"Trout Mask Replica": Ένας οδηγός σε οκτώ βήματα για να εκτιμήσετε ένα αριστούργημα που «δεν ακούγεται»!

 Ένα "βοηθητικό" κείμενο του Ben Munday σε μετάφραση ΠΑΝΟΥ ΤΟΜΑΡΑ


To Trout Mask Replica, το τρίτο άλμπουμ των Captain Beefheart & His Μagic Band, κυκλοφόρησε στις 16 Ιουνίου 1969 σε παραγωγή του Frank Zappa, συμμαθητή και άσπονδου φίλου του Beefheart. Μολονότι ο διπλός αυτός δίσκος σήμερα θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα πειραματικά μουσικά έργα στην ιστορία της ηχογραφημένης μουσικής, είναι βέβαιο ότι η ακρόασή του, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, είναι εξαιρετικά... επίπονη. Ο Ben Munday δίνει με χιούμορ μερικές οδηγίες για τη βέλτιστη ακρόαση του άλμπουμ...


«Ο κόσμος όλος να χαθεί, εγώ  θα πίνω πάντα το τσαγάκι μου».
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

 

Βαθιά, μέσα στην όχι και τόσο μοδάτη γειτονιά του Λος Άντζελες που λέγεται Γούντλαντ Χιλς, υπήρχε κάποτε ένα ετοιμόρροπο ακίνητο προς ενοικίαση. Σήμερα το σπίτι είναι ένα πλήρως αδιάφορο, ανακαινισμένο απομεινάρι μιας περασμένης εποχής. Όμως είναι στοιχειωμένο από αλλόκοτα φαντάσματα, φαντάσματα με ιδιότητα μαέστρου, που σκούζουν κλαψουρίζοντας, βγάζουν βασανισμένους, πρωτοποριακούς ήχους. Το κτίριο είναι οίκος στέρησης˙ τότε και τώρα. Ένας οίκος ασιτίας και τυραννίας, όπου επικρατούσαν συνθήκες κάτεργου. Δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο σπίτι. Είναι το σπίτι όπου οι Captain Beefheart and his Magic Band έκαναν εξαντλητικές πρόβες για το διαβόητο άλμπουμ Trout Mask Replica.

Read more ...

Joe Strummer: Μια τυχαία συνάντηση και μια φωτογραφία στο μετρό...

Φωτογραφίες του Τηλέμαχου Παπαδόπουλου από τη συναυλία των Modified Dog που πραγματοποιήθηκε στις 30 Νοεμβρίου στο ΙΛΙΟΝ plus με τη σφραγίδα του Merlin's Music Box

ΦΩΤΟ: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

Στις 30 Νοεμβρίου, ημέρα Πέμπτη, οι Modified Dod, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σύγχρονα πειραματικά σχήματα, παρουσίασαν το νέο τους άλμπουμ Memories 21 στο ΙΛΙΟΝ plus υπό την αιγίδα του Merlin's Music Box. Στην ουσία, επρόκειτο για μια οπτικοακουστική παράσταση αλλιώτικη από οτιδήποτε έχουμε συνηθίσει, με ένα θεαματικό video-maping της Κάλλιας Τριανταφύλλου, η οποία επένδυσε εικαστικά το event. Οι Modified Dog, μολονότι έχουν επιλέξει ένα δύσκολο δρόμο, εντυπωσίασαν το κοινό που παρακολούθησε με θρησκευτική ευλάβεια μια εμπνευσμένη avant-garde παράσταση τεσσάρων καταπληκτικών μουσικών. 

Το Memories 21 κυκλοφορεί από την Thirsty Leaves Music.

Read more ...

Νέα Υόρκη: Too many fucking people, best pizza I’ve ever had...

Κείμενο - Φωτογραφίες: EVA M. GREY

Νέα Υόρκη… Too many fucking people, best pizza I’ve ever had. Αλήθεια είναι αυτό, σχετικά με την πίτσα. Το πρώτο κομμάτι ever, το έφαγα κάπου στο Harlem μετά από ένα κουραστικό πρωινό στο City College κι έπαθα ένα μικρό εγκεφαλικό. Τι να σου περιγράφω τώρα, απλά σκέψου πως αν μου έλεγαν ότι κάποιος μπορεί να μου στείλει από εκεί πακέτο ό,τι θέλω, θα ήταν αυτό. Όταν προσγειώθηκα λοιπόν σε αυτή την πόλη, δεν μπορώ να πω ότι έπαθα και μεγάλο πολιτισμικό σοκ. Μεγαλώνοντας, η ιδέα της Νέας Υόρκης είχε καλλιεργηθεί μέσα μου από το ανεξάντλητο οπτικοακουστικό υλικό που μου είχε προμηθεύσει ο πατέρας μου όλα αυτά τα χρόνια μιας και έζησε και σπούδασε κι αυτός εκεί την εποχή του 70’. Αλλά φυσικά και καμία σχέση με τότε, μιας και εγώ βρέθηκα σε μια χώρα όχι μόνο χαμένη μέσα στο ίδιο της το «american dream», αλλά και ακόμα σοκαρισμένη λίγα χρόνια μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους. Πολύς κόσμος, πολλά φώτα, πολλή φασαρία και, γενικά, όλα σε υπερθετικό βαθμό.

Read more ...

O Jimi Hendrix στο Woodstock: Μία επισφαλής στροφή σε μια ένδοξη στιγμή...

«Ζούσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες. Το μόνο που έβλεπα ήταν ο εαυτός μου. Με τη δύναμη του πνεύματος έσπασα τους καθρέφτες και τώρα μπορεί να με δει ολόκληρος ο κόσμος». (Jimi Hendrix)

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Στις 11 Απριλίου του 1969 οι Experience του Jimi Hendrix εγκαινίασαν την τελευταία τους περιοδεία. Οι σχέσεις του Hendrix με τον Noel Redding ήταν ήδη τεταμένες και όλα έδειχναν ότι τα ψωμιά του Βρετανού μπασίστα στο συγκρότημα ήταν πολύ λίγα. Πριν ακόμα ολοκληρωθεί η περιοδεία ο Jimi, εν αγνοία του Redding, είχε έρθει σε επαφή με τον Billy Cox, τον παλιό του φίλο από το στρατό και συνεργάτη του στους King Casuals (1962-1963), ώστε να είναι έτοιμος για να αναλάβει το μπάσο αμέσως μετά το τέλος της. Ο Jimi ήθελε να στρέψει τη μουσική του προς νέα κατεύθυνση αλλά για να το κάνει αυτό έπρεπε πρώτα να ξεφορτωθεί τον μάνατζέρ του, Michael Jeffrey, ο οποίος του δημιουργούσε διάφορα εμπόδια (υπήρξαν ανεπιβεβαίωτες φήμες ότι ο Jeffrey είχε «φυτέψει» την ηρωίνη που ανακάλυψαν οι αστυνομικοί στις αποσκευές του Hendrix στο αεροδρόμιο του Τορόντο στις 3 Μαΐου, με αποτέλεσμα να τον συλλάβουν και να οριστεί δικάσιμος για τις 8 Δεκεμβρίου 1969. H τελική απόφαση του δικαστηρίου ήταν αθωωτική).

Ο Hendrix στη διάρκεια της δίκης του στο Τορόντο.


Η περιοδεία συνεχίστηκε και στη διάρκειά της ο Hendrix είχε την ευκαιρία να παίξει με άλλους μουσικούς εκτός των Experience όπως ο Stephen Stills, o Eric Burdon, o Johnny Winter, o Βuddy Miles και ο Jack Cassidy των Jefferson Airplane. Τον Ιούνιο, οι Experience εμφανίστηκαν με την κανονική τους σύνθεση στο Newport Pop Festival και στο Denver Pop Festival, όπου ο Redding πληροφορήθηκε αναστατωμένος την απόλυσή του από ένα δημοσιογράφο. Στη διάρκεια του ίδιου φεστιβάλ ξέσπασαν βίαια επεισόδια μεταξύ της αστυνομίας και των θεατών και αμέσως μετά την εμφάνιση των Experience ο Redding αναχώρησε για το Λονδίνο. Έπειτα από τρία ηχογραφημένα άλμπουμ και μια σειρά από εκρηκτικές συναυλίες, οι Experience ήταν πλέον παρελθόν. Μαζί με τον πυγμάχο Μοχάμετ Άλι, ο Jimi Hendrix ήταν ο διασημότερος μαύρος στον κόσμο…


Η βασική ιδέα του Hendrix ήταν η μετάβαση της μπάντας από τρίο σε μια δημιουργική κοινότητα που τελικά θα ονομαζόταν Gypsy Sun & Rainbows – αυτό το όνομα θα διάλεγε τελικά για την εμφάνιση του συγκροτήματος στο φεστιβάλ του Woodstock. Ο Billy Cox θα ήταν ένας από τους στυλοβάτες και χρόνια αργότερα θα δικαιολογούσε την επιλογή του Hendrix για το πρόσωπό του. «Με μένα ο Jimi έτεινε να βγάζει περισσότερη ενέργεια. Ο Noel ήταν καλός μπασίστας αλλά μάλλον ο Jimi αισθανόταν πιο οικεία μαζί μου. Ήταν πιο χαλαρός. Ο ρόλος μου δεν ήταν να τον ανταγωνίζομαι αλλά να τον βοηθάω στις επιλογές του. Ασφαλώς, είχαμε κάποια βασική δομή, ξέραμε πού πηγαίναμε, αλλά τον περισσότερο καιρό απλώς τζαμάραμε. Και το κάναμε όσο χρειαζόταν προκειμένου να αισθανόμαστε όμορφα».
Στην παρέα που θα εμφανιζόταν σε λίγο καιρό στο Woodstock προστέθηκαν ο Larry Lee, ο οποίος θα έπαιζε ρυθμική κιθάρα στο σχήμα, και δυο περκασιονίστες, ο Jerry Velez και ο Juma Sultan. Ο Mitch Mitchell, ο αρχικός ντράμερ των Experience, παρέμεινε στη θέση του. Όλοι μαζί μετακόμισαν σε ένα μέγαρο που είχε νοικιάσει για την περίπτωση ο Jeffrey στο χωριό Shokan, μερικά χιλιόμετρα από το χώρο του φεστιβάλ.

Στις 17 Ιουλίου ο Hendrix υπέγραψε συμβόλαιο δεκαοκτώ χιλιάδων δολαρίων για να εμφανιστεί ως πρώτο όνομα την τελευταία μέρα του τριημέρου, ενώ θα εισέπραττε άλλες δώδεκα χιλιάδες για τη συμμετοχή του στην ταινία που θα προβαλλόταν μελλοντικά. Η αμοιβή του ήταν υψηλότερη από κάθε άλλου καλλιτέχνη που θα εμφανιζόταν στο Woodstock.
Δυο εβδομάδες αργότερα και χωρίς να ειδοποιήσει κανένα, ο Jimi έφυγε για το Μαρόκο όπου έμεινε σε κάποιους φίλους. Ήταν οι καλύτερες και, ίσως, οι μοναδικές διακοπές που θα έκανε στην ενήλικη ζωή του. Εξάλλου, ήταν γοητευμένος από τον αφρικανικό πολιτισμό και, σύμφωνα με πληροφορίες, η παραμονή του εκεί υπήρξε άκρως διασκεδαστική, μακριά από υποχρεώσεις. Στη συνέχεια βρέθηκε για δυο μέρες στο Παρίσι και φημολογείται ότι είχε μια πολύ σύντομη αλλά παθιασμένη σχέση με την ηθοποιό Μπριζίτ Μπαρντό. Στις 7 Ιουλίου επέστρεψε στη Νέα Υόρκη έχοντας μόλις έντεκα μέρες να προετοιμαστεί για το φεστιβάλ. Σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί το πλήθος που τελικά θα συνέρρεε στο Woodstock, τη στιγμή μάλιστα που όταν υπέγραφε το συμβόλαιο είχαν πουληθεί μόλις εξήντα χιλιάδες εισιτήρια και οι διοργανωτές δεν υπολόγιζαν περισσότερους από εκατό χιλιάδες θεατές.


