Με αφορμή τη συναυλία, οι Marva Von Theo μιλούν για τον τρόπο που ο χώρος επηρεάζει την ερμηνεία, για την κινηματογραφική ροή που επιδιώκουν στις ζωντανές εμφανίσεις τους, για την ισορροπία ανάμεσα στη μελωδία και την ατμόσφαιρα, αλλά και για τις στιγμές εκείνες όπου σε ένα live ο χρόνος μοιάζει να σταματά.

Σε αυτό το περιβάλλον θα εμφανιστούν την Παρασκευή 13 Μαρτίου οι Marva Von Theo, παρουσιάζοντας μια ιδιαίτερη εκδοχή του ήχου τους, πιο λιτή και οργανική, με το πιάνο να βρίσκεται στο κέντρο και την τρομπέτα του Πέτρου Κασιμάτη να προσθέτει μια νέα χροιά. Η συναυλία θα λειτουργήσει και ως προεπισκόπηση του τρίτου τους άλμπουμ, We Were Never Lost, με τραγούδια που θα ακουστούν ζωντανά πριν ακόμη πάρουν την τελική τους μορφή στο στούντιο.

*************

Η Αγγλικανική Εκκλησία είναι ένας χώρος που συχνά μεταμορφώνει τη συναυλία σε εμπειρία ακρόασης πιο εσωτερική, σχεδόν στοχαστική. Πριν φτάσουμε στη βραδιά της 13ης Μαρτίου, θα ήθελα να ξεκινήσω από τον ίδιο τον χώρο: όταν παίζετε σε ένα τέτοιο περιβάλλον, με αυτή τη μεγάλη αντήχηση και τις μεγάλες σιωπές ανάμεσα στους ήχους, αλλάζει ο τρόπος που σκέφτεστε τη μουσική σας εκείνη τη στιγμή; Υπάρχουν σημεία όπου αφήνετε τον χώρο να «μιλήσει» όσο και τα όργανα;

Ο νεογοτθικός ναός του Αγίου Παύλου, από πλευράς φυσικής ακουστικής, λειτουργεί σαν ένα αδάμαστο μουσικό όργανο. Μέσα σε αυτόν τον χώρο, ακροατές και εκτελεστές έρχονται σε μια άτυπη συμφωνία: οι μεν με τη συνειδητή σιωπή τους, οι δε με μελωδίες που είναι προσεκτικά ζυγισμένες. Σε τέτοιους χώρους, βασική αρχή γίνεται η φειδώ. Δεν απαιτείται να γεμίζει κάθε στιγμή με ήχο• πολλές φορές ο ίδιος ο χώρος συμπληρώνει τις φράσεις. Όταν ο καλλιτέχνης σέβεται τον χώρο και το κοινό τη μουσική, τότε δημιουργείται μια ιδιαίτερη συνθήκη ακρόασης όπου ακόμη και το τίποτα αποκτά νόημα.

Στις εμφανίσεις σας υπάρχει πάντα μια αίσθηση κινηματογραφικής ροής, σαν τα κομμάτια να σχηματίζουν μια ενιαία δραματουργία. Όταν ετοιμάζετε ένα live σαν αυτό της Αγγλικανικής Εκκλησίας, σκέφτεστε τη σειρά των κομματιών σαν μια αφήγηση που χτίζεται αργά, με μικρές συναισθηματικές μετατοπίσεις; Υπάρχουν στιγμές που το πρόγραμμα αλλάζει αυθόρμητα, ανάλογα με την ενέργεια του χώρου;

