Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Ο Sly Stone (κατά κόσμον Sylvester Stewart) άρχισε να εμφανίζεται σε συγκροτήματα στο λύκειο και σπούδασε μουσική θεωρία στο Solano Community College. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60, είχε πλέον εγκαταλείψει οριστικά το σχολείο για να εργαστεί ως DJ στον KSOL του Σαν Φρανσίσκο, έναν ραδιοσταθμό που ειδικευόταν στη soul. Συνεργάστηκε επίσης με πολλά ανερχόμενα συγκροτήματα.
To 1966 ο Sly είχε ήδη δικό του συγκρότημά, τους Sly and the Stoners, το ίδιο και ο αδελφός του, ο Freddie, τους Freddie and the Stone Souls. Τα δυο αδέλφια αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους με την ιδέα το νέο σχήμα να περιλαμβάνει λευκούς και μαύρους μουσικούς, άνδρες και γυναίκες, που θα έπαιζαν όργανα και θα τραγουδούσαν – κάτι μάλλον πρωτότυπο για την εποχή. Οι Sly and the Family Stone άρχισαν να εμφανίζονται μαζί το 1967 και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, A Whole New Thing.

Η σύμπραξη των Social Waste με τους Αντίποινα (δυο σχήματα με εικοσαετή παρουσία) είναι όαση στην ξεραΐλα του σύγχρονου πολιτικού στίχου. Το Hip Hop της Μεσογείου βάζει το μαχαίρι στο κόκαλο, και το στρίβει με δύναμη προκαλώντας πόνο αλλά και ελπίδα. Οι στίχοι που «έχουν αμολήσει και αλητεύουν» είναι αφηγήσεις, ιστορίες, μύθοι, που στοχεύουν κατευθείαν σε εγκεφαλικά κέντρα που σήμερα κοιμούνται μακάρια τον βαθύ ύπνο της αδιαφορίας και της κενότητας. Τα συναισθήματα που προκαλούν είναι άμεσα, είναι η έκφραση του νέου προλεταριάτου των μεγαλουπόλεων και η οργή του που σιγοβράζει, είναι οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και οι σκλάβοι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αλλά παλεύουν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους, είναι οι σύντροφοι της αλληλεγγύης και της προσφοράς, είναι οι αντάρτες του παρελθόντος, του παρόντος, του αύριο. Είναι οι αγωνιστές της BIOME, είναι ο Τσε, o Παύλος και η Κόκκινη Ρόζα, είναι οι δικοί μας και οι ξένοι ρεμπέτες, είναι η οργή που κρύβουμε όλοι μέσα μας ενάντια στο φασισμό, είναι οι Τούρκοι αγωνιστές, η Αραβική Άνοιξη και η Μέση Ανατολή που φλέγεται, είναι η Κρήτη που αντιστέκεται και Ευρώπη που αργοπεθαίνει κάτω από το δυσβάσταχτο βάρος ενός ανώνυμου καπιταλισμού, είναι η Επανάσταση. Είναι όλοι εμείς...

της Kim Gordon*

Μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας

Όταν βγήκαμε στη σκηνή για την τελευταία μας συναυλία, η βραδιά αφορούσε μόνο τα αγόρια. Εμφανισιακά, λίγο πολύ όλα έμοιαζαν πάνω κάτω όπως έμοιαζαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. Το μέσα τους, ωστόσο, ήταν διαφορετική ιστορία.
Ο Θέρστον χτύπησε δυο φορές στον ώμο τον Μαρκ Ίμπολντ, τον μπασίστα μας, και διέσχισε με δρασκελιές τη σκηνή έχοντας πίσω του τον Λι Ρανάλντο, τον κιθαρίστα μας, με τον Στιβ Σέλεϊ, τον ντράμερ μας, να τους ακολουθεί. Η χειρονομία του Θέρστον μου φάνηκε πολύ ψεύτικη, παιδιάστικη, σαν μια ψευδαίσθηση. Ο Θέρστον έχει πολλούς γνωστούς αλλά ποτέ δεν είχε κουβεντιάσει κάτι προσωπικό με τους ελάχιστους άνδρες φίλους του ούτε ήταν από τους τύπους που χτυπούν τον άλλο στον ώμο φιλικά. Με τη χειρονομία αυτή ήταν σαν να φώναζε, Επέστρεψα. Είμαι ελεύθερος. Είμαι σόλο.