Στις 14 Αυγούστου, τέσσερις μέρες πριν την προγραμματισμένη του εμφάνιση στο Woodstock ( και έχοντας δώσει μια μάλλον άνευρη συναυλία με το νέο του σχήμα στο Tinker Street Cinema του Woodstock), ο Jimi συγκέντρωσε τα μέλη των Gypsy Sun And Rainbows για τις πρόβες – στην ουσία τζαμαρίσματα, τα οποία πάντως δεν έδειχναν να καταλήγουν κάπου. Θαρρείς και ο Hendrix ήθελε να ξεμπερδεύει με το επερχόμενο live για να ξεκινήσει κάτι από την αρχή. Η Gibson ES-355 του Larry δεν ταίριαζε καθόλου με τον ήχο της Stratocaster του Hendrix και μολονότι ο Cox ζήτησε από τον Lee να χρησιμοποιήσει Stratocaster, εκείνος επέμεινε στη δική του. Όλα έδειχναν ότι η χημεία ανάμεσα στους μουσικούς ήταν μάλλον δύσκολη.
Στο μεταξύ, αυτό που συνέβαινε στα πέριξ της φάρμας του Max Yasgur, του ανθρώπου που είχε παραχωρήσει το χώρο για να διεξαχθεί το φεστιβάλ, ήταν πρωτοφανές για την αμερικανική ιστορία. Εκατοντάδες χιλιάδες άτομα προσπαθούσαν με κάθε μέσο να φτάσουν εκεί, προκαλώντας κυκλοφοριακή συμφόρηση μήκους τριάντα χιλιομέτρων. Πολλοί εγκατέλειπαν τα οχήματά τους στην άκρη του δρόμου και όταν τελικά άρχισε η συναυλία το απόγευμα της Παρασκευής 15 Αυγούστου με τον Richie Havens, ο κόσμος γκρέμισε τα κιγκλιδώματα και περισσότερα από τετρακόσιες χιλιάδες άτομα ξεχύθηκαν στα απέραντα χωράφια.
Το πρωί της Κυριακής, 17 Αυγούστου, καθώς ή πρόσβαση ήταν αδύνατη με αυτοκίνητο, οι διοργανωτές του φεστιβάλ αποφάσισαν να μεταφέρουν τον Hendrix και το συγκρότημά του με ελικόπτερο από ένα κοντινό αεροδρόμιο. Όταν όμως έφτασαν εκεί ενημερώθηκαν ότι λόγω της καταιγίδας η πτήση ήταν αδύνατη. Στο ίδιο αεροδρόμιο είχαν ξεμείνει οι Crosby Stills Nash & Young. Τελικά ο Gerry Stickells, ο roadie του Jimi, «δανείστηκε» ένα φορτηγάκι προκειμένου να μεταφέρει τα μέλη από τις δυο μπάντες στο Woodstock. Αργότερα, ο Neil Young θα δήλωνε ότι η κλοπή του φορτηγού παρέα με τον Hendrix ήταν από τις σημαντικότερες στιγμές στη ζωή του.
Υποτίθεται ότι ο Hendrix θα έκλεινε το φεστιβάλ, αρχίζοντας τη συναυλία του στις 11 το βράδυ της Κυριακής. Όμως το πρόγραμμα είχε πάει πολλές ώρες πίσω εξαιτίας των καιρικών συνθηκών και διαφόρων τεχνικών προβλημάτων και οι διοργανωτές πρότειναν στο συγκρότημα να εμφανιστεί στις δώδεκα τα μεσάννυχτα. Ο Jeffrey ωστόσο αρνήθηκε επιμένοντας ότι ο Jimi έπρεπε να κλείσει το φεστιβάλ, όπως είχε συμφωνηθεί εξαρχής. Στο μεταξύ, ο Hendrix είχε αρχίσει να αισθάνεται αδιάθετος. Ήταν τρεις μέρες ξάγρυπνος και κάποιοι που τον είδαν στα παρασκήνια υπέθεσαν ότι ίσως του είχαν ρίξει LSD στο νερό του. Άλλοι ανέφεραν ότι τον είχαν δει ξαπλωμένο σε φορείο στη σκηνή των γιατρών. Τελικά, δόθηκαν οδηγίες στην μπάντα να περιμένει σε μια καλύβα μέχρι την εμφάνιση, ξεπαγιάζοντας από το κρύο και την υγρασία μέχρι το πρωί.


