Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης

«Το ενδιαφέρον μου σε αυτόν τον αγώνα έχει να κάνει με τις προσωπικές μου εμπειρίες, με τις ρίζες μου, την οικογένειά μου. Ο πατέρας μου είναι ένας μουραλιστής (πρωτότυπο κίνημα ζωγράφων του Μεξικό πάνω σε τοιχογραφία – 1910) επηρεασμένος από την τέχνη των Chicano, ανήκε στην ομάδα Los Four, της μόνης μεξικανικής ομάδας που είχε έκθεση στο Μουσείο Τέχνης του Los Angeles. Οι προσπάθειές του να χτίσει γέφυρες μεταξύ των καλλιτεχνών του Los Angeles, των εργατών, και των Chicanos ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, με οδήγησε, πολιτικά, προς τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Επίσης, οι εμπειρίες του παππού μου σαν μαχητής της επανάστασης το 1910. Ο παππούς μου πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως οικονομικός μετανάστης, εργάστηκε ως εργάτης γης στη Silicon Valley, στην California. Το ωράριο εργασίας του διαρκούσε 15 έως 16 ώρες καθημερινά, με εφίδρωση και την επιβολή της φτώχιας. Βλέπω την εμπειρία του να αντικατοπτρίζεται στις μαρτυρίες των Ζαπατίστας, των αυτόχθονων ανταρτών αγροτών που αγωνίζονται καθημερινά για να επιβιώσουν».

Zack de la Rocha
[Enlace Civil of San Cristobal de las Casas / Chiapas 1998]

Αρχές της δεκαετίας του 90 και μια γενιά ψάχνει στο σκουπιδαριό των 80’s την ταυτότητα της, όταν το μουσικό κίνημα του grunge έχει είδη εξαπλωθεί σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο και όχι μόνο. Η κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού με τα τεκτονικά αποτελέσματα, η στρατιωτική χούντα στη Χιλή, η πτώση του Απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική, Παλαιστινιακό και Μέση Ανατολή ή η άνοδος των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης και της οικολογικής καταστροφής είναι γεγονότα που έφερναν τεράστιες αλλαγές στο παγκόσμιο χάρτη παρά την παντοκρατορία του καπιταλισμού. Η πρώτη εισβολή της πολεμικής μηχανής των ιμπεριαλιστικών ΗΠΑ και των συμμάχων τους στον Περσικό Κόλπο και την Μέση Ανατολή ήταν μόνο η αρχή, όταν στο εσωτερικό το αντιμεταναστευτικό μέτωπο κατά των λατινογενών και των Ασιατών μεταναστών είχε πάρει εκτάσεις, με το Μεξικό σε «δεξιά» πολιτική, ενώσω το κίνημα των Zapatistas είχε αρχίσει να οργανώνεται.

Η αμφισβήτηση ξεκίνησε και την αντεπίθεση από τα κάτω στα μεγάλα αστικά κέντρα και με προπύργια τους χώρους δουλειάς και τους δρόμους, αναγέννησε σε μεγάλο βαθμό παλαιότερες εποχές κοινωνικών αγώνων. Κινήματα, εξεγέρσεις, μαζικές απεργίες καθώς και δομές αλληλεγγύης ή συμπαράστασης άρχισαν να οργανώνονται και να παίρνουν μορφή ανά τον κόσμο σε μια προσπάθεια ανατροπής καθεστώτων και κατεστημένων. Εκεί μέσα στην καρδιά του σαπισμένου μικροαστικού αμερικανικού ονείρου, στα ίδια του τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, στα παραπληγικά του βιβλία, στα μπουκωμένα γκαζόν και σιλικόνη προάστια αλλά και τα «λευκά» γκέτο, εκεί στα φωταγωγημένα χλιδάτα Down Town, τις ερειπωμένες εργατουπόλεις του νότου και της ενδοχώρας και πάντα μέσα στα αποτυχημένα ιδανικά και τις πολιτικές των «πατεράδων» μας, αναδύθηκε, ανδρώθηκε και εκφράστηκε μια γενιά που πρώτα θα έπρεπε να γκρεμίσει και ύστερα να χτίσει στο κρανίου τόπο που άφησαν.

