κάθε αυθεντικό αίσθημα. Τότε μάλιστα (1944), με τον ναζιστικό αγκυλωτό σταυρό να κυματίζει επάνω της, υπογραμμιζόταν επώδυνα όχι μόνο η κατάρρευση ολόκληρου του συστήματος αξιών του δυτικού πολιτισμού, αλλά και η πλαστότητά τους.
Η προκήρυξη αυτή θεωρείται, και όχι άδικα, το πρώτο ανατρεπτικό νεανικό καλλιτεχνικό μανιφέστο στην Ελλάδα. Ένα κείμενο αντάξιο των κειμένων των Ντανταϊστών των αρχών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, των μετέπειτα καταστασιακών, αλλά και της punk υποκουλτούρας του τέλους της δεκαετίας του ’70:
Σ.Α.Σ.Α. να ανατινάξουμε την ακρόπολη !


ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ Υπ. Αριθ. 1
Έχοντας κοινή αισθητική και κοσμοθεωρητική άποψη, πως η καταστροφή κι η θνητότητα της μορφής των όντων περιλαμβάνονται στο περίγραμμα της ολοκλήρωσης της ζωής.
Έχοντας βάλει σκοπό μας την καταστροφή του Παρθενώνος, μ’ απώτερο σκοπό την παράδοσή του στην ουσιαστική αιωνιότητα, που δεν είναι παρά η χωρίς επίγνωση ροή κι η πλούσια σε πιθανότητες αυτόματη μετασκευή της ύλης, που κακώς ονομάζουμε ‘χαμό’.
Αντιπαθώντας τη χρονική και ιστορική κατοχύρωση της Ακρόπολης, σαν κάτι ανήκουστο και ξένο προς τη ζωή.
Νιώθοντας απαραίτητη την ανάγκη της αιωνιότητας στην τέχνη, μόνο κατά τη διάρκεια της ώρας της δημιουργίας.
Καταλαβαίνοντας τον Φειδία, που έδωσε μεν στο έργο χρονοϊστορική υπόσταση, χωρίς όμως να είναι τίποτα παραπάνω στα πλαίσια της υποστασιακής αιωνιότητας, για την οποία δεν υπάρχει χρονική διάρκεια και που γι’ αυτήν ένα δευτερόλεπτο δεν έχει διαφορά από τρία δισεκατομμύρια αιώνες, χάρη στις βουλητικές της ιδιότητες και στη δυναμική της χροιά, που μόνο στ’ άτομα νοούνται και κανέναν δε νοιάζει ο αριθμός των ατόμων αυτών.
Μισώντας τον Εθνικό Τουρισμό και τις εφιαλτικές- φολκλόρ αρθρογραφίες γι’ αυτόν.
Νομίζοντας πως κάνουμε μια ανώτερη καλλιτεχνικά πράξη, όντας σίγουροι πως όλη η γελοία και ψεύτικη επιβίωση όχι μόνο δε συγκρίνονται, έστω και μειονεκτώντας, μ’ ένα λεπτό ενεργητικής δράσης κι απόλαυσης, αλλά και καλλιτεχνικά είναι βλαβερή, προετοιμάζοντας ερασιτέχνες περιηγητές και ευνούχους.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ
Να θέσουμε ως σκοπό μας την ανατίναξη αρχαίων μνημείων και την προπαγάνδα κατά αυτών.
Πρώτη καταστροφή ορίζεται η ανατίναξη του Παρθενώνα, που μας έχει κυριολεκτικά πνίξει.
Η προκήρυξη αυτή δεν αποσκοπεί παρά να δώσει ένα μέτρο απ’ το σκοπό μας. Είναι ένα βλήμα που ξεκινάει με λίγες πιθανότητες για στόχο τους πολλούς, μα δεν που επιζητάει παρά ελάχιστους.
Γιώργος Βασιλείου Μακρής


