Viceroy - "Freedom Tastes Like Breakfast" (άλμπουμ, ψηφιακή κυκλοφορία και βινύλιο)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Από τη Θεσσαλονίκη, οι Viceroy υπογράφουν ένα ντεμπούτο που μετατρέπει την αβεβαιότητα σε αισθητική και τον θόρυβο σε στάση

Οι Viceroy εμφανίζονται δισκογραφικά με το Freedom Tastes Like Breakfast, το ντεμπούτο τους που κυκλοφορεί από τη Make Me Happy Records. Το σχήμα κινείται ως τρίο, με κιθάρα, μπάσο και τύμπανα να συγκροτούν έναν ήχο που στηρίζεται στη ζωντανή αλληλεπίδραση και όχι σε προ-σχηματισμένες παραγωγικές λύσεις. Η πρώτη τους επίσημη καταγραφή λειτουργεί περισσότερο σαν αποτύπωμα διαδικασίας παρά ως ολοκληρωμένη δήλωση ύφους.

Read more ...

Ο Bob Marley και ένα χόμπι που του έγινε συνήθεια και τελικά νέμεση…

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

«Το ποδόσφαιρο είναι μια δεξιότητα από μόνο του. Ένα ολόκληρο σύμπαν από μόνο του. Ποδόσφαιρο σημαίνει ελευθερία» Bob Marley
 
Ο Bob Marley αγαπούσε το ποδόσφαιρο — για αυτόν ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό χόμπι, ήταν ένα καθημερινό πάθος και ο σπουδαίος Τζαμαϊκανός μουσικός προσπαθούσε να το εξασκεί στην καθημερινότητά του και σε περιοδείες, είτε σε προαύλια ξενοδοχείων, είτε σε αυτοσχέδια γήπεδα, είτε με «ματσάκια» στον ίδιο τον χώρο της συναυλίας, ανάμεσα στις δοκιμές για τον ήχο και την έναρξης της παράστασης. Κατά τη διάρκεια των περιοδειών, τα λεωφορεία ήταν σχεδόν πάντα εξοπλισμένα με τηλεοράσεις, ώστε ο Marley, τα μέλη των Wailers και οι τεχνικοί να μπορούν να παρακολουθούν ποδοσφαιρικούς αγώνες (σε χαμηλή ένταση). Ακόμα και στα δωμάτια και τους κοινόχρηστους χώρους των ξενοδοχείων όπου διέμεναν έπαιζαν ένα παιχνίδι που το έλεγαν «money ball»: απλώς κλωτσούσαν την μπάλα ο ένας στον άλλο, και όποιος έσπαγε κάτι έπρεπε να το πληρώσει.

Read more ...

Alexis Korner: Μια ζωή χωμένος βαθιά στα μπλουζ...

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Ο Alexis Korner πέρασε μια ζωή χωμένος βαθιά στα μπλουζ. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν το «Ground Zerο» της βρετανικής R&B σκηνής, ένας τραγουδιστής/κιθαρίστας γεννημένος στο Παρίσι με ρίζες πολύ διαφορετικές από αυτές των μαύρων μουσικών του Δέλτα (ο Korner ήταν εν μέρει Έλληνας, Τούρκος και Αυστριακός). Από σπάργανα που είχε υφάνει ο ίδιος ξεπήδησε μια ολόκληρη γενιά από προσωπικότητες που έμελλε να αλλάξουν το ρου της βρετανικής μουσικής: Οι Jack Bruce, Ginger Baker, Long John Baldry, Robert Plant, τα περισσότερα από τα αυθεντικά μέλη των Rolling Stones – όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι μελέτησαν τις φολκ-μπλουζ ρίζες που δίδασκε ο Korner, ατύπως ή παίζοντας στο ιστορικό του συγκρότημα, τους Blues Incorporated.

Read more ...