Οι Rage Against The Machine με το καθαρότερο ταξικό και επαναστατικό τους κίνητρο δεν απευθύνονταν στα προάστια ή την μεσαία τάξη όπου τα πιο αντιδραστικά τους κομμάτια αλλοίωσαν τα συγκροτήματα του Seattle σε μόδα, αλλά στόχευαν κατευθείαν στο περιθώριο, τα καταπιεσμένα εργατικά και μεταναστευτικά στρώματα, όχι μόνο της αμερικανικής εργατικής τάξης αλλά όλου του διεθνιστικού Αντιπολεμικού και Αντιφασιστικού κινήματος εκφράζοντας τον αγώνα και τα αδιέξοδα, χτυπώντας από μέσα και από τα κάτω στην καρδιά του κτήνους την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ το σύστημά τους και την νέα τάξη πραγμάτων και όλους τους μηχανισμούς καταστολής που προσπαθούν να επιβάλουν πάνω στους λαούς.

Το συγκρότημα επηρέασε (πάντα μουσικά) σε επίπεδο αξιών και ιδανικών, χαράσσοντας νέους κώδικες, συνθήματα και οπτικές σε τοίχους, σε συνειδήσεις. Ο ριζοσπαστισμός και η επίδραση που άσκησαν ήταν, ΕΙΝΑΙ ένα κοκτέιλ μολότοφ πανκ, χιπ χοπ και thrash metal σαν σημείο αναφοράς όχι μόνο της πολιτιστικής κληρονομιάς της εργατικής τάξης αλλά και σε ένα πιο ουσιαστικό κοινωνικοπολιτικό επίπεδο αφύπνισης και έκφρασής.

Οι Rage Against The Machine ήταν εκείνη η εργατική τάξη που έκφρασε χωρίς ενοχή, χωρίς κανένα όριο σε μουσικό επίπεδο την αλλαγή που απαιτούσε η εποχή βάζοντας τα καρφιά στο φέρετρο (την ταφόπλακα… προσεχώς) της αστικής υποκρισίας και των συμβόλων της μέσα από κασέτες, Walkman, αλλά κυρίως από ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και τις μεγαλύτερες σκηνές. Καταστολή, φασισμός, νεοφιλελευθερισμός, ιμπεριαλισμός, πόλεμος, ΜΜΕ και κατανάλωση, κρατική τρομοκρατία, εργατικά σκλαβοπάζαρα, φυλετικός διαχωρισμός και φτώχεια, διωγμοί και προσφυγιά, ενάντια στην ανάγκη για αλήθεια, μνήμη, ελευθερία, δικαιώματα, αξίες, την ίδια την επανάσταση σε όλα τα μέτωπα, για τον αγώνα και την διεκδίκηση, την νίκη για μια άλλη κοινωνία, μίας διαφορετικής ζωής, μιας μεγαλύτερης γενιάς.

Αυτονομιστικά και απελευθερωτικά κινήματα, γνώση της ιστορία, των μαρξιστικών και αναρχικών αρχών. Διεθνισμός και ταξική συνείδηση στο όνομα της επιβεβλημένης εξέγερσης. Πραγματική ενημέρωση των μεγαλύτερων κινημάτων σε κάθε σημείο του πλανήτη από την Λατινική Αμερική, την Αφρική μέχρι την Άπω Ανατολή και τις μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις που εκδηλώθηκαν στα μέσα της δεκαετίας. Από τις καταπιεσμένες ταξικά ινδιάνικες φυλές των ΗΠΑ μέχρι τους Μαύρους Πάνθηρες και την αξία στις ρίζες του καθενός, μέχρι τα δικαιώματα όλων των αυτοχθόνων και ιθαγενών, των γηγενών για την ίδια τους τη γη. Από τον ΙRΑ (Ιρλανδικός Επαναστατικός Στρατός) μέχρι τους Zapatistas (Ζαπατίστικος Στρατός Εθνικής Απελευθέρωσης, EZLN). Η υποστήριξη των υποθέσεων των φυλακισμένων, Leonard Peltier (Στέλεχος του Αμερικανικού Ινδιάνικου κινήματος) και του Mumia Abu-Jamal (Αφροαμερικανός, μέλος των Μαύρων Πανθήρων και δημοσιογράφος), μέχρι τη καταγγελία όλων των μηχανισμών εγκλεισμού και της δικαστικής εξουσίας που λειτουργεί με κριτήρια ταξικού δήμιου ή την επιβολή του διεθνούς εμπορείου σαν την απόλυτη εξουσία των πολυεθνικών εταιριών πάνω στην παγκόσμια οικονομία και την πολιτική του κέρδους είναι πάντα στην πρώτη γραμμή βολής του συγκροτημάτων. Κάθε καθεστώς και «μοχλός» των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε συνδυασμό με την πολιτική των ΗΠΑ που ασκείτε εσωτερικά και σε διεθνές επίπεδο είναι πηγή έμπνευσης και αντίστασης.