Γενικός Διοργανωτής της ΣΑΣΑ (Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων).Νοέμβριος 1944
Για τον Μακρή η τέχνη και η σκέψη ήταν ριψοκίνδυνη υπόθεση και, κυρίως, διαφορετικότητα, απόσταση από το μέσο όρο. Αυτό ήταν το «μεγάλο λάθος» του, έλεγαν κάποιοι: Η διαφορά που είχε με την εποχή του. Ο Γιώργος Μακρής δεν ήταν παιδί της εποχής του, δεν ήταν η εποχή του, απλώς δαπανήθηκε μέσα της.
Δαπανήθηκα στις λόχμες/ μες στην επιθυμία να μυρίσω δυνατά/
έτσι που να ξεκαθαριστεί το αμάρτημα./ …
Πότε θα μαζέψω τον εαυτό μου κομματάκι-κομματάκι;
(1944)

Τριλογία (μέρος δεύτερο)
Χαϊδεύοντας με δάχτυλα χλωμά τα νέα αρνιά
Κατάκτησε το μπαρ και τα ψηλά σκαμνιά,
Από να του χαμόγελο απέδρασε το βράδυ
Πήρε στην τύχη κάνα- δυο και τα’ άλλο του κοπάδι
Τα’ άφησε στο εικόνισμα μονάχο αλλοίμονό του
Καθώς και τη χλαμύδα του, το φωτοστέφανό του
Το αργυρό αφιέρωμα, δώδεκα μαθητές του
Δώδεκα εκατομμύρια Μαγδαληνές πιστές του.
Κι έγραψε κάτι στο καρνέ «πρέπει να θυμηθώ
Πως πρέπει εγκαίρως να’ ρθω και να σταυρωθώ».
Να σε κοστούμι εξαίσια ραμμένο απ΄ το φως
Κοιτάζει στο κρυστάλλινο ποτήρι ο Χριστός.

Στο σύντομο χρονικό διάστημα που έζησε δεν δημοσίευσε κανένα έργο του. Τα ποιήματα του δημοσιεύτηκαν πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του από τον εξάδελφό του Άγγελο Καράκαλο. Τρεις ή τέσσερις φορές αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Την τελευταία φορά το κατόρθωσε. Εκείνο το απόγευμα, ανεβαίνοντας στη ταράτσα της πολυκατοικίας που έμενε στο έκτο πάτωμα, ο θυρωρός τον ρώτησε: «Πού πάτε κύριε Γιώργο;» Κι εκείνος απάντησε: «Μη σε νοιάζει, θα κατέβω αμέσως…». Με αυτή την «μαύρη» χιουμοριστική απάντηση έφυγε από τον κόσμο, αφήνοντας το σώμα του να πέσει από την ταράτσα του σπιτιού του, στη γωνία των οδών Μιχαλακοπούλου και Σεμιτέλου. Αναγνωρίστηκε από το διαβατήριο που βρέθηκε στην τσέπη του. Ο Χρηστάκης αναφέρει χαρακτηριστικά: «…Από το 1965 άρχισαν οι τάσεις για αυτοκτονία. Εάν προσθέσουμε και μερικές αδικαιολόγητες συγκρούσεις με το αυτοκίνητο του, που τελικά καταστράφηκε ,οι απόπειρες ήταν επτά αλλά ανεπιτυχείς. Στο τέλος του Γενάρη του 1968 ήρθε σπίτι μου μεσημέρι. Ήταν χλωμός και αδυνατισμένος. Φάγαμε και αμέσως μετά μου είπε: «Είναι ντροπή να μην μπορώ να δώσω ένα αποφασιστικό τέλος στη ζωή μου» κι έφυγε. Του τηλεφωνούσα συνέχεια. Δεν απαντούσε. Αργά στις 31 του ίδιου μήνα μου τηλεφώνησαν ότι έπεσε από την ταράτσα του σπιτιού του.»