«Τα κομμάτια άρχισαν να ζητούν χώρο - κι εγώ τα άφησα να τον πάρουν»: Ο Stratos Kiris και η μετάβαση των 33 Lovers από το Ghost Flower στο Am I In A Dream (αποκλειστική συνέντευξη)

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη

Ο Stratos Kiris μιλά για τους 33 Lovers, από το εσωστρεφές Ghost Flower στο πιο ανοιχτό Am I In A Dream, και για το πώς οι σιωπές και ο χώρος έγιναν βασικά στοιχεία ενός πιο άμεσου και βιωματικού ήχου.

Αν έχεις περάσει χρόνο μέσα σε ηχογραφήσεις, ξέρεις ότι οι πραγματικές αλλαγές σπάνια φαίνονται στις ιδέες. Φαίνονται στον αέρα ανάμεσα στα κανάλια. Στο πότε ένα κομμάτι σταματά να «κρατιέται» και αρχίζει να υπάρχει — όχι ως κατασκευή, αλλά ως κάτι που απλώς συμβαίνει. Στην περίπτωση των 33 Lovers του Stratos Kiris, αυτή η μετατόπιση δεν είναι αισθητική επιλογή αλλά μια συνθήκη που χτίζεται μέσα στον χρόνο. Από την παιδική του εκπαίδευση σε κλαρινέτο, ακορντεόν και κλασική μουσική, μέχρι την εφηβεία όπου η κιθάρα γίνεται εργαλείο σύνθεσης και τη διαμόρφωση ενός πιο σταθερού δημιουργικού πεδίου στην Αθήνα, η διαδρομή του μοιάζει να συγκλίνει σε ένα σημείο: στο πώς ο ήχος αποκτά χώρο.

Read more ...

Omen: Αποκλειστική συνέντευξη με τον Nikos Migus πριν από το διήμερό τους στο Κύτταρο στις 19 & 20 Μαΐου...

Συνέντευξη: Γιώργος Τσέκας

 Οι Omen επιστρέφουν στην Ελλάδα, το "δεύτερο σπίτι" τους, για μια επική μίνι περιοδεία (Λάρισα: Πέμπτη 14 Μαΐου 2026 - Skyland Live Music Venue.Θεσσαλονίκη: Παρασκευή 15 Μαΐου 2026 - Eightball Club.Αθήνα: Τρίτη 19 & Τετάρτη 20 Μαΐου 2026 - Κύτταρο Live Club -2 συνεχόμενες μέρες με διαφορετικό setlist- και Καλαμάτα: Παρασκευή 22 Μαΐου 2026) που θα γράψει ιστορία: κερασάκι στην τούρτα τα δύο exclusive shows στο Κύτταρο (19-20 Μαΐου), όπου θα παιχτούν ολόκληρα τα κλασικά Battle Cry και Warning of Danger – για ζωντανή ηχογράφηση! Ο frontman Nikos Migus μιλάει ανοιχτά για την αγάπη των φαν, την αδιαπραγμάτευτη US Power Metal ταυτότητα του Kenny Powell, τις επιρροές του, το underground metal revival στην Ελλάδα και πώς η φωνή του "σώζει" την μπάντα μετά από 40+ χρόνια. "See you in the Arena!"

 

 
 
 
 
 

Πώς νιώθετε που το Battle Cry και το Warning of Danger, τα δύο πρώτα άλμπουμ σας από τα '80s, εξακολουθούν να εμπνέουν νέες γενιές μεταλλικών θαυμαστών παγκοσμίως;

Είναι πραγματικά πολύ συγκινητικό να εισπράττεις όλη αυτή την αποδοχή για τόσες δεκαετίες ακόμα και από πολύ νεότερα άτομα! Δεν θα ξεχάσω ποτέ το 2019 σε μια περιοδεία μας στην λατινική Αμερική που  είδα για πρώτη φορά κάποιους πιτσιρικάδες στην πρώτη γραμμή να κλαίνε στο άκουσμα του Warning of Danger.

