Léo Ferré : Τροβαδούρος, Ποιητής, Αναρχικός & Προβοκάτορας

Το όνομα του Léo Ferré το συνάντησα για πρώτη φορά κάπου στα τέλη του Απρίλη του 1984 πάνω σε ένα δίσκο με μαύρο εξώφυλλο και γραμμένο με κατακόκκινα γράμματα: Léo Ferré - Amour Anarchie. Ήταν ένας δίσκος που ξεχώριζε σε περίοπτη θέση στο βιβλιοπωλείο της Fédération Anarchiste στο Παρίσι. Το εξώφυλλο αυτό έμεινε καρφωμένο στο μυαλό μου. Πολλά χρόνια, αργότερα συζητώντας για τον Ισπανικό Εμφύλιο ο αρχισυντάκτης και συνεκδότης του Merlin’s με ρώτησε αν έχω ακούσει το Les Anarchistes του Léo Ferré. Το ψάχνω στο YouTube και... αυτό ήταν!

Read more ...

Το υλικό των ονείρων του Χάμμετ...

Γράφει ο ΜΑΚΗΣ ΜΑΛΑΦΕΚΑΣ

... Εξαφανίστηκε ο Κόκκινος θερισμός (1929), το αριστούργημα που μνημονεύει τη σφαγή της Anaconda Street, όπου ένοπλοι παρακρατικοί άνοιξαν πυρ ενάντια στους πικετοφόρους απεργούς ενός ανθρακωρυχείου. Το μυθιστόρημα ενέπνευσε αργότερα πάμπολλους κινηματογραφιστές, από τον Κουροσάβα (Γιοζίμπο, 1961) μέχρι τους αδελφούς Κοέν που βρήκαν τον τίτλο για την πρώτη τους ταινία (Blood Simple [Μόνο Αίμα], 1984) στις ατάκες-φωτιά του πρωταγωνιστή. Εξαφανίστηκε το Γεράκι της Μάλτας, κι όλες οι συλλογές διηγημάτων με τις υπόλοιπες ιστορίες του Σαμ Σπέιντ, του πρώτου και αρχετυπικού hard-boiled (σκληροτράχηλου) ιδιωτικού ντετέκτιβ που βρίσκεται πάντα αντιμέτωπος τόσο με τον υπόκοσμο όσο και με τους διεφθαρμένους θεσμούς της αστυνομίας, της δικαιοσύνης… Ήταν οι ιστορίες που, πάνω στο φτηνό χαρτί του παλπ περιοδικού Black Mask, γέννησαν το σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα απαλλάσσοντάς το απ’ τη νομολατρεία και το τσάι με τα κουλουράκια της Αγκάθα Κρίστι...

Read more ...

The Noise Figures: Τηλεπάθειες...

Γράφει ο Γιώργος Χούλλης

φωτο: Sophie Hébert

Αισίως στην τρίτη του κυκλοφορία έφτασε το Αθηναϊκό ντουέτο (Γιώργος Νίκας και Στάμος Μπάμπαρης) των Noise Figures. Η πρώτη ακρόαση του opening track "Taste Like Time" σε οδηγεί κατευθείαν στους Black Angels με το ανελέητο fuzz-αρισμα,ενώ σε πιοgarage ύφος κινείται το "Strange Medium Child". Συνολικά θα έλεγε κανείς ότι το Telepath αποτελεί ένα κολάζ διαφορετικών επιρροών που ωστόσο περιέχουν τον χαρακτηριστικό ήχο που δημιούργησε η μπάντα έπειτα από δυο κυκλοφορίες και πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Τον ήχο με τα ισοπεδωτικά τύμπανα και τις παραμορφωμένες κιθάρες.

Read more ...