Έζησα Κοντά
Μνήμη Γιώργου Μακρή
Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους
Κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους
Όμως ή καρδιά μου ήταν πιο κοντά
Στους άγριους άρρωστους με τα φτερά
Στους μεγάλους απεριόριστους τρελλούς
Κι ακόμα στους θαυμάσια πεθαμένους
(Μίλτος Σαχτούρης)


*για τη συγγραφή του κειμένου χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το κείμενο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου «ο ειδικός της γενικότητας»


image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
 
 
 
image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
 
 
 

1975: Η Patti Smith απαγγέλλει ποίηση στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης (ηχητικό ντοκουμέντο)

 Οι περισσότεροι γνωρίζουν την Patti Smith πρώτα σαν καλλιτέχνιδα του rock and roll, έπειτα σαν συγγραφέα και τέλος σαν ποιήτρια. Ωστόσο, η τελευταία ιδιότητα της «ιέρειας» του αμερικανικού punk είναι εκείνη που εξακολουθεί να τροφοδοτεί τις άλλες δυο. Για την ίδια πάντως, η αγάπη για την ποίηση και τη λογοτεχνία προϋπήρχε της μουσικής, ενώ το rock υπήρξε απλώς μια ευτυχής «παρέκκλιση», η οποία την έφερε σε επαφή με το ευρύτερο κοινό, αποσπώντας συχνά διθυράμβους για τη γενικότερη πολιτιστική προσφορά της. Στο νεανικό της μυαλό, ο Ρεμπό, ο Αντονέν Αρτό και οι beat ποιητές και συγγραφείς ήταν άρρηκτα συνδεδεμένοι με προσωπικότητες όπως ο Jim Morrison, ο Bob Dylan και ο Keith Richards.
Η πρώτη της ποιητική απόπειρα ενώπιον κοινού έγινε το 1971 στο St. Mark Place (για περισσότερα διάβασε ΕΔΩ), αλλά δεν φαίνεται να έχει διασωθεί κάποιο ηχητικό ντοκουμέντο από εκείνη τη βραδιά. Τέσσερα χρόνια αργότερα, μερικά από τα ποιήματα που η Smith διάβασε τότε, θα μετουσιωνόταν στο Horses, το πρώτο της άλμπουμ και ένα μνημειώδες έργο rock and roll ποίησης.
Στο παρακάτω ηχητικό ντοκουμέντο του 1975, ακούγεται η φωνή της Patti Smith να απαγγέλλει τα ποιήματά της σε κάποια εκδήλωση στο πανεπιστήμιο Columbia (Νέα Υόρκη). Οι αντιδράσεις του κοινού που την παρακολουθεί είναι χαρακτηριστικές…

Το punk rock στη Νέα Υόρκη: New York Dolls, Johnny Thunders, Patti Smith, Richard Hell, Television, The Dictators, Ramones και... πάει λέγοντας...

Η αλήθεια είναι ότι δεν επρόκειτο για punk rock. Μπορεί να ήταν τέχνη, να ήταν οργή, να ήταν η βαρεμάρα που αναδυόταν μέσα από τα μεγάλα στάδια κι έφτανε μέχρι τα κλαμπ, σίγουρα όμως δεν επρόκειτο για punk rock. Για τον μουσικό τύπο ήταν ένας τρόπος διατήρησης των ατημέλητων τραγουδιστών - συνθετών που ξεπηδούσαν από παντού εκτός της εμπορικής μουσικής βιομηχανίας. Μολονότι εκ των υστέρων μπορεί να φαίνεται εξωφρενικό, στην Αμερική θα υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θυμούνται την εποχή που ο Nils Lofgren και ο Bruce Springsteen υπήρξαν punks, ενώ η απίστευτη φασαρία που παρασιτούσε στο υπογάστριο της Nέας Yόρκης χαρακτηριζόταν από τα ξεκούρδιστα γρατσουνίσματα κάμποσων ανθρώπων που ήθελαν να τους μοιάσουν και που δεν είχαν καν όνομα. Υπήρχαν ωστόσο ένα σωρό διαφορετικές κουλτούρες.
Εξαρχής κυλούσαν δύο διαφορετικά ρεύματα, καθένα από τα οποία διέθετε τα δικά του χαρακτηριστικά. Το πρώτο ανέβλυσε ομητικά μέσα από το Kέντρο Tεχνών Mέρσερ με ονόματα όπως η Wayne County και η Patti Smith. Tο δεύτερο, πιο βρώμικο και πιο ακατέργαστο, είχε αρχίσει να κυλάει από το Mπόουρι με μπροστάρηδες τους Dictators και τους Ramones. Όλοι αυτοί ονειροπολούσαν, έκαναν ό,τι έκαναν και, συνήθως περνούσαν απαρατήρητοι. Ποιος θυμάται σήμερα τους power poppers Milk' n' Cookies; Ή τoν Καναδό Phil Rambow, αρχηγό των Βρετανών pub-rockers Winkies, που προσπάθησε μάταια να επιβληθεί στη σκηνή της Νέας Υόρκης; Κανείς από αυτούς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι η μοίρα και οι σεισμικές δονήσεις που προέρχονταν από την Aγγλία, κάποια μέρα θα τους έβρισκαν να συνωμοτούν μεταξύ τους.

