Γιάννης Καστανάρας

  • O Jimi Hendrix στο Woodstock: Μία επισφαλής στροφή σε μια ένδοξη στιγμή...

    «Ζούσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες. Το μόνο που έβλεπα ήταν ο εαυτός μου. Με τη δύναμη του πνεύματος έσπασα τους καθρέφτες και τώρα μπορεί να με δει ολόκληρος ο κόσμος». (Jimi Hendrix)

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Στις 11 Απριλίου του 1969 οι Experience του Jimi Hendrix εγκαινίασαν την τελευταία τους περιοδεία. Οι σχέσεις του Hendrix με τον Noel Redding ήταν ήδη τεταμένες και όλα έδειχναν ότι τα ψωμιά του Βρετανού μπασίστα στο συγκρότημα ήταν πολύ λίγα. Πριν ακόμα ολοκληρωθεί η περιοδεία ο Jimi, εν αγνοία του Redding, είχε έρθει σε επαφή με τον Billy Cox, τον παλιό του φίλο από το στρατό και συνεργάτη του στους King Casuals (1962-1963), ώστε να είναι έτοιμος για να αναλάβει το μπάσο αμέσως μετά το τέλος της. Ο Jimi ήθελε να στρέψει τη μουσική του προς νέα κατεύθυνση αλλά για να το κάνει αυτό έπρεπε πρώτα να ξεφορτωθεί τον μάνατζέρ του, Michael Jeffrey, ο οποίος του δημιουργούσε διάφορα εμπόδια (υπήρξαν ανεπιβεβαίωτες φήμες ότι ο Jeffrey είχε «φυτέψει» την ηρωίνη που ανακάλυψαν οι αστυνομικοί στις αποσκευές του Hendrix στο αεροδρόμιο του Τορόντο στις 3 Μαΐου, με αποτέλεσμα να τον συλλάβουν και να οριστεί δικάσιμος για τις 8 Δεκεμβρίου 1969. H τελική απόφαση του δικαστηρίου ήταν αθωωτική).

  • O Leonard Cohen, η Judy Collins, και μια μάλλον ασυνήθιστη "πρεμιέρα"...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    «Ήταν γοητευτικός, είχε εκείνη τη λάμψη στα μάτια, εκείνον τον μυστηριώδη αέρα ενός ανθρώπου που ξέρει… Τον λάτρευα, αλλά ευτυχώς δεν ήταν από εκείνα τα πάθη που σε βάζουν σε μπελάδες. Αισθάνομαι πολύ τυχερή που δεν ερωτεύτηκa τον Leonard Cohen.Όμως τα τραγούδια του με ταξίδευαν στον έβδομο ουρανό» - Judy Collins

  • O Roky που έπαιζε πιάνο...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Τι παλιές καλές εποχές που το Merlin's Music Box διέγραφε την έντυπη τροχιά του από το πατρικό του Μιχάλη και του Βασίλη στα Θυμαράκια, μ' εκείνον τον πρωτόγονο υπολογιστή, τον "γρου-γρου" εκτυπωτή, το σκανεράκι που χωρούσε στη χούφτα και το ρυζόχαρτο που συχνά σκιζόταν κι εμείς και γαμωσταυρίζαμε την γκαντεμιά μας (ήταν κι ακριβό το κωλόπραμα), ο Roky μας έκανε συχνά συντροφιά από το πικάπ που έπαιζε ασταμάτητα ενόσω προσπαθούσαμε άρον άρον να βγάλουμε "τεύχος", λες κι αν αργούσαμε θα κατέρρεε το χρηματιστήριο.

  • O Sun Ra στο Nτιτρόιτ (ή, μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται)...

