Breaking News: Charles Bradley R.I.P.

Μια από τις μεγαλύτερες φωνές της soul/r'n'b σίγησε. Έχοντας δώσει σκληρή μάχη με τον καρκίνο, ο Charles Bradley έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 68 χρονών. Ο Bradley γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1948 στο Γκέινσβιλ της Φλόριντα. Η μητέρα του τον εγκατέλειψε όταν ο Charles ήταν οκτώ μηνών και έτσι μεγάλωσε με τη γιαγιά του μέχρι τα οκτώ του χρόνια, όταν η μητέρα του επέστρεψε και τον πήρε για να ζήσουν στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Το 1962 παρακολούθησε τον James Brown στο θρυλικό Apollo Theater και στα δεκατέσσερα εγκατέλειψε το σπίτι του ζώντας μόνος του κάτω από άθλιες συνθήκες. Εργάστηκε για δέκα χρόνια σαν μάγειρας και στη συνέχεια έζησε σε διάφορα μέρη έως το 1977, οπότε εγκαταστάθηκε στην Καλιφόρνια. Για είκοσι χρόνια έκανε διάφορες δουλειές, ενώ παράλληλα τραγουδούσε σε μικρά κλαμπ. Το 1996 επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και άρχισε να εμφανίζεται μιμούμενος τον James Brown σε τοπικά μαγαζιά με το ψευδώνυμο Black Velvet. Κάπως έτσι τον ανακάλυψε ο συνιδρυτής της Daptone Records Gabriel Roth. To πρώτο του άλμπουμ με τίτλο No Time For Dreaming κυκλοφόρησε το 2011, για να ακολουθήσουν το Victim Of Love (2013) και το Changes (2016), όλα στην ετικέτα της Daptone. Το φθινόπωρο του 2016 ο Bradley αποκάλυψε ότι υπέφερε από καρκίνο του στομάχου, ωστόσο στο μεσοδιάστημα των θεραπειών εξακολούθησε να περιοδεύει με το συγκρότημά του.

Read more ...

Χαιρετίσματα από ένα παλιοτόμαρο (του Γιάννη Ζελιαναίου)...

Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

Εικονογράφηση: Έλενα Παλαιολόγου

Η ώρα είναι μετά τα μεσάνυχτα γιατί έτσι πρέπει να είναι. Ένα πράσινο μπουκάλι στέκει δίπλα στο τραπεζάκι γιατί κάπου πρέπει να στέκει κι αυτό. Το φεγγάρι σχεδόν ροχαλίζει από μακριά κι από έναν άλλο πλανήτη καθώς αυτό είναι, ήταν και θα είναι έτσι για πολλά εκατομμύρια χρόνια. Ανοίγω το ράδιο κι ένας σταθμός κάπου από την άλλη πλευρά αναγγέλλει σαν ηχώ από b movie ταινία πως η ανθρωπότητα θα ξεκινήσει διαφορετικά αυτή τη φορά. Ο διαστημάνθρωπος που βρίσκεται πίσω απ’ το μικρόφωνο και πνιγμένος γύρω του από ένα μάτσο δυσεύρετα σαρανταπεντάρια ονομάζεται Lux Interior. Η εκπομπή… The Purple Knif Show όπου το knif φοριέται στο ανάποδό του και γίνεται fink κι όπου fink σημαίνει παλιοτόμαρο. Πίνω μια γουλιά και σκέφτομαι ότι ένα βρωμόπλασμα από το outer space φωτολιμάζει τη νύχτα μου. Ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης ιδρώνει τη λεπίδα μέσα απ’ τις κιθάρες των One Way Streets.

Read more ...

TO ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ 11ης ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ (23-24/9) ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ (ΠΕΙΡΑΙΩς 256)

Σάββατο 23/9 

Συζητήσεις (θα υπάρχει μετάφραση στη νοηματική)  

6:00 μ.μ. Θεματικό εργαστήρι στο χώρο των κινημάτων πόλης & της τοπικής αυτοδιοίκησης:«Kαλοδεχούμενοι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, ανεπιθύμητοι οι φασίστες. Ποια αντιρατσιστική πολιτική για τις τοπικές κοινωνίες;» Συμμετέχουν ακτιβιστές και αυτοδιοικητικά στελέχη από αυτοδιοικητικές παρατάξεις, κινήματα πόλης και τοπικές συλλογικότητες.

7.30 μ.μ. Χώρος Εκδηλώσεων:»Σε μια εποχή όξυνσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και επεμβάσεων: Διεθνής αντίσταση στις προκλήσεις της ακροδεξιάς»   Κάρι Πίτερσεν Σμιθ (Κίνημα «Black Lives Matter»), ΗΠΑ Μιγκέλ Ουρμπάν (Ευρωβουλευτής Podemos), Ισπανικό κράτος Liz Walsh (Socialist Alternative), Αυστραλία Νίκος Χουντής, ευρωβουλευτής Συντονίζει η Μαρία Μπόλαρη από την Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»   Συναυλίες  

ΣΚΗΝΗ 1 Από τις 8.30 μ.μ.:   Encardia Martha Moreleon & Los del Sur Froots Salad / Tribal West ———————————- BRAK RATIONALISTAS THIRDEYEBIZZARE  

ΣΚΗΝΗ 2 Από τις 9.00 μ.μ.:   StandUpComedy (Συμμετέχουν οι Β. Θεωδορόπουλος, Μ. Μαθιουδάκης, Α. Τίτκοβ, Α. Ρήγας, Α. Σπηλιόπουλος, Θ. Ζάμπρας, Η. Φουντούλης, ApollonRoach) Δημήτρης Μυστακίδης (Τα ρεμπέτικα της κιθάρας) Αλέξανδρος Κτιστάκης Ρεμπέτικο γλέντι με τους Ι. Καραπατάκη, Α. Παπαπαναγιώτου, Κ. Μιχαλάκη

Χώρος Προβολών 9.30: «Καλωσόρισμα», μια ταινία της Πάολα Ρεβενιώτη και της ομάδας της, διάρκειας 60′ Ένα οδοιπορικό στο νησί της Λέσβου στους επίσημους και ανεπίσημους χώρους υποδοχής και διαμονής προσφύγων.  