Το δυνατότερο μέσο επικοινωνίας των Rage Against The Machine είναι η μουσική προσπερνώντας κάθε σύνορο ή φράχτη που έχουν επιβάλει οι εθνικισμοί και ο νεοφιλελευθερισμός στους λαούς. Η συνέπειά τους. Ο ταξικός πόλεμος και ο αντιφασιστικός-αντιρατσιστικός τους αγώνας με την στάση τους απέναντι στο παγκόσμιο κίνημα και την τέχνης τους που εκφράστηκε και πήρε και άλλη μορφή στις εκατοντάδες δράσεις και πρωτοβουλίες που συμμετείχαν ενεργά όπως η εναντίωσή τους στο χυδαίο δεξιοχριστιανικό λόμπι, «Parents Music Resource Center» με το γνωστό αυτοκόλλητο λογοκρισίας «Explicit Lyrics – Parental Advisor» όπου στην πραγματικότητα λειτούργησε σαν μαγνήτης αλλά και η παράφραση λογοτύπων και motto μεγάλων πολυεθνικών, μη υπολογίζοντας το όποιο κόστος, υπερασπιζόμενοι μέχρι τέλους, το δίκαιο, το πραγματικό, το αυτονόητο.

16 Απρίλη 1996, οι Rage Against The Machine πυροδότησαν τον 2ο  Evil Empire τους και πέρασαν 30 χρόνια από τότε.

Ο τίτλος του άλμπουμ προέκυψε από την «περίφημη φράση» του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν για να εκφράσει την αποστροφή του προς την πρώην Σοβιετική Ένωση, ενώ το εξώφυλλο περιέχει μια τροποποιημένη εκδοχή ενός πίνακα του ήρωα των κόμικς της δεκαετίας του 1940-1950 "Crimebuster" του Mel Ramos. Στη δική του λίστα ανάγνωσης, το Evil Empire αναφέρει συγγραφείς όπως οι James Baldwin, George Orwell, η Abbie Hoffman, η Toni Morrison, ο William Powell και ο Norman Mailer.

Ολόκληρο το Evil Empire είναι αφιερωμένο στον απελευθερωτικό αγώνα των Zapatistas όπου εκείνη την περίοδο βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη και ισχύ καθώς και σε όλα τα επαναστατικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής.

---

Αντώνης Λάσκαρης

Ο Αντώνης Λάσκαρης ξεκίνησε από γραφίστας σε εκδόσεις για να περάσει στην τυπογράφια και την οργάνωση μονάδων παραγωγής ψηφιακής εκτύπωσης μεγάλων format. Από τη δημιουργία ψηφιακών πινάκων μέσω προγραμμάτων επεξεργασίας εικόνας, στην πολιτική αφίσα των κινημάτων και τις βιογραφίες συγκροτημάτων και από τους δρόμους της φωτιάς δυσλεκτικός και ανορθόγραφος, γράφει για τον παλμό της μουσικής που ακόμη χτυπάει στην καρδιά μας.

 
 
 

Αντώνης Λάσκαρης

Ο Αντώνης Λάσκαρης ξεκίνησε από γραφίστας σε εκδόσεις για να περάσει στην τυπογράφια και την οργάνωση μονάδων παραγωγής ψηφιακής εκτύπωσης μεγάλων format. Από τη δημιουργία ψηφιακών πινάκων μέσω προγραμμάτων επεξεργασίας εικόνας, στην πολιτική αφίσα των κινημάτων και τις βιογραφίες συγκροτημάτων και από τους δρόμους της φωτιάς δυσλεκτικός και ανορθόγραφος, γράφει για τον παλμό της μουσικής που ακόμη χτυπάει στην καρδιά μας.

 
 
 

Αντώνης Λάσκαρης

Ο Αντώνης Λάσκαρης ξεκίνησε από γραφίστας σε εκδόσεις για να περάσει στην τυπογράφια και την οργάνωση μονάδων παραγωγής ψηφιακής εκτύπωσης μεγάλων format. Από τη δημιουργία ψηφιακών πινάκων μέσω προγραμμάτων επεξεργασίας εικόνας, στην πολιτική αφίσα των κινημάτων και τις βιογραφίες συγκροτημάτων και από τους δρόμους της φωτιάς δυσλεκτικός και ανορθόγραφος, γράφει για τον παλμό της μουσικής που ακόμη χτυπάει στην καρδιά μας.