Ursula Kroeber Le Guin (21/10/1929 - 22/01/2018): Ο Μεταμοντέρνος Αναρχισμός στο Έργο της

 του Lewis Call, Πολυτεχνείο San Luis Obispo (Προσαρμογή: Γιάννης Καστανάρας)


"Αν θέλεις εγκληματίες, φτιάξε νόμους, αν θέλεις κλέφτες, φτιάξε ιδιοκτήτες". 

Είναι αρκετά εύκολο να εντοπίσει κανείς αναρχικά θέματα στην επιστημονική φαντασία της Ursula K. Le Guin. Η συχνή κριτική της στην κρατική εξουσία σε συνδυασμό με την απόρριψη του καπιταλισμού και την προφανή γοητεία που της ασκούν τα εναλλακτικά συστήματα της πολιτικής οικονομίας, αρκούν για να την τοποθετήσουν στους κόλπους της αναρχικής παράδοσης. Η ίδια, συχνά έχει ασπαστεί κατηγορηματικά αυτή την παράδοση. Μεταξύ άλλων, η Le Guin προπαγανδίζει τις αναρχικές ιδέες. Σε μεγάλο βαθμό, η πολιτική φιλοσοφία του αναρχισμού είναι πνευματικό προϊόν του δεκάτου ενάτου αιώνα και διατυπώθηκε στην Αγγλία από τον Ουίλιαμ Γκόντουιν, στη Γαλλία από τον Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν και στη Ρωσία από τον Πιότρ Κροπότκιν και τον Μιχαήλ Μπακούνιν. Εντούτοις, αυτή η σημαντικότατη πνευματική παράδοση ως επί το πλείστον παραμένει αόρατη για τους ανθρώπους των αρχών του εικοστού πρώτου αιώνα. Περιγράφοντας τις αναρχικές ιδέες με ένα τρόπο που είναι πιστός στην αναρχική παράδοση και ταυτόχρονα προσβάσιμη στον απλό σημερινό αναγνώστη, η Le Guin παρέχει μια εξαιρετικά πολύτιμη υπηρεσία. Διασώζει τον αναρχισμό από το πολιτιστικό γκέτο στο οποίο έχει υποχωρήσει. Εισάγει το όραμα του αναρχισμού σε ένα κοινό αναγνωστών της επιστημονικής φαντασίας, οι οποίοι ίσως να μην έπιαναν ποτέ στα χέρια τους κάποιο βιβλίο του Κροπότκιν. Η Le Guin ωθεί τον αναρχισμό (έστω και ανεπαίσθητα) στο κυρίαρχο ρεύμα της διανόησης.

Read more ...

Mark E. Smith: Τίτλοι τέλους για τον εγκέφαλο των Fall...

"Στα δεκαοκτώ μου το όνειρό μου ήταν να κάνω μουσική που δεν υπήρχε επειδή όλα τα άλλα με άφηναν ανικανοποίητο".

O Mark Edward Smith (5 Μαρτίου 1957 – 24 Ιανουαρίου 2018) ολοκλήρωσε σήμερα τον κύκλο της ζωής του εγκαταλείποντας τα εγκόσμια έπειτα από μακρόχρονη ασθένεια. Άφησε πίσω του σημαντικό μουσικό έργο με καθαρά προσωπική σφραγίδα, κυρίως με τους Fall, το συγκρότημα που σχημάτισε το 1976 στο Πρέστγουιτς (τη γενέτειρά του κοντά στο Μάντσεστερ) έχοντας παρακολουθήσει μια από τις πρώτες συναυλίες των Sex Pistols στο Μάντσεστερ. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα με εμπνευσμένο και ενίοτε σκοτεινό χιούμορ, ο Smith υπήρξε συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής των Fall, ενώ ενέπνευσε πλήθος καλλιτεχνών της post-punk σκηνής. Στη διάρκεια της 40χρονης καριέρας του με τους Fall κυκλοφόρησε 32 άλμπουμ με τελευταίο το περσινό New Facts Emerge.