Η Δευτέρα 18 Αυγούστου ξημέρωσε και το όλο σκηνικό θύμιζε πεδίο μάχης. Η τεράστια, λασπωμένη έκταση που επί τρεις μέρες είχε φιλοξενήσει σχεδόν μισό εκατομμύριο ανθρώπους, ήταν διάσπαρτη από μουσκεμένους υπνόσακους, σκισμένες σκηνές, σακούλες, άδειες κονσέρβες, χαρτιά περιτυλίγματος, χαρτόκουτα, είδη ρουχισμού – μια απέραντη θάλασσα από σκουπίδια. Υπολογίζεται ότι στις 8.30 το πρωί, όταν επιτέλους οι Gypsy Sun & Rainbows ανέβηκαν στη σκηνή που ήταν οργωμένη από τις πατούσες των προηγούμενων μουσικών και τεχνικών, είχαν απομείνει περίπου σαράντα χιλιάδες κοιμισμένοι, αγουροξυπνημένοι ή τριπαρισμένοι θεατές. Το κοινό ήταν ταλαιπωρημένο έπειτα από την τριήμερη εμπειρία της βροχής, της λάσπης και των ψυχοτρόπων ουσιών και είχε ήδη αρχίσει να αποχωρεί μαζικά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το προτελευταίο συγκρότημα που εμφανίστηκε στο φεστιβάλ ήταν οι Νεοϋορκέζοι Sha Na Na, σε μια μάλλον αμήχανη στιγμή.
«Κυρίες και κύριοι, οι Jimi Hendrix Experience ανήγγειλαν τα μεγάφωνα. Ο Jimi, κρατώντας την Stratocaster και φορώντας μοκασίνια, παντελόνι καμπάνα, λευκή πουκαμίσα με κρόσσια και μια κόκκινη μπαντάνα στο κεφάλι, έσπευσε να διορθώσει τον εκφωνητή. «Να που ξανασυναντιόμαστε. Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Βαρεθήκαμε αυτό το “Experience” κάθε λίγο και λιγάκι, παραείναι υπερβατικό, οπότε αποφασίσαμε να αλλάξουμε την όλη φάση και να λεγόμαστε Gypsy Sun And Rainbows. Κοινώς, είμαστε μια Μπάντα από Τσιγγάνους». Αμέσως μετά ζήτησε λίγο χρόνο για να κουρδίσουν τα όργανα, προβάλλοντας την εύλογη δικαιολογία ότι το συγκρότημα έχει κάνει ελάχιστες πρόβες και ότι θα έπαιζε κάτι από τα «βασικά». Δυστυχώς, ίσως λόγω της πρωινής παγωνιάς, ο Lee δεν κατάφερε να κουρδίσει κανονικά την κιθάρα του, ενώ τα μικρόφωνα στα κρουστά των Velez και Sultan υπολειτούργησαν σχεδόν σε οικτρό βαθμό.
Η συναυλία διήρκεσε 140 λεπτά και ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια από όλες όσες έδωσε ο Hendrix στη σύντομη ζωή του. “Message To Love”, δυο σχεδόν αυτοσχέδια τζαμαρίσματα με τίτλους“Message To The Universe” και “Getting My Heart Back Together Again” και μια πρώτη κορυφαία στιγμή με το swamp-bluesy “Hear My Train A-Comin’” με ένα εκπληκτικό σόλο του Jimi που τελικά πνίγηκε κάτω από την ένταση του ενισχυτή της κιθάρας του. Το πλήθος τον αποθέωσε, ενώ ο Hendrix άρχισε να παλεύει ξανά με τα μικρόφωνά του ζητώντας συγγνώμη για τις καθυστερήσεις και επαναλαμβάνοντας τη δικαιολογία για τις πρόβες. Ακολούθησε το “Spanish Castle Magic” που εξελίχτηκε σε ένα παρατεταμένο τζαμάρισμα, αλλά στο “Red House” τα προβλήματα συντονισμού εμφανίστηκαν πιο έντονα. Μια χορδή από την κιθάρα του Jimi σπάει αλλά εκείνος συνεχίζει να παίζει. Ο Larry Lee τραγούδησε το δικό του “Master Mind” με ένα φοβερό σόλο από τον Hendrix, αλλά η απόδοση του Lee ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Ο δείκτης χτύπησε και πάλι κόκκινα στο “Lover Man” με ένα οργιώδες feedback από τη Stratocaster και αμέσως μετά… νέο κούρδισμα και νέα συγγνώμη προς τον κόσμο. Ο Jimi αφιέρωσε το “Foxey Lady” στην κοπέλα με τα κίτρινα εσώρουχα που βρισκόταν ανάμεσα στο λιγοστό, πλέον, κοινό. Οι κιθάρες ξεκουρδίστηκαν για μια ακόμα φορά…
H μπάντα συνέχισε ακάθεκτη με το “Jam Back At The House” (ένα κομμάτι όπου ο Mitchell σολάρει στα ντραμς και θεωρείται προπομπός του jazz-rock fusion που θα εμφανιζόταν δυναμικά στα μέσα της δεκαετίας του ‘70), για να περάσει στο “Izabella” και στα “Gypsy Woman/Aware Of Love” του Curtis Mayfield, τα οποία ο Jimi τραγούδησε ντουέτο με τον Lee, και στο “Fire”, μια πραγματικά εκρηκτική στιγμή. Το “Voodoo Child (Slight Return)/Stepping Stone” διήρκεσε δεκατρία λεπτά και τα απίστευτα σόλο του Hendrix επισκίασαν περίτρανα τη θλιβερά ξεκούρδιστη προσπάθεια του Lee να σολάρει.


