The Undertones: Teenage Kicks, John Peel, Terri Hooley. Η ιστορία ενός από τα ομορφότερα pop-punk τραγούδια

Are teenage dreams so hard to beat?

Με διάρκεια μόλις δυο λεπτά και είκοσι έξι δεύτερα, το Teenage Kicks άνοιγε το ντεμπούτο ΕΡ των Undertones, μιας μπάντας  από το Ντέρι της Βόρειας Ιρλανδίας, η οποία μέχρι σήμερα παραμένει το πιο επιτυχημένο συγκρότημα που βγήκε από αυτή την πόλη. Το κομμάτι έμελλε να μείνει στην ιστορία σαν ένα από τα καλύτερα της εποχής του, ενώ είναι το μοναδικό τραγούδι που ο Βρετανός σούπερ-DJ John Peel έπαιξε για δυο συνεχόμενες φορές στη θρυλική εκπομπή του για το μουσικό σταθμό Radio 1 του BBC. Μάλιστα, μέχρι το θάνατό του υποστήριζε πως ήταν το αγαπημένο του τραγούδι όλων των εποχών και πως κάθε φορά που το άκουγε έβαζε τα κλάματα.

Read more ...

Φωτορεπορτάζ: Social Waste/Αντίποινα, DJ Magnum, Bέβηλος, Παράφρων, Τσέκος, Cerebro, Gagarin 25/3/2017

Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ Photos)

Ανταπόκριση: Δημήτρης Τζάνογλος

Σάββατο 25 Μαρτίου και αμέσως μετά τον μπακαλιάρο σκορδαλιά, όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο Gagarin για την παρουσίαση του πολυαναμενόμενου, εδώ και κάποια χρόνια, δίσκου «Το Hip Hop της Μεσογείου» από την σύμπραξη των Social Waste με τα Αντίποινα ή αλλιώς από την σύμπραξη του Hip Hop με παραδοσιακά όργανα.

Read more ...

ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ... (κείμενο ενός μέλους της αναρχοπάνκ κολεκτίβας των Crass)

Η 28η Μαρτίου θεωρείται ως η ημερομηνία της ίδρυσης του συγκροτήματος των Crass, ενός από τα σημαντικότερα συγκροτήματα που ξεπήδησαν μέσα από το πρώτο κύμα του βρετανικού punk. Πρόδρομος του αναρχοπάνκ, η κολεκτίβα των Crass λειτούργησε με πολλαπλές DIY δραστηριότητες, από την κυκλοφορία δίσκων του συγκροτήματος αλλά και άλλων ομογάλακτων καλλιτεχνών μέσω της Crass Records, την αναγραφή συνθημάτων και γκράφιτι στους τοίχους του Λονδίνου με ιδιαίτερη αισθητική, την αγκιτάτσια και προβαίνοντας σε ένα πολυάριθμες και πολυποίκιλες καλλιτεχνικές, πολιτικές, οικολογικές και αντιπολεμικές παρεμβάσεις.

Read more ...

λάμδα: Η μουσική τους είναι όπως ένας νοστιμότατος μούστος θεσπέσιων, αλλοπρόσαλλων ποικιλιών σταφυλιών...

Γράφει ο Ελευθεριακός

Ποτέ δεν περίμενα ότι ένα γράμμα του αλφάβητου θα έκρυβε μέσα του τόση δύναμη και πάθος. Όμως, γιατί ένα καλλιτέχνης, εν προκειμένω ένα μουσικό συγκρότημα, μάς αρέσει, τι είναι αυτό που κάθε φορά μάς ελκύει, μάς εξασκεί στα όρια του γούστου και πολλές φορές τα ξαναβρίσκουμε και επανατοποθετούμαστε απέναντι στα έργα Τέχνης; Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν ένα έργο Τέχνης αξιοσημείωτο, καίριο, μοναδικό; Μήπως τυχόν στην περίπτωση των λάμδα είναι οι στίχοι, η μουσική, οι ενορχηστρώσεις, τι από αυτά και άλλα περισσότερα σχεδόν με... αναγκάζουν, προσωπικά, να νιώθω παρόν στο έργο τους, κοινωνός του κόσμου τους, να μου δημιουργείται η ανάγκη να πω κάτι, έστω και μικρό για αυτούς τους πέντε μουσικούς και ποιητές;

Read more ...

