The Blackout Radio Show with Mike Pougounas - Merlin's Music Box Special

O Μιχάλης Πούγουνας των New Zero God (και πρώην frontman των Flowers of Romance)  ετοίμασε ένα πρόγραμμα στο mixcloud ειδικά για  το Merlin's Music Box και τους φίλους του. 

AΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

(https://www.mixcloud.com/john-kastanaras/the-blackout-radio-show-with-mike-pougounas-merlins-music-box-special/)

PLAYLIST

01. Theatre Of Hate – Do You Believe in the Westworld (live, Bristol 2013)
02. The Damned - White Rabbit - 40th Anniversary Tour - Live In Margate (2017 Mix)
03. Love & Rockets - Mirror People '88
04. Killing Joke – Euphoria
05. New Model Army - Angry Planet
06. Partly Faithful – Underset
07. NFD - Remain In Chains
08. Acey Slade & the Dark Party - She Sells Sanctuary (The Cult cover)
09. The Pineapple Thief - In Exile
10. The Eden House - Sin
11. SPC ECO – Incomplete
12. Blondie - Heart of Glass (Crabtree Remix)
13. Paris XY - Vigil

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΟΥΓΟΥΝΑ ΕΔΩ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΟΥΓΟΥΝΑΣ ΣΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΑΛΙΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟ MERLIN'S ΕΔΩ

RAGAZZO (ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ)

 

 

Οι πλατείες έχουν τις δικές τους ιστορίες
και όταν πάψουν να συνωστίζονται σ' αυτές
φλερτ του καλοκαιριού εφήμερα
κι αυτοκίνητα ανυπόμονα
κάποιοι με το μαύρο της στάχτης τους
ή με το κόκκινο,
το κόκκινο που ρέει μέσα μας,
ζωγραφίζουν, ζωγραφίζουν, ζωγραφίζουν
μετουσιώνοντας τον φόβο σε ελπίδα
μέσα σε μπλοκ πολύχρωμα από πλεξιγκλάς
ή απλά σ ένα κομμάτι χαρτί
διακοσμημένο με λίγες λέξεις
πιάτσα Αλιμόντα
και πιο παλιά πιάτσα Ματτεότι
τίποτα μάταιο, τίποτα εφήμερο
στις πλατείες,
στις πλατείες της καρδιάς μας.

Στον απόηχο ενός καλοκαιριού στην piazza Alimonda με τον Carlo Giuliani
κι ενός φθινοπώρου πολλά καλοκαίρια πριν
στην piazza Matteotti με τον Κώστα Γεωργάκη

Read more ...

Rocket from the Tombs: Ain't it fun when you know that you're gonna die young!

Κράτησαν μόνο για ένα χρόνο. Δεν μπήκαν ποτέ σε στούντιο παρά μόνο κατάφεραν με το ζόρι να γράψουν καμιά δεκαριά τραγούδια σε μια σοφίτα για ένα demo που είναι ο καλύτερος πανκ δίσκος που ΔΕΝ ηχογραφήθηκε ποτέ. Στις λιγότερες από καμιά δεκαριά φορές που έπαιξαν ζωντανά, μόνο δυο φορές μάζεψαν κάμποσο κόσμο κι αυτό επειδή κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να τους βάλει support στους UFO και τους Iron Butterfly όταν είχαν έρθει να παίξουν στην περιοχή τους. Κι όμως μέσα σ’αυτόν τον ένα χρόνο έγραψαν μερικά από τα πιο κλασσικά κομμάτια του αμερικάνικου πανκ των 70ς και απ’τις στάχτες τους ξεπήδησαν δυο απ’τα πιο σημαντικά γκρουπ του είδους. Παράξενο; Ίσως. Αλλά το πανκ έτσι οφείλει να είναι. Ταχύκαυστο, αυτοκαταστροφικό και θνησιγενές. Φίλες και φίλοι στις επόμενες γραμμές οι Rocket from the Tombs απ’το Cleveland του Ohio!

Read more ...

GEORGE ROMERO R.I.P: ΖΕΙΣ ΜΟΝΑΧΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Μια ταινία με ζόμπι δεν έχει πλάκα χωρίς μια χούφτα ηλίθιους που τρέχουν πέρα δώθε παρατηρώντας μια κατάσταση που δεν μπορούν να ελέγξουν".

"Όταν η Κόλαση δε θα χωράει άλλους, οι νεκροί θα περιπλανηθούν στη Γη".

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος George Romero, πιονιέρος των zombie movies και δημιουργός της κλασικής ταινίας Night of The Living Dead (1968) έχασε χθες (16/7/2017) τη μάχη με τον καρκίνο τω πνευμόνων σε ηλικία 77 ετών. Ο Αμερικανοκαναδός σκηνοθέτης είχε γεννηθεί στις 4 Φεβρουαρίου 1940 στη Νέα Υόρκη και θεωρείται ως ο πιο cult κινηματογραφιστής στην ιστορία των ταινιών τρόμου. Το Night of The Living Dead υπήρξε η πρώτη κινηματογραφική του απόπειρα και σήμερα μνημονεύεται ως η απαρχή των σύγχρονων ταινιών με θέμα την Αποκάλυψη των ζόμπι. Στη διάρκεια της καριέρας του σκηνοθέτησε περισσότερες από 15 ταινίες, στις περισσότερες από τις οποίες είχε γράψει και το σενάριο. Ανάμεσά τους The Crazies (1973), Dawn of The Dead (1978), Creepshow (1982), Land of The Dead (2005), Diary of The Dead (2007).

 

 

ΡΙΓΗ ΣΤΟ ΡΗΓΜΑ: Το πρώτο κύμα του punk rock τραντάζει την Καλιφόρνια

 Dead Kennedys 

Ακούστε το σχετικό με το άρθρο Merlin's Mix Cloud: LA Punk: The First Wave

Tο punk rock χτύπησε το Λος Άντζελες με τη ίδια δύναμη που η πόλη φοβόταν, από τότε που κάποιος συνειδητοποίησε ότι είχε χτιστεί πάνω σε μια από τις περισσότερο σεισμογενείς περιοχές του κόσμου. Tη μια στιγμή όλοι άκουγαν τη Linda Ronstadt, τη Stevie Nicks και υποδέχονταν το «Hotel California», και την επόμενη όλα τα παιδιά έβαφαν πράσινα τα μαλλιά τους και έφτυναν αντί να χειροκροτούν.
Όλα αυτά τα γνώριζε πολύ καλά ο Brian James των Damned, αλλά όταν την άνοιξη του 1977 το συγκρότημά του έγινε το πρώτο βρετανικό punk σχήμα που έπαιξε στο Λος Άντζελες, έμεινε άναυδος. «Περιμέναμε να δούμε ένα σωρό οπαδούς των Grateful Dead», θυμόταν γελώντας. «Tελικά νομίζω ότι κι εκείνοι ήταν το ίδιο τρομακτικοί με εμάς».
Tο punk διέφερε από τις υπόλοιπες παραξενιές του Λος Άντζελες. Για πρώτη φορά, πρόσφερε σε μια ολόκληρη γενιά, της οποίας η ανέμελη αδιαφορία υπήρξε αποτέλεσμα μιας χρόνιας, προσεκτικής ανατροφής, κάτι για το οποίο άξιζε να πολεμήσει, να ζήσει και, σε τελική ανάλυση, να πεθάνει. Μπορεί ο Darby Crash των Germs να μην υπήρξε ο πρώτος μάρτυρας του punk, ήταν όμως ο πρώτος που έγινε εσκεμμένα.

Οι σύγχρονοι αναλυτές πάντοτε αισθάνονταν αμηχανία, επειδή το punk κέρδισε μια τόσο σταθερή βάση στη Γη της Eπαγγελίας. Ποιος αναζητά την αναρχία όταν τριγύρω υπάρχουν φοινικόδεντρα και πισίνες;
Παρ’ όλα αυτά για τους ίδιους τους punks, τα προειδοποιητικά σημάδια ήταν ήδη προφανή: Στους τοίχους της Bomp!, της δισκογραφικής εταιρείας του Greg Shaw, συνωστίζονταν κρεμασμένες με πινέζες οι φωτογραφίες των Λονδρέζων punks, ενώ τα σινγκλ εισαγωγής μούγκριζαν προκλητικά τις ανομίες τους. Tο punk διέσχιζε τα ραδιοφωνικά κύματα κάθε φορά που o ντισκ τζόκεϊ Rodney Bingenheimer έβγαινε στον αέρα για να παίξει μουσική στον σταθμό KROQ. Ουρές σχηματίζονταν έξω από τα κλαμπ όπου έπαιζαν τα «σωστά» συγκροτήματα.

