Nick Drake: Μια σύντομη ζωή που πρόλαβε να δημιουργήσει, να επηρεάσει, να αποσυρθεί και να περάσει στον μύθο...

Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζής

«Μια αμφίβολη θεραπεία για έναν ταραγμένο νου»... 

O Nick Drake γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1948, έζησε μόλις 26 χρόνια και εξακολουθεί να παραμένει ένα αίνιγμα. Είναι δύσκολο να βρει κανείς ένα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μουσικού καλλιτέχνη που έφυγε πρόωρα από εκείνο του Nick Drake. Το 1969, σε ηλικία μόλις 20 ετών, ο νεαρός Βρετανός τραγουδοποιός υπέγραψε συμβόλαιο με την περίφημη δισκογραφική εταιρεία του Λονδίνου, την Island Records και μέσα στα επόμενα χρόνια δημιούργησε τρία άλμπουμ που έμελλε να αφήσουν ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σύγχρονη μουσική. Συνδυάζοντας τη folk, τη jazz και τα blues με έναν τρόπο απολύτως προσωπικό, παρέδωσε έργα εξαιρετικής ομορφιάς και καλλιτεχνικής ακεραιότητας, οι οποίοι, παρά τη συμμετοχή σπουδαίων μουσικών και παραγωγών, γνώρισαν εμπορική αποτυχία κατά την εποχή της κυκλοφορίας τους, πουλώντας συνολικά λιγότερα από 15.000 αντίτυπα.

Read more ...

TSO: «Για τους underground είμαι pop και για τους pop είμαι underground...»

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Συνέντευξη με τον TSO για το νέο άλμπουμ KINI YI, την προσωπική εξομολόγηση και τη σύγχρονη ελληνική pop, τη σύγκρουση ανάμεσα στην pop και την underground κουλτούρα, την queer εμπειρία, την KIKI MUSIC και τη δημιουργική ανάγκη να παραμένει έξω από κάθε ταμπέλα.

Υπάρχουν δίσκοι που λειτουργούν ως συλλογές τραγουδιών και δίσκοι που μοιάζουν περισσότερο με προσωπικά ημερολόγια. Το KINI YI του TSO ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Αυτή η δουλειά κινείται ανάμεσα στην εξομολόγηση και την τελετουργία. Εκεί, τα εκκλησιαστικά φωνητικά συναντούν τους ρυθμούς club, η pop συνυπάρχει με το underground, και η ανάγκη για αποδοχή συγκρούεται με την ανάγκη για αλήθεια.

Read more ...

The Sences: "Can't Beat The Sences" (LP, Lost in Tyme Records)

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Τις περισσότερες φορές η ακρόαση ενός garage δίσκου μπορεί να είναι μία πνοή δροσερού αέρα μετά από μία δύσκολη μέρα ή όταν θέλεις να ξεδώσεις παρακολουθώντας ζωντανά μια μπάντα του είδους να ξεσαλώνει πάνω στη σκηνή, όσο κι αν κάποιοι σνομπάρουν με διάφορα επιχειρήματα του στυλ, «εντάξει, όλο τα ίδια και τα ίδια»  ή «σιγά τα ωά, αυτά τα έχουμε ξανακούσει» – και λοιπόν; Επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως και, ενίοτε, πασών των απολαύσεων. Και το Can’t Beat The Sences  είναι ακριβώς αυτός ο δροσερός αέρας. Πιο κλασικό και τίμιο garage δεν γίνεται. Ούτε πιο... σέξι.

Read more ...

Oι As Never Before μιλούν για το "To the End of Beyond", τον σκοτεινό post-folk ήχο τους, τον φόβο, την αβεβαιότητα της εποχής και τη μουσική πέρα από αλγόριθμους και γρήγορη κατανάλωση...

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Βασίλης Γκογκίδης

«Running to the end, it will get you nowhere»

Με οδηγό το folk storytelling, τις μίνιμαλ ηχητικές φόρμες και μια σχεδόν τελετουργική αίσθηση στον τρόπο που στήνουν τα τραγούδια τους, οι As Never Before αφήνουν χώρο στη σιωπή, στις παύσεις και στις εικόνες που γεννά ο ίδιος ο ακροατής όσο ακούει τον δίσκο.

