• Merlin's Music Box

    Merlin's Music Box



    Το Merlin's Music Box ήταν, είναι και θα είναι ένα φανζίν που κυκλοφόρησε το πρώτο του τεύχος τον Οκτώβριο του 1989 και έκλεισε τον έντυπο κύκλο του το 1995, έπειτα από 26 τεύχη. Ενεργοποιήθηκε εκ νέου την άνοιξη του 2014, αυτή τη φορά ηλεκτρονικά, μέσω του facebook και της ιστοσελίδας του, με σκοπό την παρουσίαση μουσικών σχημάτων και καλλιτεχνών από το χώρο της rock (και όχι μόνον), τη διοργάνωση εκδηλώσεων και, κυρίως, την τέρψη των φίλων του.
  • 1
sponsors inExarchia Μετα δεύτερο ΙΝΤΡΙΓΚΑ
  • Περιοδικό MAD: Το Τέλος της Τρέλας...

    Περιοδικό MAD: Το Τέλος της Τρέλας...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Όταν ήμουν μικρός, είχα την τύχη να διαβάσω αρκετά τεύχη της Ελληνικής έκδοσης του περιοδικού Mad. Οι αγαπημένες μου ιστορίες, αυτές που θυμάμαι ακόμα δηλαδή, ήταν εκείνες που παρωδούσαν τις ταινίες Πόλεμος των Άστρων και Στα Σαγόνια του Καρχαρία, οι οποίες γνώριζαν μεγάλη επιτυχία την εποχή που τις διακωμωδούσε το MadΟ ρόλος του συγκεκριμένου περιοδικού, η τοποθέτηση των δημιουργών του απέναντι στην αμερικανική, κατ’ αρχάς και κατ’ επέκταση στην υπόλοιπη κοινωνία, αναλύεται σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο που έγραψε ο Καναδός συγγραφέας, δημοσιογράφος και κριτικός, Jeet Heer και δημοσιεύθηκε από το αμερικανικό περιοδικό The Nation στις 8 Ιουλίου 2019.

    Read More
  • Woodstock: Οι γνωστοί - άγνωστοι...

    Woodstock: Οι γνωστοί - άγνωστοι...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Και ενώ πλησιάζουν οι μέρες για τα 50άχρονα από το φεστιβάλ του Woodstock (που στην πραγματικότητα δεν έγινε στο Woodstock, αλλά στο Bethel της Νέας Υόρκης) που θα «γιορταστούν» στις 15, 16 και 17 Αυγούστου 2019 αυτή τη φορά στο Watkins Glen της Νέας Υόρκης (να μην ξεχνάμε και τα 25χρονα, το 1994) με πολλές εκλεκτές (και μη) συμμετοχές, σκεφτήκαμε πως ίσως έχει κάποιο ενδιαφέρον για τους (νεότερους κυρίως) αναγνώστες του Merlin’s να παρουσιαστούν μερικές από τις μπάντες που τότε, συχνά αδίκως, δεν είχαν την προβολή που ενδεχομένως τους άξιζε. Ασφαλώς, παραβλέπονται τα μεγαθήρια (Hendrix, Joplin, Baez, Santana, Grateful Dead, The Who, Joan Baez, Johnny Winter, Country Joe, Paul Butterfield, Canned Heat, Jefferson Airplane, Blood Sweat & Tears, Creedence, κ.ο.κ.), περιλαμβάνονται καλλιτέχνες που προσπάθησαν να κλέψουν λίγη από τη λάμψη των «μεγάλων» (κάποιοι τα κατάφεραν) και να σταδιοδρομήσουν λίγο πριν το Altamont, τον Manson και το τέλος της «αθωότητας».

    Read More
  • Φλοράλ...

    Φλοράλ...

    Γράφει ο Αχιλλέας ΙΙΙ

    Φωτό: George Fiorakis (inExarchia)


    «Ραντεβού έξω από το Φλοράλ», του είχε πει εκείνη. Όχι έξω από το παλιό Φλοράλ, αλλά απλώς έξω από το Φλοράλ, το γωνιακό μπαρ-καφέ-βιβλιοπωλείο στο ισόγειο της Μπλε πολυκατοικίας, το οποίο τρία χρόνια μετά το κλείσιμο του είχε παραμείνει σφραγισμένο και, αντί για κόσμο, μάζευε πλέον μόνο σκόνη, ασυνάρτητα συνθήματα με σπρέι, και αφίσες κάθε είδους στις τζαμαρίες του. Περιμένοντας τη φίλη του να φανεί κόλλησε το πρόσωπό του στη τζαμαρία και, φτιάχνοντας δυο παρωπίδες με τις παλάμες του για να βλέπει καλύτερα στο σκοτάδι, κοίταξε μέσα στο κλειστό μαγαζί.