 Ο Kenny Powell είναι το μοναδικό ιδρυτικό μέλος. Πώς καταφέρνει να διατηρεί την αυθεντική US Power Metal ταυτότητα των Omen μετά από 40+ χρόνια;

Ο Kenny δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά. Είναι γεννημένος για να παίζει κιθάρα και συγκεκριμένα με αυτόν το τρόπο. Ειλικρινά δεν έχω παίξει ποτέ με κανέναν άλλο μουσικό που να είναι τόσο “για την φανέλα” οπότε νομίζω πως το US power του βγαίνει αβίαστα και ο κόσμος καταλαβαίνει γιατί οι Omen συνεχίζουν να παίζουν μετά από τόσα χρόνια.

 Το The Curse και το Escape to Nowhere είχαν επική/φανταστική θεματολογία – ποιο τραγούδι από αυτά τα άλμπουμ ξεχωρίζει περισσότερο για εσάς σήμερα και γιατί;

Προσωπικά έχω τεράστιο “πρόβλημα” με το title track του The Curse. Είναι τόσο σκοτεινό και επιθετικό που κάθε φορά μπαίνω τόσο βαθιά στον ρόλο του κομματιού που νομίζω πως όντως θα μεταμορφωθώ σε λυκάνθρωπο. Χαχαχα. Ο Reece και ο Justin ξέρω ότι λατρεύουν το Eye of the Storm λόγω του απίστευτου rhythm section. Ο Kenny έχει μια τεράστια αγάπη στο Teeth of the Hydra και ο λόγος είναι το τόσο πορωτικό drumming του Steve που έχει κάνει τρομερή δουλειά.

 Νίκο, ως Έλληνας από την Κρήτη και τότε frontman των Marauder, πώς προέκυψε η επαφή σου με τους Omen το 2017 και τι σε έκανε να επιβιβαστείς αμέσως στο αεροπλάνο για τις ΗΠΑ;

Γενικά σαν ιδιοσυγκρασία είμαι ένας άνθρωπος που του αρέσει να μην αφήνει τίποτα στη τύχη. Πάντα θέλω να προσπαθώ και να δοκιμάζω το “ταβάνι” μου. Κατ’ αρχάς μεγάλωσα ακούγοντας Omen. Ο J.D. ήταν, είναι και θα είναι η μεγαλύτερή μου επιρροή. Όταν είδα ότι αποχώρησε ο τότε τραγουδιστής τον Omen, σκέφτηκα πως θα το μετανιώνω για πάντα αν δεν προσπαθήσω για την θέση και έτσι έστειλα ένα μήνυμα στον Kenny όπου έλεγα ποιος είμαι και πως θέλω να κάνω μια ακρόαση. Μετά από κάποιες ηχογραφήσεις και αφού βρήκαμε το πως όλο αυτό θα μπορούσε να δουλέψει, σε μια συζήτησή μας μου είπε πως ο επόμενος τραγουδιστής θέλει να είναι και ο τελευταίος, Εγώ αστειευόμενος του είπα να μην ανησυχεί γιατί είμαι ο σωτήρας του. “Οκ, αν το πιστεύεις, έλα να μου το αποδείξεις”. Όπως είπα και πιο πριν, δεν θα ησύχαζα αν δεν προσπαθούσα και έτσι του ζήτησα 15 μέρες για να κανονίσω το ταξίδι και έτσι τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία.

 Πως βλέπεις το μέλλον του heavy metal στην Ελλάδα και πώς συνδέεται με την παγκόσμια σκηνή;

 Όσο το Metal της “Πρώτης εθνικής” προσπαθεί να γίνει όλο και πιο mainstream, ακόμα περισσότερο μεγαλώνει το Underground , που κακώς το ονομάζουμε έτσι, κίνημα και συγκεκριμένα η Ελλάδα είναι η βάση του κινήματος αυτού. Ταξιδεύω πάρα πολύ και όσους συναντώ μου μιλάνε για το τι μπαντάρες έχει η Ελλάδα και είναι αλήθεια. Τι να πρωτοπώ; Reflection; Sacral Rage; Exarsis; Από Κύπρο Solitary Sabred και Mirror; η λίστα είναι τεράστια και το αξίζουμε. Οπότε στα δικά μου μάτια το Metal δεν θα πεθάνει ποτέ. Ειδικά στην Ελλάδα.

