Ο θάνατος του βουλώνει το στόμα την τρίτη μέρα…

Μια νύχτα ακούμε κραυγές, σαν να υποφέρει κάποιος άνθρωπος από φριχτούς πόνους, έπειτα σιγή. Μάλλον κάποιος χτυπήθηκε θανάσιμα, σκεφτόμαστε. Μετά μια ώρα οι κραυγές επανέρχονται. Αυτή τη φορά δεν σταματούν. Όχι αυτήν τη νύχτα. Ούτε την άλλη νύχτα. Γυμνή και άναρθρη σιγοκλαίει η κραυγή, δεν ξέρουμε αν βγαίνει από το λαρύγγι ενός Γερμανού ή ενός Γάλλου. Η κραυγή ζει για τον εαυτό της, κατηγορεί τη Γη και τον ουρανό. Πιέζουμε τις γροθιές στα αυτιά μας για να μην ακούμε το κλαψούρισμα, δεν γίνεται τίποτα, η κραυγή γυρνά σαν σβούρα στα κεφάλια μας, ξεχειλώνει τα λεπτά σε ώρες, τις ώρες σε χρόνια. Στεγνώνουμε και γερνάμε από φωνή σε φωνή…

Μάθαμε ποιος φωνάζει, ένας από τους δικούς μας, κρέμεται στο αγκαθωτό συρματόπλεγμα, κανείς δεν μπορεί να τον βοηθήσει, δυο προσπάθησαν, σκοτώθηκαν, καποιανής μανούλας γιος αντιστέκεται απελπισμένα ενάντια στον ίδιο του τον θάνατο, στο διάολο, κάνει τόσο μεγάλο σαματά, θα τρελαθούμε αν συνεχίσει να φωνάζει για πολύ.

Ο θάνατος του βουλώνει το στόμα την τρίτη μέρα… 

(από το βιβλίο του Ερνστ Τόλλερ Ήμουν Ένας Γερμανός – Η αυτοβιογραφία ενός επαναστάτη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ερατώ σε μετάφραση Μιλτιάδη Αργυρόπουλου)

The Dismissers: «Σε κάθε μορφή πάλης όλοι οι στρατιώτες είναι χρήσιμοι και ο καθένας στο είδος του να δίνει το καλύτερο που μπορεί. Αυτό που θέλουμε είναι ουσιαστικές σχέσεις, ανθρώπινες, με αρχή και τέλος την άμεση επαφή»

 

Οι Dismissers ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2012, αρχικά σαν κουαρτέτο με τον Νίκο Τσουλούφη στη φωνή και στην κιθάρα. Άρχισαν να γράφουν κομμάτια και το 2015 προστέθηκε στην παρέα τους ο κιθαρίστας και παλιός συνεργάτης των Outsiders, των Dustbowl και των Duo Jet Band Ίωνας Νικολάου, οπότε ο Νίκος ανέλαβε αποκλειστικά το ρόλο του τραγουδιστή. Η πρώτη μπάντα του Νίκου ήταν οι Αδιέξοδο για να ακολουθήσει η θητεία του στους Deus X Machina και, στη συνέχεια, στους Bad Luck Souls, ενώ παράλληλα με τους Dismissers παίζει μπάσο στους ANFO. Ο κιθαρίστας Δημήτρης Βάσσης έπαιζε σε διάφορες punk μπάντες όπως οι Shackle Me Not, οι Healthy Drain, και οι 3 Chord Sinners, ο μπασίστας Γιώργος Καρβουνίδης υπήρξε μέλος των Red Out, των Άρνηση Eκτέλεσης Kαθήκοντος, και των Bad Luck Souls και ο ντράμερ Νίκος Βάσσης επίσης προέρχεται από τους punks Shackle Me Not, και τους 3 Chord Sinners, έχοντας συμμετάσχει σε σχήματα που πειραματίστηκαν με το funk και τη reggae όπως οι Paranga Sound System.

Ο Νίκος μίλησε στον Αντώνη Ζήβα και στον Γιάννη Καστανάρα και ιδού το αποτέλεσμα…

φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ Photography)

Read more ...