Σίγουρα κανείς δεν περίμενε αυτό που είχε ετοιμάσει ο Jimi Ηendrix για τη συνέχεια. Όταν η κιθάρα άρχισε να παίζει το “Star Spangled Banner”, τον αμερικανικό εθνικό ύμνο, όλα τα πρόσωπα στράφηκαν στη σκηνή. Όλοι φυσικά γνώριζαν το κομμάτι και τους στίχους του που βασίζονται στο The Defense Of Fort McHenry, ένα ποίημα γραμμένο από τον Francis Scott Key τον Σεπτέμβριο του 1814, ενώ παρακολουθούσε τα βρετανικά πλοία να βομβαρδίζουν το οχυρό McHenry στο λιμάνι της Βαλτιμόρης. Κανείς ωστόσο δεν είχε ξανακούσει κάτι τόσο «βέβηλο» όπως η instrumental διασκευή του Hendrix, μια εκτέλεση που θεωρείται από πολλούς ως η πιο υπερβατική ηχογράφηση της δεκαετίας του ’60. Τόνοι από feedback και παραμορφώσεις, ένας βομβαρδισμός από ηλεκτρικές εκκενώσεις και απόκοσμα ηχητικά εφέ – όλα αυτά ξεπηδούσαν σαν κολασμένες ψυχές μέσα από τα τεράστια μεγάφωνα. «Ήταν η πιο ηλεκτρισμένη στιγμή του Woodstock και ίσως η σημαντικότερη στιγμή της δεκαετίας του ‘60», έγραψε στη New York Post o Al Aronowith. Σύμφωνα με τον Mitchell, ούτε οι ίδιοι οι μουσικοί δεν το περίμεναν, δεν είχαν προβάρει κάτι τέτοιο, ούτε καν είχαν σχεδιάσει να το παρουσιάσουν στο Woodstock. Ο Mitchell πάντως φρόντισε να ακολουθήσει τον Jimi για να κρατήσει τα χέρια του ζεστά. Ωστόσο, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο αμερικανικός εθνικός ύμνος γινόταν παιχνίδι στα χέρια του σπουδαίου κιθαρίστα. Υπάρχουν σχεδόν πενήντα ηχογραφήσεις με τον Hendrix να παρουσιάζει το κομμάτι με διάφορους τρόπους (οι είκοσι οκτώ πριν από το Woodstock) με διάρκεια που κυμαίνεται από ένα έως περισσότερα από έξι λεπτά – η εκτέλεση στο Woodstock διήρκεσε τρία λεπτά και σαράντα έξι δεύτερα και είναι πιο χαρακτηριστική από όλες.
Όπως ήταν φυσικό υπήρξαν και αρνητικές αντιδράσεις ως προς τη συγκεκριμένη εκτέλεση και την επιλογή του Hendrix να «σακατέψει» τον εθνικό ύμνο της χώρας του και μάλιστα σε περίοδο πολέμου. Ο ίδιος, ωστόσο, λίγο αργότερα σε τηλεοπτική του συνέντευξη, θα δήλωνε ότι δεν θεωρούσε ανορθόδοξη τη συγκεκριμένη εκτέλεση αλλά, πολύ απλά, όμορφη. «Το ότι ερμήνευσε με αυτόν τον τρόπο το “Star Spangled Banner”, του προσέδωσε ένα νόημα που ταυτιζόταν με τις απόψεις μας», θα εξηγούσε ο Michael Lang, ένας από τους βασικούς διοργανωτές του φεστιβάλ. «Δεν επρόκειτο για αντιαμερικανική δήλωση, αλλά για αντιπολεμική».
Το “Purple Haze” συντήρησε την προηγούμενη έκπληξη για να πάρει τη σκυτάλη το αργό, οργανικό blues “Villanova Junction”, με τις μαγευτικές οκτάβες του Hendrix να αποτείνουν φόρο τιμής στον Wes Montgomery. Αυτό ήταν και το τελευταίο κομμάτι πριν από το encore με το “Hey Joe”, το τραγούδι που είχε κάνει τους Experience διάσημους στην Αγγλία τρία χρόνια νωρίτερα. Ήταν από τις ελάχιστες φορές στην καριέρα του που ο Hendrix εμφανίστηκε στη σκηνή για encore. Αρχικά είχε σκεφτεί να ολοκληρώσει το σετ με το “Valleys Of Neptune” αλλά τελικά άλλαξε γνώμη και προτίμησε το “Hey Joe”, ένα πιο κλασικό τραγούδι. Ποτέ δεν παρουσίασε ζωντανά το “Valleys” στη διάρκεια της καριέρας του.
Με τις τελευταίες νότες αυτού του κομματιού έκλεισε το φεστιβάλ του Woodstock. O Jimi αποχωρεί από τη σκηνή και καταρρέει. Πανικός. Ο γιατρός που τον εξετάζει διαπιστώνει σοβαρότατη εξάντληση. Μεταφέρεται με ελικόπτερο στη σουίτα ενός ξενοδοχείου στο Woodstock και κοιμάται για τρεις συνεχόμενες μέρες, έχοντας στο πλευρό του μια πανέμορφη κοπέλα ονόματι Lesley.


Η εμφάνισή του στο φεστιβάλ σηματοδοτούσε μια μεταβατική περίοδο για τον Hendrix. Είχε αφήσει ένα δεμένο και έμπειρο τρίο και στην ουσία δεν είχε σχηματίσει κάποιο άλλο. Έμπαινε σε μια φάση πειραματισμού σε πείσμα της εμπορικής επιτυχίας. Και παρ’ όλο που στο Woodstock έπαιξε αρκετά τραγούδια από την περίοδο των Experience, η εμφάνισή του στο φεστιβάλ περιλάμβανε κομμάτια που παρέπεμπαν στην αρχή της καριέρας του, όταν έπαιζε κιθάρα για τον Otis Redding στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όπως τα “Gypsy Woman” και “Aware Of Love”, δυο κομμάτια του Redding που τραγούδησε ο Lee.
Δυο μέρες μετά τη συναυλία, ο Hendrix έδωσε από 500 δολάρια τους Cox, Lee, Sultan και Velez. Έπειτα από μερικές πρόβες τις επόμενες εβδομάδες, οι Gypsy Sun And Rainbows διέλυσαν στον Σεπτέμβριο του 1969. Ο Jimi θα συνέχιζε με τον Cox παίρνοντας σαν ντράμερ τον εκπληκτικό Buddy Miles. Το νέο τρίο θα ονομαζόταν Band Of Gypsys. Ο Jimi Hendrix, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στο χώρο της μουσικής του εικοστού αιώνα, θα ζούσε για άλλους δεκατρείς μήνες και τελικά θα πέθαινε στο Λονδίνο στις 17 Σεπτεμβρίου 1970 από αναρρόφηση εμετού, σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση.
Οι ηχογραφήσεις της εμφάνισης των Gypsy Sun And Rainbows στο Woodstock ήταν σκέτη απογοήτευση. H κιθάρα του Hendrix κυριαρχούσε πάνω από τον ήχο, ενώ τα τύμπανα του Mirchell έπνιγαν κυριολεκτικά την κιθάρα του Lee και τα κρουστά των Juma και Velez. Ένα ολόκληρο ακουστικό περιβάλλον είχε χαθεί…


image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Γιάννης Καστάναρας είναι καθ' έξιν και κατ΄ επάγγελμα slacker, συνεκδότης και executive producer (ο,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα) του φανζίν Merlin's Music Box.
 
 
 
image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Γιάννης Καστάναρας είναι καθ' έξην και καθ΄ επάγγελμα slacker, συνεκδότης και executive producer (ο,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα) του φανζίν Merlin's Music Box.
 
 
 

 

 

TALL POPPIES 2: “Spare a dollar for the maker, music doesn’t play itself”

Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΡΔΟΠΑΤΗΣ
Συνήθως, θαυμάζουμε τους Αυστραλούς μουσικούς, για την εργατικότητά τους, την άρρηκτη ενότητα των μελών της μουσικής τους κοινότητας, τις τεχνικές τους ικανότητες, τον (στα όρια του cult) έμμονο δογματισμό τους με τις “αρχές του rock and roll μέχρι τέλους”.
Στη συνέχεια του αφιερώματος του Merlin’s στους Αυστραλούς ήρωες, σειρά έχει μία μορφή που έχει όλα τα παραπάνω γνωρίσματα , μα και κάτι παραπάνω, κάτι που μόνο ο Nick Cave κατάφερε. Ο λόγος για τον Kim Salmon και το χάρισμά του να εξελίσσει τη μουσική του επιδρώντας , κυριολεκτικά, σε γενιές και μουσικές τάσεις.
Ο 60ρης πιά Salmon , ξεκίνησε από τα μέσα της δεκαετίας του 70 με διάφορα συγκροτήματα, αλλά η πενταετία 1978-1983 ήταν εκείνη που, με τους θρυλικούς Scientists, κυκλοφόρησε :
Α) Το single “ Swampland” , που σκόραρε στις ψυχές τύπων όπως ο Jon Spencer, οι Chrome Cranks και όσοι έκτοτε χώθηκαν στο υβρίδιο του swamp punk.
Β) Το single “We Had Love” που απλά γέννησε το… grunge. «Παραξενεύτηκα την πρώτη φορά που άκουσα τον όρο grunge και σκέφτηκα τι στα κομμάτια σημαίνει η λέξη αυτή. Μου είπαν πως κάποιοι τύποι που λέγονται Mudhoney κι ένας φίλος τους ονόματι Kurt Cobain με ανέφεραν ως βασική τους επιρροή. Ε, ναι, λοιπόν, εγώ έγραψα τη Βίβλο του grunge. Είναι ωραίο να αναφέρεται στο βιογραφικό μου», θα δήλωνε μετά από χρόνια ο ίδιος ο Salmon.

Read more ...

Μόνιμος πλους σε ημερομηνία λήξης

TOY ANTΩΝΗ ΖΗΒΑ

(Εικονογράφηση: Abies Sylos)

Στο παζάρι με τα μεταχειρισμένα
φορεμένες ζωές καρτερούν νέους ένοικους
Η σιωπή ,η ερημιά ,
το ηλεκτρικό φως των δρόμων
η απώλεια που γεννά τη θλίψη
δεν είναι βίζες για τον θάνατο
Το χάος είναι η γεωγραφία της αγάπης
Το όνομα δεν είναι παρά καπνός και αντάρα.
 

Η απώλεια μας συντρίβει. Μπορεί να κάνει και τον πιο δυνατό άνθρωπο να στροβιλίζεται χωρίς προορισμό όπως τα κίτρινα φύλλα που τα χορεύει ο άνεμος. Μοιάζει με τη κήρυξη ενός λυσσασμένου πολέμου, όπου θύματα και θύτες είμαστε ανακατεμένοι χωρίς να ξεχωρίζουμε  ο ένας από τον άλλο, βουτηγμένοι στο αίμα από τη κορφή ως τα νύχια. Ίδιοι και απαράλλαχτοι στο τέλος, σαν τα σφαχτά που κρέμονται από το τσιγκέλι του χασάπη. Ρόλοι που συνεχώς εναλλάσσονται σε μία θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστές το συναίσθημα με το παράλογο, η ζέστη, η επιθυμία με την απογοήτευση, το ασφαλές λιμάνι με το τσακισμένο στα βράχια ναυάγιο.

Όλο το φαντασιακό μέσα στο οποίο πλέουμε, δεν είναι παρά ένα ταξίδι στο χρόνο με βάρκα το σώμα μας. Ξεκινάμε ρίχνοντας το στα νερά της ζωής νέο, άφθαρτο, χωρίς ζημιές και αβαρίες. Μπορεί να ονειρευόμαστε τη γαλήνη των ήρεμων θαλασσών, αλλά υπάρχει περισσότερη αγαλλίαση όταν πλέουμε μέσα στις καταιγίδες προσπαθώντας να τις κατευνάσουμε εξαντλώντας τη λύσσα τους – και αυτό είναι η δική μας οδύσσεια.
Είναι η οδύσσεια της επιθυμίας να ανακαλύψουμε νέα λιμάνια, τη πολυμορφία νέων κόσμων.

Το σώμα μας γερνά, όπως κάθε σκαρί που η αρμύρα της θάλασσας και τα χτυπήματα των κυμάτων με το πέρασμα του χρόνου του καταφέρνουν απώλειες και ζημιές. Είμαστε όμως χαμένοι, ταξιδιώτες χωρίς πυξίδα καταμεσής στον ωκεανό της ζωής. Προσπαθώντας να δαμάσουμε τις καταιγίδες και τα κύματα, έχουμε ξεχάσει προς τα πού είναι ο αρχικός μας προορισμός.

Ωστόσο θα ήταν υπέροχο να καταλάβουμε τι καιρό κάνει μέσα μας και πόσο χρόνο χάνουμε στον πλου μας, μην έχοντας μάθει πότε και πώς να τον αλλάξουμε.

Πόσα θα είχαμε να κερδίσουμε από τις απορίες της παιδικής μας ηλικίας για το χρώμα του ουρανού, την απαλότητα του αέρα, την καταιγίδα, τη θύελλα, αφού είναι παραδεκτό ότι η γνώση της γης είναι αδιαχώριστη από τη γνώση του σώματος; Αντί να πατάμε στις βεβαιότητες που μας εκπαίδευσε να πιστεύουμε ο υπάρχων κόσμος; Αντί να είμαστε χαμένα παιδιά στην ώριμη ηλικία με μόνιμη προσμονή τη λήψη μίας απάντησης σε μία σειρά από ατελείς ερωτήσεις;

Για πόσο ακόμη θα συνεχίσουμε να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου τα πάντα αγοράζονται και πληρώνονται; Ο πληρωμένος χρόνος δεν επιστρέφει τίποτε πίσω. Η νεότητα θανατώνεται από τον χαμένο χρόνο με κυμαινόμενο επιτόκιο.

Ο παλιός κόσμος που ψυχορραγεί μπροστά στα μάτια μας απονεκρωμένος από το χρήμα, θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η εξαφάνισή του θα σημάνει το τέλος του κόσμου για όλους και όλες μας.

Όμως αυτός ο κόσμος που πεθαίνει κάτω από τον παράλογο ζυγό της ετοιμοθάνατης οικονομίας δεν είναι ο δικός μας. Ο κόσμος που καταρρέει γύρω μας δεν είναι ο δικός μας. Ο δικός μας κόσμος είναι αυτός των ατόμων και των κοινωνιών που προσδοκούν τη ζωή. Ο άλλος δεν έχει τίποτα κοινό με μας.

