Η Μέρα των Αγίων της Νεκρανάστασης...

Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

Παραμονή της Γιορτής Τους, την Νύχτα με τα δυο φεγγάρια στέκεσαι σαν να υπάρχει και άλλος χρόνος/ούτε θυμάσαι ποτέ πέφτει ποια, βουβός μέσα στη λήθη δεν θυμάσαι ποια αρρώστια γέννησε τα δάκρυα

Read more ...

Η βόλτα...

Γράφει ο Δημήτρης Τζάνογλος

Στις 29 Ιανουαρίου το 2021 έφυγε η θεία μου, Λευκή Τζάνογλου, λίγο καιρό πριν κλείσει τα 98 της χρόνια. Από μικρός θυμάμαι την αδυναμία που είχε στα ανίψια της. Λίγες μέρες πριν φύγει, ζήτησε να ξεκλειδώσουμε ένα ντουλάπι που κρατούσε κάποιες επιστολές που λάμβανε από τον έρωτά της στα μέσα του περασμένου αιώνα. Γράμματα που ξεκινούσαν από το 1948 και έφταναν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Με έμπνευση αυτές τις επιστολές έγραψα ένα μικρό διήγημα ως φόρο τιμής και ως αντίο στη θεία.

Read more ...

In memoriam: Jalacy "Screamin' Jay" Hawkins (18 Ιουλίου 1929 – 12 Φεβρουαρίου 2000)

Μικρές ιστορίες για μεγάλες σκιές (μουσική από ένα επισκευασμένο πικάπ, μέρος 4ο): Siouxsie & the Banshees "Α Kiss in a Dreamhouse" (Polydor, 1982)

Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

Θυμάμαι εκείνο το μεσημέρι που άκουσα το “Fireworks” στην ραδιοφωνική εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη και έπαθα σοκ. Είχε κυκλοφορήσει σε επτάιντσο σινγκλ τον Μάϊο του 1982 σαν προάγγελος του άλμπουμ  A Kiss in a Dreamhouse, χωρίς ωστόσο να συμπεριληφθεί στο δίσκο και τελικά το βρήκα και το αγόρασα στο Λονδίνο πολύ αργότερα. Φαινόταν όμως ότι το άλμπουμ που επρόκειτο να κυκλοφορήσουν οι Siouxsie & the Banshees θα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό, και μάλιστα σε μια εποχή που όποιος τολμούσε να εκστομίσει τη λέξη «ψυχεδέλεια» έκανε τους γύρω του να ξεκαρδίζονται στα γέλια. 

Read more ...

Bill Haley (William John Clifton Haley, 6 Ιουλίου 1925 - 9 Φεβρουαρίου 1981)

Ο Bill Haley υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους του Rock 'n' Roll - αν και κάπως ξεχασμένος σήμερα - με πολλές επιτυχίες στη δεκαετία του '50. 

Read more ...

Ένα εξώφυλλο, χίλιες λέξεις: "Black Market Clash" (The Clash)...

Γράφει ο Θανάσης Ζελιαναίος

Όταν στις αρχές του 1977 ο Bob Marley έφτασε στην Αγγλία για μόνιμη εγκατάσταση, περισσότερο για να γλιτώσει το κεφάλι του παρά για οτιδήποτε άλλο, βρήκε την φλεγόμενη πανκ σκηνή της Αγγλίας στη μεγάλη της ακμή. Ταυτόχρονα, η κουλτούρα της πατρίδας του, με αιχμή του δόρατος την ρέγκε, είχε ήδη παρεισφρήσει στο μεγάλο νησί από πολύ πιο παλιά με τους πρώτους μετανάστες, αλλά και κάτω από τη δισκογραφική στέγη της Island, η οποία ήδη είχε γίνει ένα σημαντικό label στο χώρο της ποπ.

Read more ...

Barry Gibb: «Υπάρχει η διασημότητα, αλλά υπάρχει και η υπερβολική διασημότητα που μπορεί να σε καταστρέψει...»