    Tου John Sinclair

    Ήρθα για πρώτη φορά σε ουσιαστική επαφή με τη μουσική και το θρύλο του Sun Ra το φθινόπωρο του 1964, όταν ο ντράμερ Roger Blank πέρασε από το Ντιτρόιτ με ένα jazz τρίο που δεν θυμάμαι τ’ όνομά του. Τους φιλοξενήσαμε για μερικές μέρες στο αρχηγείο μας στο Καλλιτεχνικό εργαστήρι του Ντιτρόιτ και έμεινα άναυδος όταν σε κάποια φάση είδα τον Roger να ανοίγει τη βαλίτσα του και να βγάζει τα δυο ανεκτίμητα περιουσιακά του στοιχεία: δυο αλλόκοτα LP της εταιρείας El Saturn με φανταχτερά διαστημικά εξώφυλλα και τίτλους όπως Super-Sonic Jazz και Jazz in Silhouette.
    Είχα διαβάσει για αυτόν τον πρωτοποριακό πιανίστα και bandleader από το Σικάγο στο περιοδικό Downbeat, αλλά η μουσική του ήταν ακόμα πολύ underground και πέρα από την άμεση τροχιά της μπάντας την είχαν ακούσει ελάχιστοι άνθρωποι. Εκείνη την εποχή το απόκρυφο άλμπουμ Jazz by Sun Ra στην εταιρεία Transition είχε εξαντληθεί και το μόνο διαθέσιμο ήταν το LP The Futuristic Sounds of Sun Ra (Savoy, 1961).

  • Odetta: Μια φωνή βροντερή σαν κεραυνός...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    To φθινόπωρο του 1952, σε ένα πάρτι έξω από το Λος Άντζελες, η Odetta γκρέμισε τους τοίχους – ή τουλάχιστον έτσι λέει ο θρύλος. Ο Pete Seeger ήταν παρών, το ίδιο και ο Woody Guthrie, σαν μέλη μιας παρέας μουσικών που είχαν συγκεντρωθεί σε ένα σπίτι στο Τοπάνγκα Κάνιον για να τραγουδήσουν folk τραγούδια, σε μια από τις εκδηλώσεις που έχουν μείνει γνωστές σαν «hootenanny». Καθώς τραγουδούσαν ο ένας μετά τον άλλον, ο Seeger πρόσεξε μια ψηλή και εύσωμη μαύρη κοπέλα με κοντά σγουρά μαλλιά –αντί για ίσια, όπως επέτασσε τότε η μόδα για τις Αφροαμερικανίδες–που καθόταν παράμερα παρατηρώντας τους άλλους με ένα ζεστό χαμόγελο. Έπειτα από πολλές παραινέσεις, συμφώνησε τελικά να τραγουδήσει και μόλις σηκώθηκε κρατώντας την κιθάρα της, ο χρόνος φάνηκε να σταματά.

  • Oι Birthday Kicks και οι Craang μιλούν αποκλειστικά στο Merlin’s Music Box περί παντός επιστητού...

    φωτο: Birthday Kicks

    Συνέντευξη: Αντώνης Ζήβας και Γιάννης Καστανάρας

    Φωτογραφίες Birthday Kicks: Γιάννης Χατζηαντωνίου

    Μεθαύριο και αντιμεθαύριο, την Παρασκευή 27 και το Σάββατο 28 Ιανουαρίου αντίστοιχα, οι Birthday Kicks από τη Λάρισα και οι Craang από τη Θεσσαλονίκη θα οργώσουν τη σκηνή του ΙΛΙΟΝ plus καλεσμένοι του Merlin’s Music Box, παρέα με άλλες τέσσερις εκλεκτές rock μπάντες: τους The Snails και τους Youth in Outer Space την πρώτη μέρα, και τους Fuel Eater και τους Golden Nugget τη δεύτερη.

     Ο Αντρέας Αλμπάνης (κιθάρα και φωνή στους Birthday Kicks) και ο Μάνος Τσελεπής (κιθάρα στους Craang και μπάσο στους Birthday Kicks) ανέλυσαν τις ερωτήσεις του Merlin’s, και τις κουβέντιασαν μεταξύ τους.  Κατηφορίζουν στην Αθήνα για να κάνουν σαματά έχοντας στις αποσκευές τους παλιό και νέο υλικό και δηλώνουν ότι η παρέα τους είναι έτοιμη να γκρεμίσει το μαγαζί. Υπάρχει κάποιος λόγος να μην τους πιστέψουμε;

