Γιάννης Καστανάρας

  • "Respect": Μια μικρή ιστορία για μια μεγάλη βασίλισσα...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας (από διάφορες πηγές)

    «Όλοι μας, άντρες ή γυναίκες, μαύροι ή λευκοί, απαιτούμε σεβασμό. Είναι βασικό μας δικαίωμα» - Aretha Franklin
    Δενήταν καν δικό της. Το έκανε όμως δικό της μετατρέποντας ένα τραγούδι γραμμένο από έναν άντρα που καλούσε τη γυναίκα του να του δείξει «λίγο σεβασμό», σε έναν ύμνο για την απελευθέρωση της γυναίκας, σε ένα εξαντλητικό φεμινιστικό μήνυμα πριν το φεμινισμό, σε μια Αμερική που μόλις είχε αρχίσει να ξετυλίγει το νήμα της γυναικείας απελευθέρωσης, σε μια Αμερική που ξυπνούσε απότομα από τα βίαια ξεσπάσματα μιας σειράς κοινωνικών κινημάτων που συγκλόνιζαν τον πλανήτη, μια Αμερική όπου ο φυλετικός διαχωρισμός ήταν ακόμα ο κανόνας σε πολλές πολιτείες. Αλήθεια, ποιος μπορεί να ξεχάσει την καταιγιστική, πληθωρική παρουσία της Aretha Franklin να τραγουδά το «Respect» απευθυνόμενη στον έκπληκτο κινηματογραφικό σύζυγό της Matt Murphy στην ταινία Blues Brothers 2000; Όπως σίγουρα κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την καταπληκτική ερμηνεία της είκοσι χρόνια , στην πρώτη «φάση» της ταινίας, όταν τον φιλοδωρούσε με το «Think», μια άλλη κομματάρα, αφήνοντάς τον άναυδο.

  • "Το Τσεράν δεν παραδίδεται ούτε πουλιέται!" Μια μεξικανική κωμόπολη που αντιστέκεται...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Το Τσεράν είναι μια πολύ δυναμική κοινότητα που αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς ανθρώπους και οργανώσεις μέσα στο Μεξικό και πέρα από αυτό. Με πρωταγωνιστές τις γυναίκες και τη νεολαία και με την υποστήριξη μερικών βασικών παραγόντων εκτός κοινότητας, ο πληθυσμός των ιθαγενών Πουρεπέτσα της πόλης έχει καταφέρει να διεκδικήσει νομικά το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση ανακτώντας τον έλεγχο στην περιοχή του.

  • 10 Code: "Οι καλλιτέχνες έχουν βήμα και εξωστρέφεια και αυτό τους δίνει, εκτός από λόγο, και μία παραπάνω ευθύνη. Αν έχεις κάτι ουσιαστικό να πεις μέσα από την τέχνη σου, πρέπει να το πεις..."

    Κείμενο-Συνέντευξη: Γιάννης Καστανάρας

    Πριν από πάρα πολλά χρόνια, στη διάρκεια μιας συζήτησης με καλούς φίλους αρκετά μεγαλύτερους από εμένα, κοκορευόμουν για τα μουσικά μου γούστα και συγκεκριμένα εξυμνούσα τις αρετές του punk προσπαθώντας να πείσω την παρέα για πράγματα που προφανώς αγνοούσαν ή τους ήταν αδιάφορα, καθόσον η μουσική τους παιδεία ήταν κυρίως κλασικίζουσα ή λαϊκοέντεχνη της μεταπολιτευτικής περιόδου. Τελικά, ο ένας από αυτού, ο πιο περίεργος, αποφάσισε να δοκιμάσει τα γούστα μου και μου ζήτησε να του γράψω μια κασέτα με σχετικά τραγούδια. Όπερ και έκανα...

