Γιάννης Καστανάρας

  • Λόγια ανθρώπων επιφανών: Eddie Vedder (Pearl Jam) και τα 13 άλμπουμ που άλλαξαν τη ζωή του...

    Γράφει και σταχυολογεί ο Γιάννης Καστανάρας

    Ο Eddie Vedder είναι ένας δημοφιλής μουσικός και ακτιβιστής και τραγουδιστής των Pearl Jam. Από μικρός αγάπησε τη μουσική και μεγαλώνοντας έκανε διάφορες δουλειές του ποδαριού. Όταν οι Pearl Jam τον κάλεσαν στο Σιάτλ για να αναλάβει τα φωνητικά της μπάντας, ο Vedder απόρησε επειδή του έστειλαν το αεροπορικό εισιτήριο - "Μα ποιοι στα κομμάτια είναι, τέλος πάντων αυτοί οι Pearl Jam, που έχουν τόσα χρήματα για να ταξιδέψω αεροπορικώς;"  Κατάλαβε ότι το μέλλον του ήταν εξασφαλισμένο όταν του έβαλαν να ακούσει το πρώτο τους demo, το οποίο λίγο αργότερα θα εξελισσόταν στο άλμπουμ Ten, μια παγκόσμια επιτυχία που εκτόξευσε κυριολεκτικά το συγκρότημα στα ουράνια. Το περιοδικό Rolling Stone έχει κατατάξει τον Vedder στην πρώτη δεκάδα με τους καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών, ενώ υπήρξε υποψήφιος για βραβείο Grammy. Στη διάρκεια της τριακονταετούς καριέρας τους οι Pearl Jam έχουν κυκλοφορήσει έντεκα επίσημα άλμπουμ (με πιο πρόσφατο τοGigatron, Μάρτιος 2020) με συνολικές πωλήσεις που αγγίζουν τα 27 εκατομμύρια αντίτυπα.

  • Λόγια ανθρώπων επιφανών: Frank Zappa

    Ο Frank Zappa (1940-1993) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους του εικοστού αιώνα, γεγονός που αποκρυσταλλώθηκε τόσο στη μουσική και το αστείρευτο ταλέντο του γύρω από αυτή, όσο και στη γενικότερη φιλοσοφία της ζωής του. Υπέρμαχος του δικαιώματος στην έκφραση, μανιώδης καπνιστής, αθεράπευτα προκλητικός, βαθύτατα προοδευτικός, με χιούμορ που τσάκιζε κόκαλα, πολέμιος του κατεστημένου, της κυβέρνησης, της θρησκείας και όλων των παραγώγων τους, καθόλου ανεκτικός με την ηλιθιότητα, επέλεξε να ακολουθήσει μια έντιμη καλλιτεχνική πορεία μέχρι το θάνατό του. Οι συνεντεύξεις του ήταν πάντα ιδιαίτερες και ταυτόχρονα διδακτικές, όπως και οι ιδέες του, μερικές από τις οποίες φρόντισε να καταγράψει σε ένα άκρως απολαυστικό βιβλίο που κυκλοφόρησε  το 1989 με τίτλοThe Real Frank Zappa Book. Μέσα από αυτό, μέσα από συνεντεύξεις, αλλά και από διάφορες άλλες πηγές, το Merlin's συγκέντρωσε μερικές ενδιαφέρουσες προτάσεις του Zappa, με την ελπίδα ότι θα δώσουν το έναυσμα για μια πιο εμπεριστατωμένη μελέτη του συνολικού έργου του σπουδαίου Αμερικανού καλλιτέχνη. 

  • Λόγια ανθρώπων επιφανών: Ian MacKaye (Fugazi, Minor Threat, Teen Idles, Dischord κλπ.)

