Troll-ες οι πληροφορίες για το νέο άλμπουμ των Tool...

Read more ...

Το live των Dr. Albert Flipout's One CAN Band στο IΛΙΟΝ plus την περασμένη Κυριακή με αφορμή την κυκλοφορία του άλμπουμ Don' You Call My Name σε βινύλιο (Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος / QoQ photos)

Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή στο ΙΛΙΟΝ plus και με τη σύμπραξη του Merlin’s Music Box η παρουσίαση του καινούργιου δίσκου των Dr. Albert Flipout’s One CAN Band (κοινώς της παρέας που αποτελείται από τον Μίκη Παντελούς, το κονσερβοκούτι Dr. Albert και την Jess, την γοητευτική νεκροκεφαλή). Το εξαιρετικό Don’t You Call My Name κυκλοφόρησε πριν μερικούς μήνες σε CD και με την ευκαιρία της πολύ πρόσφατης έκδοσής του σε βινύλιο παρακολουθήσαμε τον Μίκη δεμένο πίσω από τον Δόκτορα Albert να παρουσιάζει ζωντανά τα κομμάτια του δίσκου, διανθισμένα από το γνώριμο χιούμορ του, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις αφού το ίδιο το μουσικό υλικό του δίσκου είναι πολύ πλούσιο και επεξεργασμένο. Αυτό, ωστόσο, που μας εξέπληξε μολονότι είχε ανακοινωθεί, ήταν ότι μετά την παρουσίαση του άλμπουμ ο Μίκης κάθισε έπειτα από καιρό πίσω από ολόκληρη ντραμς για να συνοδέψει τους Trash United, ένα σχήμα φίλων μουσικών που εμφανίστηκαν σαν tribute band του μοναχικού καλλιτέχνη. O Νίκος Σκιαδόπουλος, άριστος γνώστης της φυσαρμόνικας και τραγουδιστής με ύφος και αρτιότητα έδωσε post punk χροιές και ύφος σε κομμάτια του Παντελούς αλλά και σε διασκευές. Απόλυτα κουλ και με ιδιαίτερη ευκολία και έλεγχο, ο Βαγγέλης Γιαρένης (με δεξί μπάσο γυρισμένο αριστερά χωρίς μετατροπή) υποστήριξε με τον καλύτερο τρόπο αυτό το απροσδόκητο σαραντάλεπτο gig, ενώ μάγεψε ο κιθαρίστας Μιχάλης Μπελεδάκης που λίγο προηγουμένως είχε συνοδέψει τον Μίκη σε ένα κομμάτι της σόλο εμφάνισής του. Ήταν πράγματι μια ξεχωριστή βραδιά που ενθουσίασε τους φαν του Μίκη όσο και τη νεότερη γενιά που έκανε αισθητή την παρουσία της.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

Read more ...

NICK CAVE: Αποκλειστικές φωτογραφίες της Nadia Moth! από τις πρόσφατες εμφανίσεις του με τους Bad Seeds στην Αυστραλία

NICK CAVE

Η Nadia Moth! ζει στην Αυστραλία και είναι αυτοδίδακτη φωτογράφος. Άρχιζε να φωτογραφίζει μόλις πριν από μερικά χρόνια γι’ αυτό θεωρεί ότι ακόμα εξελίσσεται. Οι φωτογραφίες της με μουσικά θέματα αρχικά αποτέλεσαν ένα όχημα για να συντηρεί απλώς τις αναμνήσεις της σαν μια κοπέλα που της άρεσε η διασκέδαση, σύντομα το κοινό άρχισε σιγά σιγά να εκδηλώνει ενδιαφέρον γύρω από αυτές.

Δοκιμάζοντας τις ικανότητές της χωρίς να στηρίζεται σε επαγγελματικού τύπου υψηλής ποιότητας μηχανές, έχει επιλέξει μια μεσαίου μεγέθους mirrorless μηχανή, την Fuji X-e1. «Μ’ αρέσει να φωτογραφίζω μουσικούς επειδή τα αποτελέσματα είναι πολύ απρόσμενα. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να περιμένεις και να προσδοκάς την κατάλληλη στιγμή και επειδή αυτή δεν διαρκεί πολύ, πρέπει να την απαθανατίσεις με το που τα μάτια σου θα την εντοπίσουν, ειδάλλως την έχεις χάσει για πάντα».

