Γράφει ο Αντώνης Ζήβας
Υπάρχουν μπάντες που, όσο περνούν τα χρόνια, αλλάζουν. Αλλάζουν ήχο, αλλάζουν μέλη, μεγαλώνουν, ωριμάζουν, προσαρμόζονται στις συνθήκες. Και υπάρχουν κι εκείνες που μπορεί να αλλάζουν, αλλά κρατούν μέσα τους κάτι από εκείνη την αρχική σπίθα που τις έκανε να ξεκινήσουν. Όχι από νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά γιατί κάποια πράγματα, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, εξακολουθούν να παραμένουν ενοχλητικά επίκαιρα. Οι Κροταλίας ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Όταν το πρώτο τους άλμπουμ, Ο Τελευταίος Άνθρωπος στη Γη έπεφτε πάνω σε μια κοινωνία που έμοιαζε να έχει πατήσει pause, οι Κροταλίας πάτησαν το fast forward με έναν δίσκο που μας καλούσε σε μία ξέφρενη πορεία αντί για να λουφάξουμε κλεισμένοι σε τέσσερεις τοίχους.
Η πανδημία είχε κλείσει τους ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους, ο φόβος είχε γίνει καθημερινότητα και η περίφημη «κανονικότητα» είχε μετατραπεί σε μια λέξη που ο καθένας μπορούσε να ερμηνεύσει όπως τον βόλευε. Τότε οι Κροταλίας ήρθαν να θυμίσουν πως το punk δεν φτιάχτηκε για να προσφέρει ασφαλή καταφύγια, αλλά για να αντιμετωπίζει τα προβλήματα άμεσα και στα ίσια. Έξι χρόνια μετά, ο κόσμος δεν έγινε καλύτερος. Το ίδιο παρανοϊκός είναι, απλά άλλαξε προβλήματα.
Η πανδημία πέρασε αλλά άφησε πίσω της κοινωνίες πιο φοβισμένες, πιο κουρασμένες και περισσότερο διαιρεμένες. Η οικονομική ανασφάλεια έγινε μόνιμο καθεστώς για όλο και περισσότερους ανθρώπους, οι πόλεμοι επέστρεψαν στην καθημερινή ειδησεογραφία, η ακροδεξιά κανονικοποιείται σε πολλές γωνιές της Ευρώπης, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός βρίσκουν ξανά χώρο να αναπνεύσουν, ενώ η πληροφορία έχει μετατραπεί σε έναν ατέλειωτο θόρυβο όπου η αλήθεια παλεύει να ακουστεί ανάμεσα στην προπαγάνδα, την παραπληροφόρηση και την οργανωμένη ανοησία.
Μέσα σε όλα αυτά, οι Κροταλίας επιστρέφουν το Ενός Λεπτού Σιγή. Μόνο που η πραγματική σιγή έχει να κάνει με αυτή του νεκροταφείου και όχι της ζωής και οι Κροταλίας μουσικά και στιχουργικά σφύζουν από ζωή. Αυτή εξυμνούν και σε αυτή μας καλούν να πάρουμε μέρος.
Άλλωστε όπως έλεγαν κάποτε κάποιοι «Τρελοί και Ευτυχισμένοι», η σιγή είναι αυτή που προηγείται του θορύβου, όταν δε, πρόκειται για έκρηξη το αποτέλεσμα είναι εκκωφαντικό.
Από τις πρώτες της μέρες ως studio project του Βασίλη Ζαμπίκου και του Αλέξανδρου Αλεποχωρίτη μέχρι σήμερα, η μπάντα έχει διανύσει μια διαδρομή που είναι άρρηκτα δεμένη με την ελληνική underground και DIY σκηνή.
Από το Για μια Θέση στον Ήλιο (ΕΡ, 2015) και το O Τελευταίος Άνθρωπος στη Γη (2020) μέχρι τα φεστιβάλ, τις αυτοοργανωμένες συναυλίες αλληλεγγύης – κάτι που οι Κροταλίας σαν άνθρωποι την έχουν πολύ ψηλά - υπάρχει μια σταθερά: η ανάγκη να φτιάχνεις πράγματα από τα κάτω, χωρίς να περιμένεις την άδεια κανενός. Και ίσως αυτό να είναι σήμερα πιο σημαντικό από ποτέ. Γιατί το DIY δεν είναι απλώς ένας τρόπος να κυκλοφορήσεις έναν δίσκο επειδή δεν έχεις δισκογραφική. Δεν είναι απλώς να κλείσεις μια συναυλία, να στήσεις έναν ενισχυτή και να παίξεις. Είναι μια ολόκληρη αντίληψη για το πώς μπορούν οι άνθρωποι να συνυπάρχουν, να δημιουργούν και να οργανώνονται χωρίς να περιμένουν από κάποιον «από πάνω» να αποφασίσει για αυτούς.
