Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης
Συνέντευξη με τον TSO για το νέο άλμπουμ KINI YI, την προσωπική εξομολόγηση και τη σύγχρονη ελληνική pop, τη σύγκρουση ανάμεσα στην pop και την underground κουλτούρα, την queer εμπειρία, την KIKI MUSIC και τη δημιουργική ανάγκη να παραμένει έξω από κάθε ταμπέλα.
Υπάρχουν δίσκοι που λειτουργούν ως συλλογές τραγουδιών και δίσκοι που μοιάζουν περισσότερο με προσωπικά ημερολόγια. Το KINI YI του TSO ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Αυτή η δουλειά κινείται ανάμεσα στην εξομολόγηση και την τελετουργία. Εκεί, τα εκκλησιαστικά φωνητικά συναντούν τους ρυθμούς club, η pop συνυπάρχει με το underground, και η ανάγκη για αποδοχή συγκρούεται με την ανάγκη για αλήθεια.
Πριν παρουσιαστεί ως TSO, είχε ήδη αφήσει το δημιουργικό του αποτύπωμα στη σύγχρονη ελληνική pop μέσα από στίχους και συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως η Marina Satti και η Tamta. Στο KINI YI, οι λέξεις δεν ψάχνουν άλλες φωνές να τις εκφράσουν. Επιστρέφουν στον δημιουργό τους και γίνονται ένα βαθιά προσωπικό αφήγημα, που δεν φοβάται να εκτεθεί.
Οι στίχοι του δεν κρύβονται πίσω από χαρακτήρες, αφηγήσεις ή ασφαλείς αποστάσεις. Αντίθετα, καταγράφουν βιώματα, τραύματα, φόβους και επιθυμίες με τρόπο που κάνει το προσωπικό συλλογικό. Από το σκοτάδι του «IPNOS» μέχρι τη συμβολική κορύφωση της «ANASTASI», ο δίσκος ξεδιπλώνεται σαν μια διαδρομή αυτογνωσίας. Εκεί, η σύγκρουση και η συμφιλίωση συνυπάρχουν ως δύο όψεις της ίδιας εμπειρίας.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο TSO μου μιλά για τη γέννηση του KINI YI, τη σχέση του με τη λύτρωση και τον φόβο του τέλους. Συζητά την ανάγκη να παραμείνει έξω από στεγανά και ταμπέλες και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην pop και την underground ταυτότητα που χαρακτηρίζει το έργο του.
Αυτή είναι μια συζήτηση για την τέχνη ως πράξη επιβίωσης, για την ελευθερία ως προσωπική κατάκτηση και για τη δύναμη που μπορεί να κρύβει η απόφαση να μην ανήκεις ολοκληρωτικά πουθενά.
η συνέντευξη
Το “KINI YI” ανοίγει σαν προσωπικό αρχείο αλλά ακούγεται σαν συλλογική εμπειρία. Τελικά γράφεις για σένα ή για όλους εκείνους που δεν βρίσκουν εύκολα λέξεις για όσα νιώθουν;
Κατά κύριο λόγο γράφω για μένα, ειδικά σε αυτό το άλμπουμ. Στις προηγούμενες δουλειές μου ένιωθα ότι ήμουν ανειλικρινής ως προς τον στίχο. Ότι απλώς έλεγα όμορφα πράγματα που δεν ήταν δικά μου βιώματα. Ήθελα να «σκάψω» μέσα μου και να πω τη δική μου ιστορία. Έτσι προέκυψε αυτός ο δίσκος.
Τώρα, αν ταυτίζεται ο κόσμος, είναι ένα άλλο θέμα. Θα έλεγε κανείς ότι είναι όμορφο όταν οι άνθρωποι ταυτίζονται με την τέχνη σου. Αλλά, αν κάποιο άτομο ταυτίζεται με αυτόν τον δίσκο, τότε του οφείλω μια αγκαλιά. Μιλάω για σκληρά πράγματα και δεν θα ήθελα να τα έχουν βιώσει άλλοι άνθρωποι.