Συγκλονιστικό βίντεο και κομμάτι για τους πρόσφυγες από τους Mr. Highway Band

 

(Φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος - QoQ Photography)

Σε λίγες εβδομάδες οι Mr. Highway Band, ένα συγκρότημα που επανειλημμένα έχει αποδείξει την ευαισθησία του για τα κοινωνικά προβλήματα και το προσφυγικό, κυκλοφορούν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο The Rebel Artist από την Los Almiros Records. Στο μεταξύ, το κομμάτι τους με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Open The Door" (με τη συμμετοχή της Τζένης Καπάδαη)  έγινε βίντεο και μέσα σε κάτι περισσότερο από τρία λεπτά τα λέει όλα... Η σκηνοθεσία και το μοντάζ είναι της ίδιας της μπάντας.

The Monks: Punk φιλοσοφία και avant-garde πειραματισμός στα χρόνια του '60 (του Αντώνη Ζήβα)

 

Τους «Δυτικογερμανούς» Monks δεν τους γνωρίζει πολύς κόσμος. Αρκετοί στο άκουσμα του ονόματος θεωρούν ότι πρόκειται για τη βρετανική new wave/pop punk μπάντα του 1979. Ωστόσο, οι «Μοναχοί» της ιστορίας μας υπήρξαν δεκαεννέα χρόνια πριν τους Βρετανούς. Ήταν στη πραγματικότητα  μια «σαλεμένη» σύμπραξη πέντε νεαρών Αμερικάνων από μια αεροπορική βάση της Δυτικής Γερμανίας που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία στο Γκελνχάουζεν της Φρανκφούρτης.  Σχηματίστηκαν το 1963, αρχικά σαν Τhe Five Torquays, παίζοντας, μάλλον με μετριότητα διασκευές γνωστών fifties rock’ n’ roll κομματιών της εποχής και μερικά δικά τους σε πιο pop ύφος, σε διάφορα μπαρ της περιοχής όπου σύχναζαν  Αμερικανοί στρατιώτες και γερμανοί νεολαίοι. Το 1964, με το όνομα Five Torquays, κυκλοφόρησαν μόνοι τους σε 500 κόπιες ένα επτάιντσο με τα κομμάτια "There She Walks" και "Boys Are Boys". Κάπου εκεί, τελειώνοντας τη θητεία τους, ένας «μάνατζερ ταλέντων» (είδος αεριτζήδων εκμεταλλευτών νέων μουσικών που ευδοκιμούσε εκείνη την εποχή, όπως ο δικός μας Νίκος Μαστοράκης) ονόματι Hans Reich τους ψήνει να μείνουν στη Δυτική Γερμανία μετακομίζοντας στη πόλη της Φρανκφούρτης και να συνεχίσουν να  παίζουν για τα «προς το ζην» σε διάφορα «American bars».

Read more ...

Merlin's Picks from the New Breed...

Listen: Merlin's Picks from the New Breed

Το κανάλι του Merlin's Music Box στο mixcloud φιλοξενεί έντεκα νέες ελληνικές μπάντες που πολύ πρόσφατα ή τα τελευταία χρόνια μας φιλοδώρησαν με πολύ ενδιαφέρον υλικό, σε βινύλιο, σε cd ή σε ψηφιακή μορφή. Κατά σειρά εμφάνισης (και αφού ανακατώθηκε η τράπουλα!) είναι οι εξής:

Read more ...

Βορειοπόλωση

Όταν ο Ερωτόκριτος άκουσε τη σύζυγό του την Παγώνα να του φωνάζει εκτός εαυτού να μαζέψει τα πράγματά του και να εξαφανιστεί από τη ζωή της, δεν κατάφερε να κρύψει ένα χαμόγελο ικανοποίησης και ανακούφισης, αφού αυτό ακριβώς ήθελε να κάνει και ο ίδιος, αλλά ήταν τόσο άβουλος και την έτρεμε τόσο πολύ που αδυνατούσε να πάρει από μόνος του την απόφαση να την εγκαταλείψει. Επιπλέον, προτιμούσε να είναι εκείνη που θα του επέβαλε να φύγει μακριά της για πάντα, έτσι ώστε να είναι σίγουρος ότι δεν θα γύριζε ποτέ πίσω, αφού δεν θα τολμούσε να μη την υπακούσει.

Read more ...