    Read More
  • Μαθήματα Ιστορίας: Πενήντα χρόνια αργότερα, «Η μαγεία καταστρέφει τα μυαλά και ξεσκίζει ψυχές»…

    Μαθήματα Ιστορίας: Πενήντα χρόνια αργότερα, «Η μαγεία καταστρέφει τα μυαλά και ξεσκίζει ψυχές»…

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Το Witchcraft Destroys Minds & Reaps Souls είναι το πρώτο άλμπουμ του αμερικανικού συγκροτήματος Coven και κυκλοφόρησε το 1969. Το περιεχόμενο του δίσκου ήταν αρκετά αμφιλεγόμενο και δεν έμοιαζε με τη θεματολογία της εποχής μιας και αναφερόταν στον αποκρυφισμό, την μαύρη μαγεία και, φυσικά, τη λατρεία στον Σατανά. Λίγο μετά την έκδοση του δε, αποσύρθηκε για προφανείς λόγους, αλλά η επίδραση του έμελλε να είναι σημαντική σε αυτό που μετέπειτα θα μπορούσε κανείς να ονομάσει «αποκρυφιστικό ροκ». 

    Read More
  • Ο Brant Bjork και οι Godsleep στην πρόσφατη εμφάνισή τους στο Under The Sun Festival 2019

    Ο Brant Bjork και οι Godsleep στην πρόσφατη εμφάνισή τους στο Under The Sun Festival 2019

    Κυριακή 30 Ιουνίου και το Under The Sun Festival 2019, έριξε αυλαία.  Αν και δεν καταφέραμε να παρευρεθούμε, ο φίλος Ιωάννης Τσιούμας μας παραχώρησε το υλικό που  κατάφερε να μαγνητοσκοπησει με τα sets των Godsleep και του Brant Bjork, τα οποία σας παρουσιάζουμε με χαρά.

    Read More
  • STIV BATORS: Ασυμβίβαστος και αμετανόητος...

    STIV BATORS: Ασυμβίβαστος και αμετανόητος...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Μεγάλη η ιστορία που κρύβεται πίσω από τους Lords of the New Church και ομολογώ πως αν υπάρχουν κάποιες μπάντες που θα έπρεπε να χαίρουν μεγαλύτερης αναγνωρισιμότητας από τους φίλους του rock ’n’ roll, σίγουρα οι Lords είναι μια από αυτές. Η ιστορία τους συμπεριλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι του αμερικάνικου punk και όχι μόνον. Κεντρική φιγούρα της μπάντας ήταν ο Steven John Bator, γνωστότερος ως Stiv Bators.

    Read More
  • Τι σημαίνει βία (και ποια είναι η πραγματική βία)...

    Τι σημαίνει βία (και ποια είναι η πραγματική βία)...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    «Παλιότερα χρησιμοποιούσαν τα βασανιστήρια. Σήμερα χρησιμοποιούν τις εφημερίδες»
    (Όσκαρ Ουάιλντ)

    Πριν μερικές μέρες, τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν από σχόλια και δημοσιεύσεις ενάντια σε ένα όχι απλά ρατσιστικό ανώνυμο σχόλιο της χίπστερ φιλελεύθερης και (κρυφοναζιστικής στην ουσία) free press φυλλάδας Athens Voice, για τον θάνατο μιας γυναίκας που έπεσε από το παράθυρο του νοσοκομείου της Νίκαιας προκειμένου να αποφύγει τον έλεγχο και κατ’ επέκταση ίσως και την απέλασή της από την χώρα, επειδή, σαν μετανάστρια που ήταν, δούλευε “μαύρα” σαν αποκλειστική νοσοκόμα. Ανάμεσα στις λεκτικές αντιδράσεις χιλιάδων ανθρώπων, κάποιοι αντέδρασαν μέσα από μια μίμινουμ συμβολική αντίδραση γράφοντας αντιρατσιστικά συνθήματα στην είσοδο της εφημερίδας, ενώ η συλλογικότητα του “Ρουβίκωνα” έκανε μια επίσης συμβολική (και ήπια κατά τη γνώμη μου) κίνηση μπαίνοντας στα γραφεία της Athens Voice, και κάνοντας κάποιες μικρές καταστροφές στα έπιπλα και τον εξοπλισμό της.

    Read More
  • ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ (30/11/1950 - 6/7/2019)

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ (30/11/1950 - 6/7/2019)

  • Georges Brassens:

    Georges Brassens: "Γιατί να φιλοσοφούμε όταν μπορούμε να τραγουδάμε;"

    Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Στην Ελλάδα, μερικοί έμαθαν το όνομα Georges Brassens διαβάζοντας τα credits του «Γορίλα» όταν τον τραγούδησαν ο Χρήστος Θηβαίος και οι Συνήθεις Ύποπτοι. Κάποιοι άλλοι, πιο ψαγμένοι, τον ήξεραν ήδη σαν έναν ενδιαφέροντα Γάλλο τραγουδοποιό, εκπρόσωπο του chanson. Μάλιστα, σε κάποια λίστα με τους δέκα σημαντικότερους εκπροσώπους του chanson, ανάμεσα σε ονόματα όπως του Maurice Chevalier, του Yves Montand κι του Jacques Brel, δίπλα στο όνομα του Brassens φιγουράριζε ο χαρακτηρισμός 'Ο Αναρχικός'. Ποιος ήταν τελικά αυτός ο τύπος; Ο χαρακτηρισμός του είχε αποδοθεί «ποιητική αδεία» λόγω ασυμβίβαστου ή αντισυμβατικού καλλιτεχνικού ύφους ή μήπως σήμαινε κάτι ποιό ουσιαστικό;

    Read More
  • Catch 22

    Catch 22

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Συνοπτικά, ως «Catch 22» θα μπορούσε να αποδοθεί στα ελληνικά κάθε κατάσταση αντιστοιχεί με «φαύλο κύκλο». Απέκτησε σημαντικό κοινωνικό ενδιαφέρον ως περιγραφή των γραφειοκρατικών παραλογισμών που χαρακτηρίζουν τα κλειστά συστήματα -όπως ο Στρατός- και τους κανόνες τους. Το Catch-22 είναι ο κανόνας του προσεκτικά δομημένου παραλογισμού, από τον οποίο το άτομο δεν μπορεί να ξεφύγει.