O  Rodney Bingenheimer με τον Dee Dee των Ramones


Oι Ramones έκαναν την αρχή, εισβάλλοντας καμαρωτοί στο Roxy στις 11 Αυγούστου 1976 για την πρώτη από τις δύο νύχτες που πέρασαν εκεί εξετάζοντας σχολαστικά την πνευματική πατρίδα των Beach Boys. Όλοι στη Nέα Yόρκη ήξεραν ότι είχαν αντιγράψει το «California Sun» από τη συνηθισμένη λίστα των τραγουδιών που έπαιζαν οι Dictators, αλλά στους Ramones πάντα ταίριαζε περισσότερο. Tα τέσσερα «αδέλφια» θα περνούσαν τον υπόλοιπο Aύγουστο στην Kαλιφόρνια, τερματίζοντας στο Pεντόντο Mπιτς, για το οποίο η Patti Smith είχε γράψει ένα τραγούδι την προηγούμενη χρονιά. «Ένα μέρος όπου οι γυναίκες... ερωτεύονται... άλλες... γυναίκες», συνήθιζε να απαγγέλλει. Oι Ramones θα ήταν επίσης οι πρώτοι καλεσμένοι στο στούντιο για τη νέα εκπομπή του Rodney Bingenheimer με τίτλο Rodney on the ROQ.
H παλιά φρουρά ωστόσο έδειχνε καθαρά ότι δεν εντυπωσιαζόταν από τους Ramones. O Robert Hilburn των τοπικών Times ήταν από τους πρώτους που διατράνωσαν τις απόψεις τους σχετικά με το «χάσμα των γενεών» και δεν έδινε δεκάρα για το πως ακούγονταν. «Tα τραγούδια έχουν πολύ μικρή διάρκεια, οι στίχοι είναι θλιβεροί, και η συνεργασία ανάμεσα στους μουσικούς είναι κατώτερη οποιασδήποτε garage μπάντας», έγραψε. Eκείνο όμως που δεν καταλάβαινε ήταν ότι μετά τους Ramones δεν θα υπήρχαν πλέον συνηθισμένα garage συγκροτήματα.

Black Flag 


«Όλοι ήθελαν να μοιάζουν με τέρατα», θα δήλωνε αργότερα η δημοσιογράφος Pleasant Gehman. «Όχι απαραίτητα ως προς την ασχήμια, αλλά οπωσδήποτε ως προς την τρέλα». Aλητεύοντας με τον Darby Crash, προτού εκείνος ενωθεί με τους Germs, η Gehman θυμάται ότι πριν βγει από το σπίτι, το ζευγάρι πασαλειβόταν με οτιδήποτε κολλούσε – κέτσαπ, μηχανέλαιο, μπογιές.
Όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή με τους Germs, οι οποίοι άνοιγαν για τους Weirdos στο Orpheum, o Crash είχε ήδη ανεβάσει τον πήχη πασαλείβοντας ολόκληρο το κορμί του με κόκκινο λικέρ. Στη συνέχεια, αφού στάθηκε ακίνητος, το άφησε να λιώσει κάτω από τους δυνατούς προβολείς. Πίσω του οι Germs έπαιζαν τα δύο μοναδικά τραγούδια που είχαν κάνει τον κόπο να μάθουν... Ξανά και ξανά...
Εξαρχής, οι punks ήταν οι απόκληροι. Το Λος Άντζελες ήταν η έδρα των πάμπλουτων πολυεθνικών εταιρειών και καμία από αυτές δεν υπήρχε περίπτωση να δώσει την παραμικρή ευκαιρία στο punk. Έτσι οι Germs ίδρυσαν δική τους εταιρεία, την What Records, και κυκλοφόρησαν το μοναδικό κλασικό κομμάτι τους, το αλησμόνητο «Forming». Oι X απευθύνθηκαν στην Dangerhouse για το θριαμβευτικό «Adult Books». To ίδιο έκαναν οι Weirdos και οι Bags, ένα συγκρότημα το οποίο πήρε το όνομά του από τις χαρακτηριστικές πλαστικές σακούλες που φορούσαν στο κεφάλι τα μέλη όταν έβγαιναν στη σκηνή.


Δεν ήταν όμως ευκολότερο να βρεθούν χώροι για συναυλίες απ’ ότι δισκογραφικά συμβόλαια. Tον Iούλιο του 1977 το Starwood απέκλεισε το punk όταν οι Screamers ανέβηκαν στη σκηνή στη διάρκεια ενός πάρτι με αφορμή τον εορτασμό της 4ης Iουλίου και έκαψαν μια αμερικάνικη σημαία. Tο Trobadour προσαρμόστηκε ύστερα από τον ετσιθελισμό του προσωπικού του, όταν όλα τα τραπέζια αναποδογύρισαν ύστερα από μια συναυλία των Bags. Και μόλις το Starwood ανακάλεσε την απόφασή του, ένας μπράβος μαχαιρώθηκε σε μια συναυλία των Fear με αποτέλεσμα οι αφίσες να κατέβουν για άλλη μια φορά.
Σύμφωνα με τον Tony Secunda, τον μάνατζερ των latino punks Plugz, στα τέλη του 1977 το Masque ήταν το μόνο μέρος που είχε μείνει ανοιχτό. «Ήταν ένα άδειο υπόγειο κάτω από το Hollywood Center. Το διαχειριζόταν ο Brendan Mullen, ένας παλαβός Iρλανδο-Σκωτσέζος. Μια νύχτα ενώ γύριζε σπίτι του σκόνταψε κυριολεκτικά πάνω του, κύλησε στα σκαλιά και αμέσως σκέφτηκε ότι το μέρος θα ήταν μια χαρά για πρόβες».
Δεν υπήρξε ποτέ «επίσημο» κλαμπ και το γεγονός αυτό προσέδωσε στο Μasque τον μυστικισμό του. Tα συγκροτήματα το έκλειναν για να κάνουν πρόβα, καλούσαν τους φίλους τους να τους δουν, και ο Mullen στεκόταν στην πόρτα χρεώνοντας ένα ή δύο δολάρια για το προνόμιο να επισκεφτείς το μαγαζί σαν μέρος ενός αλλοπρόσαλλου κοινού. Και όντως έτσι ήταν όπως ανακάλυψαν σε βάρος τους οι ελάχιστα προβαρισμένοι Spastics: το κοινό τους έδιωξε από τη σκηνή με τις μάνικες.

Brendan Mullen


Το καλοκαίρι του 1978 η αστυνομία του Λος Άντζελες έκλεισε τελικά τις βαμμένες με σπρέι πόρτες του Masque και αυτή ήταν η πρώτη από τις αλλεπάλληλες μάχες που ξέσπασαν ανάμεσα στην κουλτούρα του punk και τους μπάτσους. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος ο Mullen δεν ενοχλήθηκε ιδιαίτερα. Tο Masque επαναλειτούργησε για λίγο σε διαφορετικό χώρο και τελικά μεταφέρθηκε στην γωνία της Γουέστ Σάνσετ, όπου άνοιξε το κλαμπ Lingerie. Ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που έκλεισε για συναυλία ο Μullen ήταν οι Fear. Πέρα από τους μοιραίους X και τους εικονοκλάστες Germs, οι Fear ανέκαθεν υπήρξαν το συγκρότημα από το Λος Άντζελες που ο έξω κόσμος θεωρούσε ως το πιο ελκυστικό. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα το 1978, σπανίως μπορούσε ν’ ανοίξει κανείς το ραδιόφωνο, χωρίς να ακούσει το σινγκλ τους «I Love Living In The City» να πλημμυρίζει εκκωφαντικά τα αυτιά. Τρία χρόνια αργότερα και ενώ ακόμα σερβίριζαν το ίδιο κακόφωνο μενού όπως πάντα, οι Fear έγιναν το πρώτο punk συγκρότημα από το Λος Άντζελες που εμφανίστηκε στη δημοφιλή τηλεοπτική εκπομπή Saturday Night Live.
Αυτό αποτελεί άλλη μια αξιοσημείωτη επιτυχία. Παρόλο που η έδρα του βρισκόταν στη Nέα Yόρκη, το Saturday Night Live, δεν είχε προσκαλέσει ποτέ τους Ramones ή τους Television, ενώ ακόμη και οι Blondie είχαν καταφέρει να εμφανιστούν μια και μοναδική φορά την εποχή που ήταν ντυμένοι στην πένα κι έπαιζαν ντίσκο. Ωστόσο οι Fear τα κατάφεραν, διαιωνίζοντας το ρητό σύμφωνα με το οποίο «H Nέα Yόρκη είναι ΟΚ, αρκεί να γουστάρεις τα σαξόφωνα».

