Γράφει ο Θανάσης Μήνας
Ο σύντομος βίος του Little Willie John υπήρξε σχεδόν μυθιστορηματικός. Γεννημένος στο Κάλεντεϊλ του Άρκανσω τον Νοέμβριο του 1937, με το ονοματεπώνυμο William Edward John, ήταν ο μικρός αδελφός της τραγουδίστριας Mable John -από τις ελάχιστες που έγραψαν τόσο για την Tamla όσο και για τη Stax.
Ακολουθώντας την «οδό της μετανάστευσης», η οικογένειά τους μετοίκισε από τον αγροτικό Νότο στον βιομηχανικό Βορρά και εγκαταστάθηκε στο Ντιτρόιτ όταν ο ίδιος ήταν τεσσάρων ετών. Εκεί ήταν που οι συμμαθητές του τού κόλλησαν το παρατσούκλι “Little Willie”, επειδή ήταν αδύνατος σαν στέκα μπιλιάρδου και συγχρόνως ίσα που ξεπερνούσε το 1.60 σε ύψος.
Αν και μικρός τω δέμα, ο Little Willie ήταν σκληρό καρύδι και κακός μπελάς (“bad news” που θα ’λεγαν και στο «χωριό» του), γαλουχημένος γαρ στους δρόμους της πιο σκληροτράχηλης αμερικάνικης πόλης. Δεν ήταν μόνο εκρηκτικός και απρόβλεπτος χαρακτήρας. Ήταν επίσης και αλκοολικός από κούνια και, κατά πως λέει κι ο θρύλος, είχε το άσχημο κουσούρι να κουβαλά πάντα πάνω του «κουμπούρι» ή σουγιά. Το κακό δεν άργησε να γίνει. Τον Οκτώβριο του 1964 μαχαίρωσε θανάσιμα κάποιον σ’ έναν καυγά. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση, ωστόσο κατέθεσε έφεση και αποφυλακίστηκε προσωρινά το 1966. Εντούτοις, η έφεσή του απορρίφτηκε και ο ίδιος επέστρεψε στη στενή. Άφησε την τελευταία του πνοή έγκλειστος στην Πολιτειακή Φυλακή της Ουάσινγκτον στις 26 Μαΐου του 1968 και ο θάνατός του αποδόθηκε σε καρδιακή προσβολή.
Το ίδιο σύντομη υπήρξε κι η καριέρα του στη δισκογραφία. Σε ηλικία 17 ετών, το 1954, τον ανακάλυψε σε κάποιο club ο περιώνυμος Ελληνοαμερικανός παραγωγός Johnny Otis και τον συμπεριέλαβε στον κινητό του r n’ b «θίασο». Πολύ σύντομα, υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία King, για την οποία έκοψε μια σειρά από singles ανάμεσα στο 1955 και στο 1960 –κάμποσα από αυτά σκαρφάλωσαν και στα r n’ b charts της εποχής. Ανάμεσά τους φιγουράρουν διαμάντια σαν το "All around the World" (1955), το "Talk to Me" (1956), το "Suffering with the Blues" (επίσης του 56,ηχογραφημένο με το combo του Billy Dogget), το “Leave My Kitten Alone” (1958), το "I'm Shakin" (1960) και, βεβαίως, το κομμάτι για το οποίο πέρασε στην ιστορία και στο Rock n’ Roll Hall of Fame: το “ Fever”.
Ηχογραφημένη την 1η Μαρτίου του 1956 και υπεράνω σύγκρισης, η εκτέλεση αυτή στο χιλιοτραγουδισμένο “Fever” αποτέλεσε το πρότυπο για τις περισσότερες από τις μεταγενέστερες εκδοχές του, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της Peggy Lee, που είναι μάλλον και η πλέον διαδεδομένη.
Όμως τι απέγινε εκείνο το «χαμένο» άλμπουμ του Little Willie John, για το οποίο «τόσα» ακούγονταν στην «μαύρη» πιάτσα επί χρόνια; Αυτό παρέμεινε ανέκδοτο στο ράφι για δεκαετίες, μέχρι να το ανασύρει από τις «κρύπτες η συνήθης ύποπτη εταιρεία Ace/Kent. Ηχογραφημένο για λογαριασμό της Capitol στις αρχές του 66, δηλαδή στο διάστημα της προσωρινής αποφυλάκισής του, το άλμπουμ αυτό υποτίθεται ότι θα σηματοδοτούσε την επιστροφή του στη δισκογραφία. Φευ! Λίγο αργότερα φυλακίστηκε ξανά. Η Capitol δεν θέλησε να ποντάρει σε ένα «καμένο χαρτί» και δεν εξέδωσε το άλμπουμ στην εποχή του…
Οι σημαντικότερες ηχογραφήσεις του Little Willie John από το 1966 έχουν ανθολογηθεί με τον λιτό τίτλο Nineteen Sixty Six. Ο δίσκος κυκλοφορεί μ’ ένα πολύ ταιριαστό εξώφυλλο. Ένα παλιομοδίτικο «πλακέ» μεταλλικό μικρόφωνο αχνοπροβάλλει πίσω από κάθετες μαύρες στήλες, που μοιάζουν με κάγκελα κελιού.