Στο punk, άλλωστε, η πολιτική δεν βρίσκεται πάντα στους στίχους. Βρίσκεται και στον τρόπο που λειτουργεί μια μπάντα. Στο ποιος διοργανώνει τη συναυλία. Στο ποιος μοιράζεται τον χώρο. Στο αν η μουσική είναι προσβάσιμη ή αν γίνεται ακόμη ένα προϊόν για όσους μπορούν να πληρώσουν. Βρίσκεται στην αλληλεγγύη, στην αυτοοργάνωση, στην επιμονή να κρατηθούν ζωντανές κοινότητες που δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα την αγορά.
Εντάξει ομολογώ ότι ξέφυγα λίγο του θέματος, αλλά κατά τη γνώμη μου στους καιρούς της σπάνης οφείλουμε να θυμίζουμε αυτά που μας κάνουν λογικά όντα.
Το Ενός Λεπτού Σιγή είναι ένας δίσκος που έρχεται μετά από μια περίοδο όπου η μπάντα δεν σταμάτησε να δημιουργεί και το κυριότερο να παίζει.
Ηχητικά εμπλουτίστηκαν τόσο σε συνθέσεις όσο και σε μέλη και όργανα. Πρόσθεσαν πλήκτρα με τον Αντώνη Χατζηκωνσταντή και το αποτέλεσμα είναι ένα άλμπουμ που εκπλήσσει με τη πολυφωνία του και τις συνθετικές τους επιλογές.
Παράδειγμα το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο «Άσσος» (που συνοδεύεται από video clip σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Παπαθανασόπουλου), ξεκινά με σχεδόν πολυφωνικά φωνητικά που θυμίζουν τα αντίστοιχα ηπειρώτικα και χωρίς να αλλάξουν καν μελωδία μπαίνει η υπόλοιπη μουσική όπου κουμπώνουν τέλεια επάνω σε μία καταιγιστική cow-punk σύνθεση. Το βρήκα μεγαλοφυές. Στο «Όσο ανατέλλει ο Ήλιος» έχουμε στιχουργικά έναν ύμνο στην εργατική τάξη με την απαραίτητη κριτική στα κουπλέ.
Και κάπου στη μέση του δίσκου οι Κροταλίας πιάνουν για τα καλά το Punk νόημα που είναι κριμένο στη western country με κομμάτια που θα ήθελε να γράψει ο Mike Ness.
Όλα αυτά ανοίγουν την πόρτα σε έναν νέο κύκλο για τη μπάντα που δεν έχει την ανάγκη να αποδείξει ότι πρέπει να μείνει για πάντα ίδια. Το «Ενός λεπτού σιγή» είναι, λοιπόν, ένας ακόμη σταθμός. Και αν υπάρχει κάτι που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τους Κροταλίας, είναι πως δεν μοιάζουν να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το αν η εποχή είναι κατάλληλη να τους ακούσει. Ούτε αν τα τραγούδια τους είναι αρκετά «βολικά», αρκετά «σύγχρονα» ή αρκετά «εύπεπτα».
Η εποχή μας έχει μια παράξενη ικανότητα να μετατρέπει το παράλογο σε καθημερινότητα. Να συνηθίζει ο άνθρωπος τον πόλεμο, τη βία, την κοινωνική ανισότητα, την ακρίβεια, την εργασιακή ανασφάλεια, την καταστολή, τον αποκλεισμό. Να βλέπει εικόνες φρίκης στην οθόνη και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα να συνεχίζει το scroll. Να μαθαίνει να ζει με τα πάντα και τελικά να μη συγκινείται σχεδόν με τίποτα. Ίσως γι' αυτό χρειάζεται κάποιες φορές ένα λεπτό σιγής. Όχι για να ξεχάσουμε. Αλλά για να ακούσουμε. Να ακούσουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Να ακούσουμε τι έχει απομείνει από εκείνη την παλιά ιδέα ότι η μουσική μπορεί να γίνει χώρος συνάντησης, αντίστασης και συλλογικής έκφρασης. Να ακούσουμε ξανά τις μπάντες που εξακολουθούν να επιμένουν να παίζουν χωρίς να περιμένουν την έγκριση της αγοράς, των media ή των «ειδικών».
