Αντώνης Ζήβας

  • Κροταλίας: Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη...

    Συνέντευξη και παρουσίαση: Αντώνης Ζήβας

    Ο κροταλίας είναι γένος ιοβόλων φιδιών, το οποίο ανήκει στην τάξη των Λεπιδωτών ή Φολιδωτών, Χαρακτηριστικό τους είναι το «κρόταλο» που φέρουν στην άκρη της ουράς τους, με το οποίο προειδοποιούν τους εχθρούς τους και απομακρύνουν τον κίνδυνο. Το όνομά του προέρχεται από το κρόταλο που έχουν στην άκρη της ουράς τους. Η επιστημονική ονομασία Crotalus προέρχεται από την ελληνική λέξη κρόταλον.  Τα ερπετά αυτά τρώνε τρωκτικά όπως λαγούς, αρουραίους και ποντίκια, τα οποία ακινητοποιούν δαγκώνοντας τα με τα δηλητηριώδη δόντια τους.  Οι κροταλίες κυνηγούν με τη μέθοδο της ενέδρας. Ο εντοπισμός των θυμάτων τους μπορεί να γίνει ακόμα και στο σκοτάδι, λόγω της θερμότητας που εκπέμπει το θύμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το δάγκωμα του θύματος το παρακολουθούν μέχρι να πεθάνει και έπειτα το καταπίνουν ολόκληρο.

  • "Undercover": Το νέο άλμπουμ των Dr. Albert Flipout's one CAN band feat. Mickey Pantelous (σε βινύλιο και CD)...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    φωτό: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ Photos)

    Ο Μίκης Παντελούς και ο θρυλικός Dr. Albert Flipout, (το κρουστό-κονσέρβα που είναι δεμένο στο αριστερό του πόδι), επιστρέφουν και είναι… Undercover. Πρόκειται για το τέταρτο άλμπουμ κατά σειρά (και το δεύτερο σε βινύλιο), του ανθρώπου ορχήστρα (One man band) ή της μπάντας με το μεγαλύτερο όνομα και τα λιγότερα μέλη. Το Undercover όπως φανερώνει και ο τίτλος του δίσκου, αποτελείται από 5½ διασκευές και 2½ πρωτότυπα τραγούδια. Συνολικά 8 κομμάτια που καλύπτουν όλα τα είδη μουσικής, με τα οποία καταπιάνεται το εν λόγο «σχήμα». Από ωμό ακατέργαστο blues του αμερικάνικου νότου και καθαρόαιμο παραδοσιακό rock and roll, μέχρι μεταμεσονύχτια ημιφωτισμένα και γεμάτα καπνό και αλκοόλ βαλσοειδή άσματα.

  • “Το πάθος γιά τη λευτεριά...” Η ιστορία ενός συνθήματος...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    “Το πάθος για τη λευτεριά, είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά”. πρόκειται για ένα από τα πιο όμορφα και διαχρονικά αναρχικά ελληνικά συνθήματα. Λίγοι γνωρίζουν όμως την ιστορία του, ποιος το έβγαλε πότε βγήκε και σε ποιες συνθήκες. Έκλεισαν 15 χρόνια από τότε που ο σύντροφος Γιάννης Μπουκετσίδης έφυγε από τη ζωή νέος, σε ηλικία 48 ετών, προδομένος από τη καρδιά του. Ο Γιάννης ήταν ένας από αυτούς τους συντρόφους που μέσα του κυριαρχούσε η συνεχής και απαράμιλλη αποφασιστικότητα αγώνα και αλληλεγγύης.

  • «The Hunger Artist Show»: Το ντεμπούτο άλμπουμ των Gynoid είναι ένα δυστοπικό soundtrack όπου δεν χωρούν αισιόδοξα τραγουδάκια...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Gynoid (Γυνοειδές), είναι ο όρος για να περιγράψουμε το θηλυκό ανθρωποειδές ρομπότ (το αντίστοιχο του Android-Ανδροειδές), γνωστά επίσης και ως «ρέπλικες» (replicants). Πρόκειται για γενετικά προηγμένα ρομπότ, τα οποία εξωτερικά μοιάζουν με τους ανθρώπους. Τα γυνοειδή εμφανίζονται σε αρκετά διηγήματα και ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Αν δεν απατώμαι, η πρώτη παρουσίαση γυνοειδούς σε ταινία είναι στο κλασικό Μετρόπολις του Φρίτς Λάνγκ, αλλά η κινηματογραφική αποθέωση του είδους των ρεπλικών, όπως έχει επικρατήσει να αποκαλούνται τα ανθρωποειδή, παρουσιάζεται στο αριστούργημα του Ρίντλεϋ Σκοτ, Blade Runner.