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Η Susan Lucas, όπως ήταν το πραγματικό όνομα της Catwoman, δεν τραγουδούσε, δεν δούλευε στο κατάστημα SEX των McLaren/Westwood ούτε συμμετείχε σε κάποιο πανκ συγκρότημα ούτε (αν και το 1979 θα έκανε ένα σύντομο πέρασμα τραγουδώντας στους Invaders), αλλά λόγω του παρουσιαστικού της συνδέθηκε αμέσως με την παρέα του Bromley Contingent και τους Sex Pistols. Είχε εντυπωσιακή εμφάνιση χάρη στην ασυνήθιστη κόμμωσή της και επειδή έτυχε να βρίσκεται στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή απαθανατίστηκε σε πολλές φωτογραφίες που σφράγισαν την πρώτη περίοδο του πανκ, με πιο εμβληματική την κλασική της πλέον πόζα απέναντι στο φακό του Ray Stevenson (βλ. στα σχόλια). Δεν υπήρχε πάρτι ή συναυλία στην πανκ ροκ σκηνή της πρώτης περιόδου χωρίς την παρουσία της Catwoman φορώντας ένα από τα τελευταία της κοστούμια.

Γράφει ο Thurston Moore (μετάφραση-προσαρμογή: Γιάννης Καστανάρας)

Όπως και η μουσική που λάτρευε και στην οποία είχε αφιερώσει τη ζωή του –punk και πειραματική δράση, καχυποψία και αντίσταση σε κάθε ίχνος εκμετάλλευσης– ο Steve Albini ήταν ένα άτομο γεμάτο πάθος και αντιφάσεις. Φαινόταν να έχει πλήρη συνείδηση και μια ακέραια αντίληψη των αντιφάσεων ανάμεσα στην καπιταλιστική αποικιοκρατία της μουσικής βιομηχανίας και στις σοσιαλίζουσες τάσεις του ανεξάρτητου μουσικού κόσμου. Από απίστευτα νεαρή ηλικία και με το ευφυές πάθος ενός διανοούμενου μπορούσε να επινοεί διάφορους λόγους για να αποφεύγει τα χειριστικά γρανάζια των αναξιόπιστων «μεγάλων» δισκογραφικών εταιρειών και, μολονότι ήταν απόλυτα σοβαρός ως προς τις αναλύσεις του για τέτοια πράγματα, τελικά o Albini είχε την ικανότητα να τα διαγράφει όντας ζωντανός μέσα σε ένα παράλογο σύμπαν. Σε αντιπαραβολή με το σταθερά βλοσυρό ύφος του, υπήρχε πάντα ένα γνήσια εκφραστικό χαμόγελο.

Γράφει (και κάπου κάπου μεταφράζει) ο Γιάννης Καστανάρας

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας τους, οι Suicide συγκρίνονταν συχνά με τον Iggy Pop για την ένταση και το θέαμα που χαρακτήριζαν τις συναυλίες τους. O Vega συχνά στεκόταν εχθρικός απέναντι στο ίδιο τους το κοινό κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών τους κραδαίνοντας απειλητικά μια αλυσίδα, ενώ το πλήθος τον αποδοκίμαζε, τον γιουχάιζε ή αποχωρούσε. Η φωνή του, ώρες ώρες σαν επιθανάτιος ρόγχος, έμοιαζε να κυνηγάει φαντάσματα, καθώς τραγουδούσε αγέρωχος για μοναχικές, πονεμένες ψυχές που πλανιούνται μέσα σε ένα αλλόκοτο κλειστοφοβικό γοτθικό αστικό τοπίο. Οι μονότονοι, παγεροί electro-rockabilly ήχοι του Rev συνέβαλαν στη δημιουργία μιας ζοφερής εικόνας για το μέλλον.