Άλλωστε το punk δεν ήταν ποτέ ευγενικό, ούτε τα μέλη του ήθελαν να αρέσουν σύμφωνα με τους ορισμούς του εκάστοτε μουσικού life-style. Ήταν μια υπενθύμιση ότι κάποιος πρέπει να φωνάζει: «Όχι, δεν είναι όλα εντάξει». Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό νόημα της φράσης «ενός λεπτού σιγή».
Για όσες και όσους δεν έχει τύχει να ανακαλύψουν τους Κροταλίας: είναι ένα desert punk κουιντέτο από την Αθήνα, αποτελούμενο από μέλη γνωστών συγκροτημάτων της εγχώριας σκηνής, όπως οι Despite Everything, Wish Upon a Star, Bad Bid και Need.
Η μπάντα ξεκίνησε ως studio project από τον Βασίλη Ζαμπίκο και τον Αλέξανδρο Αλεποχωρίτη και το 2016 κυκλοφόρησε ένα 12" split LP πέντε κομματιών με τους Junkheart, με τίτλο «Για μια θέση στον ήλιο». Ακολούθησε έντονη συναυλιακή δραστηριότητα σε όλη την Ελλάδα.
Τον Απρίλιο του 2020 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους full-length 12" LP με τίτλο Ο Tελευταίος Άνθρωπος στη Γη, σε συνεργασία με τις B-Otherside, WTL Records και Punk'n'Loud.
Μετά από ένα αναγκαστικό συναυλιακό διάλειμμα λόγω της πανδημίας, και με την προσθήκη του Αντώνη Χατζηκωνσταντή στα πλήκτρα, η μπάντα επιστρέφει δυναμικά με τέσσερα singles/video clips («Μια Ανάσα Μακρυά», «Ενός Λεπτού Σιγή», «Όσο Ανατέλλει ο Ήλιος» και «Μου Λες») από τον νέο δίσκο τους με τίτλο Ενός Λεπτού Σιγή. Από το 2016 μέχρι σήμερα, έχουν στο ενεργητικό τους συμμετοχές σε πλήθος μικρών και μεγάλων live και φεστιβάλ, όπως τα Rockwave (2022), New Long Fest (2023 & 2025), Street Mode (2017) και το Φεστιβάλ Βρύσης Τυρνάβου, μεταξύ άλλων. Ξεχωρίζουν η διοργάνωση του «Από Κάτω Φεστ» το 2024, μια τουρ συναυλιακή κολεκτίβα μαζί με τους Junkheart, Στράφι και Πεθαίνουν στο Τέλος, η οποία ξεκίνησε από την Αθήνα και έχει περιοδεύσει μέχρι στιγμής σε Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Ιωάννινα.
ΤοΕνός Λεπτού Σιγή κυκλοφορεί ψηφιακά, ενώ στις αρχές Νοεμβρίου η The Lab Records θα το εκδώσει σε βινύλιο.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 2023–2026 στο Αποκάτω Studio.
Οι Κροταλίας είναι:
Βασίλης Ζαμπίκος – κιθάρα, φωνή
Αλέξανδρος Αλεποχωρίτης – κιθάρα, φωνή
Γιώργος Διαμαντίδης – μπάσο
Κώστας Παπαθανασόπουλος – τύμπανα
Αντώνης Χατζηκωνσταντής – πλήκτρα
Συντελεστές δίσκου:
Παραγωγή / Ηχογράφηση / Μίξη: Ζαμπίκος Βασίλης, Κροταλίας στο Αποκάτω Studio
Mastering: Steve Lado
Φωτογραφία εξωφύλλου: Σοφοκλής Μπιμπής
Γραφιστικά: A.D.Visions
Εταιρεία κυκλοφορίας: THE LAB RECORDS
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Κροταλίας: Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη...
Στράφι: «Πάνω από τα Χώματα» – Το... Pinios Punk στα καλύτερα του
Ανώμαλα Ρίμματα «Βαρύτητα» E.P.
Το «Till The End» των Ομίχλη: Ασταμάτητο πόγκο μέχρι τελικής πτώσης...
To "The Weight of Forever" των HeadQuake, μια ηχητική επένδυση για δρόμους χωρίς επιστροφή...
Vooeetone - The Structure In Me
Αντώνης Ζήβας
Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
Αντώνης Ζήβας
Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
Αντώνης Ζήβας
Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music