Εκκλησιαστικά φωνητικά, club ρυθμοί, ηλεκτρονικός θόρυβος. Αν έπρεπε να το πεις ωμά, το KINI YI είναι σύγκρουση ή συμφιλίωση αυτών των κόσμων μέσα σου;
Η σύγκρουση είναι η συμφιλίωση.
Όταν σπούδαζα κινηματογράφο, ένας καθηγητής μου είχε πει ότι ο θυμός και η σύγκρουση συγγενεύουν με τον έρωτα και το σεξ. Πολλές φορές, μετά από έναν έντονο τσακωμό, προκύπτει ένας εξίσου έντονος έρωτας. Νομίζω πως αυτό συμβαίνει και στον δίσκο μου. Τα ετερώνυμα έλκονται με έναν οργανικό τρόπο.
Όλη αυτή η διπολικότητα του ήχου με αντικατοπτρίζει ως καλλιτέχνη. Δεν δημιουργώ με κανόνες• απλώς αφήνω τον εαυτό μου να εκφραστεί. Έχω πολύ θυμό μέσα μου για πράγματα που έχουν συμβεί στη ζωή μου. Αλλά έχω και πολλή αγάπη για τη ζωή που μου απομένει. Οπότε αυτό είναι το KINI YI: το παράπονό μου και η ελπίδα μου.
Από το “KINI YI” μέχρι την “ANASTASI” υπάρχει μια διαδρομή σχεδόν τελετουργική. Πιστεύεις πραγματικά στη λύτρωση στο τέλος ή απλώς αλλάζει μορφή αυτό που σε βαραίνει;
Ο θάνατος, αν και είναι το πράγμα που με τρομάζει περισσότερο στη ζωή μου - ίσως όχι ο ίδιος ο θάνατος, αλλά ο φόβος ότι δεν θα έχω ζήσει όσα θα ήθελα - είναι το αναπόφευκτο επακόλουθο της γέννησης.
Ο Αριστοτέλης μιλά για το τέλος ως ολοκλήρωση των πραγμάτων. Το τέλειο είναι αυτό που έχει αρχή, αλλά προϋποθέτει και ένα τέλος. Δεν είναι τέλειο αν δεν ολοκληρωθεί.
Θεωρώ ότι στη ζωή ποτέ δεν είμαστε εκατό τοις εκατό ανέμελοι και χαρούμενοι. Πάντα κουβαλάμε κάποιο βάρος. Ακόμη και οι πιο ευνοημένοι άνθρωποι έχουν κάτι που τους δυσκολεύει. Ο καθένας κουβαλά τον δικό του σταυρό.
Στο «IPNOS» λέω «θα έρθει ο ύπνος να σε πάρει εκεί που μόνο χαίρεσαι», εννοώντας πως όταν κλείσω τα μάτια μου θα έχουν σταματήσει τα προβλήματά μου. Δεν ξέρω αν αυτό ακούγεται ελπιδοφόρο ή πεσιμιστικό, αλλά με κάποιον τρόπο αυτή είναι η αλήθεια μου.
Έχεις γράψει για μεγάλα pop ονόματα πριν εμφανιστείς εσύ ως πρόσωπο. Τι σε τρόμαξε περισσότερο όταν σταμάτησες να κρύβεσαι πίσω από άλλους;
Με τρόμαζε η σκέψη ότι ίσως γίνω η σκιά των pop stars. Είχα την ανασφάλεια ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να σταθώ δίπλα τους ως καλλιτέχνης και ότι ο κόσμος θα με αποκαλεί πάντα «αυτός που συνεργάστηκε με την Tamta» ή «αυτός που γράφει για τη Μαρίνα Σάττι».
Πολλές φορές, ως στιχουργός, ξεχνάω ότι κάθε τραγούδι που έχω γράψει για κάποιον άλλον και έχει πετύχει είναι και δικό μου τραγούδι. Ότι χωρίς τη δική μου συμβολή ίσως να μην είχε φτάσει εκεί που έφτασε.
Έχω πάρει - και συνεχίζω να παίρνω - πολλή αγάπη από τον κόσμο, και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Πλέον είμαι εντάξει με το ενδεχόμενο να μη γίνω superstar. Νομίζω ότι έχω ήδη αφήσει το αποτύπωμά μου και βλέπω τον τρόπο με τον οποίο έχω συμβάλει στην εξέλιξη της pop μουσικής στην Ελλάδα, είτε ως στιχουργός είτε ως καλλιτέχνης.