    Read More
  • Beth Hart και Big Nose Attack στο Θέατρο Βράχων την Πέμπτη 27 Ιουνίου 2019 (videos)

    Beth Hart και Big Nose Attack στο Θέατρο Βράχων την Πέμπτη 27 Ιουνίου 2019 (videos)

    Στην 1η επίσκεψη της Beth Hart στην Ελλάδα, στη Τεχνόπολη, είχαμε την ατυχία να ανοίξουν οι ουρανοί και να πέσουν πάνω μας καρεκλοπόδαρα. Στη 2η επίσκεψή της όμως την Πέμπτη 27 Ιουνίου 2019, στο Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα, η Beth Hart - αν και λιγότερο rock - μας αποζημίωσε και με το παραπάνω. Αεικίνητη, μπριόζα, ακομπλεξάριστη και κυρίως πολύ καλή performer με μία μπάντα δεμένη και ουσιαστική. Τη βραδιά άνοιξαν οι αγαπημένοι φίλοι Big Nose Attack. Η διοργάνωση της συναυλίας από την Menta ART Events, για άλλη μια φορά ήταν άψογη. 

    Read More
  • Λέων Τολστόι: Περί πατριωτισμού (ή, εγώ καλά σας τα ’λεγα)…

    Λέων Τολστόι: Περί πατριωτισμού (ή, εγώ καλά σας τα ’λεγα)…

    Αρκετές φορές έχω διατυπώσει την άποψη ότι ο πατριωτισμός στις μέρες μας είναι ένα παρά φύση, παράλογο και βλαβερό συναίσθημα και είναι η αιτία για πολλά δεινά από τα οποία υποφέρει η ανθρωπότητα. Και ότι, συνεπώς, το συναίσθημα αυτό δεν θα έπρεπε να καλλιεργείται όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά απεναντίας θα έπρεπε να καταστέλλεται και να εξαλείφεται με κάθε μέσο που διαθέτουν οι λογικοί άνθρωποι. Ωστόσο, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, μολονότι είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι γενικευμένοι εξοπλισμοί και οι ολέθριοι πόλεμοι που καταστρέφουν τους λαούς είναι αποτέλεσμα του συγκεκριμένου συναισθήματος, όλα τα επιχειρήματά μου που επισημαίνουν την οπισθοδρομικότητα, τον αναχρονισμό και τις βλαβερές συνέπειες του πατριωτισμού έχουν αντιμετωπιστεί, και εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται, είτε με σιωπή είτε με σκόπιμη παρανόηση, είτε από μια αλλόκοτη πάγια απάντηση ότι μόνο ο κακός πατριωτισμός (ο υπερεθνικισμός ή ο σοβινισμός) είναι κακός και ότι ο γνήσιος, καλός πατριωτισμός είναι ένα ανώτερο ηθικό συναίσθημα που όποιος το περιφρονεί δεν είναι μόνο παράλογος αλλά και αχρείος...

    Read More
  • Elizabeth Cotten: Holy Ghost unchain my name...

    Elizabeth Cotten: Holy Ghost unchain my name...

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν έντονα την ιστορία της Elizabeth Cotten. Πως μια τυχαία συγκυρία την οδήγησε υπηρέτρια στο σπίτι των Seeger και πως το 1958, στα 62 της χρόνια, ηχογράφησε τον πρώτο της δίσκο με αρχικό τίτλο Elizabeth Cotten: Negro Folk Songs and Tunes, που επανεκδόθηκε το 1989 από το Smithsonian με διορθωμένο τον τίτλο σε Freight Train and Other North Carolina Folk Songs, (Smithsonian Folkways 1989). Το 1985, δυο χρόνια πριν τον θάνατό της και όντας ήδη 90 χρονών της απένειμαν το βραβείο Grammy για το σύνολο της μουσικής της προσφοράς. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με την αναβίωσης της φολκ, την έχουν κατά καιρούς χαρακτηρίσει ως βασική τους επιρροή.

    Read More
  • "I'm Forever Blowing Bubbles": Από το Broadway στο Ανατολικό Λονδίνο...

    Γράφει ο Δημήτρης Τζάνογλος

    Στο νησιώτικο ποδόσφαιρο (ένα είναι το νησί όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο), πολλές ομάδες έχουν συνυφάνει την ταυτότητά τους με τραγούδια φαινομενικά άσχετα με το ποδόσφαιρο. Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί το “You’ll Never Walk Alone” πρωτίστως για την Liverpool και δευτερευόντως για την βορειότερη Celtic. Αντίστοιχες περιπτώσεις, μεταξύ πολλών άλλων, είναι κομμάτια όπως το “Blue Moon” για τις Manchester City και Crewe Alexandra και το “Blaydon Races” για την Newcastle Utd.
    Ένα κομμάτι το οποίο παρόλα αυτά έχει συνδυαστεί με μία μόνο ομάδα, μόλις λίγα χρόνια μετά τη σύνθεσή του είναι το “I’m Forever Blowing Bubbles”, το οποίο είναι συνυφασμένο αποκλειστικά με την West Ham Utd από το Ανατολικό Λονδίνο, με τη σχέση αυτή να ξεκινάει από το μακρινή δεκαετία του 1920.