    Σταχυολογεί ο Γιάννης Καστανάρας

    Ο Ian Thomas Garner MacKaye (γεν. 16 Απριλίου 1962) είναι Αμερικανός συνθέτης, κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνιδιοκτήτης της Dischord, της σημαντικότερης, ίσως, DIY δισκογραφικής εταιρείας, την οποία ίδρυσε με τον Jeff Nelson το 1980 σε ηλικία 18 χρονών με σκοπό την προβολή hardcore/punk συγκροτημάτων από την Washington DC. Συμμετείχε σε ιστορικές μπάντες της πόλης όπως οι Τeen Idle και οι Minor Threat, πριν δημιουργήσει τους Fugazi, οι οποίοι αν και χρόνια ανενεργοί δεν έχουν διαλυθεί. Θεωρείται ότι ο MacKaye είναι ο άνθρωπος που επινόησε τον όρο «straight edge», γράφοντας το ομώνυμο κομμάτι με τους Minor Threat. Είναι άνθρωπος που του αρέσει να μιλάει και να λέει ενδιαφέροντα πράγματα, ενώ οι απόψεις του, οι μπάντες του και το label του χαίρουν σεβασμού σχεδόν από το σύνολο του μουσικού κόσμου.

  • Λόγια ανθρώπων επιφανών: Roger Waters

     Σταχυολογεί ο Γιάννης Καστανάρας

    Ο Roger Waters μπορεί να  υπήρξε τραγουδιστής των Pink Floyd αλλά εδώ κάμποσα χρόνια έχει γίνει ακόμα πιο γνωστός (ιδίως στη νεότερη γενιά) για τις χολιγουντιανού τύπου "αναπαλαιώσεις" του έπους των Floyd "The Wall" (στην ουσία δικό του έργο, εμπνευσμένο από τον πατέρα του που έχασε τη ζωή του πολεμώντας στο Άντσιο της Ιταλίας το 1943), αλλά και για τον αγώνα του υπέρ των Παλαιστινίων και εναντίον του Αμερικανού προέδρου Donald Trump. Κατά καιρούς οι δηλώσεις και οι ενέργειές του έχουν προκαλέσει μεγάλες αντιπαραθέσεις όπως, για παράδειγμα, το κάλεσμά του προς όλους τους καλλιτέχνες να μποϊκοτάρουν το ισραηλινό απαρτχάιντ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού. Τον τελευταίο καιρό περιοδεύει ανά τον κόσμο (σε 23 χώρες, μη συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) παρουσιάζοντας ένα υπερθέαμα με τραγούδια από τα άλμπουμ των Pink Floyd με γενικό τίτλο 'Us and Them", μολονότι ο ίδιος αρνείται, όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια, το "εμείς κι αυτοί". Το Merlin's διάλεξε μερικά ενδεικτικά "τσιτάτα" του 75χρονου Βρετανού καλλιτέχνη και τα παρουσιάζει πάραυτα...

  • Λόγια Ανθρώπων Επιφανών: Εντουάρντο Γκαλεάνο - "Δεν πιστεύω στη φιλανθρωπία, πιστεύω στην αλληλεγγύη"…

    Σταχυολογεί ο Γιάννης Καστανάρας

    O Ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο (Μοντεβιδέο, 3 Σεπτ. 1940 – Μοντεβιδέο, 13 Απρ. 2015) έγραψε ιστορίες για τη Λατινική Αμερική από αριστερή πολιτική και οικονομική σκοπιά και θεωρείται από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της μεταπολεμικής γενιάς. Το σημαντικότερο έργο του,Οι Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής, τον καθιέρωσε σαν σημαντική προσωπικότητα της αριστεράς. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην πατρίδα του το 1973 φυλακίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα και κατόπιν διέφυγε στο Μπουένος Άιρες από όπου όμως αναγκάστηκε και πάλι να φύγει όταν ένα άλλο στρατιωτικό πραξικόπημα έβαλε την Αργεντινή στον γύψο της δικτατορίας. Τελικά εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη και επέστρεψε στο Μοντεβιδέο το 1985. Άλλα σημαντικά έργα του που κυκλοφορούν στα ελληνικά είναι: Οι Μέρες Αφηγούνται, Οι Λέξεις Ταξιδεύουν, Ποδόσφαιρο στη Σκιά και στον Φως, Μέρες και Νύχτες Αγάπης και Πολέμου και η συγκλονιστική τριλογίαΜνήμες Φωτιάς.