  • 32 Βastards: "Hooey EP"

    Οι 32 Bastards είναι τέσσερις μπάσταρδοι απόγονοι των Dead Kenndys που αντανακλούν όλη εκείνη τη σοφία, την οποία οι πιονιέροι του αμερικάνικου hardcore μεταλαμπάδευσαν με τόσο ανεπιτήδευτο τρόπο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το Πατρινό κουαρτέτο εφορμά με ένα “kill ‘em all” attitude, και στα τέσσερα κομμάτια του πρώτου τους ΕΡ (έχει προηγηθεί ένα προπέρσινο σινγκλ) φαίνονται πραγματικά ασυγκράτητοι. Αναμιγνύοντας στοιχεία punk και rockabilly με ανεπαίσθητες αλλά αιχμηρές metal απολήξεις και ένα απρόσμενο έξοχο reggae “σπάσιμo”, οι 32 Bastards εξαπολύουν όλη τη νεανική οργή τους και την προσθέτουν στην αστείρευτη πηγή του νέου ελληνικού rock and roll. Προσπαθώ να φανταστώ όλη αυτή την ενέργεια πάνω στη σκηνή…

  • Aldous Harding: Χαμένη στο διάστημα...

     
    Η Νέα Ζηλανδία δεν έχει φίδια, αλλά έχει ηφαίστεια και πριν μερικά χρόνια παρήγαγε εκείνη τη σπαρταριστή ημισουρεάλ βαμπιροκωμωδία με τίτλο What We Do In The Shadows που σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Το 1990 αυτή η νησιωτική χώρα στου διαόλου τι κέρατο γέννησε ένα ξωτικόπλασμα που άκουγε στο όνομα Hannah Sian Topp αλλά επειδή δεν ήθελε να μπλέκει τα προσωπικά με τα επαγγελματικά της το καλλιτέχνισε σε Aldous Harding. Πάνω της κουβαλάει όλη τη γοητεία του λετσέ αμπιγιέ, φοράει απίθανα καπέλα, έχει ένα χαμένο, αμυδρά ειρωνικό βλέμμα, εκπέμπει έναν αφύσικο ερωτισμό κι όταν αποφασίζει να χαμογελάσει το κάνει με μια σπάνια φινέτσα δίχως να προδίδει την οδοντοστοιχία της.
  • Andrea Camilleri: Ο Σαλβίνι έχει την υπεροψία ενός φασίστα, ένας εκπρόσωπος της εξουσίας όλο αυταρέσκεια...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Ο Andrea Camilleri γεννήθηκε στο Porto Empedocle της Σικελίας το 1925. Σπούδασε σε δραματικής χολή της Ρώμης, σκηνοθέτησε έργα για το θέατρο και την τηλεόραση με ειδίκευση στον Πιραντέλο και τον Μπέκετ, και υπήρξε παραγωγός πολλών πολιτιστικών προγραμμάτων. Ακλόνητος κομμουνιστής, δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Il Corso delle cose το 1978. Το 1994 δημοσιεύθηκε η πρώτη του ιστορία με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο, για να ακολουθήσει σειρά βιβλίων με τις περιπέτειες του αντι-ήρωα αστυνομικού, τα οποία έχουν πουλήσει πάνω από δέκα εκατομμύρια παγκοσμίως, ενώ η τηλεοπτική σειρά με πρωταγωνιστή τον Luca Zingaretti στο ρόλο του Μονταλμπάνο γνώρισε τεράστια επιτυχία και προβλήθηκε (και εξακολουθεί να προβάλλεται) σε πολλές χώρες.
    Ο Camilleri πέθανε στις 17 Ιουλίου 2019, στο νοσοκομείο σε ηλικία 94 χρονών. Παρακάτω δημοσιεύονται μερικές από τις θέσεις και τις απόψεις του σπουδαίου Ιταλού συγγραφέα…

  • ANFO: "Black Sheep" (mini album, digital release)

    Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΤΑΝΑΡΑΣ

    Εδώ έχουμε να κάνουμε με επτά δυναμίτες που βάζουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Οι ANFO επέστρεψαν δισκογραφικά έπειτα από σχεδόν μια πενταετία και μαζί μ’ αυτούς επιστρέφει (ευτυχώς) όλη η οργή για την εποχή που ζούμε. Καταλυτικοί στίχοι, punk rock χωρίς αναστολές που όσο κι αν έχει τις ρίζες του βαθιά στο old school, ακούγεται τόσο φρέσκο και τόσο καταιγιστικό που δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο ανάσας. Είναι ένας κυκλώνας που συνεπαίρνει και που όσο περισσότερο το ακούς (και χάρη στα παιδιά έχω την τιμή να το ακούω εδώ και κάμποσο καιρό), αντιλαμβάνεσαι ότι τα πράγματα από δύσκολα μπορεί να γίνουν εύκολα και τούμπαλιν. Οι ANFO πάντως δεν βρίσκονται εδώ για να προσφέρουν λύσεις αλλά για να δώσουν τη δική τους εξήγηση σχετικά με το τι σήμαινε, τι σημαίνει και τι θα σημαίνει για πάντα το punk.