Read more ...

Τελικά η τρέλα πάει στα βουνά (και περνάει θαυμάσια!): Music Highway Festival – Mountain Edition (Ταΰγετος, 29-30/7/2017)

Κείμενο: Παναγιώτης Μπάρλας (Fractal Press

Φωτογραφίες: Τάκης Κυριακουλάκος

Ε94, Ε65, Ε961: Αν έβλεπα αυτούς τους κωδικούς πριν μερικά χρόνια, θα πίστευα πως πρόκειται για χημικά συντηρητικά, από εκείνα που αναγράφονται υποχρεωτικά στις συσκευασίες τροφίμων. Όμως, εν έτει 2017, αυτοί οι κωδικοί αποτελούν τη συντομογραφία των κεντρικών οδικών αξόνων που διασχίζουν ένα κομμάτι της Πελοποννήσου. Μια διαδρομή ιδιαίτερα διδακτική για όποιον έχει όρεξη να αναζητήσει τοπικές συχνότητες (ειδικά το καλοκαίρι που δραστηριοποιούνται πιο έντονα οι τουριστικές περιοχές). Αυτό ισχύει διαχρονικά: τα ερτζιανά των εθνικών οδών αποτυπώνουν γλαφυρά την κατάσταση του μουσικού/αισθητικού mainstream στη χώρα μας. Κάπως έτσι, θα βαρεθείς να αποφεύγεις εύκολα μπητάκια, λαικο-ποπ χιτάκια, ή μπορεί και να ξεγελαστείς από κάποιο ηλεκτρικό σόλο ανάμεσα σε παράσιτα, μέχρι να ακούσεις λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τη Ρίτα να υμνεί τις σαραντάρες (μεγάλη η χάρη τους!) Και αυτό είναι από τα καλά σενάρια για τα απίστευτα τοπικά ραδιόφωνα, όπου κάποιες παραγωγές μπορεί να κινούνται στα όρια του cult, αλλά οι περισσότερες είναι κατά κανόνα απλώς kitsch.

Read more ...

Merlin's Mixcloud: "Blood or Crip in a Negative World" (compiled by Gass Bopper)

Mixcloud από το Merlin's Music Box και τον Gass Bopper (a.k.a Κώστας Ζήσης)

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ...

Μπορεί να μην άλλαξε ο ρους της ιστορίας,
κι όλες εκείνες οι αλλοπρόσαλλες χορευτικές φιγούρες
να μην συντονίστηκαν ποτέ με βαθυστόχαστους στίχους
σε ανύπαρκτα γαλάζια φόντα
κι όλοι αυτοί οι μικροί ύμνοι
να σηματοδοτούν πια τεθλασμένα ίχνη,
υπάρχει όμως μέσα από αυτούς
ένας ιδιόμορφος κώδικας τιμής και αναγνώρισης αλλήλων,
υπόγειων και υπέργειων. 

PLAYLIST

01. Brian Eno - Third Uncle
02. Dead Moon-Dagger Moon(vinyl)
03. Grand Funk Railroad - Gimme Shelter
04. Greg Sage - Lost in Space
05. Shriekback- Faded Flowers
06. Singapore Sling - Over Driver
07. Steve Wynn - Amphetamine
08. Television-I See No Evil from Marquee Moon
09. The Church - Reptile
10. The Fall - Blindness
11. The Saints - The Prisoner
12. Violent Femmes - Color Me Once

 

Read more ...

Το νέο Mixcloud του Merlin's: The Mediterranean in Flames, A Garage compilation by Yiannis Klidis & Helena Paleologou

 

The Mediterranean in Flames, A Garage compilation...