Read more ...

Οι τελευταίες μέρες του Lemmy (από το βιβλίο του Mick Wall, "Lemmy, The Definitive Biography")

Lemmy

Στις αρχές Δεκεμβρίου, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη με τον Dave Ling, ο Lemmy αναφέρθηκε στα προβλήματα υγείας του. Ήταν χαρακτηριστικά επιθετικός όταν η κουβέντα στράφηκε στις εικασίες για την υγεία του. «Έχω σιχαθεί πια αυτή την ερώτηση “Πρόκειται να πεθάνεις;”», είπε. «Αυτή η ερώτηση έχει παλιώσει. Είμαι καλά. Βγαίνω στη σκηνή και δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Έχω καλές και κακές μέρες, αλλά τον περισσότερο καιρό τα πάω καλά». Όταν ρωτήθηκε αν σκεφτόταν το θάνατο σε σχέση με τα πρόσφατα προβλήματά του, η απάντησή του ήταν ξερή και αποκαλυπτική. «Ο θάνατος είναι κάτι αναπόφευκτο, σωστά; Κι αυτό το σκέφτεσαι όλο και περισσότερο όταν φτάνεις στην ηλικία μου. Δεν ανησυχώ γι’ αυτό. Όταν φύγω, θέλω να φύγω κάνοντας αυτό που κάνω καλύτερα. Αν πεθάνω αύριο, δεν έχω παράπονο. Έχω περάσει καλά».

Read more ...

Lemmy: «Ποτέ μου δεν ήπια γάλα, ούτε θα πιώ...» Διαφήμιση της φιλανδικής εταιρείας γάλακτος Valio με πρωταγωνιστή τον Lemmy που γυρίστηκε μερικές εβδομάδες πριν από το θάνατό του

Λιγότερο από ένα μήνα πριν από το θάνατό του, ο Lemmy είχε πρωταγωνιστήσει σε διαφημιστικό σποτάκι της φινλανδικής εταιρεία γάλακτος Valio. Ο αείμνηστος φαίνεται να βγαίνει από ένα βενζινάδικο με μουσική υπόκρουση το Βαλς του Δουνάβεως του Στράους. Μολονότι ολοφάνερα καταπονημένος και αδυνατισμένος, κοιτάζει την κάμερα, τη σημαδεύει με το μπαστούνι του και ψελλίζει σχεδόν περιφρονητικά τη φράση «I have never drunk milk and I never will. You asshole», πριν στραφεί και πάλι μπροστά με το πασίγνωστο, παιχνιδιάρικο χαμόγελο.

Read more ...

WAKRAT: Η οργή είναι (ακόμα) το μήνυμα…

WAKRAT

«Σε μουσικό επίπεδο τη βρίσκω περισσότερο τώρα από ό,τι σε ολόκληρη τη διάρκεια της καριέρας μου», λέει ο Tim “Timmy C” Commeford, ο άνθρωπος πίσω από το καταιγιστικό μπάσο των Rage Against The Machine και των Audioslave για το νέο του συγκρότημα WAKRAT που σχημάτισε το 2015 μαζί με τον ντράμερ Mathias Wakrat και τον κιθαρίστα Laurent Grangeon. Εκτός από το μπάσο, ο Commeford εκτελεί χρέη τραγουδιστή και στιχουργού, όπως κάνει και στους Future User, την ηλεκτρονική μπάντα που τρέχει παράλληλα από το 2013. «Μουσικά παίζουμε ένα εντελώς διαφορετικό στυλ από αυτό που είναι δημοφιλές σήμερα. Η μουσική μας θα είναι πάντα λίγο αριστερά του κέντρου, την ηχογραφήσαμε αυθεντικά, ντραμς, μπάσο, κιθάρα, φωνητικά, χωρίς ωστόσο να τη δέσουμε μαζί. Ηχογραφούμε τα τραγούδια όπως υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ηχογραφηθούν».

