Γιάννης Ζελιαναίος

  • Glen Sherley: Ο Τραγουδιστής της Folsom Prison

    Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

    «Δεν ήταν λίγοι οι κρατούμενοι που προσπάθησαν να ξεφύγουν από αυτή την κόλαση. Ήξερα ορισμένους. Τους έφεραν πίσω καταγδαρμένους και τσακισμένους. Οι τοίχοι του Folsom έχουν ίσα με τρία μέτρα πάχος. Εγώ όμως θα περάσω μέσα από αυτά. Τραγουδώντας. Για να δείξω πως εμείς, τα αδέλφια πίσω από τα σίδερα, είμαστε αλλιώτικοι απ’ ότι φαντάζονται έξω. Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά έχω εμπιστοσύνη στο θεό. Και αν είναι το θέλημα του, η μαγνητοταινία αυτή θα βρει το δρόμο της και θα φτάσει στα χέρια κάποιου που θα ξέρει τι να κάνει… που δεν θ’ αφήσει μια αδελφή ψυχή παρατημένη εδώ».
    Αρχές του 1968 και ο «Άντρας με τα Μαύρα», καθαρός πια από τον εθισμό του στα ναρκωτικά, με τη βοήθεια της γυναίκας του June Carter, ετοιμάζει την μεγάλη επιστροφή του μέσα από ένα μεγαλόπνοο αλλά και ριψοκίνδυνο σχέδιο. Ο Johnny Cash αποφασίζει να δώσει δυο ζωντανές εμφανίσεις σε μια από τις πιο επικίνδυνες φυλακές της Αμερικής. Ο μάνατζέρ του θεωρεί πως αυτό θα είναι η ταφόπλακα για την καριέρα του μιας και τα προηγούμενα χρόνια είχε πάρει την κατιούσα, αλλά ο Cash θέλει να τραγουδήσει τα κομμάτια του μπροστά στους πιο σκληρούς εγκληματίες της χώρας. Το αποτέλεσμα θα ηχογραφηθεί και ένα από τα καλύτερα live άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής θα γράψει: Johnny Cash at Folsom Prison.


    Μια βραδιά πριν το πρωινό της πρώτης εμφάνισης του, όπου μαζί με τους June Carter, Carl Perkins και τους Tennessee Three θα έπαιζε μπροστά στους τροφίμους της φυλακής, ο αιδεσιμότατος του παρεκκλησιού του Folsom θα επισκεφθεί τον Cash στο μοτέλ όπου διέμενε, παραδίδοντάς του μια μαγνητοταινία με την ηχογράφηση ενός τραγουδιού, το οποίο είχε γράψει ένας από τους φυλακισμένους. Το τραγούδι ήταν το «Greystone Chapel» και συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής ο τρόφιμος Glen Sherley. Ο Cash αποφασίζει ότι θέλει να ερμηνεύσει το τραγούδι ζωντανά, ξεκινά ολονύχτιες πρόβες και την επόμενη μέρα, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του Sherley (ο αιδεσιμότατος είχε φροντίσει να κάθεται στην πρώτη σειρά), ακούει το είδωλό του να λέει: «Το επόμενο τραγούδι γράφτηκε από έναν άνθρωπο εδώ στο Folsom. Το τραγούδησα για πρώτη φορά χθες βράδυ. Ίσως πρέπει να το παίξουμε δυο φορές, μπορεί να γίνει σινγκλ. Το τραγούδι το έγραψε ο φίλος μας Glen Sherley, ελπίζω να το πούμε όπως πρέπει Glen». Μετά το πέρας του «Greystone Chapel», ο «Άντρας με τα Μαύρα» σκύβει και δίνει το χέρι του στον τρόφιμο σε μια φωτογραφία, η οποία θα μείνει αέναα κι ανεξίτηλα στα κιτάπια του πρώτου ζωντανού δίσκου που ηχογραφήθηκε ποτέ μέσα σε μια φυλακή.