PLAYLIST

01. Yesterdays Thoughts - Now I Have To Go (Greece)
02. Les Pick-Ups - Sunday Drivers (Spain)
03. Ray Daytona and Googoobombos - Slim, Horny & Tanned (Italy)
04. The Frantic Five - Someday Youre Gonna Miss My Love (Greece)
05. The Bidons - Wolves of Saint August (Italy)
06. The Cleopatras - Sizes (Italy)
07. The Snails - Psycho Train (Greece)
08. Las Aspiradoras - Mil Punaladas (Spain)
09. The Mighties - The Seducer (Italy)
10. The Basements - Dont Say Goodbye (Greece)
11. The Oddballs - Last Song (Spain)
12. Las Munitas Del Fuzz - Es el 69 (Spain) 

Read more ...

The Twilight Zone: Η ομορφιά βρίσκεται στα μάτια του θεατή

 γράφει ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΖΕΛΙΑΝΑΙΟΣ

Λίγες είναι οι περιπτώσεις όπου μπόρεσε κάποιος μέσα σε μισή ώρα κινηματογραφικού χρόνου να συμπυκνώσει την ουσία του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας, του μίσους για το διαφορετικό. Και αυτό, όχι στην αναμενόμενη περίπτωση μιας κοινωνικής-δραμματικής ταινίας, αλλά σε μια σειρά επιστημονικής φαντασίας. Στο αριστουργηματικό The Eye of the Beholder (το καλύτερο ίσως επεισόδιο από τα περίπου 150 της πρώτης, κλασικής περιόδου του περιβόητου The Twilight Zone που ξεκίνησε το 1959 και κράτησε μέχρι το 1964) αυτό επιτυγχάνεται μεγαλοπρεπώς. Και αξίζει να το θυμηθούμε.

Read more ...

Οι Venom & ένα… κολασμένο ντεμπούτο!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ

Αν και παραγνωρισμένοι ή, τουλάχιστον, όχι τόσο αναγνωρισμένοι και αναγνωρίσιμοι όσο θα τους άξιζε, οι Venom κυκλοφόρησαν το μακρινό πλέον 1981 το Welcome To Hell, ένα από τα πιο σημαντικά ντεμπούτα στην ιστορία της σκληρής μουσικής. Και αναφέρομαι με τον όρο "σκληρή μουσική" κι όχι heavy metal ή κάτι παρεμφερές, επειδή οι Venom (όπως και οι μουσικά συγγενείς τους Motörhead) ουδέποτε υπήρξαν ακραιφνείς και ... καθαρόαιμοι μεταλάδες, όπως λ.χ. oι Judas Priest (κι αυτοί από το Sad Wings Of Destiny και μετά) ή οι Iron Maiden (από την έλευση του Bruce Dickinson και μετά).

Read more ...