Read more ...

Εδουάρδο Γκαλεάνο: Όσο κρατήσει η νύχτα (μια ημερολογιακή "καταχώρηση" μέσα από το βιβλίο του μεγάλου Ουρουγουανού συγγραφέα με γενικό τίτλο "Οι μέρες αφηγούνται")

Όσο κρατήσει η νύχτα (4 Μαΐου)

Ο Νοέλ Ρόσα* πέθανε το 1937, είκοσι έξι χρονών.

Μουσικός της νύχτας, που ήξερε την παραλία του Ρίο ντε Ζανέιρο μόνο από φωτογραφίες, τραγουδούσε και συνέθετε σάμπα που τραγουδιέται ακόμα στα μπαρ της πόλης.

Ένας φίλος τον συνάντησε σε κάποιο μπαρ, τις μικρές ώρες, στις δέκα το πρωί.

Read more ...

Οι Ω Ray και οι Dead Ends στο ΙΛΙΟN plus, Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2018 (φωτό: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (QoQ photos)

Από τη φωτογράφιση για τo live των Omegaray που οργάνωσε την Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2018 το Merlin's Music Box και η Unrest Productions P.C. στο ΙΛΙΟΝ plus. Τη συναυλία άνοιξαν οι εξαιρετικοί The Dead Ends από την Καβάλα.

Read more ...

Τριάντα χρόνια καθαρός θόρυβος: Μια σύντομη αναδρομή στους Mudhoney

Γράφει ο Γιώργος Χούλλης

Η πρωτοχρονιά του 1988 κάπου στο Seattle έδειχνε να είναι διαφορετική από τις άλλες. Τέσσερις φίλοι που προσκυνούσαν τους Stooges και με προϋπηρεσία σε μπάντες όπως Green River και οι Malfunkshun, αποφασίζουν να ξεκινήσουν μια νέα μπάντα και ν' αλλάξουν για τα καλά το σκηνικό στη πόλη. Ήταν οι Mudhoney, ένα όνομα εμπνευσμένο από την ομώνυμη ταινία του Russ Meyer.

Read more ...

Glen Sherley: Ο Τραγουδιστής της Folsom Prison

Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

«Δεν ήταν λίγοι οι κρατούμενοι που προσπάθησαν να ξεφύγουν από αυτή την κόλαση. Ήξερα ορισμένους. Τους έφεραν πίσω καταγδαρμένους και τσακισμένους. Οι τοίχοι του Folsom έχουν ίσα με τρία μέτρα πάχος. Εγώ όμως θα περάσω μέσα από αυτά. Τραγουδώντας. Για να δείξω πως εμείς, τα αδέλφια πίσω από τα σίδερα, είμαστε αλλιώτικοι απ’ ότι φαντάζονται έξω. Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά έχω εμπιστοσύνη στο θεό. Και αν είναι το θέλημα του, η μαγνητοταινία αυτή θα βρει το δρόμο της και θα φτάσει στα χέρια κάποιου που θα ξέρει τι να κάνει… που δεν θ’ αφήσει μια αδελφή ψυχή παρατημένη εδώ».
Αρχές του 1968 και ο «Άντρας με τα Μαύρα», καθαρός πια από τον εθισμό του στα ναρκωτικά, με τη βοήθεια της γυναίκας του June Carter, ετοιμάζει την μεγάλη επιστροφή του μέσα από ένα μεγαλόπνοο αλλά και ριψοκίνδυνο σχέδιο. Ο Johnny Cash αποφασίζει να δώσει δυο ζωντανές εμφανίσεις σε μια από τις πιο επικίνδυνες φυλακές της Αμερικής. Ο μάνατζέρ του θεωρεί πως αυτό θα είναι η ταφόπλακα για την καριέρα του μιας και τα προηγούμενα χρόνια είχε πάρει την κατιούσα, αλλά ο Cash θέλει να τραγουδήσει τα κομμάτια του μπροστά στους πιο σκληρούς εγκληματίες της χώρας. Το αποτέλεσμα θα ηχογραφηθεί και ένα από τα καλύτερα live άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής θα γράψει: Johnny Cash at Folsom Prison.