    O Johnnyh Cash λίγο πριν την εμφάνισή του στη φυλακή Φόλσομ


    Ο Glen Sherley ήταν ένας από τους ανθρώπους που μπαινόβγαιναν στις φυλακές από τα εφηβικά του χρόνια. Ληστεύοντας τράπεζες και κάβες, δεν άργησε να βρεθεί και πίσω από τα βαριά κάγκελα του Folsom. Ο Cash, αναγνωρίζοντας την ευαίσθητη ψυχή του, θα τον βοηθήσει να ηχογραφήσει τον πρώτο του προσωπικό δίσκο τρία χρόνια αργότερα και μετά από εκείνο το περιστατικό. Το Glen Sherley - Live at Vacaville, California θα ηχογραφηθεί μέσα σε μια άλλη φυλακή – εκείνη του Vacaville, όπου είχε μεταφερθεί ο Sherley – ενώ την ίδια χρονιά ο country τραγουδοποιός Eddy Arnold θα ηχογραφήσει άλλο ένα δικό του τραγούδι, το «Portrait Of My Woman» που έγινε και ο τίτλος του δίσκου του. Την ίδια περίοδο και λίγο πριν αφήσει τα σίδερα μια για πάντα, ο Glen Sherley θα μιλήσει στην τηλεοπτική εκπομπή του BBC, This Is Your Life που ήταν αφιερωμένη στον Cash για την επιρροή και για το πόσο σημαντικό ήταν το είδωλό του ώστε να αντέξει μέσα στη φυλακή. Ο Sherley θα αποφυλακιστεί το 1971 και ο μόνος άνθρωπος που τον περίμενε έξω από την πύλη για να τον οδηγήσει στην καινούργια του ζωή ήταν ο Johnny Cash, ο οποίος στο μεταξύ είχε πείσει τον κυβερνήτη της Καλιφόρνια να του μειώσει την ποινή!

    O Cash και η June Carter υποδέχονται τον Sherley κατά την αποφυλάκισή του.


    Στα τριανταπέντε του χρόνια ο Sherley θα κάνει αυτό που πάντα ονειρευόταν. Ο Cash του δίνει δουλειά και ακολουθεί την μπάντα του στις περιοδείες. Εμφανίζεται μαζί του στην σκηνή, παίζει δίπλα στην Linda Ronstadt, στον Roy Clark και σε άλλα μεγάλα ονόματα της country, ερμηνεύοντας τα τραγούδια του μπροστά από πλήθη κόσμου που δεν μπορούσε καν να φανταστεί. Η σαπιόκολλα της φυλακής όμως δεν λέει να φύγει από πάνω του. Αδύνατος να διαχειριστεί τη δημοσιότητα αλλά και την εγκληματική του φύση, ο Sherley αρχίζει να γίνεται επιθετικός προς τα μέλη που συμμετέχουν στις περιοδείες. Απειλεί ότι θα σκοτώσει έναν από τους μουσικούς και ο Cash βλέποντας ότι δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει, τον απέλυσε και τον εγκατέλειψε στη μοίρα του. Χρόνια νωρίτερα, σε εκείνο το live στη Φυλακή του Folsom είχε προλάβει να του πει: «Είσαι το σύμβολο ενός ανθρώπου για το τι μπορεί να κάνει και ποιος μπορεί να είναι». Δυστυχώς ο Sherley απογοήτευσε τον σπουδαίο τραγουδοποιό κι εκείνο το σύμβολο.