     

Κυριακή 24/9

Συζητήσεις   6:00 μ.μ. Θεματικό εργαστήρι: «Αντιρατσισμός και αντιφασισμός στους χώρους δουλειάς» Συμμετέχουν ντόπιοι και μετανάστες εργαζόμενοι και συνδικαλιστές  

7.30 Χώρος Εκδηλώσεων: «Ελληνική αντιπροσφυγική πολιτική και ΕΕ – Φρούριο» Στράτος Γεωργούλας, πανεπιστημιακός (Παν. Αιγαίου) Ηρώ Διώτη, ιδιωτική υπάλληλος Θανάσης Κούρκουλας, Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» Γιώργος Τσιάκαλος, πανεπιστημιακός (ΑΠΘ) Δημήτρης Χριστόπουλος, πρόεδρος Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Δημήτρης Σαραφιανός, δικηγόρος Συντονίζει η Μάνια Μπαρσέφσκι, επιτροπή δικαιωμάτων ΛΑΕ Παρεμβαίνει η μπριγάδα αλληλεγγύης “Kalimera” από το Ισπανικό κράτος   Συναυλίες  

ΣΚΗΝΗ 1   Από τις 9.00 μ.μ.:   Thee Holy Strangers Σtella Dirty Fuse Three Way Plane The Snails  

ΣΚΗΝΗ 2   Από τις 9.00 μ.μ.:   Χορευτικό Συγκρότημα Πολιτιστικού Κέντρου Κουρδιστάν Χαϊνηδες Παραδοσιακό γλέντι με τους ΜΑΝΤΑΡΕΣ  

Χώρος Προβολών 9.30: “Κλειστοί δρόμοι”, διάρκεια 98 λεπτά. Σκηνοθεσία Σταύρου Ιωάννου. Με τους: Χουσείν Αμπντουλάχ, Αχμέτ Γκουλί, Φαλάχ Χασάν, Ζιρέκ Μιζουρί. Γυρισμένη με ψηφιακή κάμερα και ερασιτέχνες ηθοποιούς, ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ γύρω από τη ζωή των Κούρδων προσφύγων στην Ευρώπη.  

Θέατρικό Εργαστήρι 6.00 – 9.00 μ.μ.: Θεατρικό εργαστήρι από την ομάδα ατόμων με αναπηρία «ΘΕ.ΑΜ.Α.». Υποκριτικός αυτοσχεδιασμός στην αρχαία τραγωδία με τίτλο «Empathy» από τον Βασίλη Οικονόμου, ιδρυτή της ομάδας «ΘΕ.ΑΜ.Α.», σε χώρο προσβάσιμο για ηλεκτροκίνητα και χειροκίνητα αμαξίδια.  

Και τις 2 μέρες στο χώρο της Γιορτής θα συνυπάρχουν:  

Έκθεση Πολιτικής Γελοιογραφίας με τη συμμετοχή γνωστών ελλήνων σκιτσογράφων. Ανάμεσά τους οι Σπύρος Δερβενιώτης, Δημήτρης Γεωργοπάλης, Solup, Πάνος Μαραγκός, Βαγγέλης Χερουβείμ, Μιχάλης Κουντούρης, Πέτρος Ζερβός και Μαρία Τζαμπούρα.  

Έκθεση Φωτογραφίας με τη συμμετοχή γνωστών ελλήνων φωτογράφων. Ανάμεσά τους οι Άγγελος Μπαράϊ,  Γιάννης Μπεχράκης, Μάριος Λώλος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Σιδερίδης, Χρίστος Φέργκιουσον, Μαρία Χουρδάκη,  

Παιδότοπος Ο παιδότοπος θα λειτουργεί από τις 6 μ.μ. έως τις 11 μ.μ. το Σάββατο και την Κυριακή από παιδαγωγούς και εμψυχωτές.  

Στον κήπο της Σχολής Καλών Τεχνών θα στηθούν:   Χώρος Κινημάτων πόλης και αυτοδιοίκησης, με τη συμμετοχή κινημάτων πόλης, αυτοδιοικητικών παρατάξεων και τοπικών συλλογικοτήτων.

Χώρος εργαζομένων, με τη συμμετοχή ομάδων εργαζομένων, σωματείων και συνδικαλιστικών παρατάξεων. Χώρος προσφύγων και αλληλεγγύης, όπου θα προβάλλονται βίντεο και φωτογραφίες από πρόσφυγες που μένουν σε προσφυγικές δομές της Αττικής, καθώς και υλικό διασωστικών ομάδων της Μεσογείου.

Με την συμμετοχή περιπτέρων κινήσεων αλληλεγγύης από τις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά, όπου θα συλλέγονται είδη πρώτης ανάγκης για πρόσφυγες και άπορους.

Δεκάδες περίπτερα μεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων, αντιρατσιστικών και αντιφασιστικών κινήσεων, LGBTQI οργανώσεων, σωματείων, εντύπων και διαδικτυακών ΜΜΕ, λαϊκών συνελεύσεων, πρωτοβουλιών αντίστασης, τοπικών συλλογικοτήτων και οργανώσεων νεολαίας.  

Θα λειτουργήσουν διεθνής κουζίνα, βιβλιοπωλεία, ταβέρνα, και μπαρ.  