Read more ...

"My": Το πρώτο κομμάτι από το νέο άλμπουμ των Kalamata που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο...

Kalamata

Και η αποκλειστική συνέντευξη της μπάντας στο Merlin's...

Read more ...

Χαράζοντας δρόμους: Η μικρή-μεγάλη ιστορία του ανθρώπινου είδους (του Αντώνη Ζήβα)

Ο αποδημητικός άνθρωπος 

Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μια ιστορία μετανάστευσης. Από τότε που σχηματίστηκαν οι πρώτες κοινωνικές ομάδες, οι άνθρωποι διαρκώς μετανάστευαν από το ένα μέρος στο άλλο προς αναζήτηση τροφής ή ασφάλειας, αναζητώντας τόπους όπου θα μπορούσαν να επιβιώσουν, να αναπτυχθούν.

Ο πλανήτης που μας φιλοξενεί έχει οργωθεί από τα βήματα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που χάραξαν μονοπάτια τα οποία έγιναν δρόμοι. Δρόμοι που έκαναν το πλανήτη ένα φιλόξενο μέρος για το ανθρώπινο είδος, δρόμοι που έφεραν κοντά τους πολιτισμούς, τους ανάμειξαν, τους μετέφεραν σε άλλους τόπους κάνοντας νέους πολιτισμούς πιο εξελιγμένους. Ο ίδιος ο πολιτισμός είναι το αποτέλεσμα της διαρκούς μετανάστευσης του ανθρώπινου είδους και ξεκίνησε χωρίς να φορά παπούτσια.

Read more ...

Απόψε οι Birthday Kicks, οι Snails και οι Youth in Outer Space ροκάρουν στο ΙΛΙΟΝ plus με το Merlin's. Οι φίλοι μας στο αγγλόφωνο Last Day Deaf τους "ανέκριναν" σκληρά και κρίνετε μόνοι σας τα αποτελέσματα των ανακρίσεων

The Birthday Kicks interview

The Snails interview

Youth in Outer Space interview

Birthday Kicks, The Snails, Youth in Outer Space event

Read more ...

Η θέση του Merlin’s Music Box αναφορικά με την έκθεση GR80s που διοργανώνεται στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων με τίτλο «Η Ελλάδα του Ογδόντα» και τη θεματική της περί υποκουλτούρας όπου εκτίθενται και παλιά τεύχη του Merlin’s…

Εμείς δεν χρειάζεται να πούμε κάτι περισσότερο… Δεδομένου ότι έχουμε υπόψη μας τη σχετική ανακοίνωση που ανάρτησαν πρόσφατα οι ΑΔΙΕΞΟΔΟ, αλλά και τη δήλωση του συνεργάτη μας Αντώνη Ζήβα, ως ομάδα συντακτών και συνεργατών του Merlin’s Music Box, δηλώνουμε ότι και τα δυο κείμενα μας βρίσκουν απολύτως σύμφωνους και τα αναδημοσιεύουμε αυτούσια.

 

H ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ "ΑΔΙΕΞΟΔΟ"

Σχετικά με την λαϊκή εμποροπανήγυρη «τέχνης και πολιτισμού», την οποία διοργανώνει η Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων με παράλληλο πρόγραμμα δράσεων της στέγης του ιδρύματος Ωνάση, υπό τον ευφάνταστο και νταλκαδοπιασάρικο, χαζονοσταλγικό, τίτλο «GR80S — Η Ελλάδα του Ογδόντα στην Τεχνόπολη».