  • Λουίς Σεπούλβεδα: «Οι άνθρωποι οφείλουν να μην εμπλέκονται σε σχέσεις που βασίζονται στην εξάρτηση ή την κυριαρχία...»

     Απόδοση: Γιάννης Καστανάρας

    Ο Λούις Σεπούλβεδα (Luis Sepulveda Calfucura), ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους Λατινοαμερικάνους συγγραφείς υπέκυψε στον κορονοΐο στις 16 Απριλίου 2020. Ο Χιλιανός λογοτέχνης  και ακτιβιστής γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1949. Σε νεαρή ηλικία στρατεύτηκε στο κομμουνιστικό και αργότερα στο σοσιαλιστικό κίνημα της χώρας του, συνεργάστηκε με την κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε σε θέματα πολιτισμού (υπήρξε μέλος της σωματοφυλακής του Χιλιανού προέδρου),  συνελήφθη και φυλακίστηκε μετά το φασιστικό πραξικόπημα του Πινοσέτ, πέρασε στην παρανομία, συνελήφθη εκ νέου και καταδικάστηκε σε ισόβια, για να διαφύγει τελικά στην Ευρώπη όπου συνέχισε το συγγραφικό του έργο και τον αγώνα του εναντίον της δικτατορίας. Το «αυτοβιογραφικό» κείμενό του που ακολουθεί, είναι ουσιαστικά το περιεχόμενο μιας συνέντευξης που είχε παραχωρήσει στο επίσημο όργανο της UNICEF, της οποίας υπήρξε ενεργό μέλος. 

  • Μiles Davis: «Όταν ακούς τον Miles να παίζει, είναι αυτό που είναι, όποια κοινωνική θωράκιση κι αν φοράει»...

    Γράφει (ενίοτε κλέβοντας από δω κι από κει) ο Γιάννης Καστανάρας

    «Όταν ακούς τον Miles να παίζει, είναι αυτό που είναι, όποια κοινωνική θωράκιση κι αν φοράει» - David Sanborn, σαξοφωνίστας

    Το καλοκαίρι του 1991 ο Miles εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Jazz του Μοντρέ και με παλιόφιλους στο La Villette του Παρισιού. Εκτός σκηνής ήταν εξασθενημένος αλλά πάνω στη σκηνή τα έδινα όλα, όπως πάντα. Ο Γάλλος υπουργός Πολιτισμού είχα αναγορεύσει τον πάλαι ποτέ Πρίγκιπα του Σκότους σε Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, αποκαλώντας τον «Πικάσο της jazz» και εγκωμιάζοντας την αδιάλλακτη άρνησή του να υπακούει σε νόμους πέρα από τους δικούς του. Ωστόσο, ήταν έτοιμος να υποκλιθεί σε μια ανώτερη δύναμη, αν και με τους δικούς του τραχείς όρους.

  • Μαθήματα Ιστορίας - 4 Ιουλίου 1910: Ο Τζακ Τζονσον νικά μέσα στο ρινγκ και η ρατσιστική Αμερική παίρνει φωτιά…

    Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΤΑΝΑΡΑΣ

    «Νίκησα τον κύριο Τζέφρις επειδή ήμουν καλύτερος από αυτόν σε κάθε φάση του αγώνα. Πριν ακόμα ανέβω στο ρινγκ ήμουν  βέβαιος ότι θα βγω νικητής. Ποτέ δεν πέρασε κάτι διαφορετικό απ' το μυαλό μου» -Τζακ Τζόνσον, 1910

    Όταν ο Τζο Φρέιζερ νικούσε στα σημεία και στο δέκατο πέμπτο γύρο τον Μοχάμεντ Άλι, ο αγώνας των δυο πυγμάχων για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών θα έμενε στην ιστορία ως «Η Μάχη του Αιώνα». Ήταν η πρώτη φορά που ο τριαντάχρονος Άλι γνώριζε την ήττα μέσα στο ρινγκ από έναν αντίπαλο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε τριάντα μια νίκες και καμία ήττα ενώ ο Φρέιζερ είκοσι έξι νίκες, παραμένοντας και αυτή τη φορά αήττητος. Σίγουρα ήταν ένας συγκλονιστικός αγώνας ανάμεσα σε δυο μαύρους γίγαντες για τους οποίους (και ιδιαίτερα για τον Άλι) έχουν καταναλωθεί τόνοι μελάνι.