 Η φωνή σου, είναι εμπνευσμένη, για μένα, από τον JD Kimball αλλά και τον Tony Martin, οπότε ταιριάζει (προφανώς) απόλυτα με το ύφος των Omen – όμως θέλω να ρωτήσω πώς προσαρμόζεις το στυλ σου στα κλασικά σας κομμάτια, όπως το The Axeman, Don’t Fear The Night κλπ;

Κατ’ αρχάς σε ευχαριστώ που έβαλες το όνομά μου στην ίδια πρόταση με των δύο από τους πιο αγαπημένους μου τραγουδιστές. Τώρα όσον αφορά την ερώτηση, νομίζω πως επειδή μεγάλωσα ακούγοντας τους βγαίνει εντελώς οργανικά. Απλά έτσι λειτουργεί η φωνή μου μάλλον, χαχαχα!

 Ας πάμε στα 2 exclusive shows στο Κύτταρο (19-20 Μαΐου) που θα παίξετε ολόκληρα τα Battle Cry και Warning of Danger – (όπου θα ηχογραφηθούν/μαγνητοσκοπηθούν) Τι να περιμένουν οι Έλληνες θαυμαστές σας σε αυτές τις εμφανίσεις;

Σίγουρα όταν μιλάμε για τους Omen ξέρουμε πως η Ελλάδα είναι το δεύτερο σπίτι τους πολύ πριν μπω εγώ στην μπάντα. Έτσι λοιπόν μία live ηχογράφηση και DVD δεν θα μπορούσαν να γίνουν πουθενά αλλού στον κόσμο. Αυτό όμως που θα γίνει εκείνο το 2ήμερο δεν έχει ξαναγίνει. Θα παίξουμε 2 εντελώς διαφορετικά setlists όπου εκτός από το Battle Cry την πρώτη μέρα και το Warning of Danger τη δεύτερη, θα ακουστούν τραγούδια από το The Curse και το Ep που δεν έχουν ακουστεί ποτέ. Επίσης, κομμάτια από τα Escape to Nowhere και Hammer Damage και από το Alive EP. Ετοιμαστείτε, αυτό σας λέω μόνο!

 Πως νιώθετε που θα κάνετε ουσιαστική μια μινι περιοδεία στην Ελλάδα και την Κύπρο όπου θα παίξετε και σε μικρότερες πόλεις και όχι μόνο Αθηνα και Θεσσαλονίκη;

 Είναι τιμή μας πραγματικά. Πάντα χαιρόμαστε να παίζουμε σε μικρότερες πόλεις και clubs. Είναι πιο οικογενειακά, κατά κάποιον τρόπο.

 Μετά από χρόνια περιοδειών, πώς είναι να παίζετε στην Ελλάδα (πέρα από την και προσωπική σύνδεση μέσω του προσώπου σου);

Θα σου απαντήσω με πολύ λίγα λόγια και νομίζω πως θα καταλάβεις. Ο Kenny λέει πως είναι από την Ελλάδα μετά από την πρώτη φορά που την ήρθε και ο Reece και ο Justin σκέφτονται πάρα πολύ σοβαρά να μετακομίσουν εδώ.

 Θα υπάρξουν εκπλήξεις, όπως νέα κομμάτια ή guests, στις αθηναϊκές συναυλίες σας;

 Θα έχουμε τις αγαπημένες μας Nervosa μαζί μας και θα γίνει χαμός. Όσο για καινούρια τραγούδια, ήθελα να μην το spoilάρω αλλά ναι, θα ακούσετε καινούρια τραγούδια από τον επερχόμενο μας δίσκο.