Μια βραδιά πριν το πρωινό της πρώτης εμφάνισης του, όπου μαζί με τους June Carter, Carl Perkins και τους Tennessee Three θα έπαιζε μπροστά στους τροφίμους της φυλακής, ο αιδεσιμότατος του παρεκκλησιού του Folsom θα επισκεφθεί τον Cash στο μοτέλ όπου διέμενε, παραδίδοντάς του μια μαγνητοταινία με την ηχογράφηση ενός τραγουδιού, το οποίο είχε γράψει ένας από τους φυλακισμένους. Το τραγούδι ήταν το «Greystone Chapel» και συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής ο τρόφιμος Glen Sherley. Ο Cash αποφασίζει ότι θέλει να ερμηνεύσει το τραγούδι ζωντανά, ξεκινά ολονύχτιες πρόβες και την επόμενη μέρα, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του Sherley (ο αιδεσιμότατος είχε φροντίσει να κάθεται στην πρώτη σειρά), ακούει το είδωλό του να λέει: «Το επόμενο τραγούδι γράφτηκε από έναν άνθρωπο εδώ στο Folsom. Το τραγούδησα για πρώτη φορά χθες βράδυ. Ίσως πρέπει να το παίξουμε δυο φορές, μπορεί να γίνει σινγκλ. Το τραγούδι το έγραψε ο φίλος μας Glen Sherley, ελπίζω να το πούμε όπως πρέπει Glen». Μετά το πέρας του «Greystone Chapel», ο «Άντρας με τα Μαύρα» σκύβει και δίνει το χέρι του στον τρόφιμο σε μια φωτογραφία, η οποία θα μείνει αέναα κι ανεξίτηλα στα κιτάπια του πρώτου ζωντανού δίσκου που ηχογραφήθηκε ποτέ μέσα σε μια φυλακή.

O Johnnyh Cash λίγο πριν την εμφάνισή του στη φυλακή Φόλσομ


Ο Glen Sherley ήταν ένας από τους ανθρώπους που μπαινόβγαιναν στις φυλακές από τα εφηβικά του χρόνια. Ληστεύοντας τράπεζες και κάβες, δεν άργησε να βρεθεί και πίσω από τα βαριά κάγκελα του Folsom. Ο Cash, αναγνωρίζοντας την ευαίσθητη ψυχή του, θα τον βοηθήσει να ηχογραφήσει τον πρώτο του προσωπικό δίσκο τρία χρόνια αργότερα και μετά από εκείνο το περιστατικό. Το Glen Sherley - Live at Vacaville, California θα ηχογραφηθεί μέσα σε μια άλλη φυλακή – εκείνη του Vacaville, όπου είχε μεταφερθεί ο Sherley – ενώ την ίδια χρονιά ο country τραγουδοποιός Eddy Arnold θα ηχογραφήσει άλλο ένα δικό του τραγούδι, το «Portrait Of My Woman» που έγινε και ο τίτλος του δίσκου του. Την ίδια περίοδο και λίγο πριν αφήσει τα σίδερα μια για πάντα, ο Glen Sherley θα μιλήσει στην τηλεοπτική εκπομπή του BBC, This Is Your Life που ήταν αφιερωμένη στον Cash για την επιρροή και για το πόσο σημαντικό ήταν το είδωλό του ώστε να αντέξει μέσα στη φυλακή. Ο Sherley θα αποφυλακιστεί το 1971 και ο μόνος άνθρωπος που τον περίμενε έξω από την πύλη για να τον οδηγήσει στην καινούργια του ζωή ήταν ο Johnny Cash, ο οποίος στο μεταξύ είχε πείσει τον κυβερνήτη της Καλιφόρνια να του μειώσει την ποινή!

O Cash και η June Carter υποδέχονται τον Sherley κατά την αποφυλάκισή του.