    Ωστόσο, σχεδόν εξήντα χρόνια νωρίτερα, ένας άλλος πυγμαχικός αγώνας που επίσης είχε χαρακτηριστεί ως «Η Μάχη του Αιώνα», συντάραξε την Αμερική αφήνοντας άναυδο και οργισμένο ένα τεράστιο ποσοστό ανθρώπων, οι οποίοι αρνιόντουσαν να παραδεχτούν ότι οι μαύροι ήταν άνθρωποι και είχαν ίσα δικαιώματα. Ο ρατσισμός άλλωστε καλά κρατεί…

  • Μαθήματα Ιστορίας: Rev. Gary Davis

    «Ο Gary Davis είναι ένας από τους μάγους της σύγχρονης μουσικής» - Bob Dylan


    Ο Rev(erend) Gary Davis γεννήθηκε στο Λόρενς της Νότιας Kαρολίνας στις 30 Απριλίου 1896 και πέθανε στο Χάμοντον του Νιού Τζέρσι στις 5 Μαΐου 1972. Στη διάρκεια της καριέρας του έγινε ένας από τους πλέον πολύμορφους κιθαρίστες του εικοστού αιώνα και το παίξιμό του με τα δάχτυλα επηρέασε τους πάντες, από τον Bob Dylan, τον Taj Mahal, τον Jorma Kaukonen, τον Ry Cooder (ο οποίος μάλιστα μαθήτευσε δίπλα στον Davis) και τους Grateful Dead μέχρι τον Keb’ Mo και τον Blind Boy Fuller.

  • Μαθήματα Ιστορίας: To "Louie Louie" τρομοκρατεί τους γονείς και το FBI αναλαμβάνει δράση...

     

    Προφανώς δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει ακούσει έστω και για μια φορά στη ζωή του, κάπου, κάποτε, από κάποιον/οιους, το “Louie Louie”, ένα από τα κομμάτια που άσκησαν και εξακολουθούν να ασκούν όσο λίγα τόσο μεγάλη επιρροή στην ιστορία του rock and roll. Οι περισσότεροι μάλιστα θα θυμάστε τη μνημειώδη σκηνή από το Animal House (ελλ. Τρελό Θηριοτροφείο), όπου ένας John Belushi ξεσαλώνει κυριολεκτικά με την παρέα του στο frat party πνιγμένος στο αλκοόλ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι πρόκειται για ένα από τα πλέον διασκευασμένα τραγούδια όλων των εποχών και κάθε μπάντα που εξαρχής θέλει να σέβεται τον εαυτό της το συμπεριλαμβάνει στο πρώιμο (και όχι μόνον) ρεπερτόριό της. Μολονότι πολλοί πιστεύουν ότι οι πρώτοι που το ηχογράφησαν ήταν οι Kingsmen τον Αύγουστο του 1963, η ιστορία του “Louie Louie” ξεκινά αρκετά χρόνια νωρίτερα. 