 

Πρόσβαση/Πληροφορίες:  

Με τρένο και 10 λεπτά περπάτημα: Από Σταθμό Καλλιθέας Λεωφορεία: 049 & 914 με αφετηρία την πλατεία Κοτζιά, στάση ΑΣΚΤ. Νυχτερινό Λεωφορείο 500 (Πειραιάς – Κηφισιά), στάση ΗΣΑΠ Καλλιθέας  

Είσοδος ενίσχυσης 5 Ευρώ για κάθε ημέρα. Μειωμένη διήμερη είσοδος ενίσχυσης 7 Ευρώ για όποιον-α την προμηθευτεί πριν το φεστιβάλ. Είσοδος ελεύθερη για τους ανέργους, ντόπιους ή πρόσφυγες/μετανάστες.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.kar.org.gr/2017/09/07/11giorth-programma-11is-antiratsistikis-giortis/

ΤΑΚΗΣ ΜΑΚΡΗΣ: Ζωντανή Ιστορία του Ελληνικού Rock...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΑΝΤΙΘΕΣΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΣ 

Πιτσιρικάς, την εποχή που είχα αρχίσει να κυκλοφορώ μόνος μου στους Αμπελόκηπους, ίσως η πιο εντυπωσιακή (από τις πολλές που κυκλοφορούσαν τότε στην περιοχή) φιγούρα που συναντούσα στο δρόμο ήταν εκείνη του Τάκη Μακρή. Δεν τον γνώριζα τότε προσωπικά, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι με τρόμαζε σε σημείο να σκέφτομαι να αλλάξω πεζοδρόμιο. Βαρύς κι ασήκωτος, τεράστιος, μαλλιά και μούσια, φάτσα αγριωπή, ένας τύπος που δεν έμοιαζε να σηκώνει πολλά-πολλά. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 βρέθηκα σε μια από εκείνες τις ιστορικές συναυλίες που οργανώνονταν τα κυριακάτικα πρωινά σε διάφορους κινηματογράφους της Αθήνας και των περιχώρων, όπου δεν χάναμε ευκαιρία να τρεξουμε για να ρουφήξουμε λίγη από τη μαγεία που πρόσφεραν απλόχερα διάφορες rock μπάντες με τα ελάχιστα και, συχνά άθλια,ηχητικά μέσα που υπήρχαν διαθέσιμα εκείνη την εποχή. Η συγκεκριμένη ήταν κάπου κάτω από την Πατησίων, ίσως Αχαρνών - η μνήμη μου με απατά. Δεν θυμάμαι ποια συγκροτήματα έπαιζαν τη συγκεκριμένη μέρα. Αυτό όμως που θα μου μείνει αξέχαστο ήταν ένα τρίο που έπαιξε διασκευές γνωστών hard rock συγκροτημάτων σε στυλ Cream και Taste. Αναγνώρισα τον Τάκη καθισμένο πίσω από τα τύμπανα (ως τότε αγνοούσα ότι έπαιζε μουσική) και η μπάντα άρχισε να παίζει... Χμμμ... Να παίζει, ναι, μόνο που ο ήχος από τα ντραμς σκέπαζε τα πάντα. Ο Τάκης, σαν άλλος John Bonham, χτυπούσε λυσσαλέα, σαν να μην υπήρχε αύριο. Ο κιθαρίστας και ο μπασίστας δεν έδειχναν να δίνουν σημασία, κουνιόντουσαν σπασμωδικά σαν ξεχαρβαλωμένες μαριονέτες. Υπήρξαν κάποιες διαμαρτυρίες από το πολυπληθές κοινό, αλλά εις μάτην. Προφανώς δεν γινόταν διαφορετικά. Όταν το σετ ολοκληρώθηκε, ο Τάκης σηκώθηκε κρατώντας τις μπαγκέτες με τον ιδρώτα να στάζει ποτάμι από πάνω του και αποχώρησε σαν να είχε σηκωθεί μόλις από το τραπέζι...

Read more ...

Prophets of Rage: O Tom Morello έχει (όπως πάντα) άποψη...

Το ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ των Prophets of Rage μόλις κυκλοφόρησε και είναι ένα καταιγιστικός συνδυασμός από μεταλλικό hip hop που σπάει κόκαλα. Οι Prophets of Rage περιοδεύουν στις ΗΠΑ και ξεσηκώνουν κυριολεκτικά τα πλήθη που συνωστίζονται για να παρακολουθήσουν ένα χείμαρρο πολιτικής αφύπνισης εναντίον της κυβέρνησης Trump και υπέρ των απανταχού καταπιεσμένων. Ο Tom Morello δεν μασά ποτέ τα λόγια του, ονειρεύεται ένα κόσμο διαφορετικό και δεν χάνει ευκαιρία να καταγγέλλει τα κακώς κείμενα και την υποκρισία του πολιτικού κατεστημένου. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό Revolver προέβη σε μια δήλωση και μέσα σε δυο προτάσεις συνοψίζει μια από τις βασικές αρχές της μπάντας, αυτή τη φορά όσον αφορά στη μουσική που μπορεί να αποτελέσει ένα ολοζώντανο κομμάτι από το soundtrack μιας νέας εποχής για τον κόσμο: "Οι κακοί πρόεδροι εμπνέουν σπουδαία μουσική! Ωστόσο δε θα το περιόριζα στους Prophets of Rage. Η ελπίδα μου είναι ότι το καθεστώς Trump/Pence δημιουργεί ένα κίνημα που όχι μόνο θα συμβάλλει στην ανατροπή του, αλλά και ένα κίνημα που βοηθά τη δημιουργία μας πιο δίκαιης και αξιοπρεπούς χώρας".

Read more ...

Merlin's Killers - A 90's Seattle Grunge Scene mix (by George Houllis)

Ο φίλος μας ραδιοφωνικός παραγωγός στο Music Society Web Radio με την εκπομπή Unbalanced Pieces και cool rockin' kid Γιώργος Χούλης ετοίμασε το νέο mixcloud του Merlin's Music Box, ένα σύντομο to the point αφιέρωμα στη σκηνή του Seattle...