Στο To the End of Beyond η μουσική λειτουργεί περισσότερο σαν διαδρομή παρά σαν αφήγηση με σαφές τέλος. Οι ήχοι κινούνται αργά, σχεδόν υπνωτικά, ενώ οι στίχοι μοιάζουν να καταγράφουν μικρές ρωγμές της καθημερινότητας, φόβους και σκέψεις που δύσκολα λέγονται ευθέως. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μου μιλούν για τη ρευστότητα της εποχής, τη δημιουργία του δίσκου, τη σχέση τους με το live και την επιλογή να κάνουν μουσική έξω από τη λογική της γρήγορης κατανάλωσης.

Read more ...

Fats Domino: Mελωδίες γραμμένες σε αποκόμματα...

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

"They call me the Fat Man / 'Cause I weigh 200 pounds"

Πριν γίνει ένας από τους πυλώνες της αμερικανικής μουσικής, ο Antoine Domino, Jr., διάσημος ως Fats Domino λόγω του όγκου του,  δούλευε πολλές ώρες σε ένα εργοστάσιο κατά τη διάρκεια της ημέρας και το βράδυ έπαιζε σε κλαμπ της γειτονιάς του, κάπου στη Νέα Ορλεάνη. Οι φίλοι του τον θυμούνται να φτάνει με τις τσέπες γεμάτες με αποσπάσματα μελωδιών γραμμένα σε αποκόμματα. Ένα από τα αυτά που σώθηκε, με ημερομηνία Φεβρουάριος 1948, περιέχει το πρώιμο ρυθμικό μοτίβο που αργότερα θα διαμόρφωνε το «The Fat Man», το τραγούδι που ηχογραφήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1949 στο J and M Studio του Cosimo Matassa.

Read more ...

Εύα Πολιτάκη - NTISNEY (self-released album)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

φωτό: Εβίτα Νικοθώδη

Ο δίσκος NTISNEY της Εύας Πολιτάκη είναι μια εσωτερική εξερεύνηση της αλήθειας και της απώλειας, μια βουτιά στον κόσμο της ελληνικής indie μουσικής που δεν φοβάται να αντικρίσει το κενό με γυμνό βλέμμα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, η φωνή της Εύας, λεπτή αλλά γεμάτη υφή, ανοίγει ένα παράθυρο στο προσωπικό της σύμπαν: οι λέξεις δεν γεμίζουν απλώς τον χρόνο, αλλά δημιουργούν χώρο για σιωπή, ανάσα και ταυτόχρονα σύγκρουση.

Read more ...

Το πρώτο jukebox...

 
Απέναντι από το σχολείο που πήγαινα, υπήρχε ένα σουβλατζίδικο και ενίοτε το επισκεπτόμασταν ως φαγανοί μαθητές για να χλαπακιάσουμε τα αμφιβόλου ποιότητας κρέατα/λουκάνικα/πατάτες και πίτες (μονές ή διπλές), λάδι, λάδι, λάδι κι άλλο λάδι, μουστάρδα και κρεμμυδοντόματο, πριν γυρίσουμε σπίτι για να τσακωθούμε με τις μανάδες μας επειδή είχαμε "τσιμπήσει κατιτίς". Εκτός από σουβλάκια, το εν λόγω σουβλατζίδικο πρόσφερε και μουσική: ένα jukebox της κακιάς ώρας, ωστόσο λειτουργικό, που ήταν εφοδιασμένο από πάσης φύσεως επιτυχίες (και μη). Φυσικά, ως επί το πλείστον, ελληνικές, αν και ανάμεσα στα δισκάκια με Γαβαλά, Καζαντζίδη, Νταλάρα, Μητροπάνο και τον Σταμούλη τον Λοχία (με όλον τον σεβασμό), υπήρχαν μικρές, πλην όμως φωτεινές, για εμάς, τους λίγους "ροκάδες" του 10ου Αμπελοκήπων, εξαιρέσεις: "Paranoid" από τους Sabbath, "Black Dog" από τους Zeppelin, "School's Out" από τον Alice Cooper - τέτοια πράγματα που ζωντάνευαν για χάρη μας με ένα κέρμα στη θυρίδα, προς δυσαρέσκεια των λαϊκών θαμώνων του καταστήματος...

Read more ...