  • Radio Sect: Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Σε κάτι λιγότερο από 25 λεπτά και στην πρώτη τους προσπάθεια, οι Radio Sect «αναμασούν» εξόχως το post punk των eighties και καμαρώνουν γι’ αυτό φιλτράροντας όλη εκείνη τη σκηνή που τελευταία φαίνεται να ανακάμπτει και να τραβά προς νέες δόξες. Οι Radio Sect, όπως άλλωστε ομολογούν και οι ίδιοι, αντλούν επιρροές από τους Γερμανούς Abwärts, τους Bauhaus και τους... Glaxo Babies. Όλους αυτούς, λοιπόν, συν κάμποσους άλλους, τους βάζουν στον αποχυμωτή για να δημιουργήσουν ένα κοκτέιλ σκοτεινού χρώματος, με όλα εκείνα τα ρυθμικά συστατικά που σε κάνουν θέλοντας και μη να κουνιέσαι σπασμωδικά. Όσο για τη φωνή, είναι ιδιαιτέρως πειστική, έχοντας την απαιτούμενη δυσοίωνη χροιά, θαρρείς και είναι έτοιμη (και πρόθυμη) να συναντήσει το «κακό».

  • Rock and Roll Αντιήρωες: Tracy Pew (Τhe Birthday Party, 1957-1986)

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Ο Tracy Franklin Pew γεννήθηκε  στις 19 Νοεμβρίου 1957 στη Μελβούρνη και υπήρξε μπασίστας των Βoys Next Door, της μπάντας που είχε σχηματίσει παίζοντας μπάσο με τρεις φίλους του από το σχολείο, τον Nick Cave, τον Mick Harvey και τον Phil Calvert και με την οποία κυκλοφόρησε το άλμπουμ Door Door για την αυστραλέζικη εταιρεία Mushroom τον Απρίλιο του 1979 και το ΕP Hee Haw για την Missing Links, έχοντας προσθέσει στη σύνθεση τον κιθαρίστα Rowland S. Howard. Την επόμενη χρονιά το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Birthday Party και τον Φεβρουάριο του 1980 τα μέλη του μετακόμισαν στο Λονδίνο αναζητώντας καλύτερη τύχη χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα.Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς οι Birthday Party επέστρεψαν στη Μελβούρνη και την άνοιξη του 1981 κυκλοφόρησαν το ιστορικό πλέον ντεμπούτο άλμπουμ τους Prayers On Fire, για να ακολουθήσουν μερικά ΕΡ και ένα δεύτερο άλμπουμ με τίτλο Junkyard

  • Ronnie James Dio: Μερικά πράγματα που ξέρετε ή δεν ξέρετε γι' αυτόν...

    Σταχυολογεί και γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Ο Αμερικανός τραγουδιστής Ronnie James Dio θεωρείται σαν ένας από τους σημαντικότερους και πιο ψυχωμένους ερμηνευτές του heavy metal. Διετέλεσε μέλος των Elf, των Rainbow του Richie Blackmore, των Black Sabbath, και των Dio, του δικού του συγκροτήματος. Λίγο πριν τον θάνατό του το 2010 συμμετείχε σαν τραγουδιστής στους Ηeaven & Hell μαζί με μέλη των Sabbath.

  • Rosewood Brothers: Soul Blossom (Ikaros Records, vinyl LP w. digital code for download)

    Κείμενο: Γιάννης Καστανάρας

    Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QοQ photos)

    Μολονότι θεωρώ ότι έχω παρακολουθήσει την εξέλιξη του πρώτου (στην ουσία) ολοκληρωμένου άλμπουμ των Rosewood σχεδόν από τις πρώτες νότες, οφείλω να ομολογήσω ότι το τελικό αποτέλεσμα με εξέπληξε και εξακολουθεί να με εκπλήσσει σε κάθε νέο άκουσμα. Η παραγωγή του Soul Blossom είναι τέτοιου επιπέδου, που κυριολεκτικά κάνει τα ηχεία να «μιλούν». Έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικό πετράδι, η λάμψη του οποίου είναι εκτυφλωτική, τόσο εκτυφλωτική που η όποια περιγραφή μοιάζει περιττή.

  • Rusty Bonez: Wrath (LP)

    Στο σημείο αυτό, οι Rusty Bonez μας κλείνουν το μάτι. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους φέρει τον τίτλο Wrath και, πράγματι, το αθηναϊκό κουαρτέτο (τέσσερις αγριόφατσες που μόνο... καλό μπορεί να προμηνύουν) ακούγεται οργισμένο προφανώς επειδή τα βιώματά του είναι πέρα για πέρα σημερινά. Το Wrath είναι μια ηλεκτρική εκκένωση όπου το vintage heavy rock μπλέκει με το grunge και το speed rock  για να δημιουργήσει ένα αποτέλεσμα που εφορμά ακάθεκτο κάνοντας τα ηχεία να υποφέρουν. Υπάρχει μπόλικη ενέργεια και μπόλικη συνθετική ποικιλία, θαρρείς και οι Bonez χρειάστηκε να αποδομήσουν διάφορες ακουστικές εμπειρίες μέχρι να καταλήξουν στον προσωπικό τους ήχο.