Σε κάθε μας εμφάνιση προσπαθούμε να ακολουθεί το σετ μια σχεδόν κινηματογραφική ροή, οδηγώντας τους ακροατές σε ένα συναισθηματικό ταξίδι, από τη μελαγχολία και τη φόρτιση προς μια μορφή λύτρωσης. Όταν πομπός και δέκτης ρίξουν τις άμυνές τους και αφεθούν σε αυτήν τη διαδρομή, μπορεί να δημιουργηθεί μια πραγματική σύνδεση. Η φύση του ήχου μας όμως είναι σε μεγάλο βαθμό ηλεκτρονική και απαιτεί αρκετή τεχνική προετοιμασία πριν από κάθε συναυλία, οπότε οι αυθόρμητες αλλαγές στο πρόγραμμα δεν είναι εύκολες. Δεν το έχουμε αισθανθεί και ως ανάγκη, γιατί αντιμετωπίζουμε το live περισσότερο σαν μια μορφή δραματουργίας, σχεδόν σαν μια θεατρική παράσταση, όπου στόχος μας είναι να βιώσουμε μαζί με το κοινό το περιεχόμενο των τραγουδιών.

Το νέο υλικό από το επερχόμενο άλμπουμ We Were Never Lost θα ακουστεί εδώ πριν ακόμη πάρει την τελική του μορφή. Πώς είναι να μοιράζεστε τραγούδια σε αυτή την ενδιάμεση κατάσταση, όταν ακόμη βρίσκονται σε εξέλιξη; Σας βοηθά η ζωντανή εκτέλεση να καταλάβετε τι χρειάζεται ένα κομμάτι ή να ανακαλύψετε πράγματα που στο στούντιο ίσως να μην εμφανίζονταν;

Η συναυλία και το στούντιο είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι με διαφορετικές απαιτήσεις. Στη ζωντανή εκτέλεση ένα τραγούδι δεν είναι ποτέ ακριβώς το ίδιο• αλλάζει από χώρο σε χώρο και από στιγμή σε στιγμή, επηρεασμένο από τη διάθεση των μουσικών αλλά και από την ενέργεια του κοινού. Η μαγεία της συναυλίας βρίσκεται ακριβώς σε αυτήν την παροδικότητα, όπου ζεις το κάθε λεπτό με μεγαλύτερη ένταση λίγο πριν παρέλθει. Το στούντιο, αντίθετα, έχει μέσα του κάτι πιο μόνιμο και κατασταλαγμένο. Είναι ένας χώρος όπου, για μήνες ή και χρόνια, αναμετριέσαι κυρίως με τον εαυτό σου μέχρι ένα τραγούδι να πάρει την τελική του μορφή.

Η απόφασή μας να παρουσιάσουμε ακυκλοφόρητα τραγούδια δεν έχει να κάνει τόσο με το να τα δοκιμάσουμε, όσο με το να τα μοιραστούμε τώρα που συμβαίνουν. Είναι ιδιαίτερα γοητευτικό να βλέπεις την αντίδραση των ανθρώπων όταν μια μουσική τους συναντά για πρώτη φορά, πριν ακόμη γίνει μια ηχογράφηση που θα μπορεί κανείς να ακούσει οπουδήποτε και σε οποιαδήποτε στιγμή.

Στη μουσική σας συναντιούνται αρκετοί κόσμοι: το πιάνο, τα synths, η ανθρώπινη φωνή, αλλά και λεπτομέρειες στην παραγωγή που λειτουργούν σχεδόν υπόγεια. Όταν δουλεύετε πάνω σε ένα τραγούδι, πώς βρίσκετε την ισορροπία ανάμεσα στην καθαρότητα μιας μελωδίας και στην πιο ατμοσφαιρική, σχεδόν αφαιρετική πλευρά του ήχου;

Κάθε τραγούδι μας οδηγεί σε διαφορετικό δρόμο και συχνά η ίδια η σύνθεση υπαγορεύει τις απαιτήσεις. Εκμεταλλευόμαστε τον χρόνο μέχρι να νιώσουμε ότι ένα κομμάτι είναι ολοκληρωμένο και ότι όλα τα στοιχεία που το απαρτίζουν έχουν τον χώρο που τους αρμόζει και βρίσκονται σε ισορροπία μεταξύ τους.
Αυτή η ισορροπία είναι πάντα σε έναν βαθμό υποκειμενική, αλλά η συνεργασία μεταξύ μας ρέει τόσο φυσικά, ώστε σπάνια χρειάζονται πολλές λέξεις για να καταλάβουμε πότε συμβαίνει.