    Read More
  • Μerlin's Κουίζ: Πότε αναφέρθηκε για πρώτη φορά ο όρος

    Μerlin's Κουίζ: Πότε αναφέρθηκε για πρώτη φορά ο όρος "punk rock" και ποιος (ισχυρίζεται ότι ) τον επινόησε;

    Απάντηση...

    Read More
  • Warren Ellis:

    Warren Ellis: "Μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσες", ή αλλιώς, "I remember a time when οnce you used to love me"...

    μεταφράζει ο Γιάννης Ζελιαναίος

    O Warren Ellis θυμάται:

    H ιστορία πίσω από το συγκεκριμένο κομμάτι ξεκινά με έναν συντετριμμένο εικοσάχρονο Warren Ellis να παίζει μουσική στο δρόμο, ταξιδεύοντας στην Ευρώπη.
    Είχα αυτή την κασέτα που την κουβαλούσα πάντοτε μαζί μου. Κάποια στιγμή την έχασα. Μου την είχε στείλει εκείνο το πρόσωπο εξαιτίας του οποίου είχε ξεκινήσει ο ερωτικός μου κατήφορος αλλά έπειτα εξελίχθηκε σε κάτι άλλο.
    Η κασέτα ήταν μιας  γυναίκας που την έλεγαν Αρλέτα. Δεν ήξερα για ποιο πράγμα μιλούσε το κομμάτι αλλά ήταν το πιο όμορφο τραγούδι που είχα ακούσει και ταίριαζε απόλυτα με την διάθεσή μου. Τελικά την κασέτα την έχασα αλλά κράτησα το εξώφυλλο.

    Read More
  • Παγκόσμιος Αντιφασισμός: Μια Συνοπτική Ιστορία του Αντιφασιστικού Κινήματος (του Alexander Reid Ross)

    Παγκόσμιος Αντιφασισμός: Μια Συνοπτική Ιστορία του Αντιφασιστικού Κινήματος (του Alexander Reid Ross)

  • The Dwarves, Green Goblins, Lucky Punch, Priorities: Live at AN Club 22/6/19

    The Dwarves, Green Goblins, Lucky Punch, Priorities: Live at AN Club 22/6/19

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    φωτό: Δέσποινα Σταματάκη

    Το Σάββατο 22 Ιουνίου, η συναυλία στο ΑΝ Club ήταν βγαλμένη από τις ένδοξες μέρες που το punk πραγματικά τηγάνιζε αυτιά. Μην περιμένετε να σας περιγράψω τι είδα γιατί δεν παρακολουθούσα με το ενδιαφέρον ενός παρατηρητή που γράφει ανταποκρίσεις για συναυλίες, αλλά συμμετείχα κι εγώ σε ένα ξέφρενο pogo (που πραγματικά μου είχε λείψει). Όλες οι μπάντες ήταν καταπληκτικές. Οι Priorities είναι άξια τέκνα της αναβίωσης του Oi! και της σωστής πλευράς των skinheads. Πολύ καλή μπάντα με άρτιες μελωδικές συνθέσεις, ενώ οι Γερμανοί (από το Μόναχο) Lucky Punch έχουν βγει από τις καλύτερες μέρες του grunge της δεκαετίας του ’90.

    Read More
  • BANNED - Fu Manchu @ Release Athens June 24, 2019 (video)

    BANNED - Fu Manchu @ Release Athens June 24, 2019 (video)

    Έπρεπε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια από τη συναυλία στο ΡΟΔΟΝ και 20 από αυτή στη Σφεντόνα, για να επιστρέψουν οι Fu Manchu στην Ελλάδα. Την Δευτέρα 24 Ιουνίου 2019, εμφανίστηκαν στη Πλατεία Νερού στο Παλαιό Φάληρο, στα πλαίσια του φεστιβαλ Release Athens 2019. Η ώρα κακή, ο ήχος μέτριος, οι Fu Manchu εκπληκτικοί! Εμείς βρεθήκαμε κοντά στη σκηνή και καταγράψαμε, όσο καλύτερα μπορούσαμε, το γεγονός. 

    Read More
  • Μπέλα Λουγκόζι: ηθοποιός, αρχισυνδικαλιστής και αντιφασίστας...

    Μπέλα Λουγκόζι: ηθοποιός, αρχισυνδικαλιστής και αντιφασίστας...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας


    Υποδυόμενος σε αρκετές ταινίες τον ρόλο του Κόμη Δράκουλα, ο Ούγγρος ηθοποιός Μπέλα Λουγκόζι στέφθηκε «Πρίγκιπας του Σκότους του Χόλιγουντ». Σήμερα όμως λίγοι γνωρίζουν ότι ο Λουγκόζι υπήρξε συνδικαλιστής και αντιφασίστας, ο οποίος πολέμησε πραγματικά τέρατα.