 

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

https://www.mixcloud.com/john-kastanaras/merlins-killers-a-90s-seattle-grunge-scene-mix-by-george-houllis/

 

PLAYLIST

01. Green River - Swallow My Pride
02. Mudhoney- Sweet Young Thing Ain't Sweet no More
03. Nirvana - Heart-Shaped Box
04. Malfunkshun - Jezebel Woman
05. Mother Love Bone - Stardog Champion
06. Pearl Jam – Animal
07. Soundgarden - Burden In My Hand
08. Alice in Chains - Sea Of Sorrow
09. Mad Season - I'm Above
10. Screaming Trees - No One Knows
11. Hole - Doll Parts
12. Hammerbox - Hed

AKOYΣΤΕ ΤΙΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΟΥΛΗ EΔΩ: Unbalanced Pieces

Harry Dean Stanton (14 Ιουλίου 1926 – 15 Σεπτεμβρίου 2017), a great secondhand daylight...

 

Read more ...

Songs the Lord Taught Us: Η αφοσίωση των Cramps στο πρωτόγονο ροκ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: Jamie Ludwig

METAΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΙΚΟ: ΠΑΝΟΣ ΤΟΜΑΡΑΣ

Μπορεί κάποιες κιθαρίστριες όπως η Beverly “Guitar” Watkins και η Sister Rosetta Tharpe να άνοιξαν το δρόμο με τη δουλειά τους, αλλά παρ’ όλα αυτά το ροκ εν ρολ της δεκαετίας του ’50 και των αρχών της δεκαετίας του ’60 είναι κυρίως συνυφασμένο με τους άντρες. Ο άγριος ήχος που κάποτε τρόμαζε εκατομμύρια γονείς και έκανε κάποιους ιερείς να τον ονομάσουν «μουσική του διαβόλου» χάθηκε από το προσκήνιο κατά τη διάρκεια της Βρετανικής εισβολής και της ψυχεδελικής περιόδου των παιδιών των λουλουδιών που ακολούθησε, αλλά αναστήθηκε σαν το τέρας του Φρανκενστάιν τη δεκαετία του 1970. Οι τρελοί επιστήμονες που ευθύνονται γι’ αυτό ήταν οι Cramps, το συγκρότημα που σχημάτισε μια κιθαρίστρια ονόματι Poison Ivy Rorschach μαζί με τον άντρα της, τον τραγουδιστή Lux Interior. 

Read more ...

Νίκος Νικολαΐδης: "Αυτός ο πούστης ο ήλιος δεν τελειώνει ποτέ..." (του ΓΙΑΝΝΗ ΖΕΛΙΑΝΑΙΟΥ)

Εκείνο που θα θυμάμαι πάντα απ’ τα χρόνια του Λυκείου ήταν οι κοπάνες της Τετάρτης σαν ήμασταν απογευματινοί. Πρώτα έπεφταν οι μπύρες στο τάκα τάκα μαμ, εκεί στην Καλλιθέα πίσω απ’ την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και μετά καρφί στον ηλεκτρικό για τον Περισσό. Έπαιζε η ομάδα βλέπεις κύπελλο και σένα δεν σ’ ένοιαζαν τα γαλλικά της αίθουσας αλλά εκείνα της σκεπαστής. Κοκκινόμαυρο καρό πουκάμισο, περφέκτο πέτσινο με την αγκράφα να κοπανιέται πέρα δώθε, γούρια και τα δυο, Τετάρτες-Κυριακές. Η πρώτη επαφή με τον Νίκο Νικολαΐδη θες πίστεψέ το, θες μην το πιστεύει,ς ήταν το ιστορικό πανό της original που έγραφε: «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα». Κοίταζα ολόγυρα το γήπεδο κι έψαχνα για κείνα τα κουρέλια μέχρι που ήρθε ένας τύπος κοντά στα 50 μια από κείνες τις Τετάρτες όταν η βροχή σε τσάκιζε και η ομάδα δεν έλεγε να το γράψει το ρημάδι με τίποτα. Σιδερένια μαλλιά, άσπρο μούσι με ίχνη πασατέμπο πάνω του, πρησμένα μάτια, βιβλιαράκι ιπποδρόμου στό ‘να χέρι, τρανζιστοράκι στ’ άλλο, κολλημένο πάντα στ’ αυτί. Προφέσορας της κερκίδας, προπονητής, πρόεδρος, μάνατζερ, παίκτης, αλογομούρης, βασιλιάς των γνώσεων.

Read more ...

The Days of Wine and Roses των Dream Syndicate: Η γέννηση ενός κλασσικού άλμπουμ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΖΕΛΙΑΝΑΙΟΣ

Aυτό το φθινόπωρο νομίζω ότι ανήκει δικαιωματικά στους Dream Syndicate καθώς σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το καινούργιο τους άλμπουμ, το πρώτο με καινούργιο υλικό μετά από κοντά 30 χρόνια όταν και μας αποχαιρέτησαν με το εκπληκτικό κύκνειο άσμα τους Ghost Stories, ενώ στις 4 Νοεμβρίου η μπάντα θα εμφανιστεί στην Αθήνα. Υπάρχει όμως ένας ακόμα λόγος. Αν γυρίσουμε το χρόνο πίσω ακριβώς 35 χρόνια, θα βρεθούμε σε μια ακόμα σημαδιακή στιγμή για το γκρουπ. Ο Σεπτέμβριος του 1982 τους βρίσκει στο στούντιο να ηχογραφούν το πρώτο τους άλμπουμ. Το The Days of Wine and Roses σηματοδοτεί την έναρξη μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες σκηνές της εποχής και ταυτόχρονα είναι ένα από τα κλασσικότερα albums του αμερικανικού underground των 80s. Η ιστορία του στις επόμενες γραμμές...

Read more ...

Tom Waits: Μια πολύπλευρη προσωπικότητα... Η καριέρα του στην υποκριτική

«Δεν είμαι κανένας κομπάρσος, μωρό μου, εγώ είμαι πρωταγωνιστής».