Στο The Self-Destructive Me υπάρχει μια πολύ άμεση συναισθηματική ένταση, αλλά και μια αίσθηση εσωτερικού διαλόγου. Όταν γράφετε στίχους που αγγίζουν τόσο προσωπικά θέματα, νιώθετε ότι το τραγούδι λειτουργεί σαν εξομολόγηση ή περισσότερο σαν ένας τρόπος να παρατηρήσετε τον εαυτό σας από απόσταση;

Περισσότερο το αισθανόμαστε ως μια διαδρομή προς την αυτογνωσία την οποία μοιραζόμαστε και με άλλους που μπορεί να αναγνωρίσουν κάτι από τον εαυτό τους μέσα σε αυτή. Υπό αυτήν την έννοια τα τραγούδια λειτουργούν σαν επεισόδια μιας ιστορίας που εξελίσσεται μέσα στον χρόνο. Βρίσκει τελικά η ηρωίδα τον εαυτό της; Τι άλλο θα συμβεί μέσα σε αυτήν τη διαδρομή και πώς μεταφράζεται αυτό μουσικά; Επέρχεται ποτέ η λύτρωση;

Στις ζωντανές σας εμφανίσεις υπάρχει συχνά μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην εύθραυστη ηρεμία και σε στιγμές έντασης που έρχονται σχεδόν απροσδόκητα. Είναι κάτι που σχεδιάζετε συνειδητά ή προκύπτει οργανικά μέσα από τη δυναμική της στιγμής, από τον τρόπο που ακούτε ο ένας τον άλλον στη σκηνή;

Σε μεγάλο βαθμό είναι συνειδητό και προκύπτει από τον τρόπο που δομούμε το σετ μας. Θέλουμε η συναυλία να έχει μια εσωτερική δραματουργία όπου ηρεμία και ένταση εναλλάσσονται, παρότι κάθε live διατηρεί πάντα και το στοιχείο της στιγμής.

Η προσθήκη της τρομπέτας του Πέτρου Κασιμάτη σε αυτό το live δίνει μια άλλη διάσταση στον ήχο σας. Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο σε αυτό το όργανο μέσα στο δικό σας ηχητικό πλαίσιο; Είναι η μελωδία, η υφή, ή ίσως εκείνη η αίσθηση ανάσας που φέρνει μέσα σε έναν πιο ηλεκτρονικό κόσμο;

Στην Αγγλικανική Εκκλησία αυτό που αλλάζει περισσότερο στον ήχο μας είναι η παρουσία του πιάνου ως βασικού οργάνου, το οποίο αναλαμβάνει μεγάλο μέρος των αρμονιών και των μελωδιών. Έτσι η μουσική μας παρουσιάζεται πιο λιτή σε σχέση με τις συχνά πυκνές στουντιακές ενορχηστρώσεις. Η φυσικότητα του πιάνου, σε συνδυασμό με την προσθήκη της τρομπέτας, που μπορεί να δώσει άλλοτε έναν εμβατηριακό και άλλοτε έναν πιο πένθιμο χαρακτήρα συνδέεται οργανικά με την ατμόσφαιρα του χώρου.

