Η Εύα Πολιτάκη και ο Σέργιος Βούρδης μου μιλούν στον Χρήστο Κορναράκη για τη λέξη ως ήχο, τη συνεργασία ως ένστικτο και έναν δίσκο που γεννήθηκε χωρίς σχέδιο...

φωτογραφίες: Δημήτρης Μαντζανίδης

Το NTISNEY δεν μοιάζει με δίσκο που αποφάσισε τι θέλει να πει. Μοιάζει περισσότερο με κάτι που υπήρχε ήδη και απλώς βρήκε τον τρόπο να ακουστεί. Τα τραγούδια κινούνται χαμηλόφωνα, αλλά όχι διστακτικά. Υπάρχουν επειδή πρέπει, όχι για να πείσουν.

Η συνάντηση της Εύας με τον Σέργιο βασίστηκε σε μια σπάνια συνθήκη εμπιστοσύνης. Δεν υπήρξαν οδηγίες, ούτε κοινό λεξιλόγιο από την αρχή. Υπήρξε χρόνος, ακρόαση και μια αίσθηση ότι οι λέξεις και οι μελωδίες γνώριζαν ήδη πού να πάνε. Ο δίσκος στήθηκε σαν γέφυρα, όχι σαν δήλωση. 

Σε μια σκηνή που συχνά ζητά εξήγηση και ταχύτητα, το NTISNEY επιλέγει την αργή κατανόηση. Δεν κλείνει το μάτι στον ακροατή. Του αφήνει χώρο να μπει, αν θέλει. Η συζήτηση που ακολουθεί δεν επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει το έργο, αλλά να φωτίσει τον τρόπο που φτιάχτηκε: από λέξεις, σιωπές και μια κοινή αίσθηση μέτρου.

Στο NTISNEY, η μουσική και οι στίχοι μοιάζουν να προκύπτουν από εσωτερική ανάγκη, όχι από πρόθεση. Πώς γεννιέται ένα τραγούδι για σένα; Από τη λέξη ή από τον ήχο;

Εύα: Παρότι δεν είμαι η δημιουργός του δίσκου, αυτό που με έκανε να συνδεθώ με το NTISNEY ήταν ότι ένιωσα πως οι λέξεις είχαν ήδη τον ήχο μέσα τους. Κι αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που γράφει ο Σέργιος γι’ αυτό και έχει ενδιαφέρον να το απαντήσει ο ίδιος.

Σέργιος: Για μένα ξεκινάει πάντα από τη λέξη παρότι πιο πολύ με θεωρώ μελωδό παρά στιχουργό. Αλλά με τα χρόνια έχω καταλάβει ότι η λέξη περιέχει την μελωδία. Η δημιουργία ξεκινάει πάντα από το τυχαίο, πάντα από το χάος. Θυμίζει κάτι ασύντακτο που μπορείς μόνο να το νιώσεις. Στο κατόπι αρχίζει η οργάνωση και το χτένισμα στίχων και μελωδιών.

Υπήρξε κάποιο προσωπικό ή συναισθηματικό υπόστρωμα που λειτούργησε ως αφετηρία για τον δίσκο; Κάτι που έπρεπε να πάρει μορφή, έστω αθόρυβα;

Σέργιος: Ο δίσκος φτιάχτηκε σα γέφυρα μεταξύ εμένα και της Εύας. Η πρόθεση μου ήτανε να γράψω τραγούδια που να ηχούν μέσα της και παράλληλα να ταιριάξουν και με τις δυνατότητες της φωνής. Αν και τα κομμάτια προκύψαν μέσα από την κουβέντα και τη σιγά-σιγά γνωριμία μας, η διαδικασία τελικά για μένα έμοιαζε πιο πολύ σαν να της διαβάζω τα ταρώ παρά σαν κάτι που μπορείς να το ορίσεις με όργανα μέτρησης.