Προσαρμογη: ΕΙΡΗΝΗ ΠΟΛΙΤΟΥ

(original source: oscilloscope)

Ο Tom Waits φωτίζει τη σκηνή. Από τη στιγμή που ο τραγουδιστής εμφανίζεται σε μια ταινία, φέρνει μαζί του και την ατμοσφαιρική του αύρα – μπορεί να μην ξέρουμε ποιον ρόλο θα υποδυθεί, αλλά ξέρουμε τον ίδιο. Ό,τι θέμα κι αν έχει η ταινία, ο Waits θα προσθέσει το δικό του ξεχωριστό, εκκεντρικό και περίεργο στίγμα σε αυτή. Ο Waits έχει υποδυθεί διάφορους χαρακτήρες σε όλη τη μουσική του καριέρα. Οι μεθυσμένοι τροβαδούροι και οι βραχνοί μοναχικοί τύποι που γέμιζαν τα τραγούδια του ήταν δικές του δημιουργίες.

Read more ...

To νέο mixcloud του MERLIN'S MUSIC BOX: The Unholy Side of Gospel (A roadmap of contemporary one (wo)man's bands

 

https://www.mixcloud.com/john-kastanaras/the-unholy-side-of-gospel-a-roadmap-of-contemporary-one-womans-bands/

Το νέο mixcloud του Merlin's Music Box με τον βαρύγδουπο τίτλο "The Unholy Side of Gospel [A roadmap of contemporary one (wo)man's bands]" είναι μια συλλογή έντεκα κομματιών από ανθρώπους που ενδεχομένως έχουν σιχτιρίσει από τη συνεργασία τους με άλλα άτομα και, μολονότι δεν διακατέχονται απαραιτήτως από μισανθρωπιστικές τάσεις, προτιμούν να συνεργάζονται αποκλειστικά με τον εαυτό τους και με τα όργανά τους... Το εν λόγω mixcloud περιλαμβάνει 12 κομμάτια από 12 καλλιτέχνες αυτής της φάρας , οι οποίοι κατάγονται από διάφορα (όχι πολλά) μέρη του κόσμου (και, ασφαλώς, από τα δικά μας). 

PLAYLIST

01. Dr. Albert Flipout's One Can Band - The Madhouse Is In Fire (Athens, Greece)
02. Brother Dege -The Battle of New Orleans (Lafayette, New Orleans, USA)
03. Lonesome Joseph - One Man Blues Band (Los Angeles, USA)
04. Fabrizio Canale - Smokestack Lightnin (Torino, Italy)
05. John Schooley and HIs One Man Band - Drive You Faster (Vancouver, Canada/Columbus, Ohio, USA)
06. Lone Wolf - Flat Spell Blues (Miami, Florida, USA)
07. Bob Log III - Bang Your Thing At The Ball (Chicago, USA)
08. Adam Gussow - Crossroad Blues (New York, USA)
09. Reverend Beat - Man - Dont Stop To Dance (Switzerland)
10. 10. Dani Dorchin - Build A Home (Nazareth, Israel)
11. Ronan One Man Band - Goin' Down South (Lomener, France)
12. Eliana One Woman Blues Band -Angry Blues (Athens, Greece)

Read more ...

Ο Γιώργος Μακρής και ο "Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων”

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

«Κάθε φορά που ένα νέο ον εκβάλλεται από τον Παράδεισο, του δίνουν κι ένα τετράδιο με το πρόβλημά του, για να το λύσει στη ζωή του. Ε, λοιπόν, εγώ το δικό μου τετράδιο το πέταξα από την αρχή!»
(Γιώργος Μακρής )

Το αφιέρωμα στον (άγνωστο στο ευρύ κοινό) υπαρξιστή ποιητή Γιώργο Μακρή και τον “Συνδεσμο Αισθητικων Σαμποτερ Αρχαιοτητων” (που ο ίδιος ο ποιητής «δημιούργησε» ), γεννήθηκε στη σκέψη από τις κατά καιρούς άναρθρες κραυγές των σύγχρονων Ελλαδέμπορων (τηλεοπτικών και μη), όταν διάφορες αριστερές πολιτικές παρατάξεις (νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κλπ) και εργαζόμενοι (π.χ. συμβασιούχοι του υπουργείου πολιτισμού) στο πρόσφατο παρελθόν, επέλεγαν να διαμαρτυρηθούν κρεμώντας πανό στον «ιερό βράχο» της ακρόπολης της Αθήνας.
Όπως αναφέρει ο συγγραφέας και φίλος του Λεωνίδας Χρηστάκης στο βιβλίο του «η ιστορία της αλητείας» (εκδόσεις Στύγα), ο Γιώργος Μακρής «…γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 από καταπιεστικούς γονείς, μοναχογιός. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός με εξουσιαστικές ροπές, δίκαζε ακόμη και στο σπίτι του. Μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που συνέβη όταν ήταν έξι χρονών, ο Γιώργος Μακρής παραμένει χωλός σε όλη του τη ζωή και βαδίζει με δυσκολία… γράφτηκε στην Νομική Αθηνών αλλά δεν φοίτησε ποτέ… μαθαίνει Γαλλικά και Αγγλικά και διαβάζει μετά μανίας όλους τους συγγραφείς της εποχής εκείνης (Σαρτρ κ.λπ.) στην γλώσσα τους. Ζει σχεδόν μόνος από το 1948. Δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και περιφέρει το σαρκίο του από καφενείο σε καφενείο και από στέκι σε στέκι, ξοδεύοντας άσκοπα τα χρήματα της μητέρας του και μένοντας απένταρος για εβδομάδες… Ήταν λιγομίλητος και με πολύ χιούμορ. Πάντα με ένα βιβλίο ή ξένο περιοδικό στο χέρι, αραγμένος στις καρέκλες των ζαχαροπλαστείων ή των καφενείων της πλατείας Κολωνακίου διάβαζε… υπήρξαν περιπτώσεις που την έστηνε σε μια καρέκλα καφενείου και δεν σηκωνόταν ούτε μετά από εικοσιτέσσερις ώρες. Το ίδιο γινόταν στο δωμάτιο που έμενε… Έγραφε κείμενα δικά του, μετέφραζε και αλληλογραφούσε με φίλους και γνωστούς. Τα γραπτά του ακουμπούσαν τις υπαρξιακές φιλοσοφίες της μεταπολεμικής εποχής. Τα ποιήματα του, γιατί κυρίως ποιήματα έγραφε, αντανακλούσαν τις περισσότερες φορές τις ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις. Οι μεταφράσεις πλησίαζαν περισσότερο τις φιλοσοφικές του διαθέσεις. Οι ολοκληρωμένες ήσαν τρεις. Του Άλντους Χάξλεϋ, του Οκτάβιο Παζ και του Ζαν Μιρό….»