  • Sadhus ("The Smoking Community"): Vive le communauté de fumeurs...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Οι Sadhus λοιπόν… Οι Sadhus είναι Πειραιώτες, είναι sludgers, είναι stoners, είναι doom, είναι rockers, είναι όλα αυτά και κάτι παραπάνω. Είναι απειλητικοί, είναι τρομακτικοί, είναι αποκαλυπτικοί, είναι αμάσητοι του στυλ «εμείς μπρίκια δεν κολλάμε», είναι ένα κολάζ από αισθητικο-αντιαισθητικές παραφορές – στ’ αρχίδια μας η μελωδία κι όποιος γουστάρει. Κι εγώ γουστάρω πολύ, γιατί αγαπώ τους Sleep, αγαπώ τους Monolord, αγαπώ τους Om, γενικά αγαπώ τις δανειοδοτικές αναλήψεις από τις τράπεζες ήχου των Sabbath που, αντί να επιστρέφονται, επενδύονται σαν ένα νέο κεφάλαιο για να ρημάξουν αυτιά. Και ο τόκος της απόδοσης είναι μεγάλος.

  • Sleaford Mods: Ηλεκτρονικά μινιμαλιστικά punk-hop παραληρήματα για την εργατική τάξη…

    γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Κανείς δεν θα μπορούσε να το πει καλύτερα από τον μέγα και τρανό Steve Albini όταν δήλωνε ότι, «Μπράβο σ’ εκείνους που πιστεύουν ότι οι Sleaford Mods είναι η καλύτερη μπάντα του κόσμου. Οι υπόλοιποι, απλώς κάνετε λάθος». Σύμφωνα δε με τους φαν τους, οι Mods είναι η μόνη μπάντα που έχει να πει κάτι σήμερα. Μήπως αυτό σας θυμίζει σχετικό σχόλιο για ένα άλλο συγκρότημα πριν από πολλά πολλά χρόνια; Χμ. Μάλλον…

  • Social Waste/Αντίποινα: To Hip Hop της Μεσογείου - Τραγούδια Διαμαρτυρίας

    Η σύμπραξη των Social Waste με τους Αντίποινα (δυο σχήματα με εικοσαετή παρουσία) είναι όαση στην ξεραΐλα του σύγχρονου πολιτικού στίχου. Το Hip Hop της Μεσογείου βάζει το μαχαίρι στο κόκαλο, και το στρίβει με δύναμη προκαλώντας πόνο αλλά και ελπίδα. Οι στίχοι που «έχουν αμολήσει και αλητεύουν» είναι αφηγήσεις, ιστορίες, μύθοι, που στοχεύουν κατευθείαν σε εγκεφαλικά κέντρα που σήμερα κοιμούνται μακάρια τον βαθύ ύπνο της αδιαφορίας και της κενότητας. Τα συναισθήματα που προκαλούν είναι άμεσα, είναι η έκφραση του νέου προλεταριάτου των μεγαλουπόλεων και η οργή του που σιγοβράζει, είναι οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και οι σκλάβοι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αλλά παλεύουν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους, είναι οι σύντροφοι της αλληλεγγύης και της προσφοράς, είναι οι αντάρτες του παρελθόντος, του παρόντος, του αύριο. Είναι οι αγωνιστές της BIOME, είναι ο Τσε, o Παύλος και η Κόκκινη Ρόζα, είναι οι δικοί μας και οι ξένοι ρεμπέτες, είναι η οργή που κρύβουμε όλοι μέσα μας ενάντια στο φασισμό, είναι οι Τούρκοι αγωνιστές, η Αραβική Άνοιξη και η Μέση Ανατολή που φλέγεται, είναι η Κρήτη που αντιστέκεται και Ευρώπη που αργοπεθαίνει κάτω από το δυσβάσταχτο βάρος ενός ανώνυμου καπιταλισμού, είναι η Επανάσταση. Είναι όλοι εμείς...