 Μετά το Alive EP του 2018, υπάρχουν σχέδια για νέο full-length άλμπουμ ή επανεκδόσεις, και πώς θα ακούγεται το νέο υλικό σε σχέση με τα κλασικά '80s;

Το ξέρω πως αργήσαμε αλλά πλέον έχουμε τελειώσει το song writing όλων των κομματιών για τον καινούριο full length και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα έχουμε την χαρά και τιμή να δουλέψουμε ξανά με τον Bill Metoyer οπότε όπως καταλαβαίνεις προσπαθούμε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για επιστρέψουμε στην Golden Era των Omen

 Το κλείσιμο δικό σου... 

Αρχικά σε ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα και να πω πως πραγματικά ανυπομονώ να επιστρέψουμε στην Ελλάδα. Η αγάπη που παίρνουμε είναι τεράστια και για να μιλήσω και προσωπικά, θυμάμαι πριν το πρώτο μου live με τους Omen στην πατρίδα μου πως είχα τεράστιο άγχος αν θα με αποδεχόταν ο κόσμος. Πριν καν τελειώσουμε το πρώτο τραγούδι είδα πως είχαν καταλάβει πως οι Omen έχουν έναν φαν να κρατάει το μικρόφωνο και εγώ πως οι πραγματικοί οπαδοί του Heavy Metal δεν έχουν τέτοια κόμπλεξ όταν εισπράττουν σεβασμό! See you in the Arena!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ: 

To Holy Diver των Dio, μόνιμη πηγή έμπνευσης για πολλές γενιές metal μουσικών και οπαδών...

Το «Satanic Royalty» των Midnight, ένας δίσκος ορόσημο για το Black 'n' Roll...

Η δεύτερη ζωή του «Forbidden» των Black Sabbath...

Head Cleaner: Το «Τhe Extreme Sound Of Truth» είναι ένας δίσκος μανιφέστο, με ταξικό πρόσημο...

To "American Gothic" των Wayfarer αντλεί από τα βαθιά πηγάδια του black metal, του gothic, της country και της americana...


image

Γιώργος Τσέκας

Ηeavy metal lover, bad decision taker, satan worshipper, storyteller, collector of mistakes...
 
 
 
image

Γιώργος Τσέκας

Ηeavy metal lover, bad decision taker, satan worshipper, storyteller, collector of mistakes...
 
 
 
image

Γιώργος Τσέκας

Ηeavy metal lover, bad decision taker, satan worshipper, storyteller, collector of mistakes...
 
 
 

Assata Shakur: «Έχω κηρύξει τον πόλεμο στους πλούσιους που ευημερούν από τη φτώχεια μας, στους πολιτικούς που μας λένε ψέματα και σε όλα τα ανεγκέφαλα, άκαρδα ρομπότ που προστατεύουν αυτούς και την περιουσία τους...»

Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης

«Έχω κηρύξει τον πόλεμο στους πλούσιους που ευημερούν από τη φτώχεια μας, στους πολιτικούς που μας λένε ψέματα με χαμογελαστά πρόσωπα και σε όλα τα ανεγκέφαλα, άκαρδα ρομπότ που προστατεύουν αυτούς και την περιουσία τους».
– Assata Shakur
 
Στις 2 Μαΐου 1973, οι Assata Shakur, Zayd Malik Shakur και Sundiata Acoli έπεσαν σε μπλόκο όπου στοχοποιημενοι πολιτικά ως στελέχη του BLA τους επιτέθηκε η αστυνομία. Η σύγκρουση είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό και τη σύλληψη των Acoli και Assata Shakur, και τον θάνατο του Zayd αλλά και ενός από τους αστυνομικούς της πολιτείας του Νιου Τζέρσεϊ του Werner Foerster. Κατηγορούμενη για κατηγορίες που περιλάμβαναν φόνο πρώτου βαθμού, η Shakur δικάστηκε επτά φορές και τελικά καταδικάστηκε για τη δολοφονία του αστυνομικού Foerster, ανεξάρτητα από ότι το τραύμα από πυροβολισμό που υπέστη κατά τη διάρκεια της συμπλοκής παρέλυσε μερικώς το χέρι της και την καθιστούσε ανίκανη να πυροβολήσει.