Στα τριανταπέντε του χρόνια ο Sherley θα κάνει αυτό που πάντα ονειρευόταν. Ο Cash του δίνει δουλειά και ακολουθεί την μπάντα του στις περιοδείες. Εμφανίζεται μαζί του στην σκηνή, παίζει δίπλα στην Linda Ronstadt, στον Roy Clark και σε άλλα μεγάλα ονόματα της country, ερμηνεύοντας τα τραγούδια του μπροστά από πλήθη κόσμου που δεν μπορούσε καν να φανταστεί. Η σαπιόκολλα της φυλακής όμως δεν λέει να φύγει από πάνω του. Αδύνατος να διαχειριστεί τη δημοσιότητα αλλά και την εγκληματική του φύση, ο Sherley αρχίζει να γίνεται επιθετικός προς τα μέλη που συμμετέχουν στις περιοδείες. Απειλεί ότι θα σκοτώσει έναν από τους μουσικούς και ο Cash βλέποντας ότι δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει, τον απέλυσε και τον εγκατέλειψε στη μοίρα του. Χρόνια νωρίτερα, σε εκείνο το live στη Φυλακή του Folsom είχε προλάβει να του πει: «Είσαι το σύμβολο ενός ανθρώπου για το τι μπορεί να κάνει και ποιος μπορεί να είναι». Δυστυχώς ο Sherley απογοήτευσε τον σπουδαίο τραγουδοποιό κι εκείνο το σύμβολο.


Αμέσως μετά τον διωγμό του, ο λειμώνας της ζωής του θα είναι κακοτράχαλος και κατηφορικός. Θα περιπλανηθεί στην ανωνυμία εδώ κι εκεί. Θα πιάσει δουλειά σε ένα αγρόκτημα ταΐζοντας 10.000 βοοειδή την ημέρα, διαμένοντας σε ένα άθλιο τροχόσπιτο. Η κιθάρα του θα μείνει ξεχαρβάλωτη όπως και το βιός του. Οι καγκελόπορτες της φυλακής θα γίνουν Ερινύες στο κεφάλι του κι κείνο το παρεκκλήσι που του ’δινε κουράγιο στο τραγούδι που τον έκανε διάσημο θα είναι κι αυτό ανήμπορο πια. Στα 42 του θα στρέψει μια καραμπίνα στο κεφάλι του και θα περάσει από τη μία γραμμή στην άλλη, μένοντας στην ιστορία ως ο τραγουδιστής της Φυλακής του Φόλσομ που κάποτε ο Johnny Cash είπε ένα τραγούδι του.


image

Γιάννης Ζελιαναίος

Ο Γιάννης Ζελιαναίος γεννήθηκε τον Γενάρη του άσωτου έτους 1978. Το 2004 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Καλώς ήρθες χειμώνα, γραφιά της νιότης μας» από τις εκδόσεις Εριφύλη. Μια χρονιά αργότερα και από τον ίδιο εκδοτικό οίκο κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Άννα». Το 2009 από τις εκδόσεις Ενδυμίων κυκλοφόρησε το «Ο Διάβολος πάνω σεστρατσόχαρτο», ενώ το 2016 επανεκδόθηκε διορθωμένο και με τρία μπόνους πεζά από τις εκδόσεις Straw Dogs. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε την τέταρτη ποιητική του συλλογή, «Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος» και πάλι από τις εκδόσεις Straw Dogs. Υπήρξε αρθρογράφος σε πολλά μουσικά sites, αποκλειστικός φωτογράφος του συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα» για πολλά χρόνια, δισκοθέτης, φανζινάς, υπάλληλος δισκοπωλείου και πολλά άλλα επαγγέλματα που ευτυχώς έκανε για να βιοποριστεί. Ποιήματα και κείμενά του έχουν χρησιμοποιηθεί για θεατρικές παραστάσεις, opening acts και άλλα πολλά. Την περίοδο 2012-2017 ήταν συνεκδότης μαζί με την Γιώτα Παναγιώτου στις εκδόσεις Straw Dogs όπου κυκλοφορεί και το ομότιτλο περιοδικό τέχνης με έδρα του την Κύπρο. Για ένα χρόνο (2015-2016) αρθρογραφούσε στο πολιτιστικό ένθετο «Ηδύφωνο» της κυριακάτικης «Σημερινής» κρατώντας την δική του μουσική στήλη με τίτλο «Ο Ήχος της Μουσικής». Είναι βασικός συνεργάτης της Τεθλασμένης Ψηφιακής Βιβλιοθήκης, bibliotheque.gr. Ζει κι εργάζεται ως δισκοθέτης στην Λευκωσία.
 