  • Antifa - Εγχειρίδιο προς αντιφασιστική χρήση... (απόσπασμα από το βιβλίο του Μαρκ Μπρέι που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων)

    Μαρκ Μπρέι (Mark Bray)
    Antifa
    Εγχειρίδιο προς αντιφασιστική χρήση (Εκδόσεις των Συναδέλφων, Νοέμβριος 2019)
    Μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας

    Από τότε που υπάρχει φασισμός, υπάρχει και αντιφασισμός – γνωστός επίσης ως «antifa». Γεννημένο από την αντίσταση εναντίον του Μουσολίνι και του Χίτλερ τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, το αντιφασιστικό κίνημα αναπτύχθηκε τις επόμενες δεκαετίες και σήμερα αποτελεί την αιχμή του δόρατος απέναντι στην ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον φασισμό. Το antifa κίνημα στερεί από τους φασίστες την ευκαιρία να διασπείρουν τον δηλητηριώδη λόγο τους και υπερασπίζεται ευάλωτες κοινότητες απέναντι σε πράξεις βίας που υποκινούνται από τους φασίστες. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το φίμωμα του φασιστικού λόγου είναι αντιδημοκρατικό, όμως οι antifa είναι απόλυτοι: δεν πρέπει να δοθεί ποτέ στον φασιστικό τρόμο η παραμικρή ευκαιρία να θριαμβεύσει ξανά! 

  • Arcadian Child: Superfonica (περιορισμένη έκδοση σε βινύλιο και CD, digital download)

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    φωτο: Vera Ioakimidi 

    Δυο σχεδόν χρόνια μετά το Afterglow, οι φίλοι μου από την Κύπρο επιμένουν να με εκπλήσσουν ευχάριστα. Έχοντας στο δισάκι μια νέα ολοκληρωμένη δουλειά που κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο, επιστρέφουν για να αφήσουν ακόμα μια φορά τη στάμπα τους στα σύγχρονα ψυχεδελικά δεδομένα, ακολουθώντας ένα δρόμο που κρίνοντας από το αποτέλεσμα και τη διάθεση θα μας ταξιδέψει ακόμα για πολύ. Το δεύτερο άλμπουμ των παιδιών από τη Λεμεσό έχει τίτλο Superfonica και είναι ο επόμενος ογκόλιθος στο οικοδόμημα που χτίζουν αργά αλλά σταθερά οι Arcadian Child.

  • Astrid Kirchherr: Φωτογραφίζοντας τα "Σκαθάρια"...

    H Astrid Kirchherr, η γυναίκα που έβαλε στον φωτογραφικό χάρτη τους Beatles στο ξεκίνημα της καριέρας τους, εγκατέλειψε οριστικά τον πλανήτη Γη στις 13 Μαΐου 2020 σε ηλικία 81 ετών έπειτα από "σύντομη και σοβαρή" ασθένεια, σύμφωνα με την ανακοίνωση του θανάτου της. Η Astrid γεννήθηκε στο Αμβούργο το 1938, αλλά στη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στα παράλια της Βαλτικής για να αποφύγει τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς. Μετά τον πόλεμο επέστρεψαν στο Αμβούργο όπου η Kirchherr αποφάσισε να ασχοληθεί με τη μόδα και γράφτηκε σε μια σχολή της πόλης. Σύντομα όμως την απορρόφησε το ενδιαφέρον της για την ασπρόμαυρη φωτογραφία.