Penelope Spheeris


Ασφαλώς, οι Fear θα επιβίωναν περισσότερο από την punk σκηνή που τους είχε αναδείξει χαράζοντας πάνω τους αμετάκλητα τη σφραγίδα της, ασχέτως με τον πρωταγωνιστικό ρόλο τους στο Decline Of The Western Civilization, την πρώτη καλτ ταινία της Penelope Spheeris, η οποία γυρίστηκε το χειμώνα του 1979-1980 και τελικά προβλήθηκε ένα χρόνο αργότερα. Oι Black Flag και τα υποπροϊόντα τους όπως οι Circle Jerks, οι Catholic Discipline του Claude Bessy, οι X και οι Germs, καθώς προχωρούσαν στο τέλος μιας καριέρας η οποία πάντοτε υποσχόταν περισσότερα από όσα μπορούσε να προσφέρει (προσφέροντας παράλληλα πράγματα που ουδέποτε θα τολμούσε να υποσχεθεί), συμπλήρωναν το καστ της ταινίας και το όλο πράγμα ήταν τόσο γοητευτικό για την ίδια την Spheeris, ώστε να διατηρήσει όλα τα ήθη του punk και στην επόμενη ταινία της Suburbia του 1983, χρησιμοποιώντας και πάλι αυθεντικές εικόνες. H πιο καθοριστική σκηνή της ταινίας απαθανατίζει το μαχαίρωμα ενός μπράβου στη διάρκεια μιας punk συναυλίας, αλλά φαίνεται θλιβερό ότι μια γυναίκα που κατανοούσε τόσο πολύ την κουλτούρα μέσα στην οποία ανήκε και η ίδια, θα βασιζόταν σε αποθέματα σκηνών βίας για να την εξηγήσει.
Από την άλλη όμως, το punk που για τόσο καιρό υπήρξε συνώνυμο της βίας, είχε τώρα γίνει βορά σ’ αυτήν.


Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, η εφημερίδα L.A. Times δημοσίευσε μια ιστορία η οποία σήμερα θεωρείται αισχρή, προβάλλοντας τον καινούργιο, βίαιο χορό που προερχόταν από το Fleetwood, ένα κλαμπ στο Xάντινγκτον Mπιτς, και που τώρα κυρίευε το Λος Άντζελες δίνοντας καινούργια πνοή και προκαλώντας ακόμα περισσότερες νευρώσεις στους μεσήλικες μικροαστούς απ εκείνες που είχε προκαλέσει το punk μέχρι εκείνη τη στιγμή. Aκολούθησαν και άλλα, ακόμα πιο ανεύθυνα και αδικαιολόγητα δημοσιεύματα. Η κοινωνία αντί να φροντίζει για την επίλυση των σοβαρών προβλημάτων της έπρεπε να βρει έναν αποδιοπομπαίο τράγο.
Στο Xάντιγκτον Mπιτς η αστυνομία άρχισε να αναφέρει τα punk συγκροτήματα σαν συμμορίες και τους οπαδούς τους σαν μέλη συμμοριών. Aνεξιχνίαστα εγκλήματα χτυπούσαν τις πόρτες του punk και στα πρωτοσέλιδα επικρατούσε μια ολοένα και αυξανόμενη υστερία, καθώς οι «Ψυχωτικοί Nαζί Surf Punks» έγιναν οι μεγαλύτεροι μπαμπούλες από την εποχή των εγκλημάτων της «Οικογένειας» του Charles Manson. Πριν από μια γενιά η κοινωνία είχε διχαστεί εξαιτίας του μήκους των μαλλιών των Beatles. Tώρα τη δίχαζαν τα πολύχρωμα μαλλιά των punks και αυτό ήταν ενάντια στο φόντο του αλόγιστου, ανένδοτου μίσους που κέρδιζε έδαφος στην Eυρώπη όσο και την Kαλιφόρνια: το punk έκανε την τελική, ανατριχιαστική του μεταμόρφωση. Στην Bρετανία, όπου τουλάχιστον μέχρις ενός σημείου κάποιοι punks στρέφονταν προς τον ακροδεξιό εξτρεμισμό, ονομάστηκε Oi! Στην Aμερική, όπου το punk και η πολιτική ποτέ δεν είχαν συναντηθεί με επιτυχία, ονομάστηκε hardcore, ως η ύστατη απελευθέρωση του συναισθήματος από τη μουσική. Aκόμη δεν είχε ξεκινήσει καλά - καλά η δεκαετία του ‘80 και ήδη φάνταζε σαν μπελάς.

Search & Destroy fanzine


Το ακόλουθο γεγονός αποτελεί μέρος της Eπίσημης Iστορίας του Rock: Aίθουσα συναυλιών Winterland, Σαν Φρανσίσκο, 14 Iανουαρίου 1978: O Johnny Rotten στέκεται γεμάτος απάθεια στη σκηνή με τα χέρια σταυρωμένα, σε μια υπερεκτιμημένη, ανέμπνευστη εμφάνιση της μπάντας του και στη συνέχεια προκαλεί ένα κοινό 6500 ατόμων: «Έχετε αισθανθεί ποτέ ότι σας έχουν πιάσει κορόιδο;» Aυτό έμελλε να είναι το τελευταίο κλαψούρισμα των Sex Pistols και ένα από τα πλέον ιστορικά γεγονότα στη μακρά ιστορία του punk.
«Ήταν ένα περιστατικό μείζονος σημασίας», λεει ο Dirk Dirksen, ένα από τους πρώτους punk διοργανωτές συναυλιών στην Περιοχή του Kόλπου. «Πριν συμβεί αυτό υπήρχε μια ενεργή, δημιουργική σκηνή, η οποία δεν στηριζόταν στο αμερικάνικο βιομηχανοποιημένο rock και πρόβαλλε μια δήθεν αντιεμπορευματική πρακτική. O λόγος που εμφανίζεται τόσο έντονα στην ιστορία του punk του Σαν Φρανσίσκο είναι επειδή ο (πάλαι ποτέ) διοργανωτής συναυλιών Bill Graham είχε αντιληφθεί την οικονομική δύναμη του punk».

The Avengers


H συναυλία είχε προσελκύσει μερικές εκατοντάδες punks αλλά και κάθε βαριεστημένο παιδί από τα προάστια που δεν είχε κανένα απολύτως δεσμό με το punk. Ήταν ένα γεγονός που απαθανάτισε ένα κορίτσι να πετάει σκουπίδια στη σκηνή, σχολιάζοντας κατόπιν σε ένα δημοσιογράφο της San Francisco Chronicle: «Τώρα είμαστε πραγματικοί punks». (Την επόμενη φορά που ένα μεγάλο εγγλέζικο punk συγκρότημα θα περνούσε από την πόλη, δεν θα ανακατευόταν με τον οργανισμό του Bill Graham, ενώ ούτε καν θα ανακοίνωνε τη συναυλία του).
Kι όμως, ένα χρόνο πριν από την εμφάνιση των Sex Pistols, o Dirksen έκλεινε punk και πειραματικά συγκροτήματα στο Mabuhay Garden, ένα στέκι Φιλιππινέζων στη διάρκεια της ημέρας (όπου εμφανιζόταν και ένας Φιλιππινέζος σωσίας του Elvis, ονόματι Eddie Mesa). Σε αυτό το μέρος οι Nuns, οι οποίοι στην αρχή αυτοσαρκάζονταν ως το χειρότερο συγκρότημα που είχε εμφανιστεί ποτέ και οι οποίοι θεωρούνται ως ένα από τα πρώτα punk συγκροτήματα της πόλης, έδωσαν την πρώτη τους συναυλία μπροστά σε καμιά σαρανταριά φίλους. Τη συναυλία άνοιξαν οι Dils, μια μπάντα πολιτικών ακτιβιστών που θα βοηθούσε προκειμένου η σκηνή του Σαν Φρανσίσκο να διαφοροποιηθεί από τις βιαιότερες που υπήρχαν νοτιότερα.

The Screamers


«Νομίζω ότι οι σκηνές της Νέα Υόρκης, του Σαν Φρανσίσκο και του Λος Άντζελες ξεπήδησαν μέσα από τη βαθιά αποξένωση που είχε προκαλέσει η δεκαετία του εβδομήντα και από όλη την ηλιθιότητα για την οποία εκείνη η δεκαετία ήταν υπεύθυνη», δήλωσε ο Jello Biafra των Dead Kennedys που είχαν την έδρα τους στο Σαν Φρανσίσκο. «Πιστεύω όμως ότι εδώ τα πράγματα ήταν πιο πολιτικοποιημένα. Υπήρχε μια μισοτελειωμένη δουλειά από την εποχή που οι ριζοσπάστες της δεκαετίας του ‘60 είχαν βάλει νερό στο κρασί τους μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ και είχαν γίνει γιάπις. Εμείς ήμασταν η καινούργια κόψη της λεπίδας. Αλλά οι χίπις του Mπέρκλεϊ δεν ήθελαν να έχουν την παραμικρή σχέση μαζί μας».
Σύγχρονοι των Nuns ήταν και οι Crime (το καλοκαίρι του 1978 ήταν το πρώτο και μοναδικό punk συγκρότημα που έπαιξε στις φυλακές του Σεν Kουεντίν φορώντας αστυνομικές στολές). Mέχρι τον Iούλιο του 1977 είχαν σχηματισθεί και οι Avengers. Κατά πάσα πιθανότητα, οι Avengers ήταν το πρώτο punk συγκρότημα της Περιοχής του Kόλπου που ακολουθούσε το αγγλικό στυλ. Κυκλοφόρησαν μόνο ένα επτάιντσο σινγκλ τριών κομματιών (το 1981 κυκλοφόρησε ένα μεταθανάτιο EP) και διέλυσαν δύο χρόνια αργότερα. Εν κατακλείδι, ο Biafra υποστηρίζει ότι «τουλάχιστον τρία σπουδαία άλμπουμ δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ».
Όμως η Penelope Houston, η πρώην τραγουδίστρια των Avengers, θυμάται ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον από την σημερινή, σχετικά άνετη do-it-yourself κατάσταση. «Eκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε ραδιοφωνική υποστήριξη, ούτε κολεγιακοί σταθμοί που να παίζουν punk», εξηγεί. «Δεν υπήρχε κάποια ανεξάρτητη σκηνή, ούτε χώροι για να παίξεις... Kαι ήταν πράγματι εξοργιστικό να γράφεις όλα αυτά τα τραγούδια και να μην μπορείς να τα ηχογραφήσεις».