Misty Route - "Ethos" (CD, βινύλιο, ψηφ. κυκλοφορία)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Συνεκτικό alternative/progressive metal άλμπουμ με έμφαση στη ρυθμική δομή, την παραγωγή και τη σταδιακή δραματουργική ανάπτυξη

Πέντε χρόνια μετά το Without A Trace, οι Misty Route επιστρέφουν με το Ethos, το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους. Αυτό επιβεβαιώνει ότι η εξέλιξη του συγκροτήματος δεν είναι απλώς θέμα εμπειρίας, αλλά και προσανατολισμού. Το τρίο από την Αθήνα -Lefteris Saatsakis σε κιθάρα, φωνητικά και synthesizers, George Armando Konomi στο μπάσο και Konstantinos Kaloudis στα τύμπανα- παραμένει απαράλλακτο, κάτι που φαίνεται στην εσωτερική συνοχή του δίσκου και στη σαφή ταυτότητα του ήχου. Σε σχέση με το Without A Trace, το Ethos είναι πιο βαρύ, πιο συγκεντρωμένο και με πιο καθαρό δραματικό άξονα, χωρίς να χάνει την alt-μελωδικότητα που χαρακτήριζε το ντεμπούτο. Ο Saatsakis, που έχει αναλάβει τη σύνθεση και τους περισσότερους στίχους (όλα τα κομμάτια εκτός από το “Dictator”), καθορίζει τη βασική κατεύθυνση του υλικού. Η εκτέλεση παραμένει πειθαρχημένη και εστιασμένη στις ρυθμικές ιδέες.

Read more ...

As Never Before - To the End of Beyond (2025)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Υπάρχουν δίσκοι που σε προσκαλούν σε έναν χώρο χωρίς χάρτη, όπου η ακουστική εμπειρία γίνεται τελετουργία• To Τhe End of Beyond των As Never Before ανήκει σε αυτούς. Από το πρώτο άγγιγμα της κιθάρας μέχρι την τελευταία ανάσα του τίτλου κομματιού, το άλμπουμ μοιάζει να κινείται σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ του οικείου και του παράξενου, του αφηρημένου και του προσωπικού.

Read more ...

The Steams: Το Vile Wonders είναι το σημείο όπου η μπάντα στρέφεται προς μια πιο ωμή -με σχεδόν υπαρξιακή ειλικρίνεια- υπόγεια ηχητική κατάθεση, πυκνή και υπνωτική, με μία σαφή διάθεση απογύμνωσης...

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

photos: Romanos.l

Στην εποχή όπου το ψυχεδελικό rock παγκοσμίως παλεύει ανάμεσα στην αναβίωση και την επανάληψη, η σύγχρονη psych σκηνή βρίσκεται σε ένα εναλλασσόμενο ηχητικά περιβάλλον όπου η dream pop, το garage, το kraut rock, η folk και o βιομηχανικός θόρυβος, συνυπάρχουν σε ένα περιβάλλον όπου η συνοχή και η ροή ενός άλμπουμ έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα μεμονωμένα κομμάτια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Vile Wonders των The Steams έρχεται όχι ως μία μίμηση, αλλά ως ένα ακόμη «παιδί» της σύγχρονης ψυχεδελικής σκηνής, επιλέγοντας μια τρίτη, πιο δύσκολη διαδρομή εσωτερικής αποδόμησης.

Read more ...

28 Απριλίου 2006: οι Tool κυκλοφορούν τον πέμπτο τους δίσκο, το έρεβος του "10000 Days", και πέρασαν 20 χρόνια από τότε...

