Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης
[Χειμώνας 1996] Σάββατο πρωί. Πρώτο 3ωρο (8:00-10:00/Αρχιτεκτονικό Σχέδιο) & 11:00-14:00.. καπνός από το 2ο (Ελεύθερο Σχέδιο). Πορεία για Κάτω Πετράλωνα κάπου στην Ιπποθοντιδών. Η Δ. (Ψ/Παντείου) αγουροξυπνημένη μου άνοιγε και περνούσαμε στις μύτες για τον πρώτο καφέ στο κουζινάκι των 5m2, καθώς οι υπόλοιπη “Πάντειος”.. κοιμόταν ακόμη. Εκείνη τη μέρα νέο υλικό από τα κάτω (Πανεπιστήμιο Κρήτης) είχε ανέβει σε κασέτα. Α/Side, το Dopes To Infinity των Monster Magnet (αν δεν το ξέρεις υπάρχει πρόβλημα) ενώ στη B/Side, κάποιοι "δικοί μας" Nightstalker ... *
Τι γράφεις γι’ αυτόν το δίσκο αν όχι ένα ολόκληρο αφιέρωμα. Ο θρίαμβος του ελληνικού heavy rock έσκασε σαν βόμβα. Η κερκόπορτα ενός εφιάλτη που έγινε πραγματικότητα για κάθε αστό πατριάρχη και μικροαστική μάνα των λούμπεν reality. Με το μόνο που θα μπορούσε να συγκριθεί τότε, είναι το Κεφάλι γεμάτο Χρυσάφι των Τρύπες και αυτό για λόγους διαφορετικότητας. Το ντεμπούτο των Nightstalker είναι η επιτομή του stoner rock από τα σπλάχνα της ερήμου Palm Desert των Kyuss, εκτινασσόμενη από τα σκοτεινιασμένα δάση της Αττικής χωρίς όρια και σύνορα. Σύγχρονο, φρέσκο όσο μπουκωμένο και σάπιο, σε 13 fixάκια έτοιμα για χρήση. Δυναμίτης βαρύς και ασήκωτος με κουρδισμένες στα Τάρταρα κιθάρες αλλά και μια rhythm section πραγματικό μεγαλείο.
Το Use κυκλοφόρησε την 1η Μάρτη 1996, από την FM Records σε παραγωγή του Alex K. των Last Drive. Το 2006 και καθώς έψαχνα κάτι άλλο... έπεσα επάνω στην anniversary edition του για τα 10 χρόνια. Ακόμα θυμάμαι “Την Ώρα και τη Στιγμή" που το έπιασα στα χεριά μου.
Συνταγογραφούμενα ή μη, αναλγητικά και παραισθησιογόνα ναρκωτικά σε καταχρήσεις εκτός ορίων, ξέθαψαν και ανέστησαν ότι καλύτερο είχε να προσφέρει η τότε ελληνική Σκηνή. Για τον γράφοντα είναι μέσα στους 20 καλύτερους της δεκαετίας. Σοκαριστικό, σαν επιληπτική κρίση με σπασμούς. Είναι αμείλικτο. Δεν ξεπεράστηκε ποτέ.Είναι το από τα κάτω πρεζόνι που έφαγε τον αστό πρεζέμπορα. Τον κατάπιε και τον έφτυσε στη μούρη του συστήματος της μικροαστικής μιζέριες, εκτινάσσοντας τη φαντασία και την εξέλιξη στον αέρα. Το Use είναι η "χρήση", απορροφιέται και εισχωρεί στο αίμα, βρασμένο ή μη, είναι επικίνδυνο. Σε 5’’ έχει φτάσει στον εγκέφαλο, σου καρφώνετε εκεί μέσα στους χόνδρους, στο DNA και δεν πρόκειται να φύγει ποτέ.
What I do for you it's true
Don't even think about it
I give you all my life when you
Can't live without it
Well I was getting high
Well I was getting high, that's why
Give me, Give me, Give me
I'll never grow up, No
The only thing I want from you
Is your goddamn addiction
But you don't want to hear
About my fucking revolution
Well I was getting high
Well I was getting high, that's why
Give me, Give me, Give me
I'll never grow up, No
Move it
Η τέχνη και η μουσική δεν είναι αληθινή, δεν είναι πραγματική αν δεν εντάσσει τον κόσμο κάπου και καθώς ο κόσμος και η ύπαρξη δικαιώνονται αιώνια σαν φαινόμενο αισθητικής, αυτή η μουσική δεν μπορεί παρά να έχει το δικό της χορό και μοναδικό τόπο στην ιστορία. Μια ιστορία εκστατικής ύπαρξης στην αγάπη και την θέληση για ζωή και ελευθερία μέχρι το μεδούλι. Την ομορφιά της σκοτεινής πλευρά της και της έκφρασής της μέσω της τέχνης. Την επικίνδυνη μορφή της, λάγνα, παραμορφωμένη και μέσα από διαθλαστικά κάτοπτρα η φίλτρα, να αναγεννάτε συνεχώς σε όλο της το μεγαλείο και την υπεροχή με βιωματικό τρόπο. Οι Nightstalker είναι κάτι από αυτό. Καθαρίζουν μάχες, ξεριζώνουν γλώσσες και ισοπεδώνουν την κριτική με το έργο τους. Κόντρα σε ότι προσπάθησε να τους τραβήξει κάτω και στη λάσπη, στέκουν από ψηλά για να γελάσουν καθώς χωρίς φθορά ή αλλοίωση των κεντρικών στοιχείων και του βασικού πυρήνα ανάγκης τους για έκφραση ουσίας και πραγματικότητας, αισθητικής και δυναμικής μορφής της μουσικής, μεταμόρφωσαν την αλήθεια του είδους τους σε τέχνη, φτύνοντας αδυναμίες και φιλοδοξίες στην επιφάνεια. Είναι η ίδια η λάσπη ενσωματωμένη σε ένα μεταλλαγμένο εξελικτικό DNA. Ένα σώμα γερόλυκου όπου όσες μαχαιριές και αν φάει, σφίγγει τα δόντια για το σκοπό του και μεταμορφώνετε στο ίδιο το κτήνος. Στο τέλος δαγκώνει και κόβει με τους κυνόδοντες κομμάτια σαπίλας και ανταγωνισμού. Ακονίζει, μασάει 30 χρόνια στους κόπτες του το αντίπαλο σύστημα και το κάνει άσχημα. Δημιουργεί πραγματική μουσική, αληθινή τέχνη, πραγματώνει ουτοπία. Ένα κάτοπτρο μιας αντανάκλασης σένα αθάνατο επέκεινα. Ένα μαστουρωμένο πείραμα στην αρχή του. Ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα στην ανάπτυξή του. Ένα θανατερό κίνητρο σε μια συνεχή πορεία αναζήτησης έκφρασης πολιτισμού πραγματικότητας και ελευθερίας. Ένα θεριό που σήκωσε στις πλάτες του την ελληνική stoner Σκηνή και την ανέβασε παρά-και από-πάνω.
Σε μια φράση... «Όποιος ζει μες τα σκατά, δεν ξέρει ότι υπάρχει αέρας από πάνω».
Αυτοί είναι οι Nighstalker...
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Kyuss: 30 χρόνια «Blues for the Red Sun»...
To "The Weight of Forever" των HeadQuake, μια ηχητική επένδυση για δρόμους χωρίς επιστροφή...
Sadhus ("The Smoking Community"): Vive le communauté de fumeurs...
ΔΕΙΤΕ:
Πολλές και διάφορες συναυλίες των Nightstalker από το κανάλι του Merlin's στο youtube