Όπως φαίνεται με μια απλή ματιά στους δεκάδες «συντελεστές» και χορηγούς της έκθεσης το πανηγυράκι είναι σουπερλούξ, και έξτραλαρντζ και έχει ορισθεί το «ευτελές» αντίτιμο των 5€, για όποιον αναξιοπαθούντα θέλει να το δει. Αλήθεια σε εποχές με τόση μνημονιακή στέρηση, τόση πρεμούρα για την διαφάνεια και τόση αλτρουιστική αγωνία για τον πολιτισμό μας, πως και δεν υπάρχει πουθενά στην σχετική ιστοσελίδα ο συνολικός προϋπολογισμός των εκδηλώσεων ; Θα ήταν άκρως ενδιαφέρον να μάθουμε πόσο πάει το ταξιδάκι – αναδρομή στα 80s και πόσο κοστολογούνται οι «υπηρεσίες πολιτισμού».

Σε κάθε περίπτωση είναι εμφανές πως η «πρωτότυπη ιστορική και πολιτισμική αναδρομή στην δεκαετία του ’80 η οποία έχει στόχο να προσφέρει στον επισκέπτη μια μοναδική αναβιωτική εμπειρία», εμπεριέχει ένα σύνολο πληρωμένων υπηρεσιών σε διάφορους «συντελεστές» και σαφώς δεν είναι μια δωρεάν πολιτιστική προσφορά στον πολίτη. Παράγει κέρδος μέσω της «παροχής εργασίας» των συντελεστών και μέσω της υπεραξίας του «αέρα» ο οποίος, στην περίπτωση αυτή, είναι τα «εκθέματα» όσων τα παραχωρούν ή όσων τα χορηγούν, ή όσων εν πάση περίπτωσή για τους δικούς τους λόγους και επιδιώξεις επιθυμούν να … «εκτεθούν» στο πανηγύρι.

Read more ...

“Supernatural Strategies for Making a Rock ’n’ Roll Group” – Η μοναδικότητα του Ian Svenonius (του Σπύρου Κορδοπάτη)

 Ιδιαίτερη και ιντριγκαδόρικη περίπτωση, ο Ian Svenonius. Ειδικά για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, τόσα μαζεμένα  παράδοξα σχεδόν ξαφνιάζουν ή (συνηθέστερα)  προκαλούν καχυποψία.

Πρωτοεμφανίστηκε στο μουσικό στερέωμα με τους cult noise-punk Nation Of Ulysses (NOU), οι οποίοι «δεν ήταν ένα rock ’n’ roll group, μα ένα πολιτικό κόμμα που δεν έφτιαχνε δίσκους, αλλά όπλα». Μια μπάντα που ηχογραφούσε στη μυθική Dischord Records του Ian MacKaye αλλά τα μέλη της, σε αντίθεση με τη φιλοσοφία των Fugazi (και των άλλων hardcore θρύλων της εποχής – Black Flag, Henry Rollins κλπ.), φορούσαν κοστούμια, δεν ήταν χορτοφάγοι, δεν έκαναν push-ups, διατυμπάνιζαν τις jazz επιρροές τους, συστήνονταν ως οπαδοί του Μάο και χαρακτήριζαν το rock ’n’ roll  όπλο του καπιταλισμού!

Πιστός στις δυο βασικές του αρχές ότι «κάθε γκρουπ είναι ένα μανιφέστο» και ότι «κάθε μπάντα πρέπει να υπάρχει για πέντε μόνο χρόνια», ο Svenonius, διαλύει τους Nation of Ulysses και φτιάχνει τους Make Up, επεξηγώντας ότι πρόκειται για «ένα group με βασικές του επιρροές  τα gospel, τον James Brown, και τη ριζοσπαστική αριστερά». Με τους Make Up παντρεύει ηχητικά τη μαύρη μουσική με garage θόρυβο, οι στίχοι πέρα από τη CIA, το FBI και τη soul , αναφέρονται πλέον στην «παγκόσμια θλίψη» που προκαλεί η εξαΰλωση της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ η σκηνική του παρουσία χαρακτηρίζεται ως “υβρίδιο ανάμεσα σε  Prince  και Iggy Pop». Ως performer, ο Svenonius  είναι έτσι και αλλιώς εντυπωσιακός. Ήδη από την εποχή των NOU έως σήμερα κινείται συνεχώς, μοιράζεται το μικρόφωνο  με το κοινό, τους ζητά να συμμετέχουν, ανεβαίνει στους ώμους τους έχοντας πάντα το μικρόφωνο στο στόμα σαν σήμα κατατεθέν. (Έχει καταγράψει  κατάγματα σε χέρια και πόδια, έχει ανοίξει το κεφάλι του, έχει υποφέρει διασείσεις.)

