Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το hard rock δεν χρειάζεται να σώσει τον κόσμο. Αρκεί να θυμίζει ότι δεν έχει ακόμη παραδοθεί. Το hard rock πέρασε χρόνια προσπαθώντας να γίνει κάτι άλλο. Πιο μοντέρνο. Πιο ασφαλές. Πιο «σωστό». Κάπου στην πορεία έχασε εκείνο που το έκανε απαραίτητο: την αίσθηση ότι τέσσερις άνθρωποι μπαίνουν σε ένα δωμάτιο γιατί έχουν κάτι που τους καίει και όχι γιατί κυνηγούν τον επόμενο αλγόριθμο.

Οι Rattlesquad δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για όλα αυτά. Το Payday δεν είναι ένας δίσκος που ψάχνει δικαιολογίες για την ύπαρξή του. Υπάρχει επειδή οι δημιουργοί του είχαν λόγους να τον γράψουν. Και αυτό ακούγεται από το πρώτο riff.

Δεν θα βρεις ανατροπές ούτε μουσικές ακροβασίες. Θα βρεις ηλεκτρικές κιθάρες που ξέρουν πότε να σπρώχνουν και πότε να αφήνουν χώρο, ένα rhythm section που δεν παίζει για να εντυπωσιάσει αλλά για να κρατήσει όρθια κάθε ιστορία και τραγούδια που γεννήθηκαν μέσα από την πίεση της πραγματικής ζωής. Εκεί βρίσκεται και η δύναμή τους.

Το "Mockingbird" ανοίγει τον δίσκο σαν γροθιά. Μιλά για εξουσία, φόβο και τη βιομηχανία της συναίνεσης χωρίς να καταφεύγει σε εύκολα συνθήματα. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον κόσμο• απλώς περιγράφει την ασφυξία του. Το επαναλαμβανόμενο "The truth will set you free" δεν ακούγεται σαν απάντηση. Ακούγεται σαν ερώτηση που κανείς δεν θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει.

Στο "Sound Of The Guns" ο πόλεμος δεν είναι μόνο πεδίο μάχης. Είναι η καθημερινότητα. Είναι η δουλειά που σε εξαντλεί, οι σχέσεις που δοκιμάζονται, η ανάγκη να συνεχίζεις όταν δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα ότι αξίζει. Η προσθήκη του πιάνου ανοίγει μια μικρή χαραμάδα φωτός μέσα σε έναν κατά τα άλλα σκοτεινό ορίζοντα.

Το "Payday" είναι ίσως το πιο πετυχημένο τραγούδι του EP γιατί πιάνει μια αλήθεια που σπάνια λέγεται τόσο ωμά. Η μέρα της πληρωμής δεν είναι πια γιορτή. Είναι υπενθύμιση ότι ο ίδιος κύκλος ξεκινά ξανά. Λογαριασμοί, δουλειά, υποχρεώσεις, ψευδαισθήσεις παραγωγικότητας. Ένα σύστημα που σε ανταμείβει όσο χρειάζεται για να επιστρέψεις την επόμενη μέρα. Το groove του κομματιού κάνει αυτή την ειρωνεία ακόμη πιο αποτελεσματική.

Το "Fight Or Flight" εγκαταλείπει την κοινωνική παρατήρηση και κοιτάζει κατάματα την εσωτερική φθορά. Δεν μιλά για ήρωες αλλά για ανθρώπους που παλεύουν να μη διαλυθούν. Το ένστικτο της επιβίωσης γίνεται το μοναδικό πράγμα που απομένει όταν όλα τα υπόλοιπα έχουν αρχίσει να καταρρέουν.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Payday είναι ότι δεν φοράει μάσκες. Δεν προσποιείται πως ανακαλύπτει ξανά το hard rock ούτε φορτώνεται μια ψεύτικη νοσταλγία για τις «παλιές καλές εποχές». Οι επιρροές του είναι εμφανείς, αλλά λειτουργούν σαν γλώσσα, όχι σαν αντιγραφή. Οι Rattlesquad ακούγονται σαν μια μπάντα που ξέρει από πού έρχεται και δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί γι' αυτό.

Η παραγωγή κρατά τον ήχο τραχύ όσο πρέπει. Ακούς τον αέρα ανάμεσα στα όργανα, νιώθεις ότι αυτά τα τραγούδια θα αποκτήσουν δεύτερη ζωή πάνω στη σκηνή και όχι μέσα σε κάποιο λογισμικό επεξεργασίας.

Το Payday δεν θα αλλάξει την ιστορία του hard rock. Ούτε χρειάζεται. Αυτό που κάνει είναι ίσως σημαντικότερο. Θυμίζει ότι το rock παραμένει ζωντανό όσο υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν για όσα τους πνίγουν αντί για όσα πιστεύουν ότι θα φέρουν περισσότερα streams. Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο πολιτικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας rock δίσκος σήμερα: να παραμείνει ανθρώπινος.

Το Payday κυκλοφορεί ψηφιακά και μπορείτε να το προμηθευτείτε από το bandcamp των Rattlesquad

Rattlesquad Line Up:

Drums: William V. Baldo
Bass: Angelos Papangelou
Guitars, vocals: Johnny Free
Vocals: Gregory Acontidis

instagram

bandcamp

youtube

facebook

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Misty Route - "Ethos"

Viceroy - "Freedom Tastes Like Breakfast" (άλμπουμ, ψηφιακή κυκλοφορία και βινύλιο)

inner:i - Lavender (One Little Victory, 2026)

Kapten: "Dancing Tooth" 

Personality Crisis - Vortex, State of Mind (2025)

Paranoia’s Broken Machine - Είναι ο Χρόνος Εθισμός (2026)

Bog art - "The Dance of Broken Promises"