  • Μεταδεύτερο Αυτοδιαχειριζόμενο Ραδιόφωνο: "Ο σταθμός λειτουργεί πολύ πρωτοβουλιακά. Όποιος θέλει να μεταδώσει κάτι μπορεί να το κάνει ελεύθερα κι αν χρειαστεί βοήθεια πάντα υπάρχουν κάποιοι που θα συνεργαστούν μαζί του". (Συνέντευξη στο Merlin's)

    Συνέντευξη: Abies Sylos & Γιάννης Καστανάρας


    "Θα ακολουθήσει το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο στην περιπέτεια του καινοφανούς και ολοζώντανου ραδιοφώνου, που αγκαλιάστηκε από χιλιάδες ακροατές γιατί κουβαλάει την βαριά ιστορία του Δεύτερου Προγράμματος αλλά κάνει το μεγάλο επόμενο βήμα: στέκεται γερά στα πόδια του χωρίς ομφάλιο λώρο με το κράτος, χωρίς πειθήνιους διευθυντές, χωρίς εργοδότη. Όπλο μας είναι ο πολιτισμός και σύμμαχοί μας είστε εσείς, απέναντι στην ωμότητα του κράτους και τα παραμύθια των κονδυλοφόρων. Μείνετε συντονισμένοι στο metadeftero.gr. Μείνετε μαζί μας." (Από την ανακοίνωση του Μεταδεύτερο λίγο πριν αρχίσει να εκπέμπει από το Πατάρι του Music Corner, Μάιος 2014)

    Χωρίς ιδιοκτήτη Μ.Μ.Ε. πίσω του, χωρίς διαφημίσεις, το Μεταδεύτερο διαδικτυακό ραδιόφωνο πολιτιστικής και πολιτικής παρέμβασης μεταδίδει εδώ και τρία συνεχή χρόνια 24ωρο ζωντανό και προηχογραφημένο πρόγραμμα, με εκπομπές για τις τέχνες, δημοσιογραφικά μαγκαζίνο, καθώς και με τακτικές επίσης ζωντανές (live) μεταδόσεις συναυλιών.

    Το metadteftero.gr δημιουργήθηκε αρχικά εντός της ΕΡΤ λίγο μετά την επιβολή του “μαύρου” το καλοκαίρι του 2013. Ξεκίνησε το πρόγραμμά του μέσα από τη πλατφόρμα της ERTopen όπου μετά από λίγο καιρό ήρθε σε σύγκρουσή με τους εργατοπατέρες της ΠΟΣΠΕΡΤ.
    Η ομάδα αποχώρησε για να διατηρήσει την ανεξαρτησία της και την αξιοπρέπεια της, θέλοντας να διαφυλάξει παράλληλα την ακηδεμόνευτη αντίληψη του για το ραδιόφωνο, χωρίς τις παθογένειες που συναντάμε σε ιδιωτικά αλλά και δημόσια Μ.Μ.Ε..
    Ένα στοίχημα μέσα από ένα διαρκή αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του πολιτισμού, τον εκφασισμό και τη λογοκρισία, όπως και ενάντια στον ολοκληρωτικό έλεγχο της ενημέρωσης και του πολιτισμού από το κράτος και τις επιχειρήσεις.
    Eκ μέρους του Μεταδεύτερο μίλησε στο Merlin’s Music Box η ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ, ενώ στη συζήτηση συμμετείχαν δυο παραγωγοί του ραδιοσταθμού και εκλεκτά μέλη της παρέας του Merlin’s, ο Αντώνης Ζήβας και ο Βαγγέλης Χαλικιάς.

  • Μία εικόνα χίλιες λέξεις... Κέιμπριτζ, Μέριλαντ (ΗΠΑ), 1964: Η ακτιβίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα των Αμερικανών μαύρων Gloria Richardson αψηφά τις ξιφολόγχες...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Με μια κίνηση του χεριού της και μια λοξή ματιά που δηλώνει αψηφισιά και ταυτόχρονα περιφρόνηση, η 39χρονη ακτιβίστρια Gloria Richardson απομακρύνει το όπλο του Εθνοφρουρού που μια στιγμή νωρίτερα σημάδευε διαδηλωτές κατά των φυλετικών διακρίσεων και υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων στη γενέτειρά της, το Κέιμπριτζ του Μέριλαντ.

  • Μνήμη Κώστα "Fever" Ποθουλάκη: Η τελευταία συνέντευξη των Villa 21 πριν τη διάλυσή τους (Merlin's Μusic Box, άνοιξη 1991)...