Μεταφράζει* ο Μιχάλης Πούγουνας

Το τελευταίο εν ζωή μέλος της μπάντας των Bee Gees μιλά για το πώς τα χάλασε με τα αδέρφια του λίγο πριν πεθάνουν, πώς η γυναίκα του τον έσωσε από τα ναρκωτικά - και γιατί ζήτησε από τον Michael Jackson να σηκωθεί να φύγει από το σπίτι του. Ο Barry Gibb χαζεύει την οθόνη του laptop μου φορώντας το μαύρο καπέλο του. Βρίσκεται στο Μαϊάμι όπου ζει από το 1974, όταν η καριέρα των Bee Gees βρισκόταν σε αδιέξοδο και ο Eric Clapton είχε προτείνει ότι μια αλλαγή σκηνικού μπορεί να τους έκανε καλό. Εγκαταστάθηκαν όλοι μαζί εκεί, μετακομίζοντας στο σπίτι που ο Clapton απαθανάτισε στο εξώφυλλο του άλμπουμ 461 Ocean Boulevard. Ο Gibb δεν έφυγε ποτέ από εκεί, παρόλο που έχει άλλο ένα σπίτι στην Αγγλία. Όπως λέει, του αρέσει το Μαϊάμι επειδή του θυμίζει την Αυστραλία, όπου είχε μεταναστεύσει με τους γονείς του όταν ήταν 11 ετών.

Read more ...

In memoriam: Gary Moore (Robert William Gary Moore, 4 Απριλίου 1952 – 6 Φεβρουαρίου 2011)

Aναγκαστική εκτέλεση...

Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

«Και τι είμαστε δηλαδή; Σαν τι παραπάνω μοιάζουμε αν όχι σαν θλιβερές αντιστροφές της πραγματικότητας; Τι είμαστε, ρωτάς; Ένα μάτσο αναλώσιμοι  που πρέπει να παράγουμε πλούτο που θα τον καρπωθούν άλλοι, λίγοι, και που πρέπει χωρίς αναστολές να καταναλώνουμε άχρηστα αντικείμενα υποκατάστατα της ευτυχίας μας και των γύρω μας σαν προϋπόθεση ώστε να μας χαρίσουν αυτοί οι λίγοι, το μοναδικό μας δικαίωμα: να ζήσουμε και να χαιρόμαστε με τα απολύτως απαραίτητα όταν μας το επιτρέψουν οι συνθήκες και η κατάσταση της οικονομίας καθώς και οι διεθνείς συγκυρίες. Στο δώσαν από πολύ νωρίς να το καταλάβεις καλά αυτό, σαν ένα κατοικίδιο ζωάκι που κουνάει την ουρά του όταν το αποφασίσει το αφεντικό του και όταν θέλει να ξεσπάσει πάνω του τη βάζει στα σκέλια και πνίγει το κλάμα του όταν το χέρι που το χάιδευε αρχίσει ξάφνου να το χτυπάει».  

Read more ...

Η Φλόγα που Τρεμοσβήνει. Σκηνοθεσία: Louis Malle, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Pierre Drieu la Rochelle

 Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

«Γιατί σε κάθε περίπτωση, όποιος και να 'σαι επιθυμείς τα ίδια πράγματα όπως όλος ο κόσμος, σαν όλο τον κόσμο και θα πρέπει να ασχοληθείς να τα πάρεις και να τα πάρεις μέσα απ’ τον κόσμο. Έπειτα μπορείς να τα περιφρονήσεις όλα, πράγματα και ανθρώπους. Αλλά όχι προηγουμένως, όχι προηγουμένως, προηγουμένως είσαι ένας σακάτης που φτύνεις όσους περπατούν κανονικά… Ταπείνωσα, ατίμασα το υπέροχο αίσθημα της περιφρόνησης που μ’ επισκέφτηκε. Η ζωή μου τσακίστηκε στα πόδια».

Read more ...