Μεταξύ των πρώτων από τις πολλές μπάντες που βγήκαν από το Σιάτλ την εποχή του grunge, oι Tad ήταν αξιοσημείωτο για το γεγονός ότι η μουσική του είχε έναν metal προσανατολισμό στον σκληρό ήχο της δεκαετίας του 1970, αντί για το πανκ και το γκαράζ που είχαν επηρεάσει τα περισσότερα άλλα συγκροτήματα του είδους. Αν και η εμπορική τους επιτυχία ήταν περιορισμένη, η μουσική τους εξακολουθεί να χαίρει μεγάλης εκτίμησης μεταξύ των φαν του grunge.

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Το The Crystal Teardrop... is Forming, το ντεμπούτο άλμπουμ των Crystal Teardrop του 2025, μου είχε αφήσει μια ιδιαίτερα ευχάριστη αντήχηση στα αυτιά και το Love You More, η δεύτερη προσπάθεια της μπάντας που σχηματίστηκε στις αρχές του 2023 στο Stoke-on-Trent, ακούγεται σαν μια πιο «γεμάτη» και πιο λαμπερή εξέλιξη της πρώτης – μια ντουζίνα τραγούδια όπου το πνεύμα των sixties κυριαρχεί σε υπέροχα εγκληματικό βαθμό.

Συνέντευξη: Γιάννης Καστανάρας

H Nicole Laurenne στριφογυρίζει σαν μαινάδα στο δάπεδο της σκηνής, ένας σύγχρονος δαίμονας που ουρλιάζει στο μικρόφωνο καθώς πίσω της η farfisa της έχει πάρει φωτιά, ενώ η Rebecca Davidson βασανίζει την κιθάρα της και η rhythm section της Lindsay Scarey και της Rikki Styxx, στο μπάσο και τα τύμπανα αντίστοιχα, χτίζουν ένα αδιαπέραστο ογκώδες τείχος εκτοξεύοντας μαζικά πυροτεχνήματα προς το έξαλλο πλήθος που προσπαθεί να ακολουθήσει τους καταιγιστικούς garage ρυθμούς πλημμυρίζοντας με ιδρώτα τον χώρο μπροστά από τα τέσσερα κορίτσια...

OI DISMISSERS ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ANFO ΣΤΟ ILION plus ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017 ΣΕ ΜΙΑ PUNK ROCK ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΟ MERLIN'S MUSIC BOX ΣΤΟ ΙΛΙΟΝ plus. (Για περισσότερες πληροφορίες... ΕΔΩ)

Οι Dismissers ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2012, αρχικά σαν κουαρτέτο με τον Νίκο Τσουλούφη στη φωνή και στην κιθάρα. Άρχισαν να γράφουν κομμάτια και το 2015 προστέθηκε στην παρέα τους ο κιθαρίστας και παλιός συνεργάτης των Outsiders, των Dustbowl και των Duo Jet Band Ίωνας Νικολάου, οπότε ο Νίκος ανέλαβε αποκλειστικά το ρόλο του τραγουδιστή. Η πρώτη μπάντα του Νίκου ήταν οι Αδιέξοδο για να ακολουθήσει η θητεία του στους Deus X Machina και, στη συνέχεια, στους Bad Luck Souls, ενώ παράλληλα με τους Dismissers παίζει μπάσο στους ANFO. Ο κιθαρίστας Δημήτρης Βάσσης έπαιζε σε διάφορες punk μπάντες όπως οι Shackle Me Not, οι Healthy Drain, και οι 3 Chord Sinners, ο μπασίστας Γιώργος Καρβουνίδης υπήρξε μέλος των Red Out, των Άρνηση Eκτέλεσης Kαθήκοντος, και των Bad Luck Souls και ο ντράμερ Νίκος Βάσσης επίσης προέρχεται από τους punks Shackle Me Not, και τους 3 Chord Sinners, έχοντας συμμετάσχει σε σχήματα που πειραματίστηκαν με το funk και τη reggae όπως οι Paranga Sound System.

