Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Ο Σωτήρης Τσόλης μιλά για το ντεμπούτο των BOKAVOY, τη νυχτερινή δημιουργία, τη σιωπή ως δομή και τη μετάβαση από την Αθήνα στο Παρίσι

Στην Αθήνα που κοιμάται και ξυπνά ταυτόχρονα, ανάμεσα στη σκόνη των δρόμων και το απαλό φως των πρώτων ωρών, γεννήθηκε το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ του project BOKAVOY. Ο Σωτήρης Τσόλης μου μιλά για τις νυχτερινές ώρες όπου η μουσική παίρνει ανάσα, για τον ήχο που ακούει τον χώρο γύρω του, και για την αίσθηση της ροής που καθορίζει κάθε φράση, κάθε παύση, κάθε σιωπή. Αυτή η συνέντευξη είναι μια πρόσκληση να δεις τον δίσκο όχι μόνο με τα αυτιά, αλλά με το χρόνο και την προσοχή σου.

Η συνέντευξη

Όταν ξεκίνησες να δουλεύεις στο πρώτο άλμπουμ των BOKAVOY, υπήρχε κάποια στιγμή της ημέρας ή διάθεση που καθόρισε τον τόνο των κομματιών; Πώς η πόλη γύρω σου επηρεάζει τον τρόπο που η μουσική αναπνέει;

Τα περισσότερα κομμάτια του πρώτου άλμπουμ—αν όχι όλα—ήταν ουσιαστικά “νυχτερινά πρότζεκτ”. Συνήθως νιωθω ότι το βράδυ έχω περισσότερο χώρο• λιγότερο θόρυβο, λιγότερους περισπασμούς, και ισως μια διαφορετική σύνδεση με αυτό που γράφω.

Το άλμπουμ καταγράφει την Αθήνα με τρόπο που δεν είναι άμεσος• περισσότερο αισθητικός και συναισθηματικός. Πώς προσπαθείς να αποτυπώσεις αυτή την αίσθηση της ροής, της μετακίνησης και της ατμόσφαιρας μέσα στον ήχο;

Δεν υπήρξε συνειδητή προσπάθεια να αποτυπωθεί η Αθήνα στο άλμπουμ. Σίγουρα έχει περάσει μέσα από την εμπειρία μου ως κάτοικος, αλλά όχι με στοχευμένο τρόπο.

Ο ήχος των BOKAVOY κινείται ανάμεσα σε αναλογικό και ηλεκτρονικό, στο πραγματικό και το ονειρικό. Υπάρχει μια ισορροπία που ψάχνεις συνειδητά ή αφήνεις τη μουσική να τη βρει μόνη της;

Δεν τη σκέφτομαι ως ισορροπία που πρέπει να βρεθεί. Στο BOKAVOY νιώθω ότι υπάρχουν δύο στάδια. Το πρώτο είναι η ιδέα και η σχέση που έχω με κάθε ήχο. Και μετά έρχεται η αλλαγη - τελική μορφή που παίρνει το υλικό όταν το παίζουμε όλοι μαζί. Περισσότερο αφήνω τα στοιχεία να συνυπάρξουν και να καθορίσουν μόνα τους τη σχέση τους.

Οι σιωπές και οι παύσεις έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα στα κομμάτια. Πώς τις χρησιμοποιείς για να αφήσεις χώρο στον ακροατή και στην ίδια τη μουσική να «μιλήσει»;

Δεν σκεφτόμουν τον ακροατή. Οι παύσεις και η σιωπή είναι κυρίως ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τον χώρο μέσα σε μια σύνθεση

Μερικά κομμάτια μοιάζουν σαν να φτιάχνουν τοπία, άλλα σαν μικρές εσωτερικές αφήγησεις. Πώς αποφασίζεις πού να σταθεί η σύνθεση και πότε να αφήσει τον ήχο να μετακινηθεί ελεύθερα;

Έχω μεγάλη αγωνία για το πώς προσεγγίζω τον ήχο μου, οπότε δεν είμαι σίγουρος ότι αντιλαμβάνομαι την ελεύθερη μετακίνηση του. Αν όμως ο ακροατής το αντιλαμβάνεται έτσι, με χαροποιεί.

Υπάρχει μια υποδόρια αίσθηση επείγοντος στο άλμπουμ, λόγω της ανάγκης να ολοκληρωθεί πριν φύγεις για το Παρίσι. Πώς αυτή η συνθήκη επηρεάζει την ένταση και τη ροή της μουσικής;

Η εμπειρία μου άλλαξε. Ακούγοντας τώρα τον δίσκο, θα ήθελα περισσότερο χρόνο.

Σκέφτηκες ποτέ το BOKAVOY σαν soundtrack για μια φανταστική ταινία ή είναι περισσότερο καταγραφή εσωτερικών στιγμών και αισθητικών τοπίων; Ναι, απόλυτα.

Γράφτηκε για να είναι soundtrack.