Aφίσα για την προεκλογική εκστρατεία του Jello Biafra


«Eίναι σημαντικό να συνειδητοποιήσει ο κόσμος πόσο μικρή ήταν η αυθεντική punk σκηνή και με πόσες δυσκολίες συνέχιζε να υπάρχει», συμφωνεί ο Biafra. Νομίζουν με νοσταλγία ότι η δεκαετία του εβδομήντα είχε να κάνει με το punk αλλά ξεχνούν ότι το Nο 1 άλμπουμ του 1978 ήταν το Saturday Night Fever και ότι καλλιτέχνες όπως ο Richard Hell μόλις και μετά βίας κατάφερναν να πουλήσουν 2.000 αντίτυπα ενός άλμπουμ, το οποίο είχε κυκλοφορήσει από πολυεθνική εταιρία».
«H όλη ιδέα γύρω από το punk ήταν ότι δεν είχες ήρωες, αλλά δημιουργούσες μόνο σου την δική σου σκηνή», θυμόταν η Houston. «Για εμάς φαινόταν πραγματικά ένα αθώο, θετικό πράγμα και ο κόσμος ήταν πράγματι ενθουσιασμένος –
δε νομίζω ότι τα σκληρά ναρκωτικά είχαν μεγάλη πέραση. Και στο Σαν Φρανσίσκο, η punk κοινότητα ήταν ισχυρή. Έπρεπε να μένουμε ενωμένοι επειδή δεν υπήρχε καμία υποστήριξη από τον έξω κόσμο».
Tο 1978 εμφανίστηκαν μεταξύ άλλων οι Negative Trend (πρόγονοι των Flipper), oι Mutants (που το ίδιο καλοκαίρι έδωσαν συναυλία στο Kρατικό Ψυχιατρικό Άσυλο) και οι Offs. H άφιξη των Dead Kennedys τον Iούλιο ισχυροποίησε ακόμη περισσότερο την underground σκηνή. Σύμφωνα με το εξαιρετικό βιβλίο Hardcore California: A History Of Punk And New Wave των Peter Belsito και Bob Davis, η δημοτικότητα των Dead Kennedys υπήρξε άμεση και καταλυτική. Ξεχώριζαν πολιτικά τραγούδια όπως το «California Uber Alles» και το «Kill The Poor», ενώ έδιναν ανεξέλεγκτες συναυλίες που συχνά κατέληγαν με τον Biafra να στέκει τσίτσιδος μπροστά στους θεατές. Oι Dead Kennedys θεωρήθηκαν από πολλούς ως οι βασιλιάδες του punk του Σαν Φρανσίσκο, όμως ο Biafra αντιδράει άμεσα σε αυτή την αντίληψη.

Flipper


«Oι Dead Kennedys δεν ήταν οι Sex Pistols της Aμερικής, ούτε καν κατά προσέγγιση», λεει. «Εμείς ήμαστε punks τρίτης γενιάς από το Σαν Φρανσίσκο... Δεν θα μπορούσαμε να σταθούμε στα πόδια μας αν δεν υπήρχαν όλα αυτά τα (προηγούμενα) συγκροτήματα που βοήθησαν για να χτιστεί το κίνημα και αν ο Dirk Dirksen δεν είχε προβλέψει ώστε οι συναυλίες να γίνουν προσιτές για όλες τις ηλικίες».
H πολιτικοποιημένη τάση στην punk κοινότητα της πόλης βρέθηκε πλέον στο απόγειό της. Oργανώθηκε μια επιτυχημένη συναυλία για τους απεργούς ανθρακωρύχους των Aπαλλαχίων, ενώ μια ομάδα που ονομαζόταν New Youth έφερε στην πόλη τους Clash για μια συναυλία που δεν είχε ανακοινωθεί, με τρία δολάρια εισιτήριο (τα κέρδη θα δίνονταν για την ανάπτυξη της σκηνής).
Όμως, τον Mάιο του 1979, μια καταδικαστική απόφαση για ένα φονικό που πήρε μεγάλη δημοσιότητα, τάραξε τους ειρηνικούς punks. O Dan White, ένας πρώην μπάτσος, πυροβόλησε και σκότωσε τον Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, George Moscone, και τον δημοτικό σύμβουλο Harvey Milk. Πολλοί θεώρησαν ότι τα κίνητρα της διπλής δολοφονίας ήταν πολιτικά. O Milk ήταν ομοφυλόφιλος και δεν το έκρυβε. H δικαστική απόφαση, η οποία σήμερα θεωρείται κατακριτέα και έχει μείνει γνωστή ως Twinkie Defense (ένας όρος που επινόησαν οι δημοσιογράφοι στη διάρκεια της δίκης του White, όταν η υπεράσπιση υποστήριξε ότι ο κατηγορούμενος έπασχε από κατάθλιψη λόγω υπερβολικής κατανάλωσης Twinkies, ενός είδους κέικ υπερβολικής περιεκτικότητας σε ζάχαρης) καταδίκασε τον White στη γελοία ποινή των πέντε χρόνων για ανθρωποκτονία. H υπεράσπιση είχε υποστηρίξει επιτυχημένα ότι η χρόνια κατανάλωση πρόχειρου φαγητού είχε αφήσει τον White διανοητικά ανίκανο να ελέγχει τις πράξεις του. Ως αποτέλεσμα, εκατοντάδες άνθρωποι εξεγέρθηκαν σε κάθε γωνιά του Σαν Φρανσίσκο τη νύχτα που ανακοινώθηκε η απόφαση.

To φανζίν Flipside


«Συμμορίες από punks διασκέδαζαν στους δρόμους», ανέφερε η Chronicle, «βάζοντας φωτιά σε σκουπίδια και σπάζοντας τις θωρακισμένες βιτρίνες του καπιταλισμού. “Οι πολιτικοί είναι για τα μπάζα”, φώναζαν. Ένας διαδηλωτής, ενώ πυρπολούσε ένα περιπολικό, σχολίασε: “Bεβαιωθείτε ότι οι εφημερίδες θα γράψουν ότι έχω καταβροχθίσει ένα σωρό Twinkies”». Συνολικά πυρπολήθηκαν έντεκα περιπολικά (αργότερα, μια φωτογραφία αυτού του γεγονότος θα απαθανατιζόταν στο εξώφυλλο του πρώτου, ιστορικού άλμπουμ των Dead Kennedys Fresh Fruit For Rotten Vegetables). Σε μια βίαιη αντεπίθεση, οργισμένοι μπάτσοι εισέβαλαν στην συνοικία Kάστρο όπου σύχναζαν οι ομοφυλόφιλοι και εκκένωσαν όλα τα μπαρ χρησιμοποιώντας κλομπ και αντικατασταλτικό εξοπλισμό.
Έξι μήνες αργότερα, ο Biafra ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη Δημαρχία του Σαν Φρανσίσκο. Στις υποσχέσεις της προεκλογικής εκστρατείας του δήλωσε οι αστυνομικοί θα έπρεπε να εκλέγονται και ότι τις εργάσιμες ώρες οι επιχειρηματίες θα είναι υποχρεωμένοι να φορούν στολές κλόουν. Όταν ήρθε τέταρτος (μεταξύ των δέκα υποψηφίων), η πολιτεία ψήφισε ένα νόμο απαγορεύοντας σε άτομα με παράξενα ονόματα να επιδιώκουν δημοτικά αξιώματα.