    Read More
  • Μπορίς Βιάν: Ένας

    Μπορίς Βιάν: Ένας "λιποτάκτης"...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    "Μόνο δυο πράγματα υπάρχουν: ο έρωτας, κάθε είδους έρωτας με όμορφες κοπέλες, και η μουσική της Νέας Ορλεάνης και του Duke Ellington. Oλα τα άλλα πρέπει να φύγουν επειδή όλα τ' άλλα είναι άσχημα..." 

    Ο Μπορίς Βιάν (Ville-d'Avray, 10 Μαρτίου 1920 – Παρίσι, 23 Ιουνίου 1959) υπήρξε ένας πολυτάλαντος άνθρωπος και μια ιδιαίτερη προσωπικότητα στη μεταπολεμική Γαλλία: συγγραφέας, γλωσσοπλάστης, ποιητής, μουσικός, τραγουδιστής, μεταφραστής, κριτικός, ηθοποιός, εφευρέτης, ενώ είχε σπουδάσει μηχανικός. Ωστόσο, έχει μείνει κυρίως γνωστός από το συγγραφικό του έργο (με έντονα σουρεαλιστικές επιρροές και δηκτικό χιούμορ, ενίοτε χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Vernon Sullivan, αλλά και αναγραμματισμούς του ονόματός του - Brivasavion) και βιβλία έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου – στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει πολλά έργα του και ιδίως στη δεκαετία του 1980 υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής. Ο Βιάν συνδέθηκε φιλικά με διανοούμενους όπως ο Αλμπέρ Καμί, ο Ρεϊμόν Κενό ο Ζαν Πολ Σαρτρ και η Σιμόν ντε Μποβουάρ.

    Read More
  • The Jet Black- Transcendence (12

    The Jet Black- Transcendence (12" βινύλιο από την Ikaros Records/ψηφιακή κυκλοφορία, 2019)

    Γράφει ο Γιώργος Αθανασόπουλος

    φωτο: Milo

    Το κουαρτέτο των Αθηναίων Jet Black αποτελεί ένα υπέροχο παραμύθι  μεταξύ φίλων που βρέθηκαν να κάνουν παρέα εν μέσω οικογενειακών δεσμών από νηπιακή κιόλας ηλικία. Το αν χρωστούν το όνομά τους στον εμβληματικό ντράμερ των Stranglers είναι προς τιμή τους, αν όχι, δε χάλασε δα κι ο κόσμος.

    Read More
  • Βίκτορ Χάρα: «Το τραγούδι μου είναι η σκαλωσιά που χτίζουμε για να φτάσουμε στ’ άστρα»...

    Βίκτορ Χάρα: «Το τραγούδι μου είναι η σκαλωσιά που χτίζουμε για να φτάσουμε στ’ άστρα»...

    Γράφει και μεταφράζει ο Γιάννης Καστανάρας

    Το πρωί της 12 Σεπτεμβρίου 1973, ο Βίκτορ Χάρα, ο 40χρονος Χιλιανός δάσκαλος, συνθέτης και τραγουδιστής, θεατρικός σκηνοθέτης, και ακτιβιστής που το όνομά του ήταν συνδεδεμένο με το Nueva Canción (όπως ονομάστηκε το κίνημα του νέου χιλιάνικου τραγουδιού), συνελήφθη μαζί με χιλιάδες άλλους πολιτικούς κρατούμενους και κλείστηκε στο Στάδιο της Χιλής. Οι φρουροί τον βασάνισαν και αφού του έσπασαν τα χέρια και τα δάχτυλα, άρχισαν να τον χλευάζουν ζητώντας του να παίξει κιθάρα με τσακισμένα του μέλη. Λέγεται ότι παρά τους αφόρητους πόνους, ο Jara συνέχισε να τραγουδάει ένα τραγούδι υπέρ του Κόμματος Λαϊκής Ενότητας. Την προηγούμενη μέρα είχε ξεσπάσει στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον της νομίμως εκλεγμένης σοσιαλιστικής κυβέρνησης και ο μαρξιστής πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε είχε πέσει νεκρός πολεμώντας μέσα στο προεδρικό μέγαρο – αυτοκτόνησε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των πραξικοπηματιών. Λίγες μέρες αργότερα, στις 16 Σεπτεμβρίου, ο Jara εκτελέστηκε με μια σφαίρα στο κρανίο και στη συνέχεια το πτώμα του γαζώθηκε από σαράντα τέσσερις σφαίρες…

    Read More
  • L.A. Everyday: H εξέγερση στο Λος Άντζελες το 1992 και το

    L.A. Everyday: H εξέγερση στο Λος Άντζελες το 1992 και το "Cop Killer"

    Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    • Η οργή ανάβει τη φωτιά, αλλά μόλις ανάψει αναλαμβάνει η φτώχεια. (Ice T)
    • Ακόμα και οι περιστασιακοί χρήστες πρέπει να σέρνονται στον δρόμο και να εκτελούνται (Daryl Gates, Αρχηγός της Αστυνομίας του Λος Άντζελες)
    • Το “Cop Killer” είναι το “Born to Be Wild” της δεκαετίας του ’90 (Jello Biafra)
    • [Το “Cop Killer”] Είναι αρρωστημένο (President George H. W. Bush)

    Ήταν αρχές της δεκαετίας του ’90 και το ποτάμι της οργής φούσκωνε απειλητικά. Χρόνια καταπίεσης, διακρίσεων και ανέχειας …

    Read More
  • H διαχρονική αξία των ιδεών του Μιχαήλ Μπακούνιν...