Αν κοιτάξετε πίσω, από το Dream Within a Dream μέχρι το Afterglow και τώρα στο νέο άλμπουμ, τι έχει αλλάξει περισσότερο στον τρόπο που δουλεύετε μαζί; Είναι κυρίως ζήτημα τεχνικής, παραγωγής, ή κάτι πιο άυλο, όπως ο τρόπος που αντιλαμβάνεστε πλέον τη σιωπή και τον χώρο μέσα στη μουσική;

Με την πάροδο του χρόνου ανακαλύπτουμε όλο και περισσότερα συνθετικά και τεχνικά εργαλεία για να αποδώσουμε τη μουσική όπως την φανταζόμαστε. Ωστόσο, αυτό που νιώθω ότι συμβαίνει είναι πως πλέον η έμπνευση έρχεται από τόπους θολούς και αδιόρατους, ίσως και διαφορετικούς για τον καθένα από εμάς. Όπως ένας φωτογράφος που, όσο ωριμάζει, σκέφτεται λιγότερο την τεχνική και τον εξοπλισμό και περισσότερο την αινιγματικότητα του φωτός και της σκιάς.

Την ίδια βραδιά εμφανίζονται και οιMoonmoth, ένα σχήμα που κινείται επίσης ανάμεσα στον ακουστικό και τον ηλεκτρονικό ήχο. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να μοιράζεστε τη σκηνή με καλλιτέχνες που κινούνται σε συγγενικά, αλλά όχι απαραίτητα ίδια ηχητικά τοπία; Αλλάζει αυτό τον τρόπο που βιώνετε μια συναυλία;

Είναι σημαντικό να μπορούμε να μοιραζόμαστε τη σκηνή με καλλιτέχνες με τους οποίους έχουμε κοινές ανησυχίες και ευαισθησίες. Ηχητικά μπορεί να μην μιλάμε την ίδια γλώσσα όμως μοιραζόμαστε τον ίδιο συναισθηματικό κόσμο.

Και μια τελευταία σκέψη πριν από τη συναυλία: υπάρχουν στιγμές σε ένα live όπου, για λίγα δευτερόλεπτα, νιώθετε ότι ο χρόνος σχεδόν σταματά; Εκείνες οι μικρές παύσεις όπου το κοινό δεν χειροκροτεί ακόμη, αλλά κανείς δεν μιλά. Είναι ίσως αυτές οι στιγμές που θυμάστε περισσότερο όταν τελειώνει μια βραδιά;

Ο χώρος της Αγγλικανικής Εκκλησίας ευνοεί τη συγκέντρωση και τη σιωπή, δημιουργώντας μια μυσταγωγική σχέση με τη μουσική. Σε τέτοιες συνθήκες δημιουργούνται στιγμές που μοιάζουν να αιωρούνται στον χρόνο, μια πραγματική μέθεξη ανάμεσα στους μουσικούς, τον χώρο και το κοινό.

*******

Οι Marva Von Theo και οι Moonmoth εμφανίζονται ζωντανά την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026 στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου (Φιλελλήνων 27). Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30 και η συναυλία ξεκινά στις 21:00. Η γενική είσοδος είναι 10 ευρώ, με προπώληση μέσω more.com. Μια βραδιά όπου η ατμοσφαιρική dark pop, τα ambient ηχοτοπία και η ιδιαίτερη ακουστική του χώρου συναντιούνται σε μια εμπειρία ακρόασης που δίνει χώρο τόσο στον ήχο όσο και στη σιωπή.

official site

bandcamp

instagram

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ

Χριστίνα Σκουτέλα: Όταν το Σώμα Γίνεται Ηχητικό Όργανο στο “is that horror?”

Lia Hide - "Aristophobia Nervosa": Μια σκοτεινή spoken word εμπειρία στην ελληνική γλώσσα...

"Η μουσική μας λέει πού να πάμε": Οι iota για το One Band, One Show...

Καλλιόπη Μητροπούλου: «Το Between εκφράζει το μετέωρο, την αβεβαιότητα..»

«Μπλακ»: Η Katscenes μιλά για τη δημιουργία, τη συνεργασία και την εξέλιξη της μουσικής της ταυτότητας...

Bog art: Χορεύοντας ανάμεσα στα συντρίμμια του χρόνου...

Μια συζήτηση με τη Σtella: Επιβραδύνοντας για να πας μπροστά...