 
 
image

Γιάννης Ζελιαναίος

Ο Γιάννης Ζελιαναίος γεννήθηκε τον Γενάρη του άσωτου έτους 1978. Το 2004 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Καλώς ήρθες χειμώνα, γραφιά της νιότης μας» από τις εκδόσεις Εριφύλη. Μια χρονιά αργότερα και από τον ίδιο εκδοτικό οίκο κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Άννα». Το 2009 από τις εκδόσεις Ενδυμίων κυκλοφόρησε το «Ο Διάβολος πάνω σεστρατσόχαρτο», ενώ το 2016 επανεκδόθηκε διορθωμένο και με τρία μπόνους πεζά από τις εκδόσεις Straw Dogs. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε την τέταρτη ποιητική του συλλογή, «Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος» και πάλι από τις εκδόσεις Straw Dogs. Υπήρξε αρθρογράφος σε πολλά μουσικά sites, αποκλειστικός φωτογράφος του συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα» για πολλά χρόνια, δισκοθέτης, φανζινάς, υπάλληλος δισκοπωλείου και πολλά άλλα επαγγέλματα που ευτυχώς έκανε για να βιοποριστεί. Ποιήματα και κείμενά του έχουν χρησιμοποιηθεί για θεατρικές παραστάσεις, opening acts και άλλα πολλά. Την περίοδο 2012-2017 ήταν συνεκδότης μαζί με την Γιώτα Παναγιώτου στις εκδόσεις Straw Dogs όπου κυκλοφορεί και το ομότιτλο περιοδικό τέχνης με έδρα του την Κύπρο. Για ένα χρόνο (2015-2016) αρθρογραφούσε στο πολιτιστικό ένθετο «Ηδύφωνο» της κυριακάτικης «Σημερινής» κρατώντας την δική του μουσική στήλη με τίτλο «Ο Ήχος της Μουσικής». Είναι βασικός συνεργάτης της Τεθλασμένης Ψηφιακής Βιβλιοθήκης, bibliotheque.gr. Ζει κι εργάζεται ως δισκοθέτης στην Λευκωσία.
 
 
 
image

Γιάννης Ζελιαναίος

Ο Γιάννης Ζελιαναίος γεννήθηκε τον Γενάρη του άσωτου έτους 1978. Το 2004 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Καλώς ήρθες χειμώνα, γραφιά της νιότης μας» από τις εκδόσεις Εριφύλη. Μια χρονιά αργότερα και από τον ίδιο εκδοτικό οίκο κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Άννα». Το 2009 από τις εκδόσεις Ενδυμίων κυκλοφόρησε το «Ο Διάβολος πάνω σεστρατσόχαρτο», ενώ το 2016 επανεκδόθηκε διορθωμένο και με τρία μπόνους πεζά από τις εκδόσεις Straw Dogs. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε την τέταρτη ποιητική του συλλογή, «Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος» και πάλι από τις εκδόσεις Straw Dogs. Υπήρξε αρθρογράφος σε πολλά μουσικά sites, αποκλειστικός φωτογράφος του συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα» για πολλά χρόνια, δισκοθέτης, φανζινάς, υπάλληλος δισκοπωλείου και πολλά άλλα επαγγέλματα που ευτυχώς έκανε για να βιοποριστεί. Ποιήματα και κείμενά του έχουν χρησιμοποιηθεί για θεατρικές παραστάσεις, opening acts και άλλα πολλά. Την περίοδο 2012-2017 ήταν συνεκδότης μαζί με την Γιώτα Παναγιώτου στις εκδόσεις Straw Dogs όπου κυκλοφορεί και το ομότιτλο περιοδικό τέχνης με έδρα του την Κύπρο. Για ένα χρόνο (2015-2016) αρθρογραφούσε στο πολιτιστικό ένθετο «Ηδύφωνο» της κυριακάτικης «Σημερινής» κρατώντας την δική του μουσική στήλη με τίτλο «Ο Ήχος της Μουσικής». Είναι βασικός συνεργάτης της Τεθλασμένης Ψηφιακής Βιβλιοθήκης, bibliotheque.gr. Ζει κι εργάζεται ως δισκοθέτης στην Λευκωσία.
 