Εύα: Η αφετηρία του δίσκου δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, αλλά μια διάθεση. Δεν υπήρχε ένα γεγονός ή μια ιστορία που έπρεπε οπωσδήποτε να ειπωθεί, περισσότερο μια ανάγκη να πάρουν μορφή πράγματα που υπήρχαν ήδη μέσα μου. Όσο γνωριζόμασταν με τον Σέργιο, τα τραγούδια άρχισαν να εμφανίζονται σχεδόν μόνα τους. Δεν του έδωσα κατευθύνσεις, ούτε ήξερα ακριβώς πώς να περιγράψω τα μουσικά σύμπαντα που είχα στο μυαλό μου,ήταν πολλά και ρευστά. Κι όμως, ένιωθα ότι με καταλάβαινε. Γι’ αυτό και η εικόνα με τα ταρώ μου φαίνεται πολύ αληθινή, σαν κάποιος να διαβάζει κάτι που ήδη κουβαλάς πριν καν το βάλεις σε λέξεις.

Η ενορχήστρωση ισορροπεί ανάμεσα στην αφαίρεση και τη μελωδία. Πώς αποφασίζεις πότε η μουσική πρέπει να αποσυρθεί και πότε να πλησιάσει τον στίχο;

Σέργιος: Είναι μέρος της τέχνης μας κάνουμε τις λέξεις και τους ήχους να πετάγονται προς τον ακροατή όταν χρειάζεται και όταν χρειάζεται να κρύβονται και να πρέπει να καταβάλλεις κόπο και φαιά ουσία για βρεις πού είναι και τι λένε. Δεν καταλαβαίνω το δίπολο της αφαίρεσης και της μελωδίας αλλά οι περιπετειώδεις μελωδίες ήτανε ζητούμενο εξαρχής σε αυτό το δίσκο. Είναι σκόπιμο το οτι ριχνω βάρος στη μελωδία και την αρμονία, ήταν απόφαση η πληθωρική και μαξιμαλιστική προσέγγιση.

Η συνεργασία με την Hoteloniro δίνει στο άλμπουμ μια καθαρή, συνεκτική αίσθηση χώρου. Πώς δουλέψατε στην παραγωγή ώστε η φωνή και οι λεπτές υφές να συνυπάρχουν χωρίς να ανταγωνίζονται;

Σέργιος: Το αποτέλεσμα του δίσκου είναι η στενή και αδιαίρετη σύμπραξη μεταξύ του Κωστα του Σταύρου και εμένα. Παρότι στην περίπτωση της Εύας τα κομμάτια ήταν δικά μου κατά τη διάρκεια της παραγωγής του δίσκου κάνω ένα βήμα πίσω και αφήνω την ομάδα να πάρει τις αποφάσεις.

Υπήρξαν κομμάτια που άλλαξαν ριζικά στη διαδρομή; Στιγμές όπου το αρχικό τους σχήμα έπρεπε να διαλυθεί για να βρεθεί κάτι πιο αληθινό;

Σεργιος: Ναι βέβαια, υπήρξαν στιγμές που έπαιξε πετσόκωμα ωστε το τραγούδι να είναι άμεσα αντιληπτό και κατανοητό. Θεωρώ ότι κάνουμε μία εξωστρεφή τέχνη οπότε πρέπει να χεις πόρτες και παράθυρα ανοιχτά ώστε να μπορέσει να μπει και ένας ακροατής του οποίου η προσοχή είναι ταλαιπωρημένη από τον οχετό της πληροφορίας.

Σκέφτεσαι το NTISNEY ζωντανά; Και αν ναι, πώς φαντάζεσαι τα τραγούδια επί σκηνής - πιο γυμνά, πιο εύθραυστα ή απλώς διαφορετικά;

Εύα: Από την πρώτη στιγμή που ακούω ένα τραγούδι, το σκέφτομαι ζωντανά. Με ενδιαφέρει πώς περνάει μέσα από το σώμα μου και πώς παίρνει ζωή στη σκηνή. Θέλω να είναι άμεσο, εκτεθειμένο και με ρίσκο. Θα παραμείνει πολύ κοντά στον ήχο του δίσκου, αλλά ανυπομονώ να δω τι διαφορετικό θα φωτίσει η σκηνή.