Read more ...

Merlin's Sunday Picks (22-01-2017)

LISTEN UP!

THE LIST...

01. Mr. Highway Band - Open The Door (feat. Jennie Kapadai)
02. Kemerov - Species
03. Gypsy Chief Goliath -Got no Soul
04. Reignwolf - Lonely Sunday
05. The Winery Dogs - Hot Streak
06. Monk - Zoltan Hypnotic Power
07. Mother Desert - Caravan
08. Black Casino and The Ghost - Boogeyman
09. Volbeat - The Devils Bleeding Crown
10. The Cruel Intentions - Accidentally Intoxicated
11. Mick Harvey - Ich Liebe Dich... Ich Dich Auch Nicht

I' ve hiked and hiked...

(κείμενο - εικονογράφηση: Aylos Abies Sylos)

Περπάτησα, περπάτησα και ξαναπερπάτησα. Έλεγα  ιστορίες.  Τραγουδιστά. Έβρισκα ιστορίες και μετά τις τραγουδούσα με ό,τι όργανο μου βρισκόταν.  Άρπα, λαούτο... Λαούτο καλύτερα. Έλεγα ιστορίες, κυρίως για αγάπη. Για στρατιώτες που αγαπούσαν την κυρά και για θανάτους . Και περπατώντας πήγαινα σε άλλα μέρη να τραγουδήσω τις ιστορίες μου, ανέβαινα σε κάρα και άκουγα και τις ιστορίες των άλλων στα χάνια. Και μετά έπαιρνα τα χαρτιά με τις ιστορίες που πουλάγαν στα πανηγύρια και τις έλεγα και αυτές και καμιά φορά διάβαζα μέσα και τις ιστορίες που έφτιαχνα εγώ. Όλο αγάπες, θάνατο με κυράδες και ανάμεσα στις αγάπες είχε και νέα αληθινά τι λαοί μένουν στην Αμερική και πόσο μαύροι είναι οι μαύροι και γίγαντες που μέναν στην Ινδία. Και πραγματικοί σκοτωμοί που μοιάζαν πιο ωραίες οι ιστορίες τους απ αυτές που έλεγα με τις κυράδες  και τα ’κανα και αυτά τραγούδια περπατώντας. Και είπα και τις ιστορίες απ’ τα λιμάνια για την Αυστράλια και για την Αμέρικα. Για αυτόν που τον βρήκε η μπάλα από το κανόνι και του ’κοψε τα πόδια, και για το γκρόγκ είπα ιστορίες και για το τζίν και για το ρούμι. Και πως ξυπνάει ο ναυτικός την άλλη μέρα από το μεθύσι. Και για τις γυναίκες στα λιμάνια με τα ονόματά τους μία μία που είναι όλες όμορφες. Και πήγα στην Αμερική. Και εκεί περπάτησα πολύ, βρήκα μαντολίνα και κιθάρες να λέω τα τραγούδια.  Στα μεγάλα πανηγύρια πήγα να τραγουδήσω που είχε κάτι κουτιά  που έβαζες το μάτι σε μια τρύπα και έβλεπες ζωγραφιές να κουνιούνται μέχρι που βγήκαν από το κουτί και λέγαν ιστορίες σαν τις δικιές μου με αγάπες και θάνατο και κλάματα στους τοίχους, και την ιστορία τη δικιά μου είδα μια μέρα σε ένα πανί που με χάιδευε στο μάγουλο μια τυφλή όμορφη κοπέλα σαν αυτές που τραγούδαγα.