    Κείμενο-συνέντευξη: Γιάννης Καστανάρας 
    Φωτογραφίες: Σπύρος Τσακίρης
     
    Η 30 Μαΐου 1993 ήταν μια τραγική μέρα για το ελληνικό rock and roll. Ο Κώστας "Fever" Ποθουλάκης, η ψυχή των Villa 21, μιας μπάντας που έχει αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην εγχώρια σκηνή, έχασε τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, ενώ επέστρεφε με τη γυναίκα του, Άντα Λαμπάρα, από συναυλία που είχε διοργανώσει στο Πεδίον του Άρεως το Merlin's Music Box. Σχεδόν δυο χρόνια πριν, την άνοιξη του 1991, ο "Fever" είχε μιλήσει για τελευταία φορά σε συνέντευξη που είχαν παραχωρήσει τα μέλη των Villa 21 στο έντυπο τότε Merlin's Music Box, η οποία είχε δημοσιευθεί στο Έβδομο Τεύχος του  φανζίν. 
     
  • Μπορίς Βιάν: Ένας "λιποτάκτης"...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    "Μόνο δυο πράγματα υπάρχουν: ο έρωτας, κάθε είδους έρωτας με όμορφες κοπέλες, και η μουσική της Νέας Ορλεάνης και του Duke Ellington. Oλα τα άλλα πρέπει να φύγουν επειδή όλα τ' άλλα είναι άσχημα..." 

    Ο Μπορίς Βιάν (Ville-d'Avray, 10 Μαρτίου 1920 – Παρίσι, 23 Ιουνίου 1959) υπήρξε ένας πολυτάλαντος άνθρωπος και μια ιδιαίτερη προσωπικότητα στη μεταπολεμική Γαλλία: συγγραφέας, γλωσσοπλάστης, ποιητής, μουσικός, τραγουδιστής, μεταφραστής, κριτικός, ηθοποιός, εφευρέτης, ενώ είχε σπουδάσει μηχανικός. Ωστόσο, έχει μείνει κυρίως γνωστός από το συγγραφικό του έργο (με έντονα σουρεαλιστικές επιρροές και δηκτικό χιούμορ, ενίοτε χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Vernon Sullivan, αλλά και αναγραμματισμούς του ονόματός του - Brivasavion) και βιβλία έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου – στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει πολλά έργα του και ιδίως στη δεκαετία του 1980 υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής. Ο Βιάν συνδέθηκε φιλικά με διανοούμενους όπως ο Αλμπέρ Καμί, ο Ρεϊμόν Κενό ο Ζαν Πολ Σαρτρ και η Σιμόν ντε Μποβουάρ.
  • Ντοκουμέντο: Το κείμενο της διάλυσης των Crass (1984)

    Μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας

    Οι Crass έχουν περάσει πλέον στην ιστορία. Έχουν γράψει βιβλία κι έχουν γραφτεί βιβλία γι’ αυτούς καθώς υπήρξαν ένα συγκρότημα που πρόβαλλε δραστικά μια διαφορετική αντίληψη για τη ζωή, την ειρήνη, την αναρχική θεωρία και πράξη και τον επαναστατικό ακτιβισμό. Στην εποχή τους οι Crass τα έδωσαν όλα, προσπαθώντας να γελοιοποιήσουν τη θατσερική εξουσία υπερνικώντας κάθε εμπόδιο και στιγματίζοντας με λόγια και έργα κάθε μορφή πολιτεύματος. Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ανακοίνωση για τη διάλυση της μπάντας και παρουσιάστηκε ταυτόχρονα με το τελευταίο τους προκλητικό πόνημα, το άλμπουμBest Before 1984 που είδε το φως την χρονιά του Όργουελ. Στα ελληνικά δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο δεύτερο τεύχος του Merlin's Music Box μεταφρασμένο από τα γαλλικά, αλλά τότε είχε κάποιες παραλείψεις και μερικά λαθάκια.

  • Ο Burroughs, λίγο γυμνό γεύμα, λίγη κάνναβη και λίγο απ' όλα...