Ο ρυθμός στα κομμάτια δεν καθοδηγεί απλώς το σώμα• λειτουργεί σαν σημείο αναφοράς στον χρόνο και στο συναίσθημα. Πώς τον αντιλαμβάνεσαι όταν γράφεις ή παίζεις;

Η αισθητική του κάθε κομματιού καθορίζει τον ρυθμό.

Υπάρχουν κομμάτια που νιώθουν πιο «ανοιχτά» και άλλα πιο συγκρατημένα. Τι καθορίζει αυτές τις μετατοπίσεις, και πώς αποφασίζεις πότε να αφήσεις τον ήχο να «αναπνεύσει»;

Δεν το έχω σκεφτεί συνειδητά και δεν θα ήθελα να το σκαλίσω.

Το όνομα BOKAVOY σημαίνει «πλάγια είσοδος». Υπάρχει κάτι που θέλεις να εισχωρήσει στη μουσική σου με τρόπο αόρατο ή αναπάντεχο;

Όχι, δεν υπάρχει κάποια νοηματική εξήγηση. Το όνομα προέρχεται από μια αγαπημένη μου κίνηση της ελεύθερης πάλης.

Πώς βλέπεις τη σχέση του δίσκου με τον ακροατή;

Είναι περισσότερο μια πρόσκληση να παρατηρήσει και να χαθεί, ή μια αφήγηση που θέλει να τον οδηγήσει; Αυτό αφορά τον κάθε ακροατή

Μετά τη μετακόμιση στο Παρίσι, πώς αλλάζει η οπτική σου για τη μουσική που έκανες στην Αθήνα;

Υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να υπάρχει μόνο εκεί; Χωρίς να το αναλύσω πολύ, στην Αθήνα νιώθεις πως είσαι με το μαχαίρι στα δόντια• στο Παρίσι, αντίθετα, έχω περισσότερο χώρο να σταθώ και να είμαι ο εαυτός μου. Αλλά είναι δεδομένο για εμένα ότι μια μετακόμιση αλλάζει την οπτική σου. Για μένα λειτούργησε σαν καθρέφτης — για τη μουσική μου και για μένα τον ίδιο.

Αν έπρεπε να περιγράψεις ένα κομμάτι σαν χρώμα, φως ή τόπο, ποιο θα ήταν και γιατί;

Δεν θα ήθελα να συγκεκριμενοποιήσω κάποιο κομμάτι κατ' αυτόν τον τρόπο. Υπάρχουν όμως συγκεκριμένα συναισθήματα που παραμένουν ίδια.

Τι σημαίνει για σένα η έννοια της ροής - όχι μόνο στη μουσική, αλλά και στη ζωή, στις σκέψεις και στις εμπειρίες σου;

Ο Ηράκλειτος θα το πει καλύτερα: ποταμοῖς τοῖς αὐτοῖς ἐμβαίνουσιν, ἕτερα καὶ ἕτερα ὕδατα ἐπιρρεῖ.

Τέλος, ποιο κομμάτι της δημιουργίας σου νιώθεις πιο προσωπικό και γιατί; Τι σε κάνει να επιστρέφεις σε αυτό ξανά και ξανά;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Η δημιουργία είναι μια προσωπική διαδικασία σε όλα τα επίπεδα• περιέργεια, αγωνία, θυμός, λύπη, και αρκετά εγωκεντρικά συμπλέγματα μου την κάνουν αναγκαία για μένα.

Η συνομιλία με τον Τσόλη αφήνει μια διακριτική αίσθηση ότι η μουσική δεν είναι απλώς ήχοι και ρυθμοί, αλλά ένας ζωντανός χώρος παρατήρησης και εσωτερικής εμπειρίας. Το BOKAVOY δεν απαιτεί κατανόηση με λογικές εξηγήσεις• ζητά να αφεθείς στον χρόνο και στις μετατοπίσεις του ήχου, στις σιωπές και στις εντάσεις, και να βιώσεις τον δίσκο όπως βιώνονται οι μέρες που περνούν ανάμεσα στη ροή και τη στασιμότητα. Σαν μια στιγμή που καταγράφεται για να την ξαναβρείς αργότερα, με τα δικά σου μάτια και τη δική σου αναπνοή.

Το άλμπουμ κυκλοφορεί ψηφιακά και σε βινύλιο από την Inner Ear Records

bandcamp

instagram

facebook

Inner Ear

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Κapten: «Η ισορροπία έρχεται όταν αφήνεις χώρο στον άλλον...»

Kapten: "Dancing Tooth" (ψηφιακή κυκλοφορία, 2025)

Paranoia’s Broken Machine - Είναι ο Χρόνος Εθισμός (2026)

Bog art - "The Dance of Broken Promises"

The Man & His Failures - Survival Kit

Turboflow 3000: "Bassokatarah: Deep Square Anthems" - Όταν το Τσιμέντο Αναπνέει Μπάσο

Παιδί Τραύμα: «Δεύτερη Ζωή» (2025)