 
"Γιατί η ύπαρξη και ο κόσμος δικαιώνονται αιώνια μόνο ως αισθητικό φαινόμενο."
Νίτσε
 
Το 10,000 Days είναι ένας αμνιακός σάκος γεμάτος με σκοτεινή ύλη, ο οποίος σχίζεται ώστε να δημιουργήσει ένα ποτάμι, άλλοτε φουσκωμένο και επικίνδυνο και άλλοτε ήρεμο, γεμάτο παγίδες, με σκοπό να σε υπνωτίσει για να σε τραβήξει στα έγκατα της ανθρώπινης ψυχής σου. Δεν είναι μια προσπάθεια επανάληψης ή μίμησης σε ό,τι προϋπήρξε, αλλά η εξέλιξη που πατάει επάνω στη σκιά των δυο προηγούμενων κυκλοφοριών της μπάντας. Ένα tribal που σε κυκλώνει και σε κρατάει στην ασφυκτική του αγκαλιά χωρίς τέλος, χωρίς αρχή, μέσα στη δίνη της ύπαρξης και του λόγου αυτής. 

Ο Batman που άλλαξε το σινεμά (The Dark Knight Trilogy: αφιέρωμα στον Christopher Nolan #4)

 Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η τριλογία του Christopher Nolan, μέσα από τις ταινίες Batman Begins, The Dark Knight και The Dark Knight Rises, καταγράφει μια μετατόπιση που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος κινηματογράφος προσεγγίζει τον υπερηρωικό μύθο. Αυτό που αλλάζει δεν είναι μόνο η αισθητική ή η κλίμακα της παραγωγής. Είναι η ίδια η κατανόηση του ήρωα ως λειτουργία μέσα σε έναν κόσμο που παρουσιάζεται με όρους πραγματικούς, κοινωνικούς, αναγνωρίσιμους.

Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται μια απλή, σχεδόν αυστηρή ιδέα: ένας άνθρωπος δημιουργεί έναν ρόλο για να αντέξει ένα τραύμα. Στη συνέχεια, αυτός ο ρόλος αρχίζει να αποκτά διάρκεια, απαιτήσεις και συνέπειες που ξεπερνούν την αρχική του πρόθεση.  Ο Bruce Wayne του Christian Bale δεν παρουσιάζεται ως σταθερή προσωπικότητα. Η συμπεριφορά του μεταβάλλεται ανάλογα με την πίεση που δέχεται. Σε κάθε φάση της τριλογίας, η σχέση του με τον Batman αλλάζει. Άλλοτε τον χρησιμοποιεί ως εργαλείο. Άλλοτε ο ίδιος ο ρόλος καθορίζει το πώς σκέφτεται και δρα.

Read more ...

«Η ρωγμή ως ήχος»: Με αφορμή την πρώτη πολυμεσική εγκατάσταση του Παντελή Καρασεβδά, "Moromo: Submerged Forms & Sounds"...

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Υπάρχει μια στιγμή που ο ήχος παύει να είναι εργαλείο και γίνεται χώρος. Εκεί κάπου, ανάμεσα σε πρόβες που μύριζαν ιδρώτα και μεταλλικά αντικείμενα που αντιστέκονται στο άγγιγμα, γεννήθηκε η ανάγκη για κάτι πιο εσωτερικό. Όχι πιο ήσυχο, αλλά πιο προσωπικό.

Η διαδρομή από τα τύμπανα και τη σκηνή προς τις ηχητικές εγκαταστάσεις δεν είναι μια απλή μετατόπιση μέσου. Είναι μια αλλαγή βλέμματος. Από το «μαζί» στο «μόνος», χωρίς ποτέ να ακυρώνεται το πρώτο. Από τον ρυθμό που ενώνει, στον ήχο που αποκαλύπτει.

Στο MOROMO του Παντελή Καρασεβδά, η ύλη αποκτά φωνή. Το μέταλλο θυμάται, το νερό αγκαλιάζει, οι ρωγμές αφηγούνται. Και κάπου εκεί, ο δημιουργός δοκιμάζει να σταθεί απέναντι στον εαυτό του χωρίς φίλτρα. Όχι για να βρει απαντήσεις, αλλά για να αντέξει τις ερωτήσεις.