    H διαχρονική αξία των ιδεών του Μιχαήλ Μπακούνιν...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    «Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι ο πρώτος ανθρώπινος νόμος. Η ελευθερία ο δεύτερος»

    Αν και ο όρος Αναρχισμός ως όρος συνδέεται ξεκάθαρα ως σύνολο πολιτικών ιδεών μονάχα όταν το διακήρυξε περίτρανα ("Είμαι Αναρχικός!") ο Προυντόν στο πολύ σημαντικό έργο του «Τι είναι ιδιοκτησία», αναμφίβολα ένα από τους πιο σημαντικότερους εκφραστές του κλασικού αναρχισμού της νεωτερικότητας είναι ο Μιχαήλ Μπακούνιν. Συμπληρώνονται φέτος 143 χρόνια από τον θάνατό του και στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσω να συνοψίσω τις επαναστατικές ιδέες του και την διαχρονικότητα τους στο σήμερα.

    Read More
  • Ο Στέλιος Βαμβακάρης και τα καραντουζένια των blues...

    Ο Στέλιος Βαμβακάρης και τα καραντουζένια των blues...

    Γράφει ο Aργύρης Αργυριάδης

    Αναμφίβολα τα blues και τα ρεμπέτικα αποτελούν την μουσική ανασαιμιά όλων αυτών που δεν χωράνε μέσα στον καθωσπρέπει και ευυπόληπτο κόσμο. Δυο διαφορετικές μα συνάμα παρόμοιες κουλτούρες, όχι μόνο μουσικές αλλά και πολιτισμικές. Ίσως αυτό να ήταν και το εσωτερικό κάλεσμα για να ασχοληθεί και να συνδυάσει αυτά τα δυο είδη ο Στέλιος, ο δευτερότοκος γιος του Μάρκου Βαμβακάρη, ο οποίος έφυγε από την ζωή στις 17 Ιουνίου 2019.
    Αξιόλογος και σεμνός μουσικός στα 72 χρόνια που έζησε, αντί να σταθεί και να εξαργυρώσει απλά το βαρύ του επώνυμο, αποφάσισε να ψαχτεί περίεργα και εκκεντρικά, σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη της εποχής του.

    Read More
  • Μαθήματα Ιστορίας:  Η Μάχη για το Πάρκο του Λαού... (Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια, Μάιος 1969)

    Μαθήματα Ιστορίας: Η Μάχη για το Πάρκο του Λαού... (Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια, Μάιος 1969)

    Γράφει η Ειρήνη Πολίτου
    Καλιφόρνια 1969. Ένας διαφορετικός Μάης ταράζει τα νερά της αμερικανικής πολιτείας. Λίγες μέρες νωρίτερα, στην εφημερίδα Berkeley Barb δημοσιεύεται ένα άρθρο που ξεσηκώνει τους πολίτες. «Προσοχή, προσοχή! Την Κυριακή θα δημιουργηθεί ένα πάρκο μεταξύ των οδών Dwight και Haste. Το πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ ετοιμάζεται να οικοδομήσει ένα τσιμεντένιο έκτρωμα που το αποκαλεί «πάρκινγκ». Την Κυριακή θα σταματήσουμε αυτό το αίσχος. Πάρτε φτυάρια, λάστιχα, αλυσίδες, λουλούδια, δέντρα, γρασίδι, μπογιές, φορέστε το καλύτερο χαμόγελο κι ελάτε να ιδρώσουμε παρέα».

    Read More
  • Bill Callahan - Shepherd in a Sheepskin Vest

    Bill Callahan - Shepherd in a Sheepskin Vest

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Στις 14 Ιουνίου κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική εταιρία Drag City, ένα διπλό άλμπουμ με τίτλο Shepherd in a Sheepskin Vest  Πρόκεται για τη νέα δουλειά του Bill Callahan, 6 χρόνια μετά το Dream River του 2013. Σχετικά με την αίσθηση που αφήνει ο ιδιαίτερος ήχος του Calahan , είχα γράψει παλιότερα ότι, '"ο διαφορετικό με τον ήχο του Bill Callahan είναι ότι όσο ωριμάζει, εδικά στις δύο τελευταίες δουλειές του, το Apocalypse (2011) και το Dream River (2013), καταφέρνει με απλά ακουστικά μέσα να διηγείται ιστορίες με ήχο συνεκτικά ατμοσφαιρικό και έμμετρα μελωδικό". 

    Read More
  • Μία εικόνα χίλιες λέξεις... Κέιμπριτζ, Μέριλαντ (ΗΠΑ), 1964: Η ακτιβίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα των Αμερικανών μαύρων Gloria Richardson αψηφά τις ξιφολόγχες...

