Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Το hard rock δεν χρειάζεται να σώσει τον κόσμο. Αρκεί να θυμίζει ότι δεν έχει ακόμη παραδοθεί. Το hard rock πέρασε χρόνια προσπαθώντας να γίνει κάτι άλλο. Πιο μοντέρνο. Πιο ασφαλές. Πιο «σωστό». Κάπου στην πορεία έχασε εκείνο που το έκανε απαραίτητο: την αίσθηση ότι τέσσερις άνθρωποι μπαίνουν σε ένα δωμάτιο γιατί έχουν κάτι που τους καίει και όχι γιατί κυνηγούν τον επόμενο αλγόριθμο.
Γράφει ο Βαγγέλης Χαλικιάς
Να λοιπόν η πρώτη κυκλοφορία των Αθηναίων Lazy Trains. Ένα ομώνυμο άλμπουμ που θα μπορούσε να είναι ένα live που κορυφώνεται στη σκηνή. Άλλωστε, τα δύο τελευταία από τα οκτώ τραγούδια του The Lazy Trains είναι ηχογραφημένα ζωντανά και η μπάντα δείχνει να το κατέχει καλά το σανίδι. Η Μαρία Ιωαννίδου έχει το χάρισμα να μην ακούγεται σαν μια Ελληνίδα που τραγουδάει αγγλικά αλλά ερμηνεύει τα τραγούδια σχεδόν σαν να είναι η μητρική της γλώσσα.
Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου
Οι Sexy Christians είναι διασκεδαστικοί. Σε κάνουν να νιώθεις καλά Κάθε φορά που τους ακούς ζωντανά. Ακόμη κι αν ο ήχος τους σου θυμίζει έντονα το ύφος των Talking Heads και άλλων σχημάτων των 80ς. Η απλότητα και το χιούμορ που συνοδεύουν τη σκηνική τους παρουσία είναι σχεδόν απελευθερωτικά σε μια εποχή που η «διανόηση» καλουπώνει κάθε μορφή άναρχου μουσικού αυτοσχεδιασμού. Και έχουν καινούργιο, δεύτερο άλμπουμ...
Γράφει ο Αντώνης Ζήβας
Φαντάζομαι θα έχετε παρατηρήσει στις αστικές περιπλανήσεις σας διάφορα μικρά φυτά που ξεπροβάλλουν ως μικρές αντιστάσεις ζωής μέσα από τις ρωγμές των τσιμέντων της πόλης κόντρα στο νεκρό δομικό υλικό. Κάτι ανάλογο συμβαίνει μουσικά και στη παρατεταμένη (με διαλείμματα) περίοδο της καραντίνας εξαιτίας της πανδημίας του Covid-19. Τα τελευταία δύο χρόνια μπορεί ο ζόφος να έχει κυριαρχήσει στη καθημερινότητα, αλλά πάντα μέσα στη μαυρίλα θα υπάρχουν ρωγμές από όπου δραπετεύει το φως και μερικές από αυτές αποτελούνται από ήχο. Μια τέτοια περίπτωση είναι και οι Concrete Seeds από την Αθήνα. Μια νέα σχετικά μπάντα, όπου μετά από διάφορους πειραματισμούς τη περίοδο της καραντίνας μας έδωσε πριν μερικές μέρες ένα υπέροχο E.P. με τίτλο αντάξιο της εποχής - City of Ruins.
Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου
Στις 4 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ των Wilco με τίτλο Ode to Joy. Ηχογραφήθηκε στο στούντιο ηχογράφησης της μπάντας στο Σικάγο και αποτελείται από ένδεκα τραγούδια που δεν ξέρω αν είναι μέρη μιας ωδής στη χαρά, όπως την οραματίζεται ο Jeff Tweedy, αλλά σίγουρα δημιουργούν την ατμόσφαιρα μιας πηγαίας, αυθεντικής χαρμολύπης που δίνει την αίσθηση μιας εσωτερικευμένης ευδαιμονίας όταν απαλλάσσεται από τα στοιχεία της εκκωφαντικής εκτόνωσης. Τη φωνή και την ακουστική κιθάρα του Tweedy πλαισιώνουν πέντε στιβαροί μουσικοί με το απαραίτητο ύφος προκειμένου ο ήχος να αναδύεται και να διατηρείται γλυκόπικρος και φρέσκος.
Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Τρέχα τώρα να βρεις ένα συγκεκριμένο είδος για να τους κατατάξεις, επειδή στην πρώτη τους δουλειά οιChurch Of Man από τη συμπρωτεύουσα δεν έχουν καμία διάθεση να καταλήξουν κάπου και διαφοροποιούν το ύφος τους από κομμάτι σε κομμάτι, αντλώντας από ένα ευρύ φάσμα επιρροών. Ευτυχώς, επειδή με το The Mighty Fall, το πρώτο τους άλμπουμ, προσφέρουν στον ακροατή οκτώ δικές τους συνθέσεις – και η κάθε μια ακούγεται ώριμη και καλοδουλεμένη.
Κείμενο - φωτό: Μιχάλης Πούγουνας
Οι Theatre of Hate δημιουργήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στην πολιτικά φορτισμένη ατμόσφαιρα του Λονδίνου από τον Kirk Brandon, μετά την διάλυση του πρώτου του συγκροτήματος, των The Pack, οι οποίοι πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν δύο επτάϊντσα και δύο EP. Οι δύο πρώτες τους κυκλοφορίες ήταν επίσημα bootleg που κυκλοφόρησαν για να μειώσουν τις υπερτιμημένες κασέτες που πωλούνταν υπογείως από διάφορους και είχαν τίτλο «He Who Dares Wins – Live At the Warehouse, Leeds» (1981) και «Live at the Lyceum» (1981), το οποίο ήταν συλλογή. Το Westworld ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ σε παραγωγή του Mick Jones των Clash, το οποίο ξεκαθαρίζει και τα πράγματα σχετικά με την πολιτική τοποθέτηση του συγκροτήματος στη βρετανική αριστερά, η οποία βρισκόταν σε έντονη σύγκρουση με τα ακροδεξιά κόμματα National Front και British Movement. Από το εξώφυλλο κιόλας η τοποθέτησή τους ήταν εμφανέστατη...
Γράφει ο Αντώνης Ζήβας
Τις εποχές πριν το ίντερνετ μπει στη ζωή μας, για να ακουστεί μια επαρχιακή μπάντα έξω από τα στενά όρια της πόλης που ζούσε απαιτούσε τεράστιο κόπο με αναμφίβολα αποτελέσματα πολλές φόρες. Ακόμη πιο δύσκολο φυσικά ήταν να ηχογραφεί τη δουλειά της με αξιοπρεπή ήχο και σχεδόν ακατόρθωτο να μπορέσει να την κυκλοφορήσει. Ευτυχώς, σήμερα η τεχνολογία έχει λύσει αυτό το τεράστιο πρόβλημα του παρελθόντος και μέσα από τα καλά που προσφέρει (γιατί έχει και αντίστοιχα πολλά κακά, φυσικά) είναι ότι δίνει σε μια μπάντα την ευκαιρία με λίγα μέσα να μπορεί να ηχογραφεί και να διανέμει τη δουλειά της, ορίζοντας η ίδια τον τρόπο και τα μέσα διανομής, χωρίς να κρέμεται από τα... αχαμνά της κάθε δισκογραφικής εταιρείας. Με αυτόν τον τρόπο όμορφες δουλειές, μπορούν να φτάσουν στα αυτιά όλο και περισσότερου κόσμου και να τις απολαύσει.
Το Post Apocalyptic Poetry είναι το τρίτο EP των Θεσαλονικιών "μονολιθικών" Morphine Social Club. Αποτελείται από τέσσερα κομμάτια, ένα instrumental και τρία τραγούδια. Ηχογραφήθηκε live στα Blueberry Productions Co στη Θεσσαλονίκη, με τη βοήθεια και τη συνδρομή του Κώστα Κοφίνα, οποίος επιμελήθηκε τη μίξη αλλά και το mastering του EP. Ο στόχος του εγχειρήματος ήταν να αποτυπωθεί, όσο το δυνατόν καλύτερα, η ενέργεια και ο χαρακτήρας του συγκροτήματος, όπως αυτός εκφράζεται στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας. Το artwork του Post Apocalyptic Poetry επιμελήθηκε ο Bewild Brother.