Ο Νίκος μίλησε στον Αντώνη Ζήβα και στον Γιάννη Καστανάρα και ιδού το αποτέλεσμα…

φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ Photography)

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Από τη Σκωτία και, πιο συγκεκριμένα, από το Εδιμβούργο, οι Incredible String Band, στην ουσία ο Mike Heron και ο Robin Williamson, άρχισαν να παίζουν σαν ντουέτο το 1966 και προσέδωσαν μια αύρα εξωτικού μυστικισμού που είχε βαθιές ρίζες στη βρετανική φολκ παράδοση, μόνο που εκείνοι φρόντισαν να το συνδυάσουν με μια ορχηστρική ποικιλία, η οποία ακόμη και σήμερα θα έκανε τους λάτρεις της παγκόσμιας μουσικής να σπεύσουν και να μελετήσουν την εγκυκλοπαίδεια των μουσικών οργάνων. Ιδρυτικό μέλος υπήρξε επίσης ο Clive Palmer που εγκατέλειψε το συγκρότημα μετά το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ και ένα ταξίδι στην Ινδία.

Σιτάρ; Καλά… Ευκολάκι, αυτό. Οι Heron και Williamson έπαιζαν επίσης γκίμπρι, σάρανγκ, κινεζικό μπάντζο, ούτι, καζού, μαντολίνο, κλαβεσίνο, μπάσο, ιρλανδική άρπα, φλογέρες, «σκάφη», φλάουτο, βιολί και βιμπράφωνο, για να μην αναφέρουμε τα διάφορα κρουστά. Ή, τι πιο φυσικό, κιθάρες και πιάνο.

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Τις περισσότερες φορές η ακρόαση ενός garage δίσκου μπορεί να είναι μία πνοή δροσερού αέρα μετά από μία δύσκολη μέρα ή όταν θέλεις να ξεδώσεις παρακολουθώντας ζωντανά μια μπάντα του είδους να ξεσαλώνει πάνω στη σκηνή, όσο κι αν κάποιοι σνομπάρουν με διάφορα επιχειρήματα του στυλ, «εντάξει, όλο τα ίδια και τα ίδια»  ή «σιγά τα ωά, αυτά τα έχουμε ξανακούσει» – και λοιπόν; Επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως και, ενίοτε, πασών των απολαύσεων. Και το Can’t Beat The Sences  είναι ακριβώς αυτός ο δροσερός αέρας. Πιο κλασικό και τίμιο garage δεν γίνεται. Ούτε πιο... σέξι.

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Are teenage dreams so hard to beat?

Με διάρκεια μόλις δυο λεπτά και είκοσι έξι δεύτερα, το Teenage Kicks άνοιγε το ντεμπούτο ΕΡ των Undertones, μιας μπάντας  από το Ντέρι της Βόρειας Ιρλανδίας, η οποία μέχρι σήμερα παραμένει το πιο επιτυχημένο συγκρότημα που βγήκε από αυτή την πόλη. Το κομμάτι έμελλε να μείνει στην ιστορία σαν ένα από τα καλύτερα της εποχής του, ενώ είναι το μοναδικό τραγούδι που ο Βρετανός σούπερ-DJ John Peel έπαιξε για δυο συνεχόμενες φορές στη θρυλική εκπομπή του για το μουσικό σταθμό Radio 1 του BBC. Μάλιστα, μέχρι το θάνατό του υποστήριζε πως ήταν το αγαπημένο του τραγούδι όλων των εποχών και πως κάθε φορά που το άκουγε έβαζε τα κλάματα.