Όταν οι Beatles έδωσαν τη τελευταία τους συναυλία σε μία ταράτσα

Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

Ήταν 30 Ιανουαρίου του 1969 όταν οι Beatles ανέβηκαν στη ταράτσα του Apple Studio (στον αριθμό 3 της οδού Savile Row στο Mayfair του κεντρικού Λονδίνου), και έδωσαν μία δωρεάν συναυλία, η οποία έμελλε να είναι η τελευταία τους εμφάνιση μπροστά σε κοινό.

Read more ...

Η μικρή-μεγάλη ιστορία των εξεγέρσεων των σκλάβων στον αρχαίο κόσμο...

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

“Ο ορισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει τις ρίζες του στην ιδέα της εξέγερσης. Ξεκινώντας από εκεί, ο άνθρωπος εξερεύνησε όσα συμβάλλουν στη διεύρυνση των δικαιωμάτων του. Η ιδέα τού να λες όχι, αντιστοιχεί στην άρνηση του συμβιβασμού, της αδικίας, του ψεύδους. Είναι επίσης η αποδοχή της ανάγκης να εναντιώνεσαι σε κάθε κατάσταση που απειλεί την ακεραιότητα του ανθρώπινου όντος, την αξιοπρέπειά του και τις επιλογές του”.

Read more ...

Paul Kantner (Jefferson Airplane/Jefferson Starship/Hot Tuna, 17 Μαρτίου 1941 – 28 Ιανουαρίου 2016)

Brendan Perry: Το ρεμπέτικο στα αγγλικά...

Αποκλειστική συνέντευξη του "άλλου μισού" των Dead Can Dance στον Μιχάλη Πούγουνα

Όταν πριν λίγο καιρό ο Brendan Perry κυκλοφόρησε διαδικτυακά ένα άλμπουμ με τίτλο Songs of Disenchantment: Music from the Greek Underground (Τραγούδια Απογοήτευσης - Μουσική από το Ελληνικό Underground) υπήρξε μια όμορφη αναμπουμπούλα στους κύκλους των Ελλήνων μουσικόφιλων. Ως θαυμαστής της δουλειάς των Dead Can Dance γενικότερα, μου κίνησε την περιέργεια και για να είμαι ειλικρινής κάπου ένιωσα κολακευμένος επειδή ένας ξένος μουσικός ενδιαφέρθηκε και δέχτηκε την πρόκληση να διασκευάσει και να τραγουδήσει στην γλώσσα του ρεμπέτικα τραγούδια μέσα από το δικό του ιδιαίτερο φίλτρο. Ένα είδος που σίγουρα δεν έχει να κάνει με την κουλτούρα του, που για πολλά χρόνια αντιμετωπίστηκε από την ντόπια αντίληψη ως παρακατιανό και που, όπως και να το κάνουμε, βρίσκεται έναν αιώνα πίσω μας. Όπως μου ανέφερε στην συνέντευξη που κάναμε για την ραδιοφωνική εκπομπή μου, σκοπός του είναι να συστήσει το ρεμπέτικο στο αγγλόφωνο κοινό...

Read more ...

Μικρές ιστορίες για μεγάλες σκιές (μουσική από ένα επισκευασμένο πικάπ, μέρος 3ο): Magazine: "Secondhand Daylight"

Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

Σήμερα έβαλα να ακούσω το άλμπουμ Secondhand Daylight των Magazine. Το εξώφυλλο είναι λίγο ταλαιπωρημένο γιατί ετούτος εδώ ήταν για πολλά χρόνια ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους. Ουσιαστικά, αυτό το συγκρότημα πήρε το punk (μαζί με μερικούς άλλους, φυσικά), το έκανε post-punk, και το πήγε προς μια ιδιαίτερη κατεύθυνση, δικαιολογώντας την περφεξιονιστική χρήση κάποιων οργάνων όπως τα πλήκτρα, και κάποιων διαφοροποιήσεων στην δομή των τραγουδιών (παραπάνω μουσικά μέρη από ένα απλό κουπλέ-ρεφρέν).

Read more ...

Γραφτείτε στο Νewsletter του Merlin

FEATURED VIDEOS

  • 1