Οι MC5 και οι Stooges: Βίοι Παράλληλοι. Ο Iggy Pop στη δεκαετία του '70


To 1995 ο Legs McNeil, το περιβόητο χαϊδεμένο παιδί του περιοδικού Punk, δήλωσε στο κοινό ενός εθνικού τηλεοπτικού δικτύου που είχε συντονιστεί σε μια εκπομπή του Time-Life για να παρακολουθήσει μια συνοπτική ιστορία του rock & roll, ότι η πραγματική ιστορία του punk ξεκινά με τον Iggy Pop. «Ήταν αυθεντικός. Και αυτό είναι το πρόβλημα με το rock & roll: Δεν υπάρχουν σ' αυτό αρκετοί αυθεντικοί παλαβοί... Νόμιζες ότι μπορούσε να παρασύρει μαζί του ολόκληρο το πλήθος».
Σίγουρα όλα αυτά ακούγονται ωραία και κομψά. Aν σκαλίσεις έναν punk σίγουρα θα ανακαλύψεις κάτι από τον Iggy κάτω από την επιδερμίδα του.
Ωστόσο, η ιστορία του punk δεν ξεκίνησε με τον Iggy. Μερικά δευτερόλεπτα από μια βιντεοταινία που προηγήθηκαν των δηλώσεων του McNeil στο ίδιο ντοκιμαντέρ, παρουσιάζουν τον Iggy να εκθειάζει ένα συγκρότημα τουλάχιστον τρία χρόνια παλιότερο από τους Stooges.
«Tα αμερικάνικα συγκροτήματα που με επηρέασαν περιλάμβαναν τους MC5», θυμόταν ο Iggy. «Ήταν ένα πολύ βαρύ, βίαιο industrial rock σχήμα από το Nτιτρόιτ».
Σίγουρα, οι Stooges μπορεί να ξεκίνησαν θυμίζοντας περισσότερο ένα πρωτοποριακό θεατρικό σχήμα παρά συγκρότημα του rock & roll, με τον Iggy να βάφεται σαν κλόουν να φοράει γυναικεία ποδιά, να προκαλεί αλλοπρόσαλλους ήχους με μια χαβανέζικη κιθάρα και να ανοιγοκλείνει ένα μίξερ, την ώρα που ο Scott Asheton χτυπούσε ρυθμικά και με λύσσα ένα βαρέλι. Eίναι όμως αδύνατο να μην παρατηρήσεις την καυτή ταχύτητα της κιθάρας των MC5 που ξεπηδά ορμητικά από το Fun House (το «Loose» είναι ένα κομμάτι που θα μπορούσε να έχει τίτλο «Kick out The Jams II»), και ιδιαίτερα από το Raw Power το οποίο, χάρη στην επιρροή που είχε ασκήσει ο Fred «Sonic» Smith στον James Williamson, εμφανίζεται ως ένα ιδιαίτερα σατανικό άλμπουμ που άνετα θα μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει από τους MC5.

 

Read more ...

Τη νύχτα που πήδηξε η ζωή (Του ΣΩΤΗΡΗ ΘΕΟΧΑΡΗ)

 
Φωτο: Abies Sylos
 
Η λάμψη του θειαφιού άστραψε κάτω απ τον μονόφθαλμο αυγουστιάτικο νυχτερινό ουρανό μιας τεράστιας δεσπόζουσας πανσέληνου.
Η βαθιά ρουφηξιά στο στραπατσαρισμένο άφιλτρο γαλλικό τσιγάρο κατάπιε τη φλόγα του σπίρτου. Άφιλτρο, χωρίς περιορισμούς και προφυλάξεις. Πίσα και νικοτίνη σε όρια που θα έκαναν σήμερα έναν αντικαπνιστή εισαγγελέα να ποινικοποιήσει, σε κακουργηματικού χαρακτήρα πράξη, την παραγωγή και την διάθεση των συγκεκριμένων κοντόχοντρων σιγαρέτων. Τι τον ένοιαζε, τον μετέφηβο νεαρό, η ασφάλεια και η υγεία όντας καθισμένος σε ένα τοιχίο, στον έβδομο όροφο μιας ταράτσας, με τα πόδια κρεμασμένα έξω στο κενό και ένα μπουκάλι μεσκάλ Gusano Rojo στο χέρι. Το χλιαρό απαύγασμα ενός μεξικάνικου κακτοειδούς κυλούσε στο λαρύγγι του ανακατεμένο με τον βαρύ καπνό του τσιγάρου, του οποίου η μυρωδιά θύμιζε πολύ περισσότερο μάλλινες κάλτσες που είχαν περάσει ένα καλοκαιρινό 12ωρο σε γαλότσες οικοδόμου, παρά ταμπάκο. Όπως και να χει ο φαιός καπνός σε κάθε εκπνοή σκέπαζε επιτυχημένα την μπόχα των σκουπιδιών της έρμης Αθήνας. Στον πάτο του μπουκαλιού με την κίτρινη, σχεδόν κίτς, σχεδόν λαϊκή τέχνη, σχεδόν αξιοπρόσεκτη, σχεδόν κωμική ετικέτα, το γνωστό νεκρό, αλκοολικά ταριχευμένο, σκουλήκι που φυλακίζεται σε κάθε μπουκάλι μεσκάλ που σέβεται τον εαυτό του. “Kάτουρο του φιδιού” το αποκαλούν οι παράνομοι ντεσπεράντος στα φτηνά τριτοκλασάτα γουέστερν της Τσινετσιτά, όπου το πίνουν στα σαλούν της τιχουάνα, παίζοντας χαρτιά και πυροβολόντας ταυτόχρονα με το ένα χέρι ενώ με το άλλο διορθώνουν προσεκτικά το καπέλο τους.