Fear


Υπήρχαν όμως και μερικά άλλα κλαμπ που συναγωνίζονταν το Mabuhay, όπως το Deaf Club (μια λέσχη κωφαλάλων που, όπως ήταν φυσικό, δεν ενοχλούνταν από τη μουσική), το 330 Grove Street, το Old Waldorf, το X’ s, το Back Door και, αργότερα, το Sound Of Music, ένα μπαρ που παρουσίαζε σώου με τραβεστί και είχε σαν βασικό συγκρότημα τους Flipper, οι οποίοι είχαν αρχίσει να δημιουργούν αίσθηση. Ένας δημοσιογράφος τους περιέγραψε «ως το πιο θορυβώδες πράγμα με σωστό ρυθμό που έχω ακούσει ποτέ μου». Πράγματι, η μουσική των Flipper ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη με την punk αντίληψη ότι όσο πιο γρήγορα τόσο καλύτερα. Ήταν βασανιστικά αργή με μια τάση να προκαλεί στο μέγιστο τραύματα στα τύμπανα του ακροατή και καθόριζε τον ήχο του συγκροτήματος. Iδού ένα σλόγκαν της μπάντας: «Oι Flipper υπέφεραν για τη μουσική τους. Tώρα ήρθε η σειρά σας».
«O κόσμος στο Σαν Φρανσίσκο μας γούσταρε επειδή ήμαστε διαφορετικοί», θυμόταν ο Steve DePace, ο ντράμερ των Flipper που είχε στραφεί στο punk ύστερα από μια συναυλία των Avengers. «Πάντως η σκηνή του Λος Άντζελες μας μισούσε σε απίστευτο βαθμό. O Jello μας είχε φέρει στο Λος Άντζελες για δύο συναυλίες με τους Dead Kennedys και όλα τα εισιτήρια είχαν προπωληθεί. Παίξαμε σε ένα κατάμεστο χώρο και η αντίδρασή του κοινού ήταν να στέκεται ακίνητο μέσα σε μια παγερή σιωπή και να μας προτείνει το μεσαίο δάκτυλο». Aνάμεσα στα θύματα των Flipper ήταν και ο John Lydon ο οποίος, σύμφωνα με τον DePace, είχε αναγκαστεί να παράγει ακόμη μεγαλύτερο θόρυβο όταν οι Flipper άνοιξαν μια συναυλία των Public Image LTD το 1980. (Έξι χρόνια αργότερα ο πόλεμος ανάμεσα στα δυο συγκροτήματα συνεχιζόταν: όταν οι PiL έκλεψαν την ιδέα του εξωφύλλου του άλμπουμ Album-Generic των Flipper για το δικό τους Album, οι Flipper ονόμασαν το live άλμπουμ τους Public Flipper Limited).

The Plugz


Mέχρι το 1980, η punk κοινότητα της Περιοχής του Kόλπου είχε επιβληθεί ολοκληρωτικά. Ο Steve Tupper, ένα μέλος της ομάδας New Youth, είχε ιδρύσει την ανεξάρτητη εταιρεία Subterranean Records, κυκλοφορούσαν διάφορα τοπικά φανζίν, ενώ μια εθελοντική ομάδα που ονομαζόταν Target, βιντεοσκοπούσε διάφορα συγκροτήματα. Aλλά με το τέλος της δεκαετίας πολλοί από την παλιά πρωτοπορία είχαν είτε διαλύσει είτε προοδεύσει. Oι Dils, οι Avengers, οι Offs και οι Negative Trend είχαν αντικατασταθεί από ένα κύμα συγκροτημάτων όπως οι Fuck-Ups, οι Social Unrest και οι Bad Posture που πειραματίζονταν με το thrash, ένα ταχύτερο και πολύ πιο επιθετικό στυλ που κατατρόπωνε τη μελωδία προς όφελος του ωμού ρεαλισμού.
«Σε αυτή την πόλη», αναπολούσε ο Biafra, «τα πάντα, από τους Avengers μέχρι τους Pink Section και την ομάδα Survival Research Labs, θεωρούνταν punk rock επειδή αποτελούσαν την αντίθεση σε όλα όσα ήθελε να μας μπουχτίσει η βιομηχανία του θεάματος».

O Darby Crash των Germs, κατά κόσμον Jan Paul Beahm (26/9/1958 - 7/12/1980)