Η KIKI MUSIC μιλά για ελευθερία, αλλά και για αισθητική ταυτότητα. Πού τελειώνει η ελευθερία και πού αρχίζει το «πλαίσιο» όταν φτιάχνεις έναν δίσκο σαν το KINI YI;
Η KIKI MUSIC δεν θέτει ποτέ πλαίσιο. Νιώθω, όμως, ότι ως καλλιτέχνης κάποια στιγμή πρέπει να αντιμετωπίσεις το υλικό σου - στην προκειμένη περίπτωση το άλμπουμ - ως μια ολότητα, με αρχή, μέση και τέλος, που διαθέτει συνοχή. Τουλάχιστον αυτό ένιωσα ότι έπρεπε να κάνω εγώ.
Στόχος μου ήταν να πω μια ιστορία, οπότε έπρεπε να υπάρχει συνοχή. Εκεί ακριβώς έθεσα το πλαίσιο στον εαυτό μου.
Είχα φτιάξει αρκετά κομμάτια, χορευτικά bops, που ίσως να είχαν μεγαλύτερη απήχηση από εκείνα που τελικά συμπεριέλαβα στο άλμπουμ. Όταν όμως τα άκουσα όλα μαζί, ένιωσα ότι δεν υπήρχε συνέχεια και ότι είχα χάσει τον εαυτό μου. Δεν ήξερα πλέον τι ακριβώς έκανα.
Η επιθυμία για επιτυχία είχε αρχίσει να υπερισχύει του σκοπού της δημιουργίας και ένιωθα ότι υπονόμευα μόνος μου αυτό που ήθελα να εκφράσω. Έτσι, δύο μήνες πριν από την κυκλοφορία του άλμπουμ, έγραψα νέα κομμάτια και επέβαλα αυτό το πλαίσιο στον εαυτό μου.
Σκέφτηκα ότι, ακόμη κι αν τα τραγούδια δεν πάνε καλά, τουλάχιστον θα έχω κυκλοφορήσει κάτι που με εκφράζει πραγματικά και με πρεσβεύει, αντί για δύο ή τρία bops στον βωμό της επιτυχίας. Για μένα αυτό είναι επιτυχία: να αντικατοπτρίζεσαι στο υλικό σου και να σε κάνει χαρούμενο, ανεξάρτητα από το πώς θα πάει.
Το άλμπουμ ακουμπά queer εμπειρία, underground ενέργεια και pop γλώσσα μαζί. Όταν βγαίνει αυτό προς τα έξω, νιώθεις ότι ανήκεις κάπου ή ότι δεν χωράς πουθενά - και αυτό είναι το ζητούμενο;
Για να πω την αλήθεια, νιώθω ότι ακόμη δεν χωράω πουθενά. Για τους underground είμαι pop και για τους pop είμαι underground. Υποθέτω ότι αυτό είναι το «Tso experience». Αυτή η διπολικότητα που ανέφερα και πριν.
Νιώθω pop, αλλά νιώθω και underground. Νιώθω club, αλλά νιώθω και εκκλησία.
Αν προσπαθήσεις να μου βάλεις ταμπέλα, ξενερώνω. Αν μου πεις «όχι», θα το κάνω. Έχω ένα παραπανίσιο θράσος που καμιά φορά πονάει - και τους άλλους και εμένα.
Υποθέτω πως αυτό είναι το identity μου: να μη χωράω πουθενά, αλλά να τρυπώνω παντού. Θέλουν Tso και τους δίνω Tso.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Κapten: «Η ισορροπία έρχεται όταν αφήνεις χώρο στον άλλον...»
BOKAVOY: "Με το μαχαίρι στα δόντια…"
Marva Von Theo: «Η έμπνευση έρχεται πλέον από τόπους πιο θολούς και αδιόρατους...»
V4L: Στη γραμμή ανάμεσα στο φως και τη σκιά...
Ο Θάνος Σαρίγγελος και η «Σταγόνα03»: Εκεί όπου ο ήχος γράφει πριν από τον λόγο...
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.