Moondog: «Ο σκύλος που αλυχτούσε στο φεγγάρι»

Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζης

 Ένας μικρός φόρος τιμής σε έναν σπουδαίο εικονοκλάστη της τέχνης, που γεννήθηκε πριν από 110 χρόνια.

Ο Louis Thomas Hardin γεννήθηκε το 1916 στο Κάνσας των Ηνωμένων Πολιτειών. Από την ηλικία των πέντε ετών άρχισε να παίζει μουσική χρησιμοποιώντας αυτοσχέδια ντραμς που είχε κατασκευάσει μόνος του. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν η οικογένειά του μετακόμισε στο Ουαϊόμινγκ, ο πατέρας του τον πήγε σε μια τελετή ιθαγενών Αμερικανών. Εκεί, καθισμένος στα πόδια του αρχηγού της φυλής, έπαιξε ένα τύμπανο tom-tom. Η εμπειρία αυτή, και κυρίως η επαφή του με τους ρυθμούς και τα όργανα των Ινδιάνων, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μουσική του αντίληψη. Στα δεκαέξι του χρόνια έχασε την όρασή του έπειτα από ατύχημα...

Read more ...

Paul Gray: Η φιλοσοφία πίσω από τη μάσκα...

 
«Πρέπει να αγαπάς έναν ποιητή, με τους δικούς του όρους»
– Paul Dedrick Gray
 
Ήταν 24 Μάη 2010, όταν ο Paul Gray των Slipknot βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόσης μορφίνης σε συνδυασμό ακετυλο-φεντανύλη (υποκατάστατο οπιούχο της ηρωίνης που η χρήση του έχει πάρει δραματικές διαστάσεις στις Η.Π.Α.) σε ξενοδοχείου στο Urbandale της Αϊόβα. Ο θάνατός του συγκλόνισε την παγκόσμια metal και hardcore κοινότητα παρά το ότι το πρόβλημα που αντιμετώπιζε ήταν σχετικά γνωστό. 

Read more ...

Viceroy: «Εμείς απλά ανοίγουμε μια πόρτα κι αν ο άλλος το θέλει, μπαίνει μέσα» - Η νέα φωνή της noise rock σκηνής της Θεσσαλονίκης...

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Στέλλα Ιωαννίδου

Οι Viceroy μιλούν για το Freedom Tastes Like Breakfast, τις επιρροές από Sonic Youth και Τρύπες, τη Θεσσαλονίκη, τη λογοτεχνία και τον θόρυβο που μετατρέπεται σε συναίσθημα

Υπάρχουν μπάντες που χτίζονται πάνω σε σχέδιο και άλλες που γεννιούνται σχεδόν οργανικά, μέσα από πρόβες, κοινές εμμονές και τη σιωπηλή αίσθηση πως κάτι αρχίζει να αποκτά δική του ζωή. Οι Viceroy ανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Ξεκινώντας από ένα αφιέρωμα στους Joy Division και φτάνοντας σήμερα σε έναν ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στο noise rock, το post-punk και τη μελαγχολική ελληνική αστική ποίηση, η μπάντα από τη Θεσσαλονίκη μοιάζει να μετατρέπει το χάος, τις ατέλειες και την ένταση σε κάτι βαθιά προσωπικό.

Read more ...

The Darts (US): «Τα τραγούδια μας είναι σαν φωτογραφίες αυτού που συμβαίνει στη ζωή μας τη στιγμή που τα γράφουμε...» (Αποκλειστική συνέντευξη με τις νέες ιέρειες του garage rock)

Συνέντευξη: Γιάννης Καστανάρας

H Nicole Laurenne στριφογυρίζει σαν μαινάδα στο δάπεδο της σκηνής, ένας σύγχρονος δαίμονας που ουρλιάζει στο μικρόφωνο καθώς πίσω της η farfisa της έχει πάρει φωτιά, ενώ η Rebecca Davidson βασανίζει την κιθάρα της και η rhythm section της Lindsay Scarey και της Rikki Styxx, στο μπάσο και τα τύμπανα αντίστοιχα, χτίζουν ένα αδιαπέραστο ογκώδες τείχος εκτοξεύοντας μαζικά πυροτεχνήματα προς το έξαλλο πλήθος που προσπαθεί να ακολουθήσει τους καταιγιστικούς garage ρυθμούς πλημμυρίζοντας με ιδρώτα τον χώρο μπροστά από τα τέσσερα κορίτσια...