    Μία εικόνα χίλιες λέξεις... Κέιμπριτζ, Μέριλαντ (ΗΠΑ), 1964: Η ακτιβίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα των Αμερικανών μαύρων Gloria Richardson αψηφά τις ξιφολόγχες...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Με μια κίνηση του χεριού της και μια λοξή ματιά που δηλώνει αψηφισιά και ταυτόχρονα περιφρόνηση, η 39χρονη ακτιβίστρια Gloria Richardson απομακρύνει το όπλο του Εθνοφρουρού που μια στιγμή νωρίτερα σημάδευε διαδηλωτές κατά των φυλετικών διακρίσεων και υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων στη γενέτειρά της, το Κέιμπριτζ του Μέριλαντ.

    Read More
  • Ο Rory Gallagher, οι Rolling Stones και ένα κεφάλαιο που (δυστυχώς ή ευτυχώς) δεν άνοιξε ποτέ...

    Ο Rory Gallagher, οι Rolling Stones και ένα κεφάλαιο που (δυστυχώς ή ευτυχώς) δεν άνοιξε ποτέ...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Κατά γενική ομολογία, ο Rory Gallagher υπήρξε αυθεντικός. Με τη μουσική του βαθιά ριζωμένη στα αμερικανικά blues, η ποιότητα όσο και η τεχνική του στην κιθάρα είναι μοναδικές με αποτέλεσμα να έχει κερδίσει επάξια μια ξεχωριστή θέση στο πάνθεον του rock and roll. Μολονότι η Αμερική ως επί το πλείστον τον αγνόησε, η Ευρώπη, και ιδίως η πατρίδα του η Ιρλανδία, τον λάτρεψε σαν μουσικό αλλά και σαν άνθρωπο, χάρη στην ακεραιότητα και την σεμνότητα του χαρακτήρα του.
    Πολλά είναι γνωστά για αυτόν τον σπουδαίο μουσικό και κιθαρίστα, αλλά υπάρχει ένα ιδιαίτερο γεγονός στην καριέρα του που θα μπορούσε να είχε αποκτήσει κοσμοϊστορική σημασία: η πρόταση των Rolling Stones να γίνει ο βασικός σολίστας του συγκροτήματος.

    Read More
  • Pulsar Art Festival: Η Άννα Τσάκωνα μιλάει στο Merlin's για το καθιερωμένο πλέον καλοκαιρινό φεστιβάλ που φέτος διοργανώνεται για 5η χρονιά στη Σαμοθράκη (9-11 Αυγούστου)

    Pulsar Art Festival: Η Άννα Τσάκωνα μιλάει στο Merlin's για το καθιερωμένο πλέον καλοκαιρινό φεστιβάλ που φέτος διοργανώνεται για 5η χρονιά στη Σαμοθράκη (9-11 Αυγούστου)

    Συνέντευξη της Άννας Τσάκωνα στον Βαγγέλη Χαλικιά

    To Merlin’s Music Box είναι για δεύτερη συνεχή φορά χορηγός επικοινωνίας του Pulsar Art Festival, ένα φεστιβάλ που γίνεται στον πολιτιστικό χώρο «εργοστάσιο» στη Σαμοθράκη. Φέτος είναι το 5ο φεστιβάλ και θα πραγματοποιηθεί από τις 9 έως τις 11 Αυγούστου με το πιο εντυπωσιακό ως σήμερα line up του. Οι Θραξ Πανκc, οι Alcalica και οι Last Drive είναι ονόματα που υπόσχονται τρεις μέρες χορού. Με την ευκαιρία αυτή λοιπόν ο Βαγγέλης Χαλικιάς συνομίλησε με την διοργανώτρια και ψυχή του Pulsar την Άννα Τσάκωνα, μια γυναίκα που κατάφερε να κάνει πράξη αυτό που αγαπά στον χώρο που αγαπά.

    Read More
  • Sugahspank! & The Swing Shoes:

    Sugahspank! & The Swing Shoes: "Cash" (12' βινύλιο, digital download, 2019)

    Γράφει ο Γιώργος Αθανασόπουλος

    Τους Swing Shoes τους συμπάθησα από την πρώτη στιγμή που έσκασαν μύτη στην πιάτσα, όταν ο τυφώνας της σουινγκοποίησης(ορίστε;) δεν είχε αρχίσει να σαρώνει ακόμα σχεδόν τα πάντα προσφέροντάς μας, νομοτελειακά, εφήμερα χιτάκια της συμφοράς. Εκεί, στο «Ladies & Gents, Here's The Swing Shoes», υπήρχε, πέρα από τις ευφάνταστες προσεγγίσεις ελληνικών δημοτικών τραγουδιών, μια αναπάντεχη εκτέλεση του «20th Century Boy» των T-Rex με τη Sugahspank! στα φωνητικά που με έκανε να τους αγαπήσω.Έκτοτε, η χαρισματική «μαύρη» τραγουδίστρια συμπράττει επί σκηνής μαζί τους ενώ το κοινό ντεμπούτο album τους (A Holy Show) κυκλοφόρησε το 2014 σε cd από τη Lab Records.

    Read More
  • Η 3η μέρα των Αναιρέσεων - Φωτογραφικό ρεπορτάζ

    Η 3η μέρα των Αναιρέσεων - Φωτογραφικό ρεπορτάζ

    Την Κυριακή 9 Ιουνίου 2019 το φετινό φεστιβάλ των Αναιρέσεων έριξε αυλαία. Στη κεντρική σκηνή εμφανίστηκαν οι Electric Feat, οι Last Drive και οι Radio Moscow. Εν αναμονή του Video, ο φίλος μας Μάνος Καλαφατελης μας παραχώρησε τις λήψεις του και σας παρουσιάζουμε ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ. 