 
 

 

Townes Van Zandt / "Nothin’"

Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναιος

Λένε πως τα θλιμμένα τραγούδια όταν δημιουργούνται δεν διώχνουν την κατάθλιψη έξω από τον κόσμο και μακριά από μια λυπημένη κάμαρα όπου ο δημιουργός τα καμώνει. Το μόνο που καταφέρνουν και κάνουν γερά είναι να στριμώξουν στη γωνία οποιουδήποτε δωματίου τα ζοφερά συναισθήματα και να μην τα αφήσουν να πάρουν αέρα καθ’ όλη τη διάρκειά τους. Η ζωή και ο δημιουργικός κάματος του Townes Van Zandt από το 1968 μέχρι και την πρωτοχρονιά του 1997 – όταν η κιθάρα του έμεινε μοναχή και παρατημένη στην άκρη ενός ξεβαμμένου τοίχου κάπου στο Memphis – κινήθηκε μέσα σε κάμαρες απομόνωσης, συνοικιακά μπαρ, με παρίες ενός απρόσκλητου κόσμου, φτηνά μοτέλ, πίσω αυλές γεμάτες αναθέματα και τροχόσπιτα όπου τα blues και η country του θανατικού μολογούσαν μερικά από τα πιο λυπημένα ξοδέματα που έβγαλε ο χώρος.

Read more ...

Oι Omega Ray (a.k.a Ω-Ray) παρουσιάζουν ζωντανά το ντεμπούτο άλμπουμ τους την Παρασκευή 19 Ιανουαρίου παρέα με το MERLIN'S και την Unrest Productions

Omega Ray (a.k.a Ω-Ray) παρουσιάζουν ζωντανά το ντεμπούτο άλμπουμ τους την Παρασκευή 19 Ιανουαρίου στο IΛΙΟΝ plus παρέα με το MERLIN'S και την Unrest Productions. Εκλεκτοί προσκεκλημένοι στο event οι The Dead Ends από τη Καβάλα. 

"Αράζοντας με 2 ακουστικές κιθάρες και κάποια σάπια μπόνγκος ξεχασμένα σε μία αποθήκη, ξεκινήσαμε ένα μεσημέρι να παίζουμε και φτάσαμε ως αργά το βράδυ, χωρίς να έχουμε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μας, αυτό ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, το συγκεκριμένο. Κάτι που προδώσαμε εν μέρη στην ηχογράφηση αλλά όχι και στις ζωντανές εμφανίσεις...

Read more ...

Illegal Operation και Λάμπρος Παπαλέξης & Οι Χτισμένες Των Θεμελίων στο ΙΛΙΟΝ plus, Τετάρτη 27/12/2017

Kείμενο: Γιώργος Χούλλης

Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

Λίγες μέρες πριν το τέλος του 2017, δυο εγχώρια συγκροτήματα ένωσαν τις δυνάμεις τους για ένα πραγματικά αξέχαστο double bill. Οι Illegal Operation και οι Λάμπρος Παπαλέξης & Οι Χτισμένες Των Θεμελίων για σχεδόν 2μιση ώρες  απέδειξαν ότι η πείρα τελικά μετράει, σε μια βραδιά οργανωμένη από το Merlin's Music Box.