  • Bag Of Nails: "The Wolf Inside Μe" (ντεμπούτο άλμπουμ σε βινύλιο και ψηφιακή κυκλοφορία)

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Τις προάλλες παρακολούθησα με φίλους το βίντεο της συναυλίας που πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2014 στο θέατρο Fox της Ατλάντα, με γενικό τίτλο All My Friends: Celebrating The Music Of Gregg Allman. Όπως μαρτυράει ο τίτλος, ήταν μια γιορτή προς τιμήν του Gregg Allman, που μαζί με τον αδελφό του, Duane, και με μερικούς φίλους και εκλεκτούς μουσικούς από το Τζάκσονσβιλ της Φλόριντα, σχημάτισαν τους Allman Brothers, ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα που παρήγαγε ποτέ η ασυγκράτητη μηχανή του rock and roll. Πέρα από τους επιζώντες της αυθεντικής σύνθεσης (πλην του Dickie Betts που δεν συμμετείχε στη συναυλία για προσωπικούς λόγους - τόσο o Gregg όσο και ο ιστορικός ντράμερ Butch Trucks θα πέθαιναν αμφότεροι το 2017), στη συναυλία συμμετείχε μια πλειάδα ιερών τεράτων, παλιών και νεότερων, από τον χώρο της rock, της country, των blues και της soul - για τα ονόματα ψαχτείτε μόνοι σας, μην τα θέλετε όλα στο πιάτο...

  • Bob Vylan: «Eίμαστε μια βίαιη μπάντα σε μια βίαιη χώρα...»

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    «Θέλουμε να προσφέρουμε μια εναλλακτική λύση σε αυτά που έχετε συνηθίσει, είτε πρόκειται για Top-40 επιτυχίες είτε για τον ήχο που περιμένετε να ακούσετε από το punk και το grime. Υπάρχουν τόσα πολλά σκατά δίχως ουσία, δίχως βάθος, δίχως γνήσια οργή. Πώς είναι δυνατόν να γράφονται τόσα πολλά τραγούδια για έρωτες και διασκέδαση, τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στην τροφή και τη θέρμανση; Υπάρχει κόσμος που κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του και υποτίθεται ότι εμείς πρέπει να σκοτιζόμαστε για ανεκπλήρωτους έρωτες; Η διασκέδαση και ο ρομαντισμός είναι μια χαρά, αλλά δεν είναι η ζωή του μέσου ανθρώπου. Ο μέσος άνθρωπος έχει φτάσει πλέον στο αμήν, το ίδιο και εμείς, επομένως η οργή πηγάζει μέσα από οτιδήποτε κάνουμε». (Bob Vylan)

  • Charlie "Bird" Parker: Μια πολύ σύντομη σκηνή...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Οι νότες εκτοξεύονται από την καμπάνα του σαξοφώνου, πλούσιες και διαπεραστικές. Όταν ο Bird κινείται, μαζί του κινείται και το σαξόφωνο, σαν να είναι ένα, σαν ένα άγαλμα που περιστρέφεται γύρω από το βάθρο του. Οι νότες ταξιδεύουν μέχρι το μπαρ, γκελάρουν στους πίσω τοίχους και στο πλήθος που στέκει μπροστά από τις μαύρες κουρτίνες κι αμέσως μετά σαρώνουν απ’ άκρη σ’ άκρη όλο το χώρο.

  • Church Of Man: "The Mighty Fall" (ψηφιακό άλμπουμ)...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Τρέχα τώρα να βρεις ένα συγκεκριμένο είδος για να τους κατατάξεις, επειδή στην πρώτη τους δουλειά οιChurch Of Man από τη συμπρωτεύουσα δεν έχουν καμία διάθεση να καταλήξουν κάπου και διαφοροποιούν το ύφος τους από κομμάτι σε κομμάτι, αντλώντας από ένα ευρύ φάσμα επιρροών. Ευτυχώς, επειδή με το The Mighty Fall, το πρώτο τους άλμπουμ, προσφέρουν στον ακροατή οκτώ δικές τους συνθέσεις – και η κάθε μια ακούγεται ώριμη και καλοδουλεμένη.

  • Cosmic Teds: Κοσμικό rock and roll υψηλής ενέργειας...