    Read More
  • Μichael Moorcock: Ο αιώνιος πρόμαχος...

    Μichael Moorcock: Ο αιώνιος πρόμαχος...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    "Θεωρώ τον εαυτό μου έναν κακό συγγραφέα με σπουδαίες ιδέες, αλλά το προτιμώ απ' το να είμαι ένας σπουδαίος συγγραφέας με κακές ιδέες" (Μ. Μ.)

    Είχα πιάσει πριν καιρό συζήτηση με ένα φίλο για τον Michael Moorcock και μολονότι ο φίλος είναι βιβλιοφάγος, έτυχε να μην τον γνωρίζει. Εκείνο το βράδυ όμως φαίνεται πως τον έπεισα να διαβάσει ένα από τα βιβλία του Moorcock με ήρωα τον Elric. Σε κάποια άλλη συνάντησή μας, έτυχε να αναφέρω και πάλι τον Moorcock και ο φίλος σχολίασε πως μάλλον θα πρέπει να μου αρέσει πολύ αφου τον αναφέρω συχνά. Διευκρίνισα ότι γνωρίζω αρκετά για τον Moorcock εξαιτίας ενός βελγικού περιοδικού, με το οποίο είχα επαφές στα 90ς.

    Read More
  • O (μη) πολιτικοποιημένος Bob Dylan...

    O (μη) πολιτικοποιημένος Bob Dylan...

    Μεταφράζει* η Ειρήνη Πολίτου

     Δημοσιογράφοι και ιστορικοί συχνά αναφέρουν τα τραγούδια του Ντίλαν ως χαρακτηριστικά μιας εποχής και τον ίδιο τον Ντίλαν ως τον απόλυτο ερμηνευτή τραγουδιών διαμαρτυρίας, μια εικόνα που αντέχει στον χρόνο. Ο Ντίλαν εμφανίστηκε στη μουσική σκηνή το 1961 παίζοντας σε μαγαζιά του Γκρίνουιτς Βίλατζ μετά την αναβίωση της φολκ μουσικής και τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ. Μέσα σε διάστημα λιγότερο των τριών ετών, ο Ντίλαν έγραψε δυο ντουζίνες τραγούδια πολιτικού περιεχομένου με δημιουργικούς στίχους που ήταν απόρροια των έντονων αλλαγών που έφερνε η μεταπολεμική γενιά, καθώς και της αναγκαιότητας για την ανάδειξη των αντιπολεμικών κινημάτων και των κινημάτων για τα πολιτικά δικαιώματα. Ο Ντίλαν έδειξε επίσης ότι τραγούδια με αριστερά πολιτικά μηνύματα μπορούσαν να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία ακόμα και σε μια εποχή που ο Μακαρθισμός πλανιόταν στην ατμόσφαιρα. Άθελά του, ο Ντίλαν άνοιξε τον δρόμο σε άλλους φολκ μουσικούς της εποχής και μερικοί από αυτούς αφοσιώθηκαν κυριολεκτικά στα δύο μεγάλα κινήματα που προκαλούσαν το αμερικανικό κατεστημένο, ενώ ο ίδιος ο Ντίλαν τους βοήθησε να προσελκύσουν ένα μεγαλύτερο κοινό.

    Read More
  • Syd Barrett - Το Τρελό Διαμάντι των Floyd...

    Syd Barrett - Το Τρελό Διαμάντι των Floyd...

    Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος
    Πέμπτη 5 Ιουνίου του 1975 και μέσα στα στούντιο της Abbey Road, οι Pink Floyd ηχογραφούν το ένατό τους άλμπουμ με τίτλο Wish you Were Here. Ένας εύσωμος άντρας με ξυρισμένο το κεφάλι και τα φρύδια μπαίνει κρυφά στο στούντιο, κάθεται σε μια γωνιά και παρακολουθεί αθόρυβα την μπάντα να βρίσκεται στη μέση της εκτέλεσης του «Shine On You Crazy Diamond». Ο μυστηριώδης άντρας δεν είναι κανένας άλλος από τον Syd Barrett, τον άνθρωπο που δημιούργησε κι έβαλε μπροστά την μηχανή των Floyd. Τα μέλη του συγκροτήματος στην αρχή δεν τον αναγνωρίζουν αλλά λίγο αργότερα σταματούν την ηχογράφηση και εμφανώς συγκινημένοι πέφτουν στο πλευρό του, με τον Roger Waters να ξεσπά σε κλάματα. Αφού ζητούν την άποψή του για το τραγούδι κι εκείνος τους απαντά πως το βρίσκει κάπως παρωχημένο, αποχωρεί ήσυχα από το στούντιο για να τραβήξει στο πατρικό του ώστε να συνεχίσει να ζωγραφίζει και να ασχολείται με τις γεωργικές καλλιέργειες ως το πέρας της ζωής του, τον Ιούλιο του 2006. Μιας ζωής γεμάτης μουσική ευφυΐα που την τερμάτισε ο ίδιος πρόωρα, καταστρέφοντας το μυαλό του μέσω ψυχεδελικών ναρκωτικών ουσιών.

    Read More
  • 1
  • 2

FEATURED VIDEOS

  • 1