    Αμέσως μετά τον διωγμό του, ο λειμώνας της ζωής του θα είναι κακοτράχαλος και κατηφορικός. Θα περιπλανηθεί στην ανωνυμία εδώ κι εκεί. Θα πιάσει δουλειά σε ένα αγρόκτημα ταΐζοντας 10.000 βοοειδή την ημέρα, διαμένοντας σε ένα άθλιο τροχόσπιτο. Η κιθάρα του θα μείνει ξεχαρβάλωτη όπως και το βιός του. Οι καγκελόπορτες της φυλακής θα γίνουν Ερινύες στο κεφάλι του κι κείνο το παρεκκλήσι που του ’δινε κουράγιο στο τραγούδι που τον έκανε διάσημο θα είναι κι αυτό ανήμπορο πια. Στα 42 του θα στρέψει μια καραμπίνα στο κεφάλι του και θα περάσει από τη μία γραμμή στην άλλη, μένοντας στην ιστορία ως ο τραγουδιστής της Φυλακής του Φόλσομ που κάποτε ο Johnny Cash είπε ένα τραγούδι του.


    image

    This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

    Ο Γιάννης Ζελιαναίος γεννήθηκε τον Γενάρη του άσωτου έτους 1978. Το 2004 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Καλώς ήρθες χειμώνα, γραφιά της νιότης μας» από τις εκδόσεις Εριφύλη. Μια χρονιά αργότερα και από τον ίδιο εκδοτικό οίκο κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Άννα». Το 2009 από τις εκδόσεις Ενδυμίων κυκλοφόρησε το «Ο Διάβολος πάνω σεστρατσόχαρτο», ενώ το 2016 επανεκδόθηκε διορθωμένο και με τρία μπόνους πεζά από τις εκδόσεις Straw Dogs. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε την τέταρτη ποιητική του συλλογή, «Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος» και πάλι από τις εκδόσεις Straw Dogs. Υπήρξε αρθρογράφος σε πολλά μουσικά sites, αποκλειστικός φωτογράφος του συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα» για πολλά χρόνια, δισκοθέτης, φανζινάς, υπάλληλος δισκοπωλείου και πολλά άλλα επαγγέλματα που ευτυχώς έκανε για να βιοποριστεί. Ποιήματα και κείμενά του έχουν χρησιμοποιηθεί για θεατρικές παραστάσεις, opening acts και άλλα πολλά. Την περίοδο 2012-2017 ήταν συνεκδότης μαζί με την Γιώτα Παναγιώτου στις εκδόσεις Straw Dogs όπου κυκλοφορεί και το ομότιτλο περιοδικό τέχνης με έδρα του την Κύπρο. Για ένα χρόνο (2015-2016) αρθρογραφούσε στο πολιτιστικό ένθετο «Ηδύφωνο» της κυριακάτικης «Σημερινής» κρατώντας την δική του μουσική στήλη με τίτλο «Ο Ήχος της Μουσικής». Είναι βασικός συνεργάτης της Τεθλασμένης Ψηφιακής Βιβλιοθήκης, bibliotheque.gr. Ζει κι εργάζεται ως δισκοθέτης στην Λευκωσία.
     
     
     
    image

    This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

    Ο Γιάννης Ζελιαναίος γεννήθηκε τον Γενάρη του άσωτου έτους 1978. Το 2004 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Καλώς ήρθες χειμώνα, γραφιά της νιότης μας» από τις εκδόσεις Εριφύλη. Μια χρονιά αργότερα και από τον ίδιο εκδοτικό οίκο κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Άννα». Το 2009 από τις εκδόσεις Ενδυμίων κυκλοφόρησε το «Ο Διάβολος πάνω σεστρατσόχαρτο», ενώ το 2016 επανεκδόθηκε διορθωμένο και με τρία μπόνους πεζά από τις εκδόσεις Straw Dogs. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε την τέταρτη ποιητική του συλλογή, «Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος» και πάλι από τις εκδόσεις Straw Dogs. Υπήρξε αρθρογράφος σε πολλά μουσικά sites, αποκλειστικός φωτογράφος του συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα» για πολλά χρόνια, δισκοθέτης, φανζινάς, υπάλληλος δισκοπωλείου και πολλά άλλα επαγγέλματα που ευτυχώς έκανε για να βιοποριστεί. Ποιήματα και κείμενά του έχουν χρησιμοποιηθεί για θεατρικές παραστάσεις, opening acts και άλλα πολλά. Την περίοδο 2012-2017 ήταν συνεκδότης μαζί με την Γιώτα Παναγιώτου στις εκδόσεις Straw Dogs όπου κυκλοφορεί και το ομότιτλο περιοδικό τέχνης με έδρα του την Κύπρο. Για ένα χρόνο (2015-2016) αρθρογραφούσε στο πολιτιστικό ένθετο «Ηδύφωνο» της κυριακάτικης «Σημερινής» κρατώντας την δική του μουσική στήλη με τίτλο «Ο Ήχος της Μουσικής». Είναι βασικός συνεργάτης της Τεθλασμένης Ψηφιακής Βιβλιοθήκης, bibliotheque.gr. Ζει κι εργάζεται ως δισκοθέτης στην Λευκωσία.
     