American Primitive Guitar: ο John Fahey και τα blues της υπαίθρου

Γράφει η Φαίη Φραγκσικάτου

‘’. . . The New Age people call it Folk; the Folk people call it New Age, but it is really neither. It's transitional. The style is derived from the country blues and string band music of the '20s and '30s, however much of the music is contemporary. Fahey referred to it as 'American Primitive' after the 'French Primitive' painters, meaning untutored."  - Peter Lang, 2007


Με τον όρο american primitive guitar περιγράφεται το μουσικό στυλ παιξίματος της κιθάρας με τα δάχτυλα, με τον τρόπο που το εισήγαγε ο John Fahey στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Την εποχή εκείνη ο Fahey άρχισε να συνθέτει και να ηχογραφεί μελωδίες του στην κιθάρα, παίζοντας τη με τον παραδοσιακό τρόπο των κομματιών country blues δηλαδή, με απλά λόγια, παίζοντας απ’ ευθείας με τα δάχτυλα. Χρησιμοποιώντας την τεχνική αυτή, ο Fahey ξέφυγε από τον παραδοσιακό σκοπό της κιθάρας, που ήταν η συνοδεία της φωνής στα επαρχιακά μπλουζ, αναδεικνύοντάς την ως σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ήχο.

Read more ...

Iggy & The Stooges: Όταν το χάος αποδίδει...

«Κανένας δεν το είχε ξανακάνει. Κανένας δεν είχε πασαλειφτεί με φυστικοβούτυρο πάνω στη σκηνή, ούτε είχε κάνει εκείνες τις ξέφρενες χορευτικές φιγούρες, ούτε είχε ματώσει. Εκείνος επινόησε το stage diving και το crowd surfing. Κανείς δεν είχε ηχογραφήσει ένα δίσκο που να ακουγόταν όπως oι δίσκοι των Stooges. Κανείς δεν είχε γράψει ποτέ πριν στίχους σαν του Iggy. Κανένα συγκρότημα δεν είχε ακουστεί όπως αυτό. Επομένως, για μένα οι Stooges ανακάλυψαν το punk και δεν το έκαναν από πρόθεση, ήταν κάτι που απλώς συνέβη. Αυτό που πραγματικά με έκαναν να το σκεφτώ ήταν η πρώτη συναυλία τους που είχα παρακολουθήσει το 1973 – λίγο αργότερα οι Stooges θα διαλύονταν εθισμένοι στα ναρκωτικά, καταρρακωμένοι, δίχως μάνατζερ, δίχως εταιρεία, δίχως προοπτική, δίχως τίποτα.

Read more ...

Ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ από τους Sons of Zevedeus

Γράφει ο Βάιος Ζητωνούλης

Ανακάλυψα τους Γιούς του Ζεβεδαίου, αυτή την «μπάντα οργανικού πειραματικού ροκ από το 2012», μέσα από ακούσματα και δημοσιεύσεις φίλων στο facebook. Εντυπωσιάστηκα από την πρώτη στιγμή με την ωριμότητα των ιδεών και ανυπομονούσα να ακούσω την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά τους. Σε αυτή την πρώτη κυκλοφορία του κατά βάση κιθαριστικού σχήματος με τον ομώνυμο τίτλο, παρουσιάζονται επτά συνθέσεις του Θέμη Βασιλείου.

Read more ...

Άντε Γαμήσου Εργατιά

Γράφει ο Ελευθεριακός

Πέρασε αρκετό διάστημα από τον θάνατο του Τζίμη Πανούση κι αυτό από μόνο του είναι για μένα μια απαραίτητη συνθήκη, ώστε να εκθέσει κάποιος τις σκέψεις του για κάποιον σημαντικό (με ή χωρίς εισαγωγικά) με μια απόσταση χρόνου, που μπορεί να θεωρηθεί ασφαλής και ίσως τον προστατεύει από το να γράψει πράγματα για τα οποία μπορεί αργότερα να μετανιώσει.