Read more ...

Οι Stray Cats επανασυνδέονται έπειτα από 10 σχεδόν χρόνια για μια και μοναδική εμφάνιση...

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο χαρμόσυνο νέο για τους Αμερικανούς (αλλά και τους απανταχού) φίλους του rockabilly από την ανακοίνωση που εξέδωσε πριν από μερικές μέρες ο Brian Setzer μέσω της σελίδας του στο facebook: η επανασύνδεση των Stray Cats, ενός από τα πλέον ιστορικά rockabilly συγκροτήματα από το Long Island είναι γεγονός. Το τρίο θα παρουσιαστεί με την αυθεντική του σύνθεση (Setzer, κιθάρα/φωνή, Lee Rocker, μπάσο/φωνητικά και Slim Jim Phantom, ντραμς/φωνητικά) το Σάββατο 21 Απριλίου (ξέρετε, ανήμερα της γνωστής... κατάμαυρης επετείου) στο Las Vegas. Η εμφάνισή τους θα γίνει στα πλαίσια των εκδηλώσεων του 20ού Viva Las Vegas Rockabilly Weekend (19-22 Απριλίου 2018) που θα πραγματοποιηθούν στο ξενοδοχείο Orleans του Las Vegas. Ασφαλώς, όπως κάθε χρόνο, αναμένεται κοσμοσυρροή, κοκοράκια, πέτσινα, hot rods, τατουάζ, μοτοσικλέτες και όλα τα συναφή. Εκτός από τους Cats (οι οποίοι εμφανίστηκαν για τελευταία φορά στη Minneapolis το 2009 για μια και μοναδική συναυλία με αφορμή τα 50ά γενέθλια του Setzer) στο μεγαλειώδες αυτό τετραήμερο event θα εμφανιστούν πάνω από 100 ονόματα του είδους, μεταξύ των οποίων θρύλοι όπως ο 83χρονος (πλέον) Jerry Lee Lewis και ο Duane Eddy.

Read more ...

Bob Dylan και Neil Young... Neil Young και Bob Dylan...

"Η μόνη φορά που ενοχλήθηκα επειδή κάποιος ακουγόταν όπως εγώ, ήταν γύρω στο 1972, όταν ζούσα στο Phoenix της Arizona και το τραγούδι που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή ήταν το "Heart Of Gold".Το μισούσα κάθε φορά που παιζόταν στο ραδιόφωνο. ανέκαθεν μου άρεσε ο Neil Young, αλλά κάθε φορά που άκουγα το "Heart Of Gold" μου την έδινε. Νομίζω ότι ήταν στο νούμερο ένα για μεγάλο διάστημα κι έλεγα, "Γαμώτο, αυτό είμαι εγώ. Αφού ακούγεται σαν να είναι δικό μου, θα έπρεπε να είναι δικό μου". (Bob Dylan)

Read more ...

Jean-Michel Basquiat: SAMO is not dead…

Γράφει η Eva M. Grey

Για κάποιο λόγο τον Jean-Michel Basquiat τον γνωρίζουν πολύ λίγοι. Τον γνώριζαν ακόμα λιγότεροι πριν από το μεγάλο «μπαμ» που έγινε στα πολυκαταστήματα ρούχων και αυτό, αν είχε κανείς στον κόπο να μάθει «ποιος είναι αυτός που φοράω». Κάτι σαν το αστείο που κάνουμε μεταξύ μας οι μουσικόφιλοι για τις μπλούζες των Ramones (και όχι μόνο). Δε θυμάμαι πού ήμουν, τί έκανα και πως ανακάλυψα τον εν λόγω κύριο, το σίγουρο είναι ότι από εκείνη τη στιγμή σκαρφάλωσε στο τοπ 3 των αγαπημένων μου ζωγράφων (ανάμεσα από τον Modigliani και τον J. M. W. Turner). Όχι ότι έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία, αλλά για κάποιον που ξέρει δύο τρία πράγματα περί ζωγραφικής το να καταλήξεις στο τοπ 3 είναι πολύ δύσκολο πράγμα.