Πέρα από τη «μυθολογική» αξία, υπάρχει κι η ουσιαστική. Πολλώ δε μάλλον όταν, σε τούτες τις ηχογραφήσεις τον Little Willie John καθοδηγεί πίσω από την κονσόλα ο πολυμήχανος David Axelrod (κεφάλαιο ολόκληρο από μόνος του), «σεσημασμένος» από τα πάρε δώσε του τόσο με τα «ψυχεδελικά» (βλέπε Electric Prunes) όσο και με τη soul (βλέπε Lou Rawls).
Η διαλεχτή μπάντα που κάνει παιχνίδι εδώ απαρτίζεται από μερικούς από τους καλύτερους «σεσιονάδες» του L.A. των 60’ς. Η παραγωγή του Axelrod είναι ως συνήθως αψεγάδιαστη και επικεντρώνει στον ίδιο τον Little Willie John και αναδεικνύει τη φωνή του. Οι ενορχηστρώσεις του HB Barnum είναι πλούσιες και μεγαλοπρεπείς. Τα πνευστά και κυρίως τα έγχορδα σηκώνουν κύματα λυρισμού που αναδύουν στον αφρό αυτή τη γεμάτη συναισθηματική ένταση και σχεδόν τρεμουλιαστή φωνή -που επηρέασε τα μάλα και τον James Brown, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω έχει ηχογραφήσει κοτζάμ tribute άλμπουμ για πάρτη του Little Willie John.
Από τις 20 συνολικά ηχογραφήσεις που έχουν διασωθεί, τουλάχιστον οι μισές (“Country Girl AKA Home At Last”, “Suffering With The Blues”, “I Had A Dream AKA Just A Dream”, “Never Let Me Go”, “If I Loved You”, “(I Need) Someone”, “Welcome To The Club”, “Early In The Morning”, “In The Dark”, “ Crying Over You”, κλπ.) θα αρκούσαν για να χτίσει ολόκληρη καριέρα κάποιος άλλος ερμηνευτής.
Ο Little Willie John, καίτοι πρόωρα χαμένος, υπήρξε ένας από τους πιο τρανούς ερμηνευτές στην ιστορία του r n’ b. Τώρα που το ξανακούω, θαρρώ πως στον «Μικρό Γουίλι» όντως ταίριαζαν περισσότερο οι πιο μελοδραματικοί τόνοι. Η μελαγχολία και το ντέρτι πιάνει ακόμα και τους πιο ζόρικους, όταν τραγουδάνε τα blues…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Gumbo Ya Ya: Μια φορά κι έναν καιρό στη Νέα Ορλεάνη - Η ιστορία του Cosimo Matassa...
The Boogie Man: Tα πρώτα βήματα του John Lee Hooker στη δισκογραφία...
Lafayette Afro Rock Band: Afro-funk στο Παρίσι...
Θανάσης Μήνας
Ο Θανάσης Μήνας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε δημοσιογραφία, είναι ραδιοφωνικός παραγωγός (Rock FM, Ρόδον 94,4, Εν Λευκώ, Στο Κόκκινο) και αρθρογραφεί κυρίως για θέματα σχετικά με τη μουσική και το βιβλίο (Αυγή, Εποχή, Fractal Press, Merlin’s Music Box, Avopolis, The Zone)
Θανάσης Μήνας
Ο Θανάσης Μήνας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε δημοσιογραφία, είναι ραδιοφωνικός παραγωγός (Rock FM, Ρόδον 94,4, Εν Λευκώ, Στο Κόκκινο) και αρθρογραφεί κυρίως για θέματα σχετικά με τη μουσική και το βιβλίο (Αυγή, Εποχή, Fractal Press, Merlin’s Music Box, Avopolis, The Zone)
Θανάσης Μήνας
Ο Θανάσης Μήνας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε δημοσιογραφία, είναι ραδιοφωνικός παραγωγός (Rock FM, Ρόδον 94,4, Εν Λευκώ, Στο Κόκκινο) και αρθρογραφεί κυρίως για θέματα σχετικά με τη μουσική και το βιβλίο (Αυγή, Εποχή, Fractal Press, Merlin’s Music Box, Avopolis, The Zone)