    Γράφουν για το Merlin's Music Box οι Άδωνις Γουλιέλμος και Johnny Ted

    Τριάντα χρόνια μετά την εμφάνισή τους στην ελληνική σκηνή και σχεδόν εικοσιπέντε χρόνια μετά την οριστική διάλυση των Cosmic Teds, το μοναδικό άλμπουμ τους, ένα επτάιντσο και κάποια κομμάτια τους σε συλλογές ακούγονται τόσο φρέσκα όσο οποιοσδήποτε δίσκος των Stooges, των New York Doll ή των Ramones. Οι Cosmic Teds έχουν αφήσει για τα καλά τη σφραγίδα τους και όσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν κάποιες από τις εκρηκτικές (με όλη τη σημασία της λέξης) συναυλίες τους από τις αρχές ως τα μέσα της δεκαετίας του 1990, σίγουρα θα θυμούνται τη rock and roll αδρεναλίνη που εξέπεμπε το αθηναϊκό συγκρότημα. Σαν έντυπο τότε το Merlin's έζησε από πολύ κοντά εκείνη τη γόνιμη εποχή και ζήτησε από δυο μέλη των Cosmic Teds, τον κιθαρίστα Άδωνι Γουλιέλμο (σήμερα ένας έξοχος οργανοποιός και μέλος των Swing Shoes) και τον μπασίστα Johnny Ted, να μοιραστούν μερικές αναμνήσεις από τις μέρες τους σαν... κοσμικοί τεντιμπόηδες. 

  • David Byrne: Ποδήλατο και πόλη...

    Γράφει ο David Byrne

    Μεταφράζει ο Γιάννης Καστανάρας

    Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 χρησιμοποιώ το ποδήλατο ως βασικό μέσο μεταφοράς στη Νέα Υόρκη. Στην αρχή το δοκίμασα διστακτικά αλλά σύντομα κατάλαβα ότι μου ταίριαζε, ακόμα και σε μια πόλη όπως η Νέα Υόρκη. Αισθάνθηκα αναζωογονημένος και απελευθερωμένος. Είχα ένα παλιό τριών ταχυτήτων, κατάλοιπο της παιδικής μου ηλικίας στα προάστια της Βαλτιμόρης, που πραγματικά είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεσαι για τη Νέα Υόρκη.

  • Dead Moon (Toody & Fred): Facts on Facts

    Dead Moon (Toody & Fred)

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    «Νομίζω ότι αν γινόταν ποτέ κάποια Αποκάλυψη που θα ισοπέδωνε το Πόρτλαντ και στο μέλλον έρχονταν εξωγήινοι αρχαιολόγοι για να μελετήσουν τα ερείπια, θα έβρισκαν το σύμβολο των Dead Moon παντού, σε ολόκληρη την πόλη. Θα αναρωτιόντουσαν μήπως αυτό ήταν το λατρευτικό σύμβολο των πολιτιστικών ταγών αυτής της πόλης». (Eric Isaacson, ιδιοκτήτης της Mississippi Records)

    Ο Fred και η Toody Cole (γεννημένοι αμφότεροι το 1948 - δυστυχώς ο Fred μας άφησε τον Νοέμβριο του 2017)  υπήρξαν παντρεμένοι για σχεδόν μισό αιώνα και σίγουρα θεωρούνται από τα μακροβιότερα ζευγάρια (αν όχι το μακροβιότερο) ζευγάρια σε συναισθηματικό και καλλιτεχνικό επίπεδο. Περισσότερο γνωστοί σαν τα δυο τρίτα των Dead Moon, έχουν βάλει ένα σημαντικό λιθαράκι στο οικοδόμημα του rock ’n’ roll, χάρη στη μουσική τους αλλά και την ιδιοσυγκρασία τους. Για τους Dead Moon τα πολλά λόγια είναι περιττά, καθώς ο Fred και η Toody είναι από τα πιο προσφιλή πρόσωπα ανάμεσα στους φίλους της ελληνικής undrground σκηνής χάρη στις επανειλημμένες εμφανίσεις τους – ποιος από όσους βρέθηκαν εκεί μπορεί να ξεχάσει το εκρηκτικό πρώτο τους live στο An Club το φθινόπωρο του 1992 με καλεσμένους τους Last Drive και το συγκλονιστικό και ατέλειωτο τζαμάρισμα-φινάλε στο “Gloria” με τους Drive και με τον  Chuck Prophet, o οποίος το ίδιο βράδυ έπαιζε με τους Green On Red στο ΡΟΔΟΝ και μόλις τέλειωσε το σετ του ήρθε να παρακολουθήσει τους Dead Moon; Μαζί με τον συμπαθέστατο (και κατά πολύ νεότερο) ντράμερ Andrew Loomis που από πέρσι δεν βρίσκεται πια στη ζωή, οι Dead Moon κατάφεραν να διατηρηθούν αναλλοίωτοι στο πέρασμα του χρόνου.

