Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Ο Sly Stone (κατά κόσμον Sylvester Stewart) άρχισε να εμφανίζεται σε συγκροτήματα στο λύκειο και σπούδασε μουσική θεωρία στο Solano Community College. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60, είχε πλέον εγκαταλείψει οριστικά το σχολείο για να εργαστεί ως DJ στον KSOL του Σαν Φρανσίσκο, έναν ραδιοσταθμό που ειδικευόταν στη soul. Συνεργάστηκε επίσης με πολλά ανερχόμενα συγκροτήματα.
To 1966 ο Sly είχε ήδη δικό του συγκρότημά, τους Sly and the Stoners, το ίδιο και ο αδελφός του, ο Freddie, τους Freddie and the Stone Souls. Τα δυο αδέλφια αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους με την ιδέα το νέο σχήμα να περιλαμβάνει λευκούς και μαύρους μουσικούς, άνδρες και γυναίκες, που θα έπαιζαν όργανα και θα τραγουδούσαν – κάτι μάλλον πρωτότυπο για την εποχή. Οι Sly and the Family Stone άρχισαν να εμφανίζονται μαζί το 1967 και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, A Whole New Thing.
Το «Dance to the Music», τον Νοέμβριο του 1967, ήταν η πρώτη τους επιτυχία σε σινγκλ, ενώ τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους με τον ίδιο τίτλο, για να ακολουθήσει το Stand (1969) με επιτυχίες όπως τα «Everyday People», «Hot Fun in the Summertime» και «Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)».
Εκείνο το καλοκαίρι εμφανίστηκαν στο Φεστιβάλ του Woodstock υπό καταρρακτώδη βροχή, αλλά ο Sly και η οργιαστική μπάντα του ξεσήκωσαν το σχεδόν μισό εκατομμύριο θεατές, ιδίως με το ανεπανάληπτο «I Want to Take You Higher», το οποίο ακόμη και ως b-side του «Stand» ανέβηκε στο αμερικανικό Top-40. Την ίδια χρονιά οι Sly & The Family Stone εμφανίστηκαν στο Πολιτιστικό Φεστιβάλ του Χάρλεμ.
Ωστόσο, ο εθισμός του Sly στα βαριά ναρκωτικά άρχισε να έχει σοβαρό αντίκτυπο στο συγκρότημα που κατά τη διάρκεια του 1970 και του 1971 έχασε το ένα τρίτο των συναυλιών του.
Το 1974, ο Sly παντρεύτηκε την Kathy Silva κατά τη διάρκεια μιας από τις εμφανίσεις του συγκροτήματος στο Madison Square Garden. Ο γάμος όμως δεν στρώθηκε με ροδοπέταλα και αργότερα η Kathy θα κατηγορούσε τον σύζυγό της για βάναυση συμπεριφορά εξαιτίας των εθισμών του, με ξυλοδαρμούς, εγκλεισμούς και την απαίτηση να τη μοιράζεται με άλλους άνδρες και γυναίκες.
Το άλμπουμ There's a Riot Goin’ On κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1971 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της μαύρης μουσικής και όχι μόνο. Αλλά οι εντάσεις είχαν ήδη αρχίσει να κορυφώνονται στο συγκρότημα που το 1975 ουσιαστικά διαλύθηκε, ασχέτως αν ο Sly συνέχισε να κυκλοφορεί δίσκους με αυτό το όνομα μέχρι το 1982.
Οι σόλο προσπάθειές του δεν ήταν πολύ επιτυχημένες και τα ναρκωτικά συνέχισαν να εκτροχιάζουν την καριέρα του. Το 1983, ο Sly συνελήφθη για κατοχή κοκαΐνης στη Φλόριντα. Το 1996 μπήκε μόνος του σε κέντρο αποτοξίνωσης, ενώ τρία χρόνια νωρίτερα οι Sly and the Family Stone είχαν κερδίσει μια θέση στο Rock and Roll Hall of Fame, αν και ο ίδιος κράτησε αποστάσεις από το υπόλοιπο συγκρότημα και ανέβηκε στη σκηνή μόνο στο τέλος.
Μετά από αυτό, ο Sly παρέμεινε ως επί το πλείστον μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Τον Φεβρουάριο του 2006 πραγματοποίησε μια σπάνια εμφάνιση στα βραβεία Grammy μαζί με το παλιό του συγκρότημα (πλην ενός) με μια μεγάλη ξανθή μοϊκάνα, μαύρα γυαλιά και ασημένιο λαμέ κοστούμι, αλλά έφυγε από τη σκηνή λίγο πριν το τέλος και πήγε κατευθείαν στη λιμουζίνα που τον περίμενε έξω από το χώρο της εκδήλωσης. (Σύμφωνα με κάποιους αποχώρησε πάνω σε μια μοτοσικλέτα, αν και στην εκδήλωση είχε εμφανιστεί με γύψο στο χέρι από ένα πρόσφατο σχετικό ατύχημα).
Το 2019 ο Sly φαίνεται πως επιτέλους αποτοξινώθηκε έχοντας εισαχθεί τέσσερις φορές σε νοσοκομείο μέσα σε λίγες εβδομάδες εξαιτίας της χρήσης ναρκωτικών, αλλά οι πολυετείς καταχρήσεις είχαν το τίμημά τους κι έτσι στις 9 Ιουνίου 2025, αυτός ο, κατά τα άλλα, εμπνευσμένος καλλιτέχνης, σκιά πλέον του εαυτού του, ξεκίνησε το αιώνιο ταξίδι του στο υπερπέραν, έχοντας αφήσει πίσω μερικές αξιομνημόνευτες μουσικές στιγμές και την αυτοβιογραφία του με τίτλο Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin), ενώ υπάρχει το θαυμάσιο ντοκιμαντέρ του Ahmir "Questlove" Thompson με τίτλο Sly Lives! (aka The Burden of Black Genius) (2025) που δεν πρέπει να χάσετε…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Little Willie John: rhythm ‘n’ blues από τη «στενή»...
Gumbo Ya Ya: Μια φορά κι έναν καιρό στη Νέα Ορλεάνη - Η ιστορία του Cosimo Matassa...
Lafayette Afro Rock Band: Afro-funk στο Παρίσι...
Blaxploitation – Οι ταινίες και η μουσική τους...
Θανάσης Μήνας: Black Power (εκδόσεις Πόλις, 2025)
Message From A Black Man: Η ιστορία της Tribe Records...
O Jimi Hendrix στο Woodstock: Μία επισφαλής στροφή σε μια ένδοξη στιγμή...
ΔΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ MERLIN'S:
Γιάννης Καστάναρας
Ο Γιάννης Καστάναρας είναι καθ' έξιν και κατ΄ επάγγελμα slacker, συνεκδότης και executive producer (ο,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα) του φανζίν Merlin's Music Box.
Γιάννης Καστάναρας
Ο Γιάννης Καστάναρας είναι καθ' έξην και καθ΄ επάγγελμα slacker, συνεκδότης και executive producer (ο,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα) του φανζίν Merlin's Music Box.
Γιάννης Καστάναρας
Ο Γιάννης Καστάναρας είναι καθ' έξην και καθ΄ επάγγελμα slacker, συνεκδότης και executive producer (ο,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα) του φανζίν Merlin's Music Box.