Αυτό βέβαια επ’ ουδενί σημαίνει πως όσα γράφω παρακάτω είναι ασφαλή ως προς την αντικειμενικότητά τους, γιατί αντικειμενικότητα δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει πότε. Το μόνο που μας "σώζει" είναι η έκθεση της άποψής μας εξηγώντας τους λόγους της διαμόρφωσής της και τα "γιατί".

Read more ...

The Road Miles: Wasteland catch...

γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

band photos: Chris Lemonis

Έβαλα ν’ ακούσω την τελευταία δουλειά των Road Miles, το άλμπουμ Ballads for The Wasteland. Άκουσα γυναικεία φωνητικά ηχογραφημένα στο στυλ της νέο-ψυχεδέλειας που ανθεί και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού τα τελευταία χρόνια. Άκουσα φαζάκια στις κιθάρες, χαρακτηριστικό ήχο στο μπάσο, πλήκτρα και κρουστά να δένουν στα κομμάτια χωρίς να τα φορτώνουν. Άκουσα ένα wall of sound αρμονικό, στο κλίμα της εποχής και με ελάσσονες κλίμακες που ευχαριστούν πάντα τα αυτί μου (αυτή η ‘’μινορίλα’’ που λένε μεταξύ τους οι μουσικοί). Με λίγα λόγια, άκουσα καλό ροκ. Από κει και πέρα, οι ταμπέλες αν το λένε americana, southern gothic, neo -psych rock, alt rock (αμερικάνικος όρος που αποδίδεται σε μπάντες όπως οι Walkabouts) πολύ λίγο με αφορούν όπως και όλους όσους θέλουν ν’ ακούν ιστορίες παιγμένες από δυο κιθάρες, ένα μπάσο, πλήκτρα, κρουστά, ακούγοντας στιβαρά γυναικεία φωνητικά που δίνουν ενέργεια.

Read more ...

Mάης '68: Κομμάτια κι αποσπάσματα και μερικά ενσταντανέ...

«Εκείνοι που μιλούν για επανάσταση χωρίς να αναφέρονται ρητά στην καθημερινή ζωή, χωρίς να κατανοούν το ανατρεπτικό περιεχόμενο στον έρωτα και το θετικό περιεχόμενο στην άρνηση των περιορισμών, οι άνθρωποι αυτοί έχουν ένα πτώμα στο στόμα τους».  Ραούλ Βανεγκέμ – Πραγματεία για την τέχνη του βίου προς χρήση των μελλοντικών γενεών


Πριν από μισό αιώνα ακριβώς, τον Μάιο του 1968, τα οδοφράγματα υψώθηκαν στους δρόμους του Παρισιού για τρίτη φορά, έπειτα από την Παρισινή Κομμούνα το 1871 και την απελευθέρωση της γαλλικής πρωτεύουσας από τους Ναζί το 1944. Τα γεγονότα ξεκίνησαν από φοιτητικές διαμαρτυρίες εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ενώ την κατάληψη της Σορβόνης ακολούθησαν άγριες απεργίες και καταλήψεις σπουδαστικών και εργασιακών χώρων, οι οποίες επεκτάθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα βάζοντας φρένο στην οικονομία της Γαλλίας.Στην ουσία κάθε στρώμα της γαλλικής κοινωνίας ενεπλάκη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα γεγονότα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας συζητούσαν για κάθε πλευρά της ζωής σε συνελεύσεις όπου επικρατούσε συνωστισμός, μέσα σε κατειλημμένα πανεπιστήμια, σχολεία, ιδιωτικούς και δημόσιους εργασιακούς χώρους. Δεκατετράχρονα αγόρια εισέβαλαν σε σχολεία θηλέων απαιτώντας την «απελευθέρωση των κοριτσιών μας». Εκατομμύρια ήταν εκείνοι που έγραψαν ιστορία. Αυτή είναι η στόφα της επανάστασης…

Read more ...

Ένας Joey Ramone απ' τα παλιά: "Εμείς δεν φιλάμε κατουρημένες ποδιές. Δεν σκύψαμε ποτέ το κεφάλι ούτε συμβιβαστήκαμε για να σπρώξουμε την καριέρα μας"...