Απλό Απογευματινό Διάλειμμα 2
ένας καθολικός παπάς
του τάγματος του άγιου Φραγκίσκου
κόβει παπαρούνες…
σήμερα αναπνέει περίφημα
θα ‘ θελε να λερώσει το ράσο του
να χαϊδέψει ένα πρόβατο
να ερωτευθεί
κόβει παπαρούνες αγνοώντας τον πειρασμό
νομίζει πως τον παρακολουθούν και όλο γυρίζει το κεφάλι
Personne!
«Η θέα είναι ευχάριστη, περίφημη μπορώ να πω
και ως οικόπεδο, περίφημο μπορώ να πω»,
έλεγε ο μεσίτης.
Η μαμά μας Δε μας κατάλαβε ποτέ
Είναι μια ξένη
Κι όταν κλαίγαμε μικροί στα ταξίδια μας
Μας έλεγαν «κοίτα τη θάλασσα, κοίτα τα δέντρα
Και κοίτα το παιδάκι που γελάει.
«Ακατανόητο ετούτο το παιδί» έλεγαν μεταξύ τους.
Ακατανόητοι, ακατανόητοι, ακατανόητοι,
Από πείσμα μείναμε μόνοι.
Πάψετε πιά να θολώνετε τα μάτια σας
Μην κάνετε ρυτίδες σας κάνουν άσκημο
Κανένας Δε μας τα Πε αυτά ούτε τα σκέφτηκε
Ποιος θέλατε να μας τα πει.
(Γ.Μακρής 1967)


Ο «Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων»
Το 1944 ο Μακρής συντάσσει τη περίφημη προκήρυξη του «Σ.Α.Σ.Α. να ανατινάξουμε την ακρόπολη!». Στόχος του «ΣΑΣΑ», σύμφωνα με την προκήρυξη, ήταν η ανατίναξη αρχαίων μνημείων και η προπαγάνδα εναντίον τους. Ως πρώτη καταστροφή ορίστηκε η ανατίναξη του Παρθενώνα, ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην προκήρυξη: «μας έχει κυριολεκτικά πνίξει».
Η επιχειρηματολογία του Μακρή αποδεικνύεται διορατική: η τουριστική βιομηχανία που συνεπάγεται «υποτέλεια» και αισθητική ευτέλεια, ο διάχυτος υλισμός, η ακυρωμένη πολιτική χειραφέτηση, η επιδείνωση του αστικού περιβάλλοντος (ζητήματα επίκαιρα που σήμερα διαιωνίζονται μετά από κάθε “μετά”, εμφύλιος, δικτατορία και, τώρα, οικονομική κρίση)». Στο πλαίσιο αυτών των καταστάσεων και μέσα στην πολεμική ατμόσφαιρα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάσσεται και η πρωτοπόρα, ανατρεπτική θέση της ομάδας στην οποία συμμετείχε και η οποία καταγράφεται στη λεγόμενη Προκήρυξη. Σύμφωνα με την ποιήτρια και φίλη του Μακρή Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, η προκήρυξη αυτή δεν έχει χαρακτήρα μανιφέστου, αλλά θα μπορούσε να συσχετιστεί με ανάλογα κείμενα των καλλιτεχνικών πρωτοποριών της Ευρώπης του μεσοπολέμου και ειδικότερα με το πρώτο φουτουριστικό μανιφέστο του 1909. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να τη θεωρήσει ως εκδήλωση με στόχο το πάντρεμα τέχνης-δράσης, μέσα από μια πρωτόγνωρη ανατρεπτικότητα προτάσσοντας την καταστροφή των αρχαίων μνημείων της Ακρόπολης των Αθηνών. Και όχι τυχαία. Η Ακρόπολη ήδη από τότε, και πολύ περισσότερο με την πάροδο του χρόνου, αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της εκμετάλλευσης είτε στο επίπεδο των κατά καιρούς προγονολατρών, είτε ως έμβλημα των αντίπαλων εμφυλιακών παρατάξεων της εποχής που κατέβαιναν με το σύνθημα «μέσα από τους καπνούς και τα χαλάσματα θα χτίσουμε νέους Παρθενώνες», είτε εκ μέρους της χυδαίας τουριστικής πλημμύρας, εκείνων που θαύμαζαν την ακρόπολη με μάτι απλώς τουριστικό, κενό από κάθε αυθεντικό αίσθημα. Τότε μάλιστα (1944), με τον ναζιστικό αγκυλωτό σταυρό να κυματίζει επάνω της, υπογραμμιζόταν επώδυνα όχι μόνο η κατάρρευση ολόκληρου του συστήματος αξιών του δυτικού πολιτισμού, αλλά και η πλαστότητά τους.
Η προκήρυξη αυτή θεωρείται, και όχι άδικα, το πρώτο ανατρεπτικό νεανικό καλλιτεχνικό μανιφέστο στην Ελλάδα. Ένα κείμενο αντάξιο των κειμένων των Ντανταϊστών των αρχών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, των μετέπειτα καταστασιακών, αλλά και της punk υποκουλτούρας του τέλους της δεκαετίας του ’70:
Σ.Α.Σ.Α. να ανατινάξουμε την ακρόπολη !


ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ Υπ. Αριθ. 1
Έχοντας κοινή αισθητική και κοσμοθεωρητική άποψη, πως η καταστροφή κι η θνητότητα της μορφής των όντων περιλαμβάνονται στο περίγραμμα της ολοκλήρωσης της ζωής.
Έχοντας βάλει σκοπό μας την καταστροφή του Παρθενώνος, μ’ απώτερο σκοπό την παράδοσή του στην ουσιαστική αιωνιότητα, που δεν είναι παρά η χωρίς επίγνωση ροή κι η πλούσια σε πιθανότητες αυτόματη μετασκευή της ύλης, που κακώς ονομάζουμε ‘χαμό’.
Αντιπαθώντας τη χρονική και ιστορική κατοχύρωση της Ακρόπολης, σαν κάτι ανήκουστο και ξένο προς τη ζωή.
Νιώθοντας απαραίτητη την ανάγκη της αιωνιότητας στην τέχνη, μόνο κατά τη διάρκεια της ώρας της δημιουργίας.
Καταλαβαίνοντας τον Φειδία, που έδωσε μεν στο έργο χρονοϊστορική υπόσταση, χωρίς όμως να είναι τίποτα παραπάνω στα πλαίσια της υποστασιακής αιωνιότητας, για την οποία δεν υπάρχει χρονική διάρκεια και που γι’ αυτήν ένα δευτερόλεπτο δεν έχει διαφορά από τρία δισεκατομμύρια αιώνες, χάρη στις βουλητικές της ιδιότητες και στη δυναμική της χροιά, που μόνο στ’ άτομα νοούνται και κανέναν δε νοιάζει ο αριθμός των ατόμων αυτών.
Μισώντας τον Εθνικό Τουρισμό και τις εφιαλτικές- φολκλόρ αρθρογραφίες γι’ αυτόν.
Νομίζοντας πως κάνουμε μια ανώτερη καλλιτεχνικά πράξη, όντας σίγουροι πως όλη η γελοία και ψεύτικη επιβίωση όχι μόνο δε συγκρίνονται, έστω και μειονεκτώντας, μ’ ένα λεπτό ενεργητικής δράσης κι απόλαυσης, αλλά και καλλιτεχνικά είναι βλαβερή, προετοιμάζοντας ερασιτέχνες περιηγητές και ευνούχους.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ
Να θέσουμε ως σκοπό μας την ανατίναξη αρχαίων μνημείων και την προπαγάνδα κατά αυτών.
Πρώτη καταστροφή ορίζεται η ανατίναξη του Παρθενώνα, που μας έχει κυριολεκτικά πνίξει.
Η προκήρυξη αυτή δεν αποσκοπεί παρά να δώσει ένα μέτρο απ’ το σκοπό μας. Είναι ένα βλήμα που ξεκινάει με λίγες πιθανότητες για στόχο τους πολλούς, μα δεν που επιζητάει παρά ελάχιστους.
Γιώργος Βασιλείου Μακρής


Γενικός Διοργανωτής της ΣΑΣΑ (Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων).Νοέμβριος 1944
Για τον Μακρή η τέχνη και η σκέψη ήταν ριψοκίνδυνη υπόθεση και, κυρίως, διαφορετικότητα, απόσταση από το μέσο όρο. Αυτό ήταν το «μεγάλο λάθος» του, έλεγαν κάποιοι: Η διαφορά που είχε με την εποχή του. Ο Γιώργος Μακρής δεν ήταν παιδί της εποχής του, δεν ήταν η εποχή του, απλώς δαπανήθηκε μέσα της.
Δαπανήθηκα στις λόχμες/ μες στην επιθυμία να μυρίσω δυνατά/
έτσι που να ξεκαθαριστεί το αμάρτημα./ …
Πότε θα μαζέψω τον εαυτό μου κομματάκι-κομματάκι;
(1944)

Τριλογία (μέρος δεύτερο)
Χαϊδεύοντας με δάχτυλα χλωμά τα νέα αρνιά
Κατάκτησε το μπαρ και τα ψηλά σκαμνιά,
Από να του χαμόγελο απέδρασε το βράδυ
Πήρε στην τύχη κάνα- δυο και τα’ άλλο του κοπάδι
Τα’ άφησε στο εικόνισμα μονάχο αλλοίμονό του
Καθώς και τη χλαμύδα του, το φωτοστέφανό του
Το αργυρό αφιέρωμα, δώδεκα μαθητές του
Δώδεκα εκατομμύρια Μαγδαληνές πιστές του.
Κι έγραψε κάτι στο καρνέ «πρέπει να θυμηθώ
Πως πρέπει εγκαίρως να’ ρθω και να σταυρωθώ».
Να σε κοστούμι εξαίσια ραμμένο απ΄ το φως
Κοιτάζει στο κρυστάλλινο ποτήρι ο Χριστός.

Στο σύντομο χρονικό διάστημα που έζησε δεν δημοσίευσε κανένα έργο του. Τα ποιήματα του δημοσιεύτηκαν πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του από τον εξάδελφό του Άγγελο Καράκαλο. Τρεις ή τέσσερις φορές αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Την τελευταία φορά το κατόρθωσε. Εκείνο το απόγευμα, ανεβαίνοντας στη ταράτσα της πολυκατοικίας που έμενε στο έκτο πάτωμα, ο θυρωρός τον ρώτησε: «Πού πάτε κύριε Γιώργο;» Κι εκείνος απάντησε: «Μη σε νοιάζει, θα κατέβω αμέσως…». Με αυτή την «μαύρη» χιουμοριστική απάντηση έφυγε από τον κόσμο, αφήνοντας το σώμα του να πέσει από την ταράτσα του σπιτιού του, στη γωνία των οδών Μιχαλακοπούλου και Σεμιτέλου. Αναγνωρίστηκε από το διαβατήριο που βρέθηκε στην τσέπη του. Ο Χρηστάκης αναφέρει χαρακτηριστικά: «…Από το 1965 άρχισαν οι τάσεις για αυτοκτονία. Εάν προσθέσουμε και μερικές αδικαιολόγητες συγκρούσεις με το αυτοκίνητο του, που τελικά καταστράφηκε ,οι απόπειρες ήταν επτά αλλά ανεπιτυχείς. Στο τέλος του Γενάρη του 1968 ήρθε σπίτι μου μεσημέρι. Ήταν χλωμός και αδυνατισμένος. Φάγαμε και αμέσως μετά μου είπε: «Είναι ντροπή να μην μπορώ να δώσω ένα αποφασιστικό τέλος στη ζωή μου» κι έφυγε. Του τηλεφωνούσα συνέχεια. Δεν απαντούσε. Αργά στις 31 του ίδιου μήνα μου τηλεφώνησαν ότι έπεσε από την ταράτσα του σπιτιού του.»