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Ένας από τους σπουδαίους τραγουδιστές της δεκαετίας του 1960, ο Tim Buckley άντλησε επιρροές από τη folk, το ψυχεδελικό rock, την προοδευτική jazz, αλλά και την κλασική μουσική για να δημιουργήσει ένα σημαντικό όγκο μουσικών συνθέσεων, παρά τη σύντομη ζωή του. Οι πολλαπλές οκτάβες του είχαν τεράστια δύναμη και συναισθηματική έκφραση που κυμαίνονταν από τη θλιμμένη ευαισθησία έως τον βασανιστικό θρήνο. Η συνεχής αναζήτησή του για νέους δρόμους όμως μάλλον στάθηκε εμπόδιο στην εμπορική του επιτυχία. Μέχρι οι θαυμαστές του να χωνέψουν τα νοήματα του πιο πρόσφατου άλμπουμ του, ο Buckley είχε ανακαλύψει κάτι εντελώς διαφορετικό, τόσο στις ζωντανές εμφανίσεις του όσο και στο στούντιο. Όπως ο Miles Davis και ο David Bowie, ο Tim συνήθιζε να αιφνιδιάζει και ενίοτε να εξοργίζει τους ακροατές του με την "ασυνέπειά" του, την ίδια στιγμή που ο ίδιος κοιτούσε ήδη μπροστά έτοιμος για το επόμενο, διαφορετικό βήμα.

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Το British Steel των Judas Priest εμφανίστηκε στην αγορά με έναν εκκωφαντικό θόρυβο για να αλλάξει τα δεδομένα τόσο για το βρετανικό συγκρότημα όσο και για τον ήχο του metal γενικότερα. Και ενώ στις προηγούμενες δουλειές τους οι Judas είχαν ακολουθήσει τρόπον τινά το ρεύμα της εποχής με progressive και hard rock/blues επιρροές, καθώς προχωρούσαν προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄70 και με το punk να κλέβει την παράσταση, ο ήχος τους γινόταν πιο σκληρός, πιο «μεταλλικός».

 Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΤΑΝΑΡΑΣ

Όλα τα καλούδια του rock and roll στο καλάθι των Distortion Tamers… Ένα άλμπουμ που έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο τη χρονιά που πέρασε με ηλεκτρικές εκκενώσεις και απολαυστικά εναλλασσόμενα στυλ που μαρτυρούν τις πάμπολλες επιρροές της μπάντας. Στο Jasmines & Blades κάθε κομμάτι έχει να πει κάτι κι αυτό το κάτι γίνεται αποκαλυπτικό είτε πρόκειται για καθαρόαιμο rock and roll που παραπέμπει στις καλύτερες στιγμές των Dead Boys και των Lords of the New Church, είτε παίρνει βαθιές ανάσες από σύγχρονα στοιχεία των Last Drive, ροκαμπιλάρει αυθάδικα, είτε γκαραζοφέρνει όπου γουστάρει, μοστράροντας μια δυναμική που δεν σ’ αφήνει στιγμή ήσυχο και, γενικά, σου αλλάζει τον αδόξαστο με τους ρυθμούς και την έντασή της.

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Μεσημέρι. Σκάει ο τζίτζικας. Ανεβαίνω την εσωτερική σκάλα του οικείου, πλέον, διώροφου σπιτιού , φτάνω στο κεφαλόσκαλο και χτυπάω δυνατά την πόρτα, σαν μπάτσος. Το κουδούνι ξεχαρβαλωμένο και εκτός λειτουργίας. Ακούγεται θόρυβος, τριξίματα, θαρρείς και κάποιος μετακινεί λαμαρίνες σέρνοντάς τις πάνω σε ξύλινο δάπεδο. Βήματα που σέρνονται σαν ανακόντα στις λόχμες, η πόρτα ανοίγει και εμφανίζεται ο Β. Με κοιτάζει μ’ εκείνο το λειψό, μονίμως υπναλέο βλέμμα – φοράει ξεφτισμένες καρό παντόφλες 46 νούμερο, πατομπούκαλα, και το ένα του μάτι είναι διαφορετικό απ’ το άλλο, όχι τόσο συναρπαστικό όσο του Bowie, αλλά… κάνει ό,τι μπορεί. Κάπου κάτι είχε στραβώσει, αλλά για χρόνια απέφευγα να ρωτήσω.