Read more ...

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από την παρουσίαση του νέου άλμπουμ των Grey River & The Smoky Mountain στις 12/12/2017 από το φακό του Τηλέμαχου Παπαδόπουλου

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (QoQ photos)

Την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου, οι Grey River & The Smoky Mountain παρουσίασαν για πρώτη φορά ζωντανά το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο Captain Death που κυκλοφορεί από την Ikaros Records. Η Ρένα Παπαγεωργίου (φωνή, μαντολίνο), ο Σαράντος Γκουμάκος (φωνή, κιθάρα), ο Τάσος Γουσέτης (βιολί) και ο Θανάσης Γκιουλέας (κόντρα μπάσο) έχουν το δικό τους τρόπο να πείθουν για αυτό που κάνουν και η παρουσίαση του δίσκου στο σχεδόν κατάμεστο ΙΛΙΟΝ plus ήταν η τρανή απόδειξη για αυτό. Συνεπικουρούμενοι από τον Μελέτη Πόγκα στο μπάντζο και τη slide κιθάρα (το πέμπτο, πλέον, μέλος του γκρουπ, όπως ανακοίνωσαν οι ίδιοι), τον Δημήτρη Γρηγοριάδη στα τύμπανα (Rosewood BrothersΤεφλόν) και τον Νίκο Σκιαδόπουλο στη φυσαρμόνικα, οι Grey River παρουσίασαν όλα τα κομμάτια του πρώτου τους δίσκου, παρατείνοντας τη συναυλία με τραγούδια από το πρώτο τους ΕP και σωστά επιλεγμένες διασκευές. Το ντουέτο Manos Six & The Muddy Devil είχε φροντίσει να ζεστάνει το κοινό παίζοντας ένα ανατριχιαστικό και καθηλωτικό σετ dark americana κομματιών.

Read more ...

Lenny Bruce: "Δεν είμαι κωμικός, δεν είμαι άρρωστος. Ο κόσμος είναι άρρωστος κι εγώ είμαι ο γιατρός. Είμαι χειρούργος με ένα νυστέρι για τις κάλπικες αξίες"

Κείμενο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΤΑΝΑΡΑΣ

Δεν μπορούμε να πούμε τι θα ήταν ο Lenny Bruce σήμερα, αν ο χάρος δεν τον έπαιρνε μαζί του την τελευταία φορά που τον επισκέφτηκε. Μπορεί να ήταν άγιος ή γκουρού, ή ένα καθωσπρέπει αποτοξινωμένο junkie. Δεν αποκλείεται, πάλι, να είχε παραμείνει ένας διασκεδαστής που θα προκαλούσε το κοινό, την κυβέρνηση και το κατεστημένο, θα ξερνοκοπώντας αισχρόλογα, τα οποία όμως θα σήμαιναν τα πάντα. Αυτό, το τελευταίο, είναι και το πιο πιθανό. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Ο Lenny είχε ένα πρόβλημα που σε τελική ανάλυση δεν ήταν δικό του. Ο Lenny ήθελε να εκστομίζει πάνω στη σκηνή τα ίδια λόγια που χρησιμοποιούσε στην καθημερινότητά του. Για τον περισσότερο κόσμο, ένα κορμί κατατρυπημένο από τις ενέσεις και μουλιασμένο στη μεθεδρίνη δε σημαίνει τίποτε παραπάνω από άλλο ένα ακόμα κουφάρι ξαπλωμένο στο νεκροθάλαμο κάποιου νοσοκομείου περιμένοντας βουβό και ακίνητο την ιατρική γνωμάτευση για τα «αίτια» που προκάλεσαν το θάνατο. Ο Θάνατος… Η ουσία της ζωής και η ύστατη κραυγή της.

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1