    Γράφει (και αντιγράφει) ο Γιάννης Καστανάρας

    "Δεν είναι η ένταση αλλά η διάρκεια του πόνου αυτό που λυγίζει τη θέληση για αντίσταση". (Το Γυμνό Γεύμα)

    Ο William S. Burroughs ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία και σίγουρα πολύ πιο κυνικός από τους άλλους της γενιάς των beatniks. Είχε μεγαλώσει με αρκετά προνόμια στο Σεντ Λιούις, πριν καταλήξει να σπουδάζει στο Χάρβαρντ. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του τα ενδιαφέροντά του κινούνταν γύρω από το έγκλημα, τα όπλα και τα ναρκωτικά. Στα μέσα της δεκαετίας του ’40 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη όπου βυθίστηκε με τα μπούνια στον υπόκοσμο της πόλης. Εθίστηκε στην ηρωίνη και συνάντησε τη σύζυγό του Joan Vollmer. Μερικά χρόνια αργότερα το ζεύγος μετακόμισε σε ένα άθλιο αγρόκτημα στο Ανατολικό Τέξας για να καλλιεργήσει βαμβάκι, πορτοκάλια και μαριχουάνα. Ο Burroughs συνέχισε να αναπτύσσει τις σκοτεινές του συνήθειες και ο Jack Kerouac απαθανάτισε εκείνο το ελεεινό μέρος σε ένα επεισόδιο του βιβλίου του Στο Δρόμο. Κάποια στιγμή ο Burroughs πυροβόλησε κατά λάθος και σκότωσε τη γυναίκα του σε μια προσπάθεια να αναπαραστήσει το κλασικό κόλπο του Γουλιέλμου Τέλλου.

  • Ο Frank Zappa, τo "Hot Rats" και μια ψυχολογικά αψυχολόγητη σχέση...

     

    "Η jazz δεν πέθανε. Απλώς μυρίζει παράξενα"... FZ

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας


    Λοιπόν, το ψητό είναι εδώ και σερβίρεται με μια αλλόκοτη συνταγή. Στο γυμνάσιο, εκεί γύρω στα δεκάξι-δεκαεπτά γνώρισα τον Φραγκογιάννη. Ο Φραγκογιάννης ήταν ένας παράξενος τύπος, μ’ ένα μόνιμο χαμόγελο χαραγμένο στα χείλη, μέτριο ύψος – είχε κάτι το ανατολίτικο η φάτσα του με έντονη τριχοφυΐα για την ηλικία του. Δεν μπορώ να πω ότι κάναμε ιδιαίτερη παρέα αλλά τύχαινε να βρεθούμε σε κάποια πάρτι ή σε κάποιους μαθητικούς χορούς και μιλούσαμε λίγο για μουσική. Ο Φραγκογιάννης, που λέτε, είχε μια σεβαστή δισκοθήκη για τα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του ’70 και όπως ήταν φυσικό ήταν ο πρώτος που καλούσαν στα πάρτι για να φέρνει δίσκους. Ίσαμε δω καλά. Έλα όμως που ο Φραγκογιάννης στα πάρτι έσκαγε μόνο με ένα δίσκο, ένα δίσκο που την πρώτη φορά που είδα το εξώφυλλό του ένιωσα μια ανατριχίλα, σαν από φόβο, σαν από δέος. Εκείνη η εικόνα της κοπελιάς που έμοιαζε έτοιμη να ξεμπουκάρει από τον τάφο (στην πραγματικότητα ήταν μια άδεια πισίνα) σίγουρα ήταν εντυπωσιακή. Ο δίσκος αυτός ήταν το Hot Rats, το δεύτερο σόλο άλμπουμ του Frank Zappa και για μένα, έναν άνθρωπο το πολιτιστικό επίπεδο του οποίου ακόμα και σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, έχει ελάχιστη σχέση με την τζαζ, κατέληξε με τα χρόνια να γίνει το σημαντικότερο άκουσμα της μέχρι τούδε ζωής μου. Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί…

  • Ο Jay Gorney, τo «πιο αντικαπιταλιστικό τραγούδι στον κόσμο» και η τιμωρία τού να ονειρεύεσαι σε έναν «ελεύθερο κόσμο»...