  • «Δέκα, εκατό, χιλιάδες καταλήψεις...» (Η μικρή-μεγάλη ιστορία των καταλήψεων στην Ελλάδα)

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Ο τίτλος του αφιερώματος που ακολουθεί, είναι η αρχή ενός δημοφιλούς αναρχικού συνθήματος υπεράσπισης των καταλήψεων κτιρίων, το οποίο έλεγε: «Δέκα, εκατό, χιλιάδες καταλήψεις, ενάντια σε ένα κόσμο οργανωμένης πλήξης». Το αφιέρωμα που θα διαβάσετε, γράφτηκε και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα δρόμου Άπατρις τον Απρίλη του 2013. Σήμερα παραμένει ακόμη ενδιαφέρον, καθώς εκτός της ιστορικής αναδρομής στις ελληνικές καταλήψεις, προσπαθεί να αναδείξει και τον Λόγο τους. Αποφάσισα να το εμπλουτίσω επίσης με κάποια παραπάνω στοιχεία σε σχέση με το αρχικό κείμενο, ώστε να είναι ακόμη περισσότερο επίκαιρο.

  • «Ό,τι λέτε στα δελτία ειδήσεων»…

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Εδώ και αρκετές μέρες, με αφορμή την επιχείρηση εγκατάστασης προσφύγων και κατατρεγμένων από τους πολέμους, παρακολουθούμε σε διάφορες πόλεις και χωριά της βόρειας Ελλάδας σκηνές που θα μπορούσαν να έχουν βγει τόσο από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όσο και πρόσφατα από τη Γερμανία.Για να καταλάβετε γιατί αναφέρω συγκεκριμένα τη Γερμανία: Περισσότερες από 1.000 επιθέσεις σε καταλύματα προσφύγων έγιναν το 2015 στη Γερμανία – αριθμός πενταπλάσιος σε σύγκριση με το 2014. Τα περισσότερα κρούσματα βίας καταγράφονται στην επαρχία. Στις «επιθέσεις» περιλαμβάνονται κάθε είδους ποινικά αδικήματα, από την υποκίνηση μίσους με ρατσιστικά συνθήματα, μέχρι εμπρησμούς ξενώνων φιλοξενίας προσφύγων.

  • 2 by bukowski - "Her Kind Fight Everything" (σε 12" LP, CD και ψηφιακή μορφή)...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Στο λυκαυγές μεταξύ 20ού και 21ου αιώνα, μια “νέα” σκηνή άρχισε να απασχολεί τα ανοικτά αυτιά των απανταχού φίλων της μουσικής. Οι μουσικοκριτικοί, που αρέσκονται συνήθως να εφευρίσκουν νέους όρους για να πλασάρουν όπως οι έμποροι τη παλιά τους πραμάτεια με νέο περιτύλιγμα, βάφτισαν αυτή τη “νέα” σκηνή: “post rock”. Το ότι 40 χρόνια πριν, ανάλογους πειραματισμούς τους είχαν χαρακτηρίσει Kraut Rock, Progressive Rock, Art Rock (και, αρκετά μετά, Experimental Rock) είναι αποτέλεσμα αυτού του τρόπου πλασαρίσματος και δεν μας απασχολεί στη παρούσα παρουσίαση. Γεγονός είναι ότι οι Θεσσαλονικιοί 2 by bukowski χαρακτηρίστηκαν τότε ως οι εγχώριοι εκπρόσωποι του post rock ήχου.