     
     

     

  • The Moffs – Αφιέρωμα

    Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

    Παλιές, κοινότυπες αλλά με πολλά αναμνησιακά χαμόγελα οι μουσικές αυτοβιογραφίες των νιάτων μας. Πιο παλιές, αρκετά ξεπερασμένες, αλλά να μένουν εκεί, περήφανες και με πολλά καντάρια σκόνη να τις φυγαδεύουν στα συρτάρια ενός αρχαίου κομοδίνου, οι κασέτες compilations που κάποτε μας έγραψε ένας μακρινός ξάδερφος που ήξερε πιότερη μουσική από μας, με καλά κρυμμένα μουσικά μυστικά της αντίπερα όχθης. Ο ίδιος κάποτε μου είχε πει: «Η δεκαετία του ’80 είναι η πιο παρεξηγημένη απ’ όλες. Βγήκαν απίστευτα πράγματα που λειτούργησαν σαν φίλτρο για τις επόμενες, τούτες που ζούμε, και κρύφτηκαν μέσα της μερικά από τα καλύτερα διαμάντια της μουσικής ιστορίας». Κακά τα ψέματα αλλά η ιστορία το απέδειξε και το αποδεικνύει περίτρανα. Τα ‘80s, (τα μυστικά ‘80s), είναι εκείνα που πέρασαν από κόσκινο τις παλιότερες μουσικές, τις γαλούχησαν με την τελευταία αθωότητα που υπήρξε και τις ξέρασαν στις αρχές των nineties και στα πρώτα γεννητούρια του διαβατάρικου αιώνα που ζούμε. Ένα από τα μεγαλύτερα χωνευτήρια και μια από τις πιο σημαντικές σκηνές που έβγαλε ποτέ η πλάση, ήταν ένα μέρος όπου τα καγκουρό δεν μοχθούν για άλλα δυο πόδια και οι ακτές της Maroubra δεν ζηλεύουν ήλιους και σανίδες surf της άλλης μεριάς.

  • Townes Van Zandt / "Nothin’"

    Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναιος

    Λένε πως τα θλιμμένα τραγούδια όταν δημιουργούνται δεν διώχνουν την κατάθλιψη έξω από τον κόσμο και μακριά από μια λυπημένη κάμαρα όπου ο δημιουργός τα καμώνει. Το μόνο που καταφέρνουν και κάνουν γερά είναι να στριμώξουν στη γωνία οποιουδήποτε δωματίου τα ζοφερά συναισθήματα και να μην τα αφήσουν να πάρουν αέρα καθ’ όλη τη διάρκειά τους. Η ζωή και ο δημιουργικός κάματος του Townes Van Zandt από το 1968 μέχρι και την πρωτοχρονιά του 1997 – όταν η κιθάρα του έμεινε μοναχή και παρατημένη στην άκρη ενός ξεβαμμένου τοίχου κάπου στο Memphis – κινήθηκε μέσα σε κάμαρες απομόνωσης, συνοικιακά μπαρ, με παρίες ενός απρόσκλητου κόσμου, φτηνά μοτέλ, πίσω αυλές γεμάτες αναθέματα και τροχόσπιτα όπου τα blues και η country του θανατικού μολογούσαν μερικά από τα πιο λυπημένα ξοδέματα που έβγαλε ο χώρος.