Μικρός Οδηγός για το post-punk του Λος Αντζελες

(στη φωτογραφία οι Savage Republic)

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΖΕΛΙΑΝΑΙΟΣ

Περισσότερο μια ομάδα από μπάντες και labels, αισθητικά, γεωγραφικά και χρονολογικά καθορισμένη παρά σαν μια κυρίως ειπείν σκηνή με μια μουσική και ηχητική ομοιομορφία, το post punk του Los Angeles κατάφερε όχι μόνο να δώσει μερικά σπουδαία μουσικά δείγματα αλλά και να αφήσει μια παρακαταθήκη πολύ σημαντική για τον underground χώρο εκείνης της εποχής. 

Με βασικό πυρήνα τους Savage Republic και την Independent Project και με μια ματιά γεννημένη στα υπόγεια τούνελ του UCLA, η παρέα αυτή απομακρύνθηκε τόσο από το hardcore punk όσο και από το paisley underground (τις δυο κυριότερες τάσεις που επικρατούσαν στο underground ροκ των αρχών των 80s στην California) και χρωστάει πολύ περισσότερα στην αντίστοιχη κίνηση της Μεγάλης Βρετανίας, με αρκετές δόσεις όμως industrial μουσικής, space νεοψυχεδέλειας και tribal ήχων που παρέπεμπαν στην μητέρα Αφρική. Ταυτόχρονα, θα μείνει ιστορική η γραφιστική δουλειά της εταιρίας στα εξώφυλλα με εκπληκτικές letterpress ανάγλυφες εκτυπώσεις (κληρονομιά του δημιουργού της Bruce Licher απ’ τις σπουδές του στη σχολή Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες), εσώκλειστες κάρτες, φυλλάδια και γραμματόσημα. Όπως εύστοχα παρατηρεί ο Τάσος Σακκάς στο άρθρο του «Η Τελετή των Οραμάτων» (ΗΧΟΣ & Hi-Fi, τεύχος 192, Σεπτέμβριος 1986) «συνιστούμε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, να περιεργαστείτε εξονυχιστικά κάποιες από τις συσκευασίες των πρώτων κυρίως κυκλοφοριών της Ι.Ρ. Records και να τις συγκρίνετε με κάποιου άλλου δίσκου μιας άλλης εταιρίας. Η διαφορά είναι όση ανάμεσα σε ένα χειρόγραφο πάπυρο και σε μια δήλωση του νόμου 105».

Read more ...

Al Jourgensen: Κομμάτια και θρύψαλα εν όψει της καλοκαιρινής συναυλίας του στην Αθήνα με τους Ministry

O Al Jurgensen (γεν. Allen David Jourgensen το 1958) είναι μια από τις πλέον σεβάσμιες και ταυτόχρονα μισητές προσωπικότητες της σύγχρονης μουσικής. Είναι ο άνθρωπος που έκανε γνωστό το industrial στο ευρύτερο κοινό (το άλμπουμ των Ministry Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs του 1992 πούλησε περισσότερο από ένα εκατομμύριο αντίτυπα στην Αμερική), ενώ το industrial/metal στυλ του έχει επηρεάσει άπειρους καλλιτέχνες. Ο Jurgensen είναι ο ψυχωτικός εγκέφαλος πίσω από τους Ministry (και πολλά άλλα σχήματα  όπως οι Revolting Cocks, οι 1000 Homo DJs και οι Surgical Meth Machine) εδώ και σχεδόν 35 χρόνια, έχοντας επιβιώσει από πλείστες καταχρήσεις, αναπτύσσοντας κοινωνικοπολιτικές θέσεις και ασκώντας δριμεία κριτική στους εκάστοτε κρατούντες. Αφού λοιπόν ο Πάπας του industrial θα τιμήσει το αθηναϊκό κοινό με μία μοναδική συναυλία των Ministry την Πέμπτη 1 Ιουνίου (σταυρώστε τα δάχτυλά σας!) και καθώς οι δηλώσεις (και οι ατάκες) του είχαν και εξακολουθούν να έχουν ενδιαφέρον, σκεφτήκαμε να σας φιλοδωρήσουμε με μερικά σκόρπια κομμάτια κι αποσπάσματα.