Αισθάνομαι μια χαρά μ’ αυτό που έχουμε γίνει. Ανέκαθεν το κάναμε με τον δικό μας τρόπο, δεν συμβιβαστήκαμε ποτέ. Ανέκαθεν διατηρούσαμε τα υψηλά ιδανικά και την ακεραιότητά μας. Κάναμε επανάσταση στο rock and roll και φέραμε μια ολόφρεσκη νοοτροπία και αναστάτωση στη μουσική, φέραμε τα πάνω κάτω και επηρεάσαμε σχεδόν όλες τις μπάντες που εμφανίστηκαν μετά από εμάς από το ’75. Το άλμπουμ μας, το 1976, πραγματικά τάραξε τα νερά. Υπήρξαμε καταλύτης και μολονότι δεν κερδίσαμε την αναγνώριση που μας αξίζει, εγώ αισθάνομαι άνετα. Μπορεί να μην γίναμε αστέρια μεγάλου μεγέθους, αλλά το καταφέραμε έμμεσα.

Read more ...

Soviet Hippies : Ψυχεδέλεια και καταστολή (Ντοκιμαντέρ, Εσθονία 2017 σε σκηνοθεσία της Terje Toomistu)

Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου


"DOES ANYBODY understand what's going on with all those foreign countries? I mean, what are we going to do about the kurds? I never heard of them, but I don't want them all to die." (Twang, tune, tune.) On the otherhand, the price of gasoline is outrageous. (Thrum, twing.) I don't get all this talk about military spending. Who's going to invade us? (Strum.) Mexico? (Riff, twing, tune.) Suppose the Russians did invade us. They'd have to put a soldier in every house. (Twang.) And another one for the night shift. There wouldn't be any Russians left in Russia. (Ta-thrummmm.) Did anyone ever stop to think: How could they control us when we can't control us?"
John Fahey 1981, Live at the Cellar Door

Read more ...

Παίξε μπάλα! (…και... fuck modern football!)...

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

«Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ένα θλιβερό ταξίδι απόλαυσης και καθήκοντος. Στο βαθμό που το άθλημα έχει βιομηχανοποιηθεί, έχει χαθεί σιγά σιγά η ομορφιά που γεννιέται από τη χαρά που νιώθει κανείς μονάχα γιατί παίζει. Σε αυτόν τον κόσμο του τέλους του αιώνα μας το επαγγελματικό ποδόσφαιρο καταδικάζει οτιδήποτε δεν αποφέρει κέρδη. Οι τεχνοκράτες του επαγγελματικού αθλητισμού επέβαλαν ένα ποδόσφαιρο καθαρής ταχύτητας και πολλής δύναμης, που απεμπολεί την απόλαυση, ατροφεί τη φαντασία και απαγορεύει το θράσος». (Εντουάρντο Γκαλεάνο – Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου)

Ο μπάρμπα-Μάρξ είχε πει ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Στην εποχή μας, όπιο του λαού θεωρείται και το ποδόσφαιρο (και όχι άδικα). Το λαϊκό άθλημα που συναρπάζει και συγκινεί, πέρασε γρήγορα από τη σφαίρα του λαϊκού παιχνιδιού στις αλάνες των γειτονιών και των χωμάτινων γηπέδων, στο πεδίο της κερδώας εκμετάλλευσης. Οι φιλόδοξοι έμποροι του ποδοσφαίρου επένδυσαν στο «θρησκευτικό» φανατισμό και στο μαζικοποιημένο «ανήκειν» των φιλάθλων, εκμεταλλεύτηκαν την ευρύτητα της συμμετοχής και έστησαν παγκοσμίως μια υπερκερδοφόρα βιομηχανία θεάματος και εμπορευμάτων γύρω από αυτό. Η μεγάλη λαϊκή δυναμική του είναι το διαβατήριο που προσδίδει αναγνωσιμότητα και μεγάλη ισχύ σε προέδρους συλλόγων και αρκετές φορές επηρεάζει ακόμα και τις εκλογικές αναμετρήσεις. Η αποθέωσή του σε καθαρά ανταγωνιστικό άθλημα έφτασε αντί να ενώνει (μέσω της χαράς του παιχνιδιού), να διαιρεί κοινωνίες με διαφορετικά εθνοτικά χαρακτηριστικά, ενώ έδωσε την ευκαιρία να μπουν στο «παιχνίδι» και άλλοι παράγοντες.