Read more ...

inner:i - Lavender (One Little Victory, 2026)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένα ώριμο heavy prog ντεμπούτο που ισορροπεί ένταση και ατμόσφαιρα με ουσία και συνοχή

Το ντεμπούτο των inner:i, Lavender, κινείται στον χώρο του heavy prog με αξιοσημείωτη ισορροπία ανάμεσα στην ένταση και την ατμόσφαιρα. Το τρίο από Αθήνα και Βόλο, αποτελούμενο από τους Χριστόφορο Ραζή (Alcestice, ex-4LT), Σπύρο Χαρμάνη (None Other) και Αντώνη Καναρά (Minorface, ex-4LT, ex-Madleaf), δεν επενδύει στην επίδειξη τεχνικής, αλλά σε έναν ώριμο και μελετημένο ήχο, όπου κάθε στοιχείο υπηρετεί τη συνολική αφήγηση.

Read more ...

Rage Against The Machine: 30 χρόνια «Evil Empire»...

Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης

«Το ενδιαφέρον μου σε αυτόν τον αγώνα έχει να κάνει με τις προσωπικές μου εμπειρίες, με τις ρίζες μου, την οικογένειά μου. Ο πατέρας μου είναι ένας μουραλιστής (πρωτότυπο κίνημα ζωγράφων του Μεξικό πάνω σε τοιχογραφία – 1910) επηρεασμένος από την τέχνη των Chicano, ανήκε στην ομάδα Los Four, της μόνης μεξικανικής ομάδας που είχε έκθεση στο Μουσείο Τέχνης του Los Angeles. Οι προσπάθειές του να χτίσει γέφυρες μεταξύ των καλλιτεχνών του Los Angeles, των εργατών, και των Chicanos ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, με οδήγησε, πολιτικά, προς τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Επίσης, οι εμπειρίες του παππού μου σαν μαχητής της επανάστασης το 1910. Ο παππούς μου πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως οικονομικός μετανάστης, εργάστηκε ως εργάτης γης στη Silicon Valley, στην California. Το ωράριο εργασίας του διαρκούσε 15 έως 16 ώρες καθημερινά, με εφίδρωση και την επιβολή της φτώχιας. Βλέπω την εμπειρία του να αντικατοπτρίζεται στις μαρτυρίες των Ζαπατίστας, των αυτόχθονων ανταρτών αγροτών που αγωνίζονται καθημερινά για να επιβιώσουν».

Zack de la Rocha
[Enlace Civil of San Cristobal de las Casas / Chiapas 1998]

Read more ...

Ni Moya - Dream, Oh Dream, Show Me the Way (2026)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Εσωτερική ambient και ψυχεδελική διαδρομή με αναλογικούς ήχους, μινιμαλιστική προσέγγιση και ονειρική αισθητική από τον μπασίστα και τραγουδιστή των Naxatras.

Ο Ni Moya γεννήθηκε σχεδόν αθόρυβα, ως μια προσωπική διέξοδος του Γιάννη Βαγενά πέρα από τη συλλογική ταυτότητα των Naxatras. Από τις πρώτες του απόπειρες με software μέχρι τη συνειδητή στροφή στο hardware και τον αυτοσχεδιασμό, η πορεία του project παρέμεινε σταθερά προσανατολισμένη προς μια πιο εσωτερική, ελεγχόμενη μορφή έκφρασης. Το ομώνυμο ντεμπούτο κατέγραψε αυτή την αναζήτηση σε πρωτογενές στάδιο, ενώ το Reverie αποκρυστάλλωσε μια πιο ώριμη προσέγγιση, με έμφαση στη διάρκεια, τη ροή και την αξία της σιωπής. Μέσα από αυτή τη σταδιακή εξέλιξη, ο Βαγενάς διαμόρφωσε μια προσωπική γλώσσα που δεν στηρίζεται στην ένταση, αλλά στη λεπτομέρεια και στη συγκέντρωση.

Read more ...

Γραφτείτε στο Νewsletter του Merlin

FEATURED VIDEOS

  • 1