Έζησα Κοντά
Μνήμη Γιώργου Μακρή
Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους
Κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους
Όμως ή καρδιά μου ήταν πιο κοντά
Στους άγριους άρρωστους με τα φτερά
Στους μεγάλους απεριόριστους τρελλούς
Κι ακόμα στους θαυμάσια πεθαμένους
(Μίλτος Σαχτούρης)


*για τη συγγραφή του κειμένου χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το κείμενο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου «ο ειδικός της γενικότητας»


image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
 
 
 
image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
 
 
 

1975: Η Patti Smith απαγγέλλει ποίηση στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης (ηχητικό ντοκουμέντο)

 Οι περισσότεροι γνωρίζουν την Patti Smith πρώτα σαν καλλιτέχνιδα του rock and roll, έπειτα σαν συγγραφέα και τέλος σαν ποιήτρια. Ωστόσο, η τελευταία ιδιότητα της «ιέρειας» του αμερικανικού punk είναι εκείνη που εξακολουθεί να τροφοδοτεί τις άλλες δυο. Για την ίδια πάντως, η αγάπη για την ποίηση και τη λογοτεχνία προϋπήρχε της μουσικής, ενώ το rock υπήρξε απλώς μια ευτυχής «παρέκκλιση», η οποία την έφερε σε επαφή με το ευρύτερο κοινό, αποσπώντας συχνά διθυράμβους για τη γενικότερη πολιτιστική προσφορά της. Στο νεανικό της μυαλό, ο Ρεμπό, ο Αντονέν Αρτό και οι beat ποιητές και συγγραφείς ήταν άρρηκτα συνδεδεμένοι με προσωπικότητες όπως ο Jim Morrison, ο Bob Dylan και ο Keith Richards.
Η πρώτη της ποιητική απόπειρα ενώπιον κοινού έγινε το 1971 στο St. Mark Place (για περισσότερα διάβασε ΕΔΩ), αλλά δεν φαίνεται να έχει διασωθεί κάποιο ηχητικό ντοκουμέντο από εκείνη τη βραδιά. Τέσσερα χρόνια αργότερα, μερικά από τα ποιήματα που η Smith διάβασε τότε, θα μετουσιωνόταν στο Horses, το πρώτο της άλμπουμ και ένα μνημειώδες έργο rock and roll ποίησης.
Στο παρακάτω ηχητικό ντοκουμέντο του 1975, ακούγεται η φωνή της Patti Smith να απαγγέλλει τα ποιήματά της σε κάποια εκδήλωση στο πανεπιστήμιο Columbia (Νέα Υόρκη). Οι αντιδράσεις του κοινού που την παρακολουθεί είναι χαρακτηριστικές…

Το punk rock στη Νέα Υόρκη: New York Dolls, Johnny Thunders, Patti Smith, Richard Hell, Television, The Dictators, Ramones και... πάει λέγοντας...

Η αλήθεια είναι ότι δεν επρόκειτο για punk rock. Μπορεί να ήταν τέχνη, να ήταν οργή, να ήταν η βαρεμάρα που αναδυόταν μέσα από τα μεγάλα στάδια κι έφτανε μέχρι τα κλαμπ, σίγουρα όμως δεν επρόκειτο για punk rock. Για τον μουσικό τύπο ήταν ένας τρόπος διατήρησης των ατημέλητων τραγουδιστών - συνθετών που ξεπηδούσαν από παντού εκτός της εμπορικής μουσικής βιομηχανίας. Μολονότι εκ των υστέρων μπορεί να φαίνεται εξωφρενικό, στην Αμερική θα υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θυμούνται την εποχή που ο Nils Lofgren και ο Bruce Springsteen υπήρξαν punks, ενώ η απίστευτη φασαρία που παρασιτούσε στο υπογάστριο της Nέας Yόρκης χαρακτηριζόταν από τα ξεκούρδιστα γρατσουνίσματα κάμποσων ανθρώπων που ήθελαν να τους μοιάσουν και που δεν είχαν καν όνομα. Υπήρχαν ωστόσο ένα σωρό διαφορετικές κουλτούρες.
Εξαρχής κυλούσαν δύο διαφορετικά ρεύματα, καθένα από τα οποία διέθετε τα δικά του χαρακτηριστικά. Το πρώτο ανέβλυσε ομητικά μέσα από το Kέντρο Tεχνών Mέρσερ με ονόματα όπως η Wayne County και η Patti Smith. Tο δεύτερο, πιο βρώμικο και πιο ακατέργαστο, είχε αρχίσει να κυλάει από το Mπόουρι με μπροστάρηδες τους Dictators και τους Ramones. Όλοι αυτοί ονειροπολούσαν, έκαναν ό,τι έκαναν και, συνήθως περνούσαν απαρατήρητοι. Ποιος θυμάται σήμερα τους power poppers Milk' n' Cookies; Ή τoν Καναδό Phil Rambow, αρχηγό των Βρετανών pub-rockers Winkies, που προσπάθησε μάταια να επιβληθεί στη σκηνή της Νέας Υόρκης; Κανείς από αυτούς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι η μοίρα και οι σεισμικές δονήσεις που προέρχονταν από την Aγγλία, κάποια μέρα θα τους έβρισκαν να συνωμοτούν μεταξύ τους.

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1