Πέρα από το live, υπάρχουν άλλες φόρμες όπου θα ήθελες να δεις αυτά τα τραγούδια να αποκτούν ζωή; Εικόνα, κίνηση, αφήγηση;

Εύα: Δεν έχω σκεφτεί κάτι συγκεκριμένο, αλλά μπορώ να φανταστώ το NTISNEY να ζωντανεύει με εικόνες, κίνηση ή μικρές ιστορίες. Είναι πραγματικά ένα ολόκληρο σύμπαν αυτός ο δίσκος.

Μετά το NTISNEY, αισθάνεσαι ότι κλείνει ένας κύκλος ή ότι ανοίγει ένας νέος; Υπάρχει ήδη κάτι που σε τραβά προς την επόμενη κατεύθυνση;

Εύα: Ο δίσκος αυτός με έβαλε σε έναν πιο συγκεκριμένο, αλλά ταυτόχρονα πολύ απελευθερωτικό δρόμο. Ανοίξαμε έναν κύκλο με τη συνεργασία μας με τα παιδιά(Hoteloniro), τον οποίο προς το παρόν θέλω να ανακαλύψω με πλήρη λεπτομέρεια. Το ίδιο το υλικό με τραβάει προς την επόμενη κατεύθυνση, και ανυπομονώ να δω πού θα με οδηγήσει!

Η ελληνική indie σκηνή βρίσκεται σε διαρκή μετάβαση. Πώς βλέπεις τη θέση σου μέσα σε αυτό το τοπίο και τι σε κρατά σε δημιουργικό διάλογο με τους σύγχρονους καλλιτέχνες;

Εύα: Όπως και η ελληνική indie σκηνή, βρίσκομαι κι εγώ σε μια διαρκή μετάβαση. Μπήκα σε αυτή τη φάση γιατί είναι ένας ήχος που με ενδιαφέρει και μου δίνει χώρο να δημιουργώ. Παράλληλα όμως, έχω ανάγκη να ακούω και να συνομιλώ δημιουργικά και με άλλες σκηνές και καλλιτέχνες. Αυτή η διαδικασία με κρατά ενεργή δημιουργικά και με βοηθά να καταλαβαίνω κάθε φορά πού βρίσκομαι. Δεν νιώθω την ανάγκη να βάζω όρια στους ήχους που με κινούν.

Αν έπρεπε να περιγράψεις το NTISNEY με τρεις λέξεις σε κάποιον που δεν έχει ακούσει ποτέ τη μουσική σου - ποιες θα ήταν;

Εύα: Τολμηρό, με ενσυναίσθηση, ολοκληρωμένο και, αν με ρωτάτε, γαμάτο.

………………………………………………………………………………….

Το NTISNEY δεν κλείνει συρτάρια. Τα αφήνει μισάνοιχτα. Δεν απαντά σε ερωτήσεις, τις μετατοπίζει. Είναι ένας δίσκος που δεν ζητά να τον ορίσεις, αλλά να τον κατοικήσεις για λίγο, όπως μπαίνεις σε ένα δωμάτιο που δεν είναι δικό σου και όμως κάτι μέσα σου αναγνωρίζει τον αέρα του.

Αν κάτι μένει μετά την ακρόαση, δεν είναι ένα συμπέρασμα, αλλά μια αίσθηση συνέχειας. Ότι αυτό που ακούστηκε δεν τελείωσε εδώ. Ότι οι λέξεις θα συνεχίσουν να ψάχνουν τη μελωδία τους και οι μελωδίες τη σιωπή που τους αξίζει.

Και κάπου εκεί, χωρίς δηλώσεις και μεγάλες χειρονομίες, το NTISNEY κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: υπάρχει. Και αυτό, από μόνο του, αρκεί...

To NTISNEY  κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.

facebook

instagram

youtube

Σέργιος Βούρδης

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Καλλιόπη Μητροπούλου: «Το Between εκφράζει το μετέωρο, την αβεβαιότητα..»

Πάνος Μπίρμπας & The Nile Beat Artists: “Big House”

«Μπλακ»: Η Katscenes μιλά για τη δημιουργία, τη συνεργασία και την εξέλιξη της μουσικής της ταυτότητας...

The BuzzDealers: Συχνότητες που λάμπουν στο σκοτάδι...