Read more ...

Μαθήματα Ιστορίας: Η "εξέγερση" των Beatniks, Νέα Υόρκη, Απρίλιος 1961

«Ήταν μια χαοτική μέρα, χωρίς τάξη και χωρίς αιτία. Σίγουρα όμως ήταν χαρακτηριστική της εποχής που ερχόταν, όταν ο κόσμος ήρθε αντιμέτωπος με την καθεστηκυία τάξη και άρχισε να της ζητά να λογοδοτήσει. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο να συμβεί στη δεκαετία του ’50. Βρισκόμασταν όμως στις αρχές των sixties». (Dan Drasin)

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’40, το πάρκο της Πλατείας Ουάσινγκτον στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης ήταν το επίκεντρο της folk μουσικής, ένας δημόσιος χώρος όπου καλλιτέχνες όπως ο Pete Seeger (χαρακτηρισμένος από το FBI ως κομμουνιστής από τις αρχές της δεκαετίας του ‘50), ο Woody Guthrie και αρκετά άλλα μέλη της «πολιτικής» folk σκηνής συγκέντρωναν τους φίλους τους για τραγούδι και κοινωνικές επαφές.

Read more ...

Οι κανονισμοί των Ναζί σχετικά με την jazz μουσική και οι Swingjugend

Είναι γνωστό ότι οι Ναζί μισούν... Μισούσαν τότε, μισούν τώρα και θα μισούν για πάντα. Το μίσος τους δεν απευθυνόταν μόνο προς τους ανθρώπους σαν φυσικές παρουσίες, αλλά και στα καλλιτεχνικά δημιουργήματά τους, εφόσον δεν συμφωνούσαν με τις επιταγές της  "ανώτερης" Άριας φυλής. Όπως ήταν φυσικό, το μίσος στρεφόταν και κατά της μουσικής (εκτός των εμβατηρίων και των ελαφρών, ακίνδυνων σουξέ), πόσον μάλλον κατά της jazz που, σύμφωνα με τη γενικότερη ιδεολογία και τις απόψεις τόσο της ναζιστικής ηγεσίας όσο και των κατά τόπους γκαουλάιτερ (κυβερνήτες), ήταν υποδεέστερη, ήταν η μουσική των "νέγρων υπανθρώπων". Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι δέκα κανόνες που είχε συντάξει ο ναζί γκαουλάιτερ του Προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας και που σύμφωνα με τον συντάκτη του ιστορικού αμερικανικού περιοδικού The Atlantic (ιδρ. το 1857 και εξακολουθεί να εκδίδεται μέχρι σήμερα) JJ Gould "αποτελεί το μοναδικό αξιοσημείωτο παράδειγμα ύβρεως του ολοκληρωτισμού εναντίον της jazz".

(μετάφραση: Πάνος Τομαράς)

Read more ...

MERLIN'S MUSIC BOX MIXCLOUD: Wind Back (compiled by Abies Sylos)

Το νέο mixcloud του Merlin's Music Box, τραγούδια που μόλις εγκαταστάθηκαν και έχουν ακόμα τις αποσκευές τους. Με άλλα όργανα και άλλα κουρδίσματα...

LISTEN HERE

(https://www.mixcloud.com/john-kastanaras/merlins-wind-back-compiled-by-abies-sylos/)

Read more ...

Τις απαντήσεις τις γνωρίζουμε. Τις ερωτήσεις αναζητούμε.

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

Τους ανθρώπους για να τους τρομάξεις πρέπει να τους δείξεις τον εαυτό τους. Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί/ές που δεν έχουν πια στον "ήλιο μοίρα", τους μάζευαν σε ένα χώρο και τους έδειχναν τη τελευταία ταινία του Ken Loach, I Daniel Blake θα έβλεπε ο καθένας/μία τους τον εαυτό του στους ήρωες της ταινίας;  

Και αν τον έβλεπαν τι θα έκαναν μετά; Ρητορική η ερώτηση γιατί οι καταστάσεις που περιγράφει η ταινία είναι η πραγματικότητα για εκατομμύρια ανθρώπους. Όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες καταστάσεις σαν πραγματικές, αυτές  είναι πραγματικές στις επιπτώσεις τους. 

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1