Τι μας μένει; Τίποτε περισσότερο από το να ζήσουμε σαν παιδιά τις ανολοκλήρωτες περιπέτειες μας.


image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
 
 
 
image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
 
 
 


image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

H Abies S. a.k.a. Γεωργία έχει μάθει να ζωγραφίζει, να γράφει μουσική και να διδάσκει κάτι από τα δύο. Τραβάει πολλές φωτογραφίες με φτηνές φωτογραφικές μηχανές. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μέρη που μετά έγιναν τα πιο βρώμικα και έρημα αυτής τη πολης. Ακόμα ζει στο κέντρο της.
 
 
 
image

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

H Abies S. a.k.a. Γεωργία έχει μάθει να ζωγραφίζει, να γράφει μουσική και να διδάσκει κάτι από τα δύο. Τραβάει πολλές φωτογραφίες με φτηνές φωτογραφικές μηχανές. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μέρη που μετά έγιναν τα πιο βρώμικα και έρημα αυτής τη πολης. Ακόμα ζει στο κέντρο της.
 
 
 

Οι Αthenian Phanerothyme Concpiracy και οι Bog Art στο ΙΛΙΟΝ plus, 16 Νοεμβρίου 2007 (φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος)

 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (QoQ Photos)

Την Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου οι Athenian Phanerothyme Conspiracy και οι BogArt επιφύλαξαν μια μοναδική βραδιά στους φίλους τους, οι οποίοι αψήφισαν την καταιγίδα αλλά και τον...Nick Cave προκειμένου να παρακολουθήσουν ένα ψυχεδελικό ταξίδι από τους πρώτους και το στακάτο, ρυθμικό... container rock των δεύτερων. Ο Τηλέμαχος Παπαδόπουλος ήταν εκεί (όπως πάντα) με τη φωτογραφική του μηχανή για να απαθανατίσει μερικές από τις μαγικές στιγμές του gig... 

Read more ...

THE LAST DRIVE: Λονδίνο, "The Garage", Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017, αποκλειστικές φωτογραφίες της MONIKA PIOTROWSKA για το Merlin's Music Box

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: MONIKA PIOTROWSKA (PhotoMonia)

Την περασμένη Κυριακή 19 Νοεμβρίου οι Last Drive έπαιξαν στο κλαμπ Garage του Λονδίνου με καλεσμένους τους Θεσσαλονικιούς Roundlights. Η Monika Piotrowska βρέθηκε εκεί και ιδού μερικές θαυμάσιες εικόνες που κατέγραψε ο φακός της.

To SET LIST  της συναυλίας

• Final Kick 
• Bite 
• Outlaw 
• Overloaded 
• Glass of Broken Dreams 
• Desert Rose 
• Snake Charmer 
• White Knuckles 
• Always the Sun
• Valley of Death 
• Holy War 
• Russian Roulette 
• Devil May Care 
• Have Mercy
• Blood from a Stone 
• Baby, it’s Real 
• Killhead Therapy
• Bad Roads / Gone Gone Gone
• I love Cindy

Read more ...

"Captain Death": Ακούστε το πρώτο κομμάτι μέσα από το νέο άλμπουμ των Grey River & The Smoky Mountain που κυκλοφορεί στις αρχές Νοεμβρίου. Δείτε τους live στο ΙΛΙΟΝ plus με ελεύθερη είσοδο την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου από το Merlin's Music Box

Οι Grey River & The Smoky Mountain, το μοναδικό folk κουαρτέτο έχει έτοιμο τον πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του με τίτλο Captain Death που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από την Ikaros Records. Την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου οι Grey River θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο ΙΛΙΟΝ plus (event) με καλεσμένους τους Manos Six & The Muddy Devils. Ακούστε το ομώνυμο κομμάτι μέσα από το δίσκο.

(φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος)

 

 

Το "Troublegum" των Therapy? (1994): ένα άλμπουμ σημείο αναφοράς για τη δεκαετία του '90

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΧΟΥΛΛΗ

(Οι Therapy? εμφανίζονται την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου στο Gagarin 205 παρέα με τους Cellar Dogs και τους One Block Society)

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το Troublegum ήταν η κορυφαία δισκογραφική στιγμή των Ιρλανδών Therapy? Εκτός αυτού, ήταν η μεγάλη ευκαιρία να διασχίσουν τη μεγάλη πόρτα του mainstream, μια πόρτα που τελικά δεν πέρασαν. Δεν το ήθελαν; Δεν το τόλμησαν; Μόνο οι ίδιοι ξέρουν. Το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι το συγκρότημα συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας να κυκλοφορεί αξιόλογους έως εξαιρετικούς δίσκους, να κάνει εκρηκτικές live εμφανίσεις και να διατηρεί έναν πυρήνα πιστών οπαδών που δεν προδίδει ποτέ.

Read more ...

Με τα λουλούδια ή με τους βάλτους;