  • Dendrites: "Η μουσική μας έχει γκάζια στις κιθάρες, ένα groovy rhythm section και γρέζι στη μελωδία της φωνής"...

    Οι Dendrites αυτοπαρουσιάζονται στο Merlin's και απαντούν στις ερωτήσεις του Γιάννη Καστανάρα

    (Η πρώτη φωτό είναι του Deep Beneath και οι υπόλοιπες του Πέτρου Δημουλά)

    Οι Dendrites φτιάχτηκαν το 2013 και σήμερα είμαστε ο Θανάσης (φωνή, κιθάρα), ο Γιώργος (κιθάρα) ο Αλέκος (μπάσο) και ο Δημήτρης (τύμπανα). Το 2016 κυκλοφορήσαμε τον πρώτο μας ομώνυμο δίσκο, τον οποίο υποδέχτηκε ανέλπιστα ζεστά και ο κόσμος αλλά και ο τύπος. Την ίδια χρονιά βγάλαμε ένα DIY videoclip για το “Whiskey Preachin' Motherfucker”, το οποίο σήμερα έχει ξεπεράσει τις 10 χιλιάδες προβολές στο κανάλι μας. Το 2016-2017 βγήκαμε όσο μπορούσαμε στο δρόμο, παίξαμε σε πολλές πόλεις ανά την Ελλάδα και μοιραστήκαμε την σκηνή με Brant Bjork, Kadavar, The Re-Stoned, Planet of Zeus, Nightstalker, 1000Mods, Naxatras και άλλες εξαιρετικές μπάντες.

  • Drunk Jackals: Buzz Addiction" (δεύτερο DIY άλμπουμ, σε βινύλιο και ψηφιακή μορφή)...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας (με λίγη βοήθεια από τους Drunk Jackals)

    Είχα την (ευτυχώς) εσφαλμένη εντύπωση ότι τα τσακάλια έχουν εξαφανιστεί εδώ και χρόνια από την Πελοπόννησο, αλλά οι Drunk Jackals φροντίζουν να το διαψεύσουν και, ανάμεσα στα μεθύσια τους σε κωλόμπαρα της κορινθιακής ακτογραμμής, βάλθηκαν να  ηχογραφήσουν το δεύτερο άλμπουμ τους με τον ευφάνταστο τίτλο Buzz Addiction και να το κυκλοφορήσουν μόνοι τους (όπως άλλωστε το πρώτο τους ΕΡ και το πρώτο τους άλμπουμ, το 2016 και το 2017 αντίστοιχα)  και μάλιστα σε βινύλιο, ένα φετίχ που ευτυχώς εξακολουθεί να συναρπάζει μια (έστω και) μικρή μερίδα μουσικόφιλων.

  • Dustbowl: O κος Dandy Gasoline και άλλες ιστορίες...

    Συνέντευξη: Γιώργος Αθανασόπουλος & Γιάννης Καστανάρας

    φωτό: Τάκης Κυριακουλάκος

    Με την κυκλοφορία του The Great Fantango το 2016, ενός από τα καλύτερα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν την τελευταία (τουλάχιστον) δεκαετία στην εγχώρια αγορά, οι Dustbowl ύψωσαν πολύ τον πήχη των απαιτήσεων και τρία χρόνια αργότερα το νέο τους πόνημα, The Story of Mr. Dandy Gasoline (μια DIY βινυλιακή και ψηφιακή κυκλοφορία), είναι μια ακόμα απόδειξη για την έντιμη δισκογραφική και σκηνική παρουσία της αθηναϊκής μπάντας. Όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, οι Dustbowl δεν απογοητεύουν ποτέ, ακριβώς επειδή αντιμετωπίζουν τη δουλειά τους με επαγγελματισμό, ανακατεύοντας παλιές και νέες ιδέες για να δημιουργήσουν έναν υποδειγματικό ήχο. Ο Νίκος Φυσάκης μίλησε στο Merlin’s Music Box για τον Mr. Dandy και για διάφορα άλλα…

FEATURED VIDEOS

  • 1