  • Sonic Youth: Το τέλος... (Σάο Πάολο, Βραζιλία, 14/11/2011)

    της Kim Gordon*

    Μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας

    Όταν βγήκαμε στη σκηνή για την τελευταία μας συναυλία, η βραδιά αφορούσε μόνο τα αγόρια. Εμφανισιακά, λίγο πολύ όλα έμοιαζαν πάνω κάτω όπως έμοιαζαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. Το μέσα τους, ωστόσο, ήταν διαφορετική ιστορία.
    Ο Θέρστον χτύπησε δυο φορές στον ώμο τον Μαρκ Ίμπολντ, τον μπασίστα μας, και διέσχισε με δρασκελιές τη σκηνή έχοντας πίσω του τον Λι Ρανάλντο, τον κιθαρίστα μας, με τον Στιβ Σέλεϊ, τον ντράμερ μας, να τους ακολουθεί. Η χειρονομία του Θέρστον μου φάνηκε πολύ ψεύτικη, παιδιάστικη, σαν μια ψευδαίσθηση. Ο Θέρστον έχει πολλούς γνωστούς αλλά ποτέ δεν είχε κουβεντιάσει κάτι προσωπικό με τους ελάχιστους άνδρες φίλους του ούτε ήταν από τους τύπους που χτυπούν τον άλλο στον ώμο φιλικά. Με τη χειρονομία αυτή ήταν σαν να φώναζε, Επέστρεψα. Είμαι ελεύθερος. Είμαι σόλο.

  • The Dismissers: «Σε κάθε μορφή πάλης όλοι οι στρατιώτες είναι χρήσιμοι και ο καθένας στο είδος του να δίνει το καλύτερο που μπορεί. Αυτό που θέλουμε είναι ουσιαστικές σχέσεις, ανθρώπινες, με αρχή και τέλος την άμεση επαφή»

     

    OI DISMISSERS ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ANFO ΣΤΟ ILION plus ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017 ΣΕ ΜΙΑ PUNK ROCK ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΟ MERLIN'S MUSIC BOX ΣΤΟ ΙΛΙΟΝ plus. (Για περισσότερες πληροφορίες... ΕΔΩ)

    Οι Dismissers ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2012, αρχικά σαν κουαρτέτο με τον Νίκο Τσουλούφη στη φωνή και στην κιθάρα. Άρχισαν να γράφουν κομμάτια και το 2015 προστέθηκε στην παρέα τους ο κιθαρίστας και παλιός συνεργάτης των Outsiders, των Dustbowl και των Duo Jet Band Ίωνας Νικολάου, οπότε ο Νίκος ανέλαβε αποκλειστικά το ρόλο του τραγουδιστή. Η πρώτη μπάντα του Νίκου ήταν οι Αδιέξοδο για να ακολουθήσει η θητεία του στους Deus X Machina και, στη συνέχεια, στους Bad Luck Souls, ενώ παράλληλα με τους Dismissers παίζει μπάσο στους ANFO. Ο κιθαρίστας Δημήτρης Βάσσης έπαιζε σε διάφορες punk μπάντες όπως οι Shackle Me Not, οι Healthy Drain, και οι 3 Chord Sinners, ο μπασίστας Γιώργος Καρβουνίδης υπήρξε μέλος των Red Out, των Άρνηση Eκτέλεσης Kαθήκοντος, και των Bad Luck Souls και ο ντράμερ Νίκος Βάσσης επίσης προέρχεται από τους punks Shackle Me Not, και τους 3 Chord Sinners, έχοντας συμμετάσχει σε σχήματα που πειραματίστηκαν με το funk και τη reggae όπως οι Paranga Sound System.

    Ο Νίκος μίλησε στον Αντώνη Ζήβα και στον Γιάννη Καστανάρα και ιδού το αποτέλεσμα…

    φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ Photography)

     

  • The Undertones: Teenage Kicks, John Peel, Terri Hooley. Η ιστορία ενός από τα ομορφότερα pop-punk τραγούδια

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Are teenage dreams so hard to beat?