Του Γιάννη Αφένδρα

Ένα λουλούδι έχει κάνει την εμφάνισή του και ανθίζει τα τελευταία χρόνια, κυρίως τα καλοκαίρια, στη χώρα μας. Ένα λουλούδι που η ομορφιά του συνεπαίρνει χιλιάδες ανθρώπους και τους ωθεί στην αναζήτησή του. Ένας ανθός που ξεχωρίζει με το χρώμα και την ευωδιά του και φωτίζει λίγο το δυσώδες μαύρο που επικρατεί, όπως παντού σχεδόν, και στις πολιτιστικές ξέρες αυτής της χώρας.
Ο λόγος για το φαινόμενο των μουσικών φεστιβάλ, ένα θεσμό με μεγάλη ιστορία, ο οποίος τα τελευταία χρόνια γνωρίζει αξιοσημείωτη έξαρση και αναπτύσσεται με διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς, προσφέροντας ηχηρές μελωδίες σε ένα εν πολλοίς βουβό πολιτισμικό τοπίο. Πρόκειται για εγχειρήματα που στις περισσότερες των περιπτώσεων ξεπηδούν από τη βασική ανάγκη των ανθρώπων (διοργανωτών, καλλιτεχνών και επισκεπτών), ανεξαρτήτου ηλικίας μα πάντα νέων στην καρδιά, για έναν εναλλακτικό τρόπο ψυχαγωγίας, για μια διαφορετική μορφή συνάντησης μεταξύ ανθρώπου – τέχνης – φύσης, για μια ακηδεμόνευτη και ελεύθερη πρωτοβουλία, για μια διέξοδο από τις κατεστημένες, μαζικές αλλά ταυτόχρονα χωρίς καμία έννοια συλλογικότητας, αντιαισθητικές και αποβλακωτικές πολιτιστικές συνταγές. Αυτό που χαρακτηρίζει τις περισσότερες από αυτές τις προσπάθειες είναι η θέληση για το νέο και το διαφορετικό, η επιθυμία διαφυγής από τη μονοτονία και την επανάληψη. Ιδέες και προτάσεις που συχνά ξεφεύγουν από το λεγόμενο mainstream, μουσικές και καλλιτέχνες που δε θα ακούσει κανείς εύκολα αλλού, χώροι και αντιμετώπιση με πρώτιστο κριτήριο το σεβασμό όλων των εμπλεκόμενων, χαμηλά ή ανύπαρκτα εισιτήρια, οργανωτικές δομές που απομακρύνονται από τα καθιερωμένα ιεραρχικά μοντέλα και πλησιάζουν πιο άμεσες δημοκρατικές μορφές, σχέσεις μεταξύ διοργανωτών και θεατών που δεν είναι καθαρά εμπορικές σχέσεις εκμετάλλευσης, αλλά σχέσεις αλληλοσεβασμού και συμμετοχής, διάθεση αποκέντρωσης και πλησιάσματος προς τη φύση.

Read more ...

Monika Piotrowska: Φωτογραφίζοντας μπάντες...

Η Monika Piotrowska είναι φωτογράφος και ζει στο Λονδίνο. Ειδικεύεται σε πορτρέτα, ρεπορτάζ και στη φωτογράφηση συναυλιών. Aπό το 2010 φωτογραφίζει φεστιβάλ και συναυλιακούς χώρους στην Πολωνία και τη Μεγάλη Βρετανία. Στην Αγγλία έχει φωτογραφίσει καλλιτέχνες όπως οι Interpol, οι Vaccines, οι Lamb, οι Kaiser Chiefs, καθώς και ανερχόμενα ταλέντα όπως οι Haelos. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που έχει φωτογραφίσει στην Πολωνία είναι progressive rock συγκροτήματα όπως οι Riverside και οι Collage, καθώς και οι post-punks Tides From Nebula.
Πέρα από την ενασχόλησή της με τη φωτογράφηση μουσικών events, η Monika έχει κάνει μια σειρά από πορτρέτα, ρεπορτάζ και εμπορικές φωτογραφήσεις για ένα ευρύ πελατολόγιο. 
Η Monika έστειλε στο Merlin’s μερικές εξαιρετικές φωτογραφίες της, τις οποίες και δημοσιεύουμε με τις ευχαριστίες μας. 
Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα από τις φωτογραφήσεις της συναυλιών και όχι μόνον ΕΔΩ.

Read more ...

Ανέκδοτη αποκλειστική συνέντευξη του Fred και της Toody Cole από την τελευταία τους επίσκεψη στην Αθήνα (Δεκέμβριος 2013) στον Θάνο Τσάντα και τον Πέτρο Ευσταθόπουλο (με υπότιλους στα ελληνικά)

Τον Δεκέμβριο του 2013, ο Fred και η Toody Cole επισκέφτηκαν την Αθήνα προσκεκλημένοι των Last Drive, προκειμένου να συμμετάσχουν στο διήμερο που πραγματοποιήθηκε για τα 30χρονα της αθηναϊκής μπάντας στο Gagarin 205.

Ο Θάνος Τσάντας (Funhouse) και ο Πέτρος Ευσταθόπουλος με την κάμερά τους είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν μαζί τους και να καταγράψουν μερικές to the point απόψεις των δυο μουσικών. Και μπορεί ο Fred να ξεκίνησε μόλις πρόσφατα το αιώνιο ταξίδι του στο υπερπέραν του rock and roll, αλλά είναι βέβαιο ότι θα μείνει ολοζώντανος στη μνήμη όσων είχαν την τύχει να τον γνωρίσουν από κοντά, να παρακολουθήσουν τις συναυλίες των Dead Moon και των Pierced Arrows ή απλώς να απολαύσουν μέσω ηχοσυστημάτων τα ακατέργαστα διαμαντάκια που άφησε πίσω ο Αμερικανός δημιουργός. Ένα απλό σεφάρισμα στο διαδίκτυο τις τελευταίες μέρες αρκεί για να διαπιστώσει κανείς τη θλίψη που διακατέχει τους φίλους του, ενώ τα μηνύματα προς την Toody και την οικογένειά του και τα δημοσιεύματα από κάθε γωνιά του πλανήτη είναι άκρως συγκινητικά. 

Ο Fred και η Toody παραχώρησαν τη συνέντευξη στις 22 Δεκεμβρίου 2013, την επομένη της συναυλίας (ολόκληρο το σετΕΔΩ), στο ξενοδοχείο Εξάρχειον όπου διέμεναν. Τον υποτιτλισμό έκανε η Ειρήνη Πολίτου

(για τους ελληνικούς υπότιτλους πατήστε CC κάτω δεξιά στο βίντεο)

Read more ...

Rosewood Brothers: Soul Blossom (Ikaros Records, vinyl LP w. digital code for download)

Κείμενο: Γιάννης Καστανάρας

Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QοQ photos)

Μολονότι θεωρώ ότι έχω παρακολουθήσει την εξέλιξη του πρώτου (στην ουσία) ολοκληρωμένου άλμπουμ των Rosewood σχεδόν από τις πρώτες νότες, οφείλω να ομολογήσω ότι το τελικό αποτέλεσμα με εξέπληξε και εξακολουθεί να με εκπλήσσει σε κάθε νέο άκουσμα. Η παραγωγή του Soul Blossom είναι τέτοιου επιπέδου, που κυριολεκτικά κάνει τα ηχεία να «μιλούν». Έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικό πετράδι, η λάμψη του οποίου είναι εκτυφλωτική, τόσο εκτυφλωτική που η όποια περιγραφή μοιάζει περιττή.

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1