    Συνέντευξη: Μιχάλης Πούγουνας - Γιάννης Καστανάρας

    Κείμενο: Μιχάλης Πούγουνας

    Από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 ως τα τέλη της δεκαετίας του ’50 χιλιάδες Αμερικάνοι πολίτες κατηγορήθηκαν ως Κομμουνιστές ή ως επιρρεπείς στον Κομμουνισμό και αποτέλεσαν το αντικείμενο ερευνών, ανακρίσεων, διώξεων και φυλακίσεων. Πόσες χιλιάδες ζωές καταστράφηκαν άραγε από τη διαβόητη Μαύρη Λίστα που είχε αναλάβει να καταρτίσει ο ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθι; Ένας άνθρωπος γερμανο-ιρλανδικής καταγωγής που έγινε γνωστός για τις μεθόδους εξόντωσης προοδευτικών διαφωνούντων στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, τις οποίες εφάρμοσε αμείλικτα και οι οποίες σήμερα είναι διεθνώς γνωστές με τον χαρακτηρισμό «μακαρθισμός». 

    Το καλοκαίρι του 2019 ανακάλυψα για πρώτη φορά το τραγούδι “Brother Can You Spare A Dime”, ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια της Μεγάλης Οικονομικής Ύφεσης, με πολλές και διαφορετικές εκτελέσεις από αναρίθμητα μεγάλα και μικρά ονόματα της μουσικής. Με αφορμή το συγκεκριμένο κομμάτι και χάρη στην εύνοια της τύχης έμαθα την ιστορία του συνθέτη του, Jay Gorney, ο οποίος το συνέθεσε στις αρχές της δεκαετίας του '30 πάνω σε στίχους του φίλου του, Edgar Yipsel "Yip" Harburg.

  • Ο Joe που γνώρισα...

    Του Billy Bragg*

    (μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας)

    Οι Clash ήταν η σπουδαιότερη αντάρτικη μπάντα όλων των εποχών. Η δέσμευσή τους να δημιουργήσουν μια πολιτική pop κουλτούρα ήταν η σφραγίδα που όρισε το βρετανικό punk κίνημα. Αλλά ήταν και ένα εγωκεντρικό όχημα γεμάτο αντιφάσεις. Γι’ αυτό και ονομάζονταν "The Clash". Ήθελαν απεγνωσμένα να γίνουν ροκ σταρ, αλλά την ίδια στιγμή ήθελαν να κάνουν τη διαφορά.

  • Ο Rory Gallagher, οι Rolling Stones και ένα κεφάλαιο που (δυστυχώς ή ευτυχώς) δεν άνοιξε ποτέ...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Κατά γενική ομολογία, ο Rory Gallagher υπήρξε αυθεντικός. Με τη μουσική του βαθιά ριζωμένη στα αμερικανικά blues, η ποιότητα όσο και η τεχνική του στην κιθάρα είναι μοναδικές με αποτέλεσμα να έχει κερδίσει επάξια μια ξεχωριστή θέση στο πάνθεον του rock and roll. Μολονότι η Αμερική ως επί το πλείστον τον αγνόησε, η Ευρώπη, και ιδίως η πατρίδα του η Ιρλανδία, τον λάτρεψε σαν μουσικό αλλά και σαν άνθρωπο, χάρη στην ακεραιότητα και την σεμνότητα του χαρακτήρα του.
    Πολλά είναι γνωστά για αυτόν τον σπουδαίο μουσικό και κιθαρίστα, αλλά υπάρχει ένα ιδιαίτερο γεγονός στην καριέρα του που θα μπορούσε να είχε αποκτήσει κοσμοϊστορική σημασία: η πρόταση των Rolling Stones να γίνει ο βασικός σολίστας του συγκροτήματος.

FEATURED VIDEOS

  • 1