The Blackout Radio Show with Mike Pougounas - Merlin's Music Box Special

O Μιχάλης Πούγουνας των New Zero God (και πρώην frontman των Flowers of Romance)  ετοίμασε ένα πρόγραμμα στο mixcloud ειδικά για  το Merlin's Music Box και τους φίλους του. 

AΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

(https://www.mixcloud.com/john-kastanaras/the-blackout-radio-show-with-mike-pougounas-merlins-music-box-special/)

PLAYLIST

01. Theatre Of Hate – Do You Believe in the Westworld (live, Bristol 2013)
02. The Damned - White Rabbit - 40th Anniversary Tour - Live In Margate (2017 Mix)
03. Love & Rockets - Mirror People '88
04. Killing Joke – Euphoria
05. New Model Army - Angry Planet
06. Partly Faithful – Underset
07. NFD - Remain In Chains
08. Acey Slade & the Dark Party - She Sells Sanctuary (The Cult cover)
09. The Pineapple Thief - In Exile
10. The Eden House - Sin
11. SPC ECO – Incomplete
12. Blondie - Heart of Glass (Crabtree Remix)
13. Paris XY - Vigil

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΟΥΓΟΥΝΑ ΕΔΩ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΟΥΓΟΥΝΑΣ ΣΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΑΛΙΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟ MERLIN'S ΕΔΩ

RAGAZZO (ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ)

 

 

Οι πλατείες έχουν τις δικές τους ιστορίες
και όταν πάψουν να συνωστίζονται σ' αυτές
φλερτ του καλοκαιριού εφήμερα
κι αυτοκίνητα ανυπόμονα
κάποιοι με το μαύρο της στάχτης τους
ή με το κόκκινο,
το κόκκινο που ρέει μέσα μας,
ζωγραφίζουν, ζωγραφίζουν, ζωγραφίζουν
μετουσιώνοντας τον φόβο σε ελπίδα
μέσα σε μπλοκ πολύχρωμα από πλεξιγκλάς
ή απλά σ ένα κομμάτι χαρτί
διακοσμημένο με λίγες λέξεις
πιάτσα Αλιμόντα
και πιο παλιά πιάτσα Ματτεότι
τίποτα μάταιο, τίποτα εφήμερο
στις πλατείες,
στις πλατείες της καρδιάς μας.

Στον απόηχο ενός καλοκαιριού στην piazza Alimonda με τον Carlo Giuliani
κι ενός φθινοπώρου πολλά καλοκαίρια πριν
στην piazza Matteotti με τον Κώστα Γεωργάκη

Read more ...

Rocket from the Tombs: Ain't it fun when you know that you're gonna die young!

Κράτησαν μόνο για ένα χρόνο. Δεν μπήκαν ποτέ σε στούντιο παρά μόνο κατάφεραν με το ζόρι να γράψουν καμιά δεκαριά τραγούδια σε μια σοφίτα για ένα demo που είναι ο καλύτερος πανκ δίσκος που ΔΕΝ ηχογραφήθηκε ποτέ. Στις λιγότερες από καμιά δεκαριά φορές που έπαιξαν ζωντανά, μόνο δυο φορές μάζεψαν κάμποσο κόσμο κι αυτό επειδή κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να τους βάλει support στους UFO και τους Iron Butterfly όταν είχαν έρθει να παίξουν στην περιοχή τους. Κι όμως μέσα σ’αυτόν τον ένα χρόνο έγραψαν μερικά από τα πιο κλασσικά κομμάτια του αμερικάνικου πανκ των 70ς και απ’τις στάχτες τους ξεπήδησαν δυο απ’τα πιο σημαντικά γκρουπ του είδους. Παράξενο; Ίσως. Αλλά το πανκ έτσι οφείλει να είναι. Ταχύκαυστο, αυτοκαταστροφικό και θνησιγενές. Φίλες και φίλοι στις επόμενες γραμμές οι Rocket from the Tombs απ’το Cleveland του Ohio!

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1