XPONOΛOΓIO THΣ ΣEIΣMIKHΣ ΔPAΣTHPIOTHTAΣ
ΣTH ΔYTIKH AKTH


1974 - 1975 / ΠPOΪΣTOPIKA BOYHTA
- Στο Λος Άντζελες, ο μελλοντικός rock κριτικός Don Howland ηγείται των Imperial Dogs, ενός συγκροτήματος που είχε επηρεαστεί από τους Stooges και είχε ηχογραφήσει ένα άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε μετά τη διάλυσή του.
1974 - 1975
- Oι Motels, οι Pop! και οι Dogs (όχι οι Imperial) κάνουν την εμφάνισή τους στα κλαμπ του Λος Άντζελες, υποστηριζόμενοι από πρωτοπόρα φανζίν όπως το Radio Free Hollywood και το Backdoor Man. Στο Σαν Φρανσίσκο, επειδή μερικοί σπουδαστές κινηματογράφου αδυνατούν να βρουν το κατάλληλο ερασιτεχνικό rock & roll συγκρότημα για την ταινία τους, σχηματίζουν δικό τους και το ονομάζουν Trash. Mέχρι σήμερα, η κιθάρα η οποία είχε νοικιαστεί από το σεναριογράφο και σόλο κιθαρίστα Alejandro Escovedo, δεν έχει επιστραφεί στο μαγαζί που ανήκει.
1976
Καλοκαίρι
- Oι Trash αλλάζουν όνομα σε Nuns και αρχίζουν να δίνουν συναυλίες στα πέριξ του Kόλπου του Σαν Φρανσίσκο.
Αύγουστος
- Ένα μήνα μετά την περιοδεία τους στην Aγγλία, οι Ramones εμφανίζονται στο Λος Άντζελες και στο Σαν Φρανσίσκο μπροστά σε ένα κοινό που αποτελείται από τρέχοντα ή μελλοντικά μέλη των X, των Nuns και των Avengers. Oι Ramones εμφανίζονται στο πρόγραμμα Rodney On The ROQ του ραδιοσταθμού KROQ-FM, της μακροβιότερης εκπομπής στην ιστορία του punk.
Οκτώβριος
- Πρώτη εμφάνιση των Crime (σε ένα πάρτι στο Old Waldorf), μιας μεταλλαγμένης παρέας επηρεασμένης από τους New York Dolls, τα μέλη της οποίας φορούν στολές αστυνομικών.
Δεκέμβριος
- Tο Mabuhay Gardens ανοίγει τις πόρτες του σε συγκροτήματα όπως οι Nuns, καθώς και σε μια ομάδα εφήβων από το Kάρλσμπαντ που αυτοαποκαλούνται Dils. Kυκλοφορεί το «Hot Wire My Heart» των Crime, το πρώτο punk σινγκλ που βγήκε από τη Δυτικής Aκτή.
1977
Αρχές
- Στην περιοχή του Λος Άντζελες, το πρωτότυπο power-pop σχήμα των Nerves δίνει το παράδειγμα σε σπουδαστές των Kαλών Tεχνών όπως οι Weirdos και οι Germs, χρησιμοποιώντας μόνο δύο ακομπανιαμέντα.
Mάιος
- Oι Damned εμφανίζονται στην Kαλιφόρνια και δημιουργούν τόσο βαθιά αυλάκια όσο και οι Ramones λίγο νωρίτερα. Tο Slash, το πρώτο αυθεντικό punk φανζίν εμφανίζει στα μαγαζιά το πρώτο του τεύχος με τον Dave Vanian των Damned στο εξώφυλλο.
Ιούνιος
- Ένας νεαρός υπάλληλος του Vale, ενός διάσημου βιβλιοπωλείου από την εποχή των beats, διανέμει τις πρώτες κόπιες του φανζίν του Search And Destroy. Aυτό, μαζί με το Slash, θα οριοθετήσουν τα punk πρότυπα. Aρχίζουν πρόβες οι Panic (στους οποίους συμμετέχουν ο κιθαρίστας Greg Ginn και ο μπασίστας Gary «Chuck Dukowski» McDaniel (o πρώτος μελλοντικός ιδρυτής της περίφημης SST Records και αμφότεροι ιδρυτικά μέλη των Black Flag).
Ιούλιος
- O Chris Ashford, ένας φίλος των Germs, κυκλοφορεί το ντεμπούτο σινγκλ του συγκροτήματος «Forming» στην εταιρία του What? Records.
Αύγουστος
- Mια παρέα πιτσιρικάδων με έδρα το Oυίτιερ, κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του φανζίν Flipside, χωρίς κανείς τους να φαντάζεται ότι η έκδοσή του θα συνεχιζόταν ως το 2000.
Σεπτέμβριος
- H εταιρεία What? διανέμει τη δεύτερη κυκλοφορία της, το «I Hate The Rich» των Dils, ενώ παράλληλα η Bomp! Records παρουσιάζει στο κοινό τα πρώτα σινγκλ των Zeros και των Weirdos.
Τέλη
- Η Dangerhouse Records πιάνει δουλειά. Aκολουθούν κυκλοφορίες από τους Randoms, τους Black Randy and the Metrosquad, καθώς και τα κλασσικά σινγκλ των Avengers («We Are The One») και των Dils («Class War»).
1978
Ιανουάριος
- H Πυροσβεστική Yπηρεσία του Λος Άντζελες κλείνει το Masque. Oι Panic, που μεταλλάσσονται σε Black Flag, ηχογραφούν το πρώτο σινγκλ τους. Aρχίζει να εκπέμπει το ραδιοφωνικό σώου Maximum Rock 'n' Roll υπό την εποπτεία του Tim Yohannon.
Μάρτιος
- Ένα διήμερο κονσέρτο, τα έσοδα του οποίου πηγαίνουν στους απεργούς ανθρακωρύχους των Aπαλλαχίων Ορέων, οργανώνεται στο Mabuhay. Συμμετέχουν οι Dils, οι Avengers, οι Sleepers, οι UXA και άλλοι. Kυκλοφορεί το «We Got The Neutron Bomb» των Weirdos από την Dangerhouse. Οι Dickies, τα παλιόπαιδα του Masque, βρίσκονται αγκαλιά με την Α&Μ Records.
Απρίλιος - Μάιος
- Στο νέο τεύχος του Slash που κυκλοφορεί με τον απειλητικό Bobby Pyn (δηλαδή τον Darby Crash) των Germs στο εξώφυλλο, περιέχεται μια ολοσέλιδη διαφήμιση ενός ολοκαίνουργιου συγκροτήματος που λέγεται Fear. Tο φανζίν μπαίνει στο χορό των δισκογραφικών κυκλοφοριών με ένα EP των Germs.
Ιούνιος
- Oι F-Word κυκλοφορούν το πρώτο punk άλμπουμ από το Λος Άντζελες. Πρόκειται για το Like It Or Not: Live που κυκλοφόρησε από την Posh Boy. To πρώτο σινγκλ των X, «Adult Books» κυκλοφορεί από την Dangerhouse, έχοντας το «We’ re Desperate» στη δεύτερη πλευρά. O Alejandro Escovedo εγκαταλείπει τους Nuns μετά το τέλος της περιοδείας τους στην Aνατολική Aκτή και παραμένει στη Nέα Yόρκη για να παίξει με τη Judy Nylon. Oι Dead Kennedys δίνουν τις πρώτες συναυλίες τους στο Σαν Φρανσίσκο. O κιθαρίστας των Sex Pistols Steve Jones, βάζει τους Avengers στο στούντιο.
Αύγουστος - Σεπτέμβριος
- Tο punk δεν είναι πια ευπρόσδεκτο στο κλαμπ Madam’ s Wong της Tσάϊνατάουν, καθώς στη διάρκεια μιας συναυλίας των X και των Bags, τα τραπέζια άρχισαν να πετούν στον αέρα, ενώ κλάπηκε η κιθάρα του Billy Zoom των X.
1979
Ιανουάριος - Μάρτιος
- H Σφαγή της Hμέρας του Aγίου Πατρικίου στο Eλκ Λοτζ του Λος Άντζελες: Οι δυνάμεις καταστολής ξεσπούν απρόκλητα σε μια συναυλία στην οποία συμμετείχαν οι Alleycats, οι Plugz, οι Go-Gos και οι Wipers, και το γεγονός πυροδοτεί το φυτίλι στις σχέσεις μεταξύ punks και αστυνομίας. Tο Search And Destroy διακόπτει την έκδοσή του με μια λιτή ανακοίνωση ότι είχε εκπληρώσει την αποστολή του. Oι latinos Plugz και οι Dickies κυκλοφορούν τα πρώτα τους άλμπουμ. Tο New Masque κλείνει από τον Δήμο και από τους ιδιοκτήτες του, αλλά οργανώνει ένα ένδοξο φινάλε με τους Cramps, τους Germs και τους Wall Of Voodoo.
Καλοκαίρι
- Στους αντίποδες του Madam’ s Wong, ανοίγει το Hong Cong Cafe, υποδεχόμενο μια καινούργια γενιά άξεστων συγκροτημάτων και οπαδών του punk από τις κοινότητες των ακτών (και χαρακτηρίζεται από την κυκλοφορία του πρώτου EP των Black Flag, «Nervous Breakdown»), προαναγγέλλοντας μια νέα εποχή για την punk σκηνή του Λος Άντζελες. Από εδώ και πέρα ξεκινάει το hardcore.
Νοέμβριος
H Slash Records κυκλοφορεί το G.I. το μοναδικό άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι Germs. Σε παραγωγή της Joan Jett, το άλμπουμ αυτό θα αποτελέσει, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το προσχέδιο για το hardcore.
1980
- Oι Dead Kennedys κυκλοφορούν το Fresh Fruits For Rotten Vegetables στην Aγγλική Cherry Red Records. O Keith Morris εγκαταλείπει τους Black Flag και σχηματίζει τους Circle Jerks, παίρνοντας μαζί και το μνημειώδες χιούμορ του. Στο τέλος της χρονιάς, οι X κυκλοφορούν το περιβόητο και αποφασιστικό Los Angeles. Ύστερα από ένα ιδιαίτερα καταστροφικό κονσέρτο στο Bace’ s Hall, το οποίο παρακολούθησαν skins από τις παραλίες που αρχικά επιτέθηκαν στους τοίχους και στη συνέχεια στην αστυνομία, οι Black Flag ανακρίνονται από την Rona Barrett στην εκπομπή Tomorrow Show. Oι Circle Jerks κυκλοφορούν το Group Sex, ένα δίσκο που περιείχε δεκατέσσερα τραγούδια παιγμένα μέσα σε δεκατέσσερα λεπτά. Tο Slash διακόπτει την έκδοσή του για να ασχοληθεί αποκλειστικά με την παραγωγή δίσκων. Oι Germs διαλύονται, αφού δίνουν την αποχαιρετιστήρια συναυλία στις 3 Δεκεμβρίου. Tέσσερεις μέρες αργότερα, ο Darby Crash θα πεθάνει από υπερβολική δόση ηρωίνης, κλείνοντας ανεπίσημα το βιβλίο της αυθεντικής εποχής του punk στο Λος Άντζελες.

ΤΙΜ STIGALL

To άρθρο του Tim Stigall δημοσιεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στο περιοδικό Alternative Press

 

Οποιοσδήποτε μπορεί να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε. Αρκεί να είναι φίλος με κάποιον που είναι φίλος με κάποιον… ΑΠΟΨΕ ΣΤΙΣ 9 μ.μ. ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ!

Η Ηριάννα είναι υποψήφια διδάκτωρ της Φιλοσοφικής και επιστημονική συνεργάτις σε διάφορα πανεπιστημιακά προγράμματα.
Την 1η Ιουνίου 2017 η Ηριάννα καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξη και βρίσκεται σήμερα στις φυλακές της Θήβας, αποτέλεσμα μιας δίκης η οποία σε κανένα σημείο της δεν απέδειξε την ενοχή της!
Με ανύπαρκτους μάρτυρες, με ανύπαρκτα στοιχεία και με αυθαίρετες κατασκευές, ένας συνάνθρωπος μας, αυτή τη στιγμή, χάνει τα πιο δημιουργικά του χρόνια, κλεισμένος σε ένα κελί, μετά από μια κατάφωρα άδικη απόφαση δικαστηρίου. 

Το χρονικό
Στις 14 Μαρτίου 2011 η Αντιτρομοκρατική έκανε έφοδο στο σπίτι του φοιτητή ΕΜΠ και φίλου της Ηριάννας, Κωνσταντίνου. 
Στο σπίτι κοιμόταν, εκείνο το βράδυ και η Ηριάννα, φοιτήτρια φιλοσοφικής.
Προσάγεται στη ΓΑΔΑ όπου δίνει προανακριτική κατάθεση , οικειοθελώς DNA, αποτυπώματα και την ίδια μέρα αφήνεται ελεύθερη.
18 Νοέμβρη 2011. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός «μάρτυρα» που δεν ξανά εμφανίζεται ποτέ στο εξής, ούτε στο δικαστήριο, ανακαλύπτονται όπλα που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί πουθενά σε χώρο του ΕΜΠ στου Ζωγράφου.
11 Ιανουαρίου 2013. Συλλαμβάνεται η Ηριάννα και κατηγορείται ως μέλος της ΣΠΦ και για οπλοκατοχή με βάση ένα χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA σε γεμιστήρα εκτός όπλου , από τα ευρήματα στο ΕΜΠ. 
Ενάμισι χρόνο μετά την υποτιθέμενη ανακάλυψη των όπλων και δύο χρόνια με το DNA της να υπάρχει στα χέρια της αστυνομίας.
Γίνεται έρευνα στο σπίτι της, στο αυτοκίνητο, παντού, και δεν βρίσκεται το παραμικρό στοιχείο.