  • Νίκος Νικολαΐδης: "Αυτός ο πούστης ο ήλιος δεν τελειώνει ποτέ..." (του ΓΙΑΝΝΗ ΖΕΛΙΑΝΑΙΟΥ)

    Εκείνο που θα θυμάμαι πάντα απ’ τα χρόνια του Λυκείου ήταν οι κοπάνες της Τετάρτης σαν ήμασταν απογευματινοί. Πρώτα έπεφταν οι μπύρες στο τάκα τάκα μαμ, εκεί στην Καλλιθέα πίσω απ’ την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και μετά καρφί στον ηλεκτρικό για τον Περισσό. Έπαιζε η ομάδα βλέπεις κύπελλο και σένα δεν σ’ ένοιαζαν τα γαλλικά της αίθουσας αλλά εκείνα της σκεπαστής. Κοκκινόμαυρο καρό πουκάμισο, περφέκτο πέτσινο με την αγκράφα να κοπανιέται πέρα δώθε, γούρια και τα δυο, Τετάρτες-Κυριακές. Η πρώτη επαφή με τον Νίκο Νικολαΐδη θες πίστεψέ το, θες μην το πιστεύει,ς ήταν το ιστορικό πανό της original που έγραφε: «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα». Κοίταζα ολόγυρα το γήπεδο κι έψαχνα για κείνα τα κουρέλια μέχρι που ήρθε ένας τύπος κοντά στα 50 μια από κείνες τις Τετάρτες όταν η βροχή σε τσάκιζε και η ομάδα δεν έλεγε να το γράψει το ρημάδι με τίποτα. Σιδερένια μαλλιά, άσπρο μούσι με ίχνη πασατέμπο πάνω του, πρησμένα μάτια, βιβλιαράκι ιπποδρόμου στό ‘να χέρι, τρανζιστοράκι στ’ άλλο, κολλημένο πάντα στ’ αυτί. Προφέσορας της κερκίδας, προπονητής, πρόεδρος, μάνατζερ, παίκτης, αλογομούρης, βασιλιάς των γνώσεων.

  • Χαιρετίσματα από ένα παλιοτόμαρο (του Γιάννη Ζελιαναίου)...

    Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

    Εικονογράφηση: Έλενα Παλαιολόγου

    Η ώρα είναι μετά τα μεσάνυχτα γιατί έτσι πρέπει να είναι. Ένα πράσινο μπουκάλι στέκει δίπλα στο τραπεζάκι γιατί κάπου πρέπει να στέκει κι αυτό. Το φεγγάρι σχεδόν ροχαλίζει από μακριά κι από έναν άλλο πλανήτη καθώς αυτό είναι, ήταν και θα είναι έτσι για πολλά εκατομμύρια χρόνια. Ανοίγω το ράδιο κι ένας σταθμός κάπου από την άλλη πλευρά αναγγέλλει σαν ηχώ από b movie ταινία πως η ανθρωπότητα θα ξεκινήσει διαφορετικά αυτή τη φορά. Ο διαστημάνθρωπος που βρίσκεται πίσω απ’ το μικρόφωνο και πνιγμένος γύρω του από ένα μάτσο δυσεύρετα σαρανταπεντάρια ονομάζεται Lux Interior. Η εκπομπή… The Purple Knif Show όπου το knif φοριέται στο ανάποδό του και γίνεται fink κι όπου fink σημαίνει παλιοτόμαρο. Πίνω μια γουλιά και σκέφτομαι ότι ένα βρωμόπλασμα από το outer space φωτολιμάζει τη νύχτα μου. Ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης ιδρώνει τη λεπίδα μέσα απ’ τις κιθάρες των One Way Streets.

blog

FEATURED VIDEOS

  • 1