 Κοιμήθηκα στα βαγόνια. Μακριά απ’ το σταθμάρχη όσο μπορούσα και μέσα τα βαγόνια άκουγα και άλλες ιστορίες και διάβασα και στις φυλλάδες πολλά εγκλήματα. Φρικτά.  Πολλά από αγάπη και πολλά από φτώχια. Αλλά τα πιο φρικτά ήταν και  από τα δυο μαζί. Και με την κιθάρα είπα όλες τις ιστορίες του κόσμου. Αυτού που  αγαπούσε και μετά ζήλευε και σκότωνε και τις ιστορίες για τους ληστές που δεν τους έπιανε κανείς. Αλλά και για αυτούς που πιάσανε είπα και τους κρέμαγαν.  Και για αυτούς που στρώναν τις γραμμές και για εργάτες και για τα συνδικάτα τους. Ταξιδεύαμε μαζί στα τραίνα. Άκουσα  τα τραγούδια των μαύρων και τις ιστορίες τους.  Άκουσα και τραγούδια από άσπρους που παριστάναν τους μαύρους βαμμένοι με φούμο. Είδα και το σταυροδρόμι  που πουλάς την ψυχή σου για να παίξεις κιθάρα αλλά δεν την πούλησα. Ήξερα όση χρειαζόμουν.  Είπα όμως την ιστορία του. Και την ιστορία του φίλου του φίλου του διαβόλου που έτρεχε όλη μέρα είπα. 

Πήγα στη φυλακή και είπα στους φυλακισμένους τη δικιά τους ιστορία που μου την είχαν πει πιο πριν οι ίδιοι και ήταν εξάλλου ίδια με όλες τις άλλες. Και τις ήξερα όλες  μία και μία τις ιστορίες και μπορώ να τις τραγουδήσω κάθε φορά που θα χρειαστεί.  Λέω και τη δικιά μου που και που αλλά όχι συχνά:

"I've hiked and hiked till my feet are sore 

And I'll be damned if I hike any more 

To be buggered sore like a hobo's whore".


image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

H Abies S. a.k.a. Γεωργία έχει μάθει να ζωγραφίζει, να γράφει μουσική και να διδάσκει κάτι από τα δύο. Τραβάει πολλές φωτογραφίες με φτηνές φωτογραφικές μηχανές. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μέρη που μετά έγιναν τα πιο βρώμικα και έρημα αυτής τη πολης. Ακόμα ζει στο κέντρο της.
 
 
 
image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

H Abies S. a.k.a. Γεωργία έχει μάθει να ζωγραφίζει, να γράφει μουσική και να διδάσκει κάτι από τα δύο. Τραβάει πολλές φωτογραφίες με φτηνές φωτογραφικές μηχανές. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μέρη που μετά έγιναν τα πιο βρώμικα και έρημα αυτής τη πολης. Ακόμα ζει στο κέντρο της.
 
 
 

Με αφορμή τις φωτογραφίες του Γιώργου Νικολαΐδη από το live στο ανοιχτό θεατράκι του Παπάγου τον Ιούνιο του 1985

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιώργος Νικολαΐδης

ΚΕΙΜΕΝΟ: Βασίλης Τσόνογλου

Όλο το σπίτι ανάστα ο Κύριος για μια γαμωκασέτα τριάντα δύο και μισό, χρόνων.

Κοιτάζω πρόσωπα εποχής στις φωτογραφίες του. 

Κάποιοι απ’ την κερκίδα δεν υπάρχουν πια. Μετωπικές σε δρόμους ή, εσωτερικές διαδρομές. Κάποιοι άλλοι υπάρχουν αλλιώς πλέον και μερικοί, οι λιγότεροι, γίναν ακόμη περισσότερο ο «εαυτός τους» που έδειχναν και τότε. Όλα καλά. Δεν λείπει τίποτα…

Μόνον ότι δεν βιώθηκε στο βάθος του, προκαλεί αναπόληση. 

Ήταν αρχές καλοκαιριού κι έτσι η αισιοδοξία που πρέπει να ξεγελά τις ηλικίες εκείνες ήταν στα ύψη. Ο ήλιος πίσω απ’ τα δέντρα.

Τα 343 Κιλά Κρέας κατέβηκαν. 

Ο ήλιος κρύφτηκε κι άφησε ένα κόντρα φως σαν ζαχαρωτό.

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1