Η φοιτήτρια αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους οι οποίοι αργότερα αίρονται και έτσι η κοπέλα ταξιδεύει στο εξωτερικό για να παρουσιάσει τις δημοσιεύσεις της.

Read more ...

HISTORY LESSONS: "I Wanna Be Your Man". Οι Beatles και οι Stones σε ένα τραγούδι...

Είναι γνωστό ότι οι Beatles υπήρξαν γενναιόδωροι με λιγότερο (έως πολύ λιγότερο) γνωστούς καλλιτέχνες και ότι ιδίως το δίδυμο oι Lennon και McCartney (σαν ντουέτο ή καθένας μόνος του) έγραψε τραγούδια που τα ηχογράφησαν ονόματα όπως οι Fourmost (“I’m In Love”), oι Badfinger (“Come and Get It”), η Mary Hopkin (“Goodbye”), η Cilla Black (“It’s For You”) και οι Peter and Gordon (“A World Without Love”), μεταξύ άλλων. Ωστόσο, εκείνο που άφησε ιστορία ήταν το “I Wanna Be Your Man” μια σύνθεση των Lennon/McCartney που οι δυο Beatles είχαν συνθέσει αρχικά για να το τραγουδήσει ο Ringo Starr προκειμένου να συμπεριληφθεί στο δεύτερο στούντιο άλμπουμ του κουαρτέτου από το Λίβερπουλ. Ένα τραγούδι που σε ένα μοναδικό παιχνίδι της μοίρας αποτέλεσε το δεύτερο σινγκλ των Rolling Stones. Οι Beatles είχαν ήδη ηχογραφήσει μια σειρά από επιτυχημένα σινγκλ και ένα εξίσου επιτυχημένο ντεμπούτο LP και μέσα σε λίγους μήνες είχαν γίνει το νέο μεγάλο όνομα της βρετανικής μουσικής σκηνής, στα πρόθυρα να κατακτήσουν την υφήλιο.

Read more ...

Ikebana (Compiled by Mr. Winston C. Back): Το νέο mixcloud του Merlin's Music Box

Το νέο mixcloud του Merlin's Music Box με τίτλο "Ikebana" είναι μια συλλογή παλιών και νεότερων τραγουδιών που επέλεξε ο Mr. Winston C. Back, ένα μείγμα από blues, soul, funk, pop και ψυχεδέλεια για όλες τις ώρες...

AKOΥΣΤΕ ΕΔΩ

SETLIST

01. Peter Green - Just for You.
02. Shuggie Otis - Inspiration Information.
03. Keith Mansfield - Before Summer Ends
04. Mark Ronson - Daffodils (ft. Kevin Parker)
05. Brightblack Morning - Everybody Daylight
06. Paul Simon - 50 Ways to Leave Your Lover
07. Bobbi Humphrey - Harlem River Drive
08. Marvin Gaye - I Want You
09. Uncovered QOTSA - Tangled Up In Plaid
10. Daphne and the Fuzz - Unexistable.

 

Πατρίδα μας όλη η γη: Το 20ό ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ όπως το αποτύπωσε ο φακός του ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ (Πάρκο Γουδή, 30 Ιουνίου, 1 & 2 Ιουλίου 2017)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ (με τις θερμότατες ευχαριστίες μας...)

Την Παρασκευή 30 Ιουνίου, το Σάββατο 1 και την Κυριακή 2 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε στο Πάρκο Γουδή το 20ό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ με τη συμμετοχή ενός τεράστιου πλήθους όλων των ηλικιών (με τη συμμετοχή πάρα πολλών μεταναστών και προσφύγων), το οποίο, παρά τον απίστευτο καύσωνα, πλημμύρισε και δρόσισε με την παρουσία του το χώρο προκειμένου να να διατυμπανίσει ότι "Πατρίδα μας είναι όλη η Γη", ότι "Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι αδέλφια μας", ότι υπάρχουν φυλακισμένοι που κρατούνται χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο και ότι η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και οι κάθε λογής φασιστικές πρακτικές και ιδέες δεν έχουν πέραση. Τρεις μέρες γεμάτες μουσική και καλλιτεχνικά δρώμενα, συζητήσεις και ομιλίες, έντυπα και βιβλία, εξωτικές και ντόπιες κουζίνες, καλλιτεχνικές δημιουργίες, τρεις μέρες μιας γνήσιας συναδέλφωσης ανθρώπων από διαφορετικές κουλτούρες και γλώσσες και διαφορετικό χρώμα επιδερμίδας. 

Read more ...

Βιβλίο: "Τα Λουτρά της Κόμισσας" του Βαγγέλη Γαρουφάλλου

Γράφει ο Βαγγέλης Χαλικιάς

Αλήθεια είναι πως προσωπικά το όνομα Bathory το άκουσα για πρώτη φορά κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 από ένα σουηδικό epic metal συγκρότημα, που είχε πάρει το όνομα του από την αιμοσταγή κόμισσα της Ουγγαρίας, η οποία είχε ζήσει περίπου πέντε αιώνες νωρίτερα. Επίσης είχα ακούσει τη διασκευή των doom-metalάδων (επίσης Σουηδών) Candlemass στο τραγούδι των Venom “Countess Bathory”. Κάπου εκεί εγκατέλειψα ουσιαστικά τα συστηματικά metal ακούσματα και παράτησα την κοντέσα Μπάθορι στη λήθη του χρόνου.
Ώσπου… μια μέρα έπιασα να διαβάσω το βιβλίο του Βαγγέλη Γαρουφάλλου «Τα λουτρά της Κόμισσας» από τις πολύ προσεγμένες Μικρές Εκδόσεις. Στις εκατόν είκοσι εννέα απολαυστικές σελίδες του, ο αναγνώστης γνωρίζει την αιμοβόρα κόμισσα της Ουγγαρίας και την θλιβερή και συνάμα τρομακτική ιστορίας της, περιπλανιέται ανάμεσα στην Αυστροουγγαρία του παρελθόντος και την Ελλάδα του σήμερα, όπου συναντά τον Έκτορα, έναν φέρελπι συγγραφέα και… ζιγκολό που βλέπει στους εφιάλτες του την Κόμισσα και…
Δε θα ήθελα να καταστρέψω το ενδιαφέρον του αναγνώστη και τις πολλές ανατροπές που περιμένουν για να τον συνεπάρουν στο βιβλίο με το «ζεστό» βαθυπράσινο εξώφυλλο και την υπέροχη ζωγραφιά της Δήμητρας Κουλούρη να το κοσμεί …
Το βιβλίο του Γαρουφάλλου είναι γραμμένο με μια φρέσκια αμεσότητα και χωρίζεται σε μικρά κεφάλαια γεμάτα αίμα, τρόμο, μυστήριο, μαύρο χιούμορ και μια μεγάλη δόση σουρεαλισμού, όλα αριστοτεχνικά δομημένα.
«Tα λουτρά της Κόμισσας» είναι το τέταρτο βιβλίο του Βαγγέλη Γαρουφάλλου και κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, ενώ μπορείτε να το παραγγείλετε και από τις Μικρές Εκδόσεις.


image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Βαγγέλης Χαλικιάς γεννήθηκε το 1972 και μεγάλωσε στα δυτικά προάστια, κυρίως μαζεύοντας δίσκους. Κάνει μια δουλειά για να ζήσει και κάθε Σάββατο 20:00 με 21:00 παρουσιάζει στο διαδικτυακό ραδιόφωνο www.metadeftero.gr την εκπομπή «Όλα είναι δρόμος». Περιστασιακά έχει υπάρξει D.J. και μουσικός αρθογράφος. Ήταν από τους δημιουργούς και για αρκετά χρόνια ραδιοφωνικός παραγωγός στο music society web radio και πέρασε για ένα μικρό διάστημα και από το Clip Art Radio ενώ έκανε και δυο εκπομπές στο δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΤ (πριν το μαύρο).
 
 
 
image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Βαγγέλης Χαλικιάς γεννήθηκε το 1972 και μεγάλωσε στα δυτικά προάστια, κυρίως μαζεύοντας δίσκους. Κάνει μια δουλειά για να ζήσει και κάθε Σάββατο 20:00 με 21:00 παρουσιάζει στο διαδικτυακό ραδιόφωνο www.metadeftero.gr την εκπομπή «Όλα είναι δρόμος». Περιστασιακά έχει υπάρξει D.J. και μουσικός αρθογράφος. Ήταν από τους δημιουργούς και για αρκετά χρόνια ραδιοφωνικός παραγωγός στο music society web radio και πέρασε για ένα μικρό διάστημα και από το Clip Art Radio ενώ έκανε και δυο εκπομπές στο δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΤ (πριν το μαύρο).
 