Read more ...

Οι Raven και το "Rock Until You Drop" (Νeat Records, 1981)...

Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

Το Rock Until You Drop των Raven δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ heavy metal• είναι ένας ηχητικός σεισμός που έχει επηρεάσει βαθιά την εξέλιξη του speed και thrash metal, ακόμα και αν συχνά παραμένει στη σκιά μεγαλύτερων ονομάτων της NWOBHM. Κυκλοφορημένο το 1981 από το ανεξάρτητο ετικέτα Neat Records, το ντεμπούτο αυτό της τριάδας Gallagher–Hunter έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους πιο ενεργητικούς και λιγότερο αναγνωρισμένους κρυστάλλους της “νέας κύμασης” του βρετανικού heavy metal.

Read more ...

The Prestige: ταχυδακτυλουργικό νούμερο σε τρία επίπεδα (αφιέρωμα στον Christopher Nolan #5)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το mind-blowing αριστούργημα με Hugh Jackman και Christian Bale που σε διαλύει στο φινάλε

Στο The Prestige (2006), ο Christopher Nolan δεν σκηνοθετεί απλώς μια ιστορία δύο ανταγωνιστών μάγων. Στήνει μια ταινία που λειτουργεί σαν μηχανισμός παρατήρησης του ίδιου του θεατή, σαν να επιστρέφει το βλέμμα πίσω. Από τα πρώτα λεπτά, πριν σταθεροποιηθεί η χρονολογική της δομή ή αποσαφηνιστεί η αφήγηση, εγκαθίσταται μια λεπτή αλλά διαρκής ένταση: αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο τι βλέπεις, αλλά και πώς σε καθοδηγεί να το δεις.

Read more ...

Οι Ramones, τα προβλήματα με τους ντράμερ και το «Too Tough To Die», 41 χρόνια από την κυκλοφορία του...

Γράφει ο Mike Πούγουνας

Η δεκαετία του ’80 δεν ξεκίνησε και με τις καλύτερες συνθήκες για του Ramones. Μετά το End Of The Century του 1979, με τα καραγκιοζλίκια του Phil Spector που τραβούσε πιστόλι στο στούντιο, μια μερίδα του μουσικού Τύπου άρχισε να τους αποκαλεί «punk κατεστημένο», ενώ το συγκρότημα εμφανίστηκε στο Top of The Pops παίζοντας το «Baby I Love You» και απογοητεύοντας αρκετούς από τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του. Στο μεταξύ, το 1981 η εξάπλωση του hardcore punk απειλούσε τον ήχο τους και η δισκογραφική τους εταιρεία, η Sire, προσπαθούσε να τους βάλει σε πιο mainstream μονοπάτια έχοντας κλείσει συμφωνία με την Warner, ανταλλάσσοντας τα δερμάτινα μπουφάν τους με μια πιο συντηρητική εικόνα στο εξώφυλλο του End Of The Century.

Read more ...

Aριάννα K & Το Κομμάτι που Λείπει - «Σινεμά Βεριτέ» (ψηφιακή κυκλοφορία και βινύλιο από τη Veego Records)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένας δίσκος σκοτεινός, ηλεκτρικός και βαθιά ατμοσφαιρικός, που αποφεύγει τις εύκολες λύσεις και χτίζει τον δικό του κόσμο με συνέπεια και προσωπικότητα.

Η Αριάννα Κ δεν είναι μια περίπτωση καλλιτέχνιδας που εμφανίστηκε ξαφνικά στη σύγχρονη ελληνική σκηνή. Από το πρώτο της άλμπουμ, το Early Landed του 2018, είχε δείξει πως την ενδιέφερε περισσότερο η δημιουργία ατμόσφαιρας και συναισθήματος παρά η εύκολη εντύπωση. Κόρη του Γιώργου Καρανικόλα (The Last Drive), μεγάλωσε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο μουσική, όμως το σημαντικό είναι ότι κατάφερε να χτίσει τη δική της καλλιτεχνική ταυτότητα, χωρίς να στηριχτεί σε έτοιμες φόρμες ή γνώριμες συνταγές.

Read more ...

Γραφτείτε στο Νewsletter του Merlin

FEATURED VIDEOS

  • 1