"Four Dead in Ohio" (Το τραγικό γεγονός που ενέπνευσε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια διαμαρτυρίας)

Μόλις δεκατρία δευτερόλεπτα... Τόσος χρόνος χρειάστηκε από τη στιγμή που οι άνδρες της αμερικανικής Εθνοφρουράς άνοιξαν πυρ εναντίον αόπλων διαδηλωτών, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για τη συνεχιζόμενη εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ, μέχρις ότου τέσσερις φοιτητές σωριαστούν νεκροί και άλλοι εννέα τραυματιστούν από τα πυρά – ο ένας θα έμενε παράλυτος για όλη του τη ζωή. Δεκατρία δευτερόλεπτα και εξήντα επτά σφαίρες… Το τραγικό περιστατικό συνέβη τη Δευτέρα 4 Μαΐου 1970 στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κεντ της Πολιτείας του Οχάιο και έμεινε γνωστό στην ιστορία ως η Σφαγή του Κεντ ή η Σφαγή της 4ης Μαΐου. Η απροκάλυπτα δολοφονική βία των Εθνοφρουρών προκάλεσε μια αλυσιδωτή αντίδραση με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν φοιτητικές απεργίες σε ολόκληρη την Αμερική, ενώ εκατοντάδες κολέγια και πανεπιστήμια έκλεισαν ή κατελήφθησαν από τους φοιτητές (“αυτούς τους αλητήριους που τινάζουν στον αέρα πανεπιστημιουπόλεις”, σύμφωνα με τον τότε Αμερικανό πρόεδρο Νίξον). Οι πανεπιστημιουπόλεις ωστόσο βρίσκονταν ήδη σε αναβρασμό.

Read more ...

MERLIN'S PHOTO GALLERY: Grey River & The Smoky Mountain (φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος, QoQ Photography)

φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ Photography)

Read more ...

"Drinks are on Pearl..." (Οι τελευταίες μέρες της Janis Joplin)

(artwork: Aylos Abies Sylos)

Το απόγευμα της Κυριακής 4 Οκτωβρίου 1970, η Janis δεν εμφανίστηκε στο στούντιο για μια από τις τελευταίες προγραμματισμένες ηχογραφήσεις πριν την ολοκλήρωση του Pearl που έμελλε να είναι το πρώτο και τελευταίο της άλμπουμ με τη νέα της μπάντα, τους Full Tilt Boogie. Καθώς ο χρόνος κυλούσε, ο παραγωγός Paul Rothchild ανησύχησε και έστειλε τον John Cooke, τον μάνατζερ των περιοδειών της, στο ξενοδοχείο της για να μάθει το λόγο της καθυστέρησης. Φτάνοντας εκεί, ο Cooke διαπίστωσε ότι η Πόρσε της Janis με τα χαρακτηριστικά ψυχεδελικά χρώματα ήταν παρκαρισμένη απέξω και παρατήρησε ότι τα φώτα στο ισόγειο δωμάτιό της ήταν αναμμένα. Ζήτησε το κλειδί από τον διευθυντή και όταν άνοιξε την πόρτα τη βρήκε να κείτεται μπρούμυτα ανάμεσα στο κρεβάτι και σε μια καρέκλα.  

Read more ...

Γιατί το Saturation των Urge Overkill ίσως είναι το πιο παρεξηγημένο άλμπουμ της γενιάς του... (του Vincent Blackshadow από το Transverso)

 

Το Saturation των Urge Overkill ίσως είναι το πιο ευρέως παρεξηγημένο άλμπουμ της γενιάς του. Τα σχόλια στο διαδίκτυο ήταν γεμάτα κακόβουλους υπαινιγμούς («ροκ των σταδίων από καπάτσους ποστ-πάνκηδες» ή «ένα τέλειο χαρμάνι arena ροκ και power ποπ με πολλή έπαρση»), οι κριτικοί του Σικάγο το έθαψαν κι αυτοί (ο Steve Albini το αποκάλεσε «ροκ για πανεπιστημιακές αδελφότητες» στην απάντησή του στον Bill Wyman, ο οποίος το συμπεριέλαβε σε μια λίστα με τα δέκα καλύτερα άλμπουμ του 1993, ενώ ο Jim DeRogatis τις παρομοίασε τον δίσκο με το Weekend Warriors του Ted Nugent). Γενικά, οι πάντες απέρριψαν τον δίσκο ως… Redd Kross. Υποθέτω ότι αν αυτοί οι ροκάδες του καναπέ ακούνε μόνο τα τριάντα πρώτα δευτερόλεπτα από το πρώτο τραγούδι όλων των άλμπουμ στα οποία κάνουν κριτική, τότε έχουν πέσει μέσα σ’ αυτή την περίπτωση.

(original source: άρθρο του Vincent Blackshadow για το Transverso. Μετάφραση: Πάνος Τομαράς) 

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1