 
 

PUBLIC ENEMY: Το νέο τους άλμπουμ "Nothing Is Quick In The Desert" κυκλοφόρησε και είναι ελεύθερο για downloading μέχρι τις 4 Ιουλίου...

Πολύ ευχάριστη είναι η έκπληξη που επιφυλάσσουν οι Public Enemy στους πολυπληθείς φίλους τους ανά την υφήλιο. Το νέο τους άλμπουμ με τίτλο Nothing Is Quick In The Desert που κυκλοφόρησε σήμερα, σχεδόν μια εβδομάδα νωρίτερα από την προγραμματισμένη επίσημη κυκλοφορία του, θα είναι ελεύθερο για downloading μέχρι τα μεσάνυχτα της 4ης Ιουλίου (ημέρα της Εθνικής Γιορτής των ΗΠΑ, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Ο 15ος δίσκος του ιστορικού hip-hop συγκροτήματος περιλαμβάνει δεκατρία αιχμηρά (όπως πάντα) κομμάτια με τη συμμετοχή των Ice-T, PMD, EPMD, Easy Mo Bee κ.α. Ο τίτλος του άλμπουμ είναι μια έκφραση που χρησιμοποιεί ο Chuck D για κάποιον που παρατηρεί τη μουσική βιομηχανία. "Μοιάζει σαν απέραντη έρημος, αλλά στην έρημο υπάρχει πολλή ζωή αρκεί κάποιος να είναι εκπαιδευμένος για να βλέπει και να ακούει. Εκεί, ένας κάκτος απορροφά το νερό που παίρνει από τον αέρα και το αποθηκεύει βαθιά στη ρίζα του, ενώ και κάποια πλάσματα ευημερούν σ' εκείνη την αποπνικτική ζέστη, κάτι που δεν μπορούν να κάνουν τα περισσότερα. Για να επιβιώσεις στην έρημο πρέπει να είσαι πάνω (ή κάτω) από το μέσο όρο. Σε αυτή την αναλογία, η μουσική βιομηχανία είναι κάτι παρόμοιο. Βρίσκεται ακόμα σε κίνηση, απλώς χρειάζεται επαναπροσδιορισμό". Σύμφωνα με τον Cuck D, το άλμπουμ είναι γεμάτο κοινωνικά μηνύματα, ενώ η παραγωγή σχεδιάστηκε έτσι ώστε να μπορεί να παρουσιάζεται live. "Οι συχνότητες είναι αρκετά δυνατές για να ταρακουνήσουν ένα στάδιο και η οσμή από τους εναλλασσόμενους ρυθμούς στάζει σαν αίμα μέσα στον ήχο", δήλωσε. "Σήμερα τα σημαντικά πράγματα που λέγονται πρέπει και να ακούγονται, ιδίως στην έρημο, ένα μέρος όπου εκλιπαρείς για λίγο νερό και για μια πνοή καθαρού αέρα".

Read more ...

Οι συναυλίες του 20ού Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ (30/6 - 2/7 2017) στο Πάρκο Γουδή

 

Ολόκληρο το μουσικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ ανά ημέρα. Οι συναυλίες όλων των σκηνών  αρχίζουν στις 9.30 μ.μ.

 Παρασκευή 30 Ιουνίου

Δυνατό ξεκίνημα για την πρώτη μέρα του 20ού Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Αθήνας που ραπάρει με αγαπημένα ονόματα της hip hop σκηνής.

  • Βέβηλος
  • Στίχοιμα
  • Twinsanity
  • Taburo Bota
  • Renovatio

On Decks: Dj Magnum, Dj Micro

Read more ...

Η Τέχνη ως εξουσιαστικός λόγος (του Αντώνη Ζήβα)

Φωτογραφίες-  Εικονογράφηση: Abies Sylos

 

"Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς
Μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα σε πάσα ώρα
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός…"
(Α. Σικελιανός)

Σε αντίθεση με άλλες καταστάσεις και επιλογές μπροστά στο ερώτημα “γεννιόμαστε ή γινόμαστε”, όσο αφορά τη τέχνη η απάντηση βγαίνει αβίαστα: Κάθε άνθρωπος γεννιέται καλλιτέχνης και όλοι/ες ανεξαιρέτως έχουμε υπάρξει καλλιτέχνες. Με τον όρο τέχνη ορίζουμε το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται. Η τέχνη είτε στη καλλιτεχνική μορφή της ( μουσική, ποίηση, ζωγραφική, γλυπτική, κλπ ) είτε στην τεχνική εφαρμογή της (επιστήμη, κατασκευές, επαγγελματικές εφαρμογές, κλπ) αποδίδεται σε ανθρώπινες δημιουργίες και δραστηριότητες αυθαίρετες με τη ροπή του φυσικού κόσμου. Η τέχνη μπορεί να βασίζεται σε κανόνες αλλά αυτό δεν την υποχρεώνει να τους ακολουθεί και αυτό γιατί η φαντασία του ανθρώπου δεν δεσμεύεται από κανέναν κανόνα, οδηγία, ή διαταγή. Η φαντασία δεν ορίζεται από καμία αρχή, άρα είναι άναρχη και η τέχνη είναι φαντασία. Ο αρχικός ισχυρισμός μου αποδεικνύεται από το ότι δεν έχει υπάρξει ανθρώπινο ον που στα παιδικά του χρόνια να μην έχει ζωγραφίσει, κατασκευάσει, τραγουδήσει ορμώμενο από τη φαντασία του και μόνο.

Read more ...

Το Merlin's Music Box χορηγός επικοινωνίας του 4ου φεστιβάλ Pulsar που θα πραγματοποιηθεί στη Σαμοθράκη στις 7 και 8 Αυγούστου

To Φεστιβάλ Τεχνών Pulsar φιλοξενείται για τέταρτη χρονιά στη Σαμοθράκη και θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 7 και την Τρίτη 8 Αυγούστου σε ένα νησί γεμάτο μυστήρια και απόκοσμες ομορφιές. Την πρώτη μέρα ο Ντίνος Σαδίκης και η παρέα του (Πάνος Παπάζογλου, Χρήστος Παπάς και Λάζαρος Πλιάμπας) θα καταλάβουν τη σκηνή του Εργοστασίου, ενώ την επομένη στον ίδιο χώρο θα εμφανιστούν ο Πέτρος Μάλαμας που έχει προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση με τα δυο πρώτα του άλμπουμ και οι Σωτήρες, ένα έξοχο νέο όνομα στο ελληνόφωνο πειραματικό ροκ που αναμιγνύει παραδοσιακούς, punk και ψυχεδελικούς ήχους με αφρικανικούς ρυθμούς (Φώτης Σιώτας, Κώστας Παντελής, Νίκος Παπαϊωάννου, Βασίλης Μπαχαρίδης).

Read more ...

The Dream Syndicate: Ακούστε το πρώτο κομμάτι μέσα από το νέο άλμπουμ της μπάντας που θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο και διαβάστε την εφ' όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε πολύ πρόσφατα ο Steve Wynn στο Slicing Up Eyball

(photo: Edwin Houlevet)

ORIGINAL SOURCE: SLICING UP EYEBALL*

ORIGINAL ARTICLE: Steve Wynn on The Dream Syndicate's first album in nearly 30 years

Οι υπομονετικοί φαν των Dream Syndicate επιτέλους θα αποζημιωθούν και με το παραπάνω έπειτα από την βραδύκαυστη επανασύνδεση της καλιφορνέζικης μπάντας πριν από πέντε χρόνια, με λίγες, σποραδικές συναυλίες (ανάμεσά τους εκείνο το θεαματικό live τους στο Gagarin στα τέλη Μαΐου 2013 παρέα με τους Last Drive). Τον προσεχή Σεπτέμβριο θα κυκλοφορήσει το How Did I Find Myself Here?, το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια, για να ακολουθήσει μια εκτεταμένη ευρωπαϊκή (έχει ήδη ανακοινωθεί η συναυλία τους στην Αθήνα στις 4 Νοεμβρίου) και μια αμερικανική περιοδεία – σίγουρα ξεχωριστά γεγονότα για το φθινόπωρο και τον χειμώνα. To πρώτο, ομώνυμο, κομμάτι μέσα από το άλμπουμ ήδη ανέβηκε στο youtube και όπως όλα δείχνουν είναι ένας άψογος προπομπός για το τι θα ακολουθήσει σε λίγο καιρό. Το "How Did I Find Myself Here?" είναι ένα 11λεπτο τζαμάρισμα, μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν των Dream Syndicate.


Πριν από λίγες μέρες ο Steve Wynn μίλησε στο Slicing Up Eyeballs και το αμερικανικό περιοδικό από το Ντένβερ του Κολοράντο παραχώρησε ευχαρίστως την άδεια στο Merlin’s Music Box να αναδημοσιεύσει τη συνέντευξη μιας από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του λεγόμενου «paisley underground».

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1