    Με διάρκεια μόλις δυο λεπτά και είκοσι έξι δεύτερα, το Teenage Kicks άνοιγε το ντεμπούτο ΕΡ των Undertones, μιας μπάντας  από το Ντέρι της Βόρειας Ιρλανδίας, η οποία μέχρι σήμερα παραμένει το πιο επιτυχημένο συγκρότημα που βγήκε από αυτή την πόλη. Το κομμάτι έμελλε να μείνει στην ιστορία σαν ένα από τα καλύτερα της εποχής του, ενώ είναι το μοναδικό τραγούδι που ο Βρετανός σούπερ-DJ John Peel έπαιξε για δυο συνεχόμενες φορές στη θρυλική εκπομπή του για το μουσικό σταθμό Radio 1 του BBC. Μάλιστα, μέχρι το θάνατό του υποστήριζε πως ήταν το αγαπημένο του τραγούδι όλων των εποχών και πως κάθε φορά που το άκουγε έβαζε τα κλάματα.

  • To "Jasmines & Blades" των Distortion Tamers είναι ο καλύτερος εθισμός για την αρχή της χρονιάς...

     Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΤΑΝΑΡΑΣ

    Όλα τα καλούδια του rock and roll στο καλάθι των Distortion Tamers… Ένα άλμπουμ που έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο τη χρονιά που πέρασε με ηλεκτρικές εκκενώσεις και απολαυστικά εναλλασσόμενα στυλ που μαρτυρούν τις πάμπολλες επιρροές της μπάντας. Στο Jasmines & Blades κάθε κομμάτι έχει να πει κάτι κι αυτό το κάτι γίνεται αποκαλυπτικό είτε πρόκειται για καθαρόαιμο rock and roll που παραπέμπει στις καλύτερες στιγμές των Dead Boys και των Lords of the New Church, είτε παίρνει βαθιές ανάσες από σύγχρονα στοιχεία των Last Drive, ροκαμπιλάρει αυθάδικα, είτε γκαραζοφέρνει όπου γουστάρει, μοστράροντας μια δυναμική που δεν σ’ αφήνει στιγμή ήσυχο και, γενικά, σου αλλάζει τον αδόξαστο με τους ρυθμούς και την έντασή της.

  • To Archetypes των Cyanna Mercury: Αρχέτυπο για ένα κοινό που (δια)μορφώνεται μέσω μιας νέας "ακροαστικής" κουλτούρας...

    Μια ψυχεδελική λιτανεία που από τα σπλάχνα της ξεπηδούν αέρινες μορφές, άλλοτε σκοτεινές κι άλλοτε φωτεινές, το φως και το σκοτάδι εναλλάσσονται σε αποκαλυπτικούς ρυθμούς, ο χώρος και ο χρόνος γίνονται ένας ορμητικός χείμαρρος που διοχετεύει τα αφρισμένα νερά του σε υπόγεια ρεύματα διανύοντας στοές όπου αντηχούν κραυγές και θρηνωδίες αρχαίων σαμάνων και σεληνιασμένων προγόνων. Κάθε στιγμή στο Archetypes μετράει, δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και οι Cyanna Mercury τεκνοποιούν ένα μουσικό είδος αχαρακτήριστο, πολύμορφο, μια μουσική πανδαισία για το rock του μέλλοντος. Το παράξενο και το φανταστικό μεταμορφώνονται σε ερωτικές απεικονίσεις, ολοζώντανα ηχητικά κλιπάκια, παντού «υπάρχουν φωνές μικρές σαν ψίθυροι» και αναπάντητα ερωτήματα: Γιατί καταρρέουμε; Γιατί σκοτώνουμε την παιδικότητά μας;

  • Tο Hotshot των Whereswilder: Φάρμακο για τις γεροντικές παθήσεις του rock 'n' roll

     

    (φωτο: Theo Vranas)

    Το δεύτερο άλμπουμ των Whereswilder είναι ένα αμάλγαμα ήχων που σπάνια εμφανίζεται στη σύγχρονη δισκογραφία. Από το πρώτο της κιόλας άλμπουμ Yearling (Six Dogs Records, 2014), η αθηναϊκή μπάντα είχε κάνει περισσότερο από αισθητή την παρουσία της και τώρα, με το δεύτερο ολοκληρωμένο πόνημά της, έρχεται να παγιώσει τη διαφορετικότητά της. Είναι πραγματικά απόλαυση να ακούς ένα δίσκο από την αρχή ως το τέλος και να διαπιστώνεις η δημιουργικότητα δεν πηγάζει από εύκολες ατραπούς, αλλά μέσα από δύσκολους πειραματισμούς που καταλήγουν σε άψογα ολοκληρωμένες συνθέσεις.

FEATURED VIDEOS

  • 1