Read more ...

Searching for weeds to blossom in the desert...

Γράφει ο Σπύρος Κορδοπάτης

"Η έρημος κύριε. Από αυτήν ξεκίνησαν όλα. Σε εκείνη θα τελειώσουν όλα. Εδώ που είσαι τώρα είναι το σπιτικό μου. Είναι ζεστά ε; Μην τρομάζεις... Σκέψου πως είσαι στην κοιλιά της μάνας σου ακόμη... Έτσι ζεστά είναι και κει μέσα.
Όλοι εδώ "μαμά" πρωτοείπαμε την έρημο / "μπαμπά" φωνάξαμε πρώτη φορά τον ήλιο, που βλέπεις τώρα. Τα πρώτα μας παιχνίδια ήταν οι κουδουνίστρες απ’ τους κροταλίες. Κρυβόμασταν στα γιούκας και στους κάκτους".

Read more ...

Ένα εξώφυλλο, χίλιες λέξεις: "Tragic Figures" (Savage Republic)

 Γράφει ο Θανάσης Ζελιαναίος

Υπάρχουν δίσκοι που σε κερδίζουν με το μουσικό τους μέρος και άλλοι που θαυμάζεις το artwork τους. Αυτός εδώ, ο πρώτος των Savage Republic, συνδυάζει και τα δυο. Και μολονότι το μουσικό του μέρος Tragic Figures (IP004, 1982) δεν θα μας απασχολήσει στη προκειμένη περίπτωση (αν και είναι ένα από τα αριστουργήματα της δεκαετίας του ’80), το εκπληκτικό όσο και αινιγματικό του εξώφυλλο αποτελεί κυριολεκτικά έργο τέχνης. Δε θα μπορούσε άλλωστε να συμβαίνει διαφορετικά, μιας και είναι δημιούργημα του Bruce Licher και της Independent Project Records.

Read more ...

BLACK ANIS: «Resonance 21:16» - Ελεύθερη πτήση σε τοπία του blues-rock

Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

Οι BLACK ANIS είναι ένα πενταμελές συγκρότημα που φτιάχτηκε στην Κύπρο τον Ιανουάριο του 2016. Το όνομα του συγκροτήματος είναι εμπνευσμένο από το είδος πουλιών Ανι που παραπέμπει στη μοναδικότητα και την ελευθερία του είδους, αλλά και από την αραβική ετυμολογία της λέξης-ονόματος Ανις που σημαίνει σύντροφος, καλόκαρδος, και στενός φίλος.
Το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με τίτλο Resonance 21:16, ένα EP με 6 κομμάτια, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο που μας πέρασε και ο ήχος του αντανακλά αυτό το παιχνίδι των λέξεων: είναι ζεστός και συντροφικός, παρεΐστικος, και κινείται μεταξύ του southern rock, του αμερικάνικου rock των 90s και της ζεστασιάς των blues. Τα φωνητικά σε όλα τα κομμάτια κινούνται στον απόηχο της κλασικής jazz ενώ οι κιθάρες παντρεύουν ριφάκια των 90ς με το ύφος του αμερικάνικου νότου. Το σύνολο του ήχου ενιαίο και η εντύπωση από την πρώτη ακρόαση θετική, σε σημείο που θέλεις να ακούσεις τα κομμάτια απ την αρχή.

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1