Μια ψυχεδελική λιτανεία που από τα σπλάχνα της ξεπηδούν αέρινες μορφές, άλλοτε σκοτεινές κι άλλοτε φωτεινές, το φως και το σκοτάδι εναλλάσσονται σε αποκαλυπτικούς ρυθμούς, ο χώρος και ο χρόνος γίνονται ένας ορμητικός χείμαρρος που διοχετεύει τα αφρισμένα νερά του σε υπόγεια ρεύματα διανύοντας στοές όπου αντηχούν κραυγές και θρηνωδίες αρχαίων σαμάνων και σεληνιασμένων προγόνων. Κάθε στιγμή στο Archetypes μετράει, δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και οι Cyanna Mercury τεκνοποιούν ένα μουσικό είδος αχαρακτήριστο, πολύμορφο, μια μουσική πανδαισία για το rock του μέλλοντος. Το παράξενο και το φανταστικό μεταμορφώνονται σε ερωτικές απεικονίσεις, ολοζώντανα ηχητικά κλιπάκια, παντού «υπάρχουν φωνές μικρές σαν ψίθυροι» και αναπάντητα ερωτήματα: Γιατί καταρρέουμε; Γιατί σκοτώνουμε την παιδικότητά μας;

Μετάφραση - Απόδοση: Γιάννης Καστανάρας

Η εφηβική επανάσταση είναι μια δύναμη που πρέπει να ληφθεί υπόψη στο Λύκειο «Vince Lombardi». Σκηνικό για την πανκ κωμωδία-μιούζικαλ Rock ’n’ Roll High School (1979), το συγκεκριμένο σχολείο έχει δει μια σειρά από διευθυντές να οδηγούνται στην απελπισία από τους απείθαρχους μαθητές. Με επικεφαλής την Riff Randell (P. J. Soles), ένα δυναμικό party-girl και φανατική θαυμάστρια των πανκ ηρώων Ramones, οι μαθητές οδηγούνται σε ένα ντελίριο εφηβικής ανυπακοής. Καθώς η Randell παίζει τραγούδια των Ramones μέσω του σχολικού ηχοσυστήματος, οι διάδρομοι πλημμυρίζουν με έφηβους που χορεύουν μέσα σε έναν παροξυσμό χαράς. Ωστόσο, η άφιξη της νέας διευθύντριας φαίνεται να βάζει τέλος στη διασκέδαση...

(φωτο: Theo Vranas)

Το δεύτερο άλμπουμ των Whereswilder είναι ένα αμάλγαμα ήχων που σπάνια εμφανίζεται στη σύγχρονη δισκογραφία. Από το πρώτο της κιόλας άλμπουμ Yearling (Six Dogs Records, 2014), η αθηναϊκή μπάντα είχε κάνει περισσότερο από αισθητή την παρουσία της και τώρα, με το δεύτερο ολοκληρωμένο πόνημά της, έρχεται να παγιώσει τη διαφορετικότητά της. Είναι πραγματικά απόλαυση να ακούς ένα δίσκο από την αρχή ως το τέλος και να διαπιστώνεις η δημιουργικότητα δεν πηγάζει από εύκολες ατραπούς, αλλά μέσα από δύσκολους πειραματισμούς που καταλήγουν σε άψογα ολοκληρωμένες συνθέσεις.