  • Chubby and the Gang: Η ταχύτητα σκοτώνει και το punk γίνεται ξανά επικίνδυνο...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Πώς γίνεται εν έτη 2020 μια DIY βρετανική hardcore punk μπάντα που δεν ανήκει σε κάποια μεγάλη (ούτε καν ανεξάρτητη) δισκογραφική εταιρία να κυκλοφορεί το ντεμπούτο της άλμπουμ, να γίνεται περιζήτητη στις ΗΠΑ (πραγματοποιώντας περιοδεία σαν headliners εκεί) και ο δίσκος της να μπαίνει στα ράφια μεγάλων δισκοπωλείων σημειώνοντας αξιόλογες πωλήσεις; Η απάντηση βρίσκεται στο ίδιο το περιεχόμενο του δίσκου. Οι Chubby And The Gang είναι το είδος της μπάντας που θα ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι αν κατάφερναν να γίνουν γνωστοί με το πρώτο τους άλμπουμ Speed Kills στο στενό underground κύκλο της βρετανικής hardcore-punk σκηνής, άντε και λίγο πιο έξω από τα σύνορα της, έστω στην Ευρώπη.

  • CUT-UP Volume one: Ένας φανταστικός μουσικός διάλογος ανάμεσα σε δυο όργανα της συμφωνικής του κόσμου...

    Στο ρόλο της βιόλας η Φαίη Φραγκισκάτου. Στο ρόλο του τσέλου ο Αντώνης Ζήβας

    Το δοξάρι ακούμπησε κερωμένο επάνω στη Λα χορδή της βιόλας παίζοντας τη πρώτη νότα: «Σήμερα βρήκα χρόνο να ανοίξω το μήνυμά σου».
    Το Τσέλο συμπλήρωσε τη φράση: «Ο χώρος, ο χρόνος είναι πλαστοί».
    Η βιόλα αποκρίθηκε: : «Πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει η μυθοπλασία»; 
    Το τσέλο έπαιξε μία πέμπτη: «Στην πλάνη του αυτεξούσιου όλα είναι όνειρο στην περιοχή του ονείρου».
    Ο διάλογος τους συνεχίστηκε, με τις παρτιτούρες να έχουν πέσει πια στο πάτωμα:

  • David Laing: “One Chord Wonders - Λόγος και Σημασία στο Punk Rock”

    Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    “Είμαστε οι άνθρωποι που δεν θέλετε να ξέρετε
    Ερχόμαστε από μέρη που δεν θέλετε να πάτε”.
    (Sham 69-”Angels With Ditry Faces”)

    Για το νόημα και τη φιλοσοφία του punk rock έχουν γραφτεί πολλά. Το βιβλίο όμως για το οποίο πρόκειται να διαβάσετε παρακάτω, προσεγγίζει το φαινόμενο του punk πιο πολύ μέσα από μια καθαρά κοινωνιολογική ματιά (και όχι μουσική), σαν αποτέλεσμα του τέλματος που βρισκόταν η μουσική βιομηχανία στα τέλη της δεκαετίας του ’70, εξαιτίας των πολυέξοδων ροκ σταρ και της έλλειψης μουσικής φαντασίας από την πλευρά τους προς κάτι πιο νέο και πιο δημιουργικό.

  • H τέχνη ενάντια στη λογοκρισία: Μια πρωτοβουλία καλλιτεχνών και συγκροτημάτων του ελληνικού underground...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Μουσική (Τέχνη) και λογοκρισία είναι δύο εντελώς ασύμβατες καταστάσεις για τον λόγο ότι η Τέχνη (όπως είχα γράψει κάποτε): “...εμφανίστηκε όταν εμφανίστηκε και ο άνθρωπος, αποτέλεσε και αποτελεί την ανθρώπινη έκφραση που δεν έχει άλλο σκοπό παρά να τον συμφιλιώσει με τους όρους της ύπαρξης του, προσαρμόζοντας τον σε αυτούς, είτε εντοπίζοντας και καταδείχνοντάς τους, είτε συσκοτίζοντας και αποκρύπτοντας τις πηγές των προβλημάτων καθώς και τα ίδια τα προβλήματα που βαραίνουν τον άνθρωπο και τον εγκλωβίζουν. Αυτός ο εγκλωβισμός είναι που γεννά και την ανάγκη να εισχωρήσει ο άνθρωπος σε μια άλλη διάσταση της πραγματικότητας, να ξεφύγει από το πραγματικό και μέσα από το φανταστικό καταλήγει στη καλλιτεχνική δημιουργία ή στην απόλαυση των έργων αυτής της δημιουργίας. Η τέχνη είναι απόρροια της τάσης που εκδηλώνει ο κάθε άνθρωπος να ζει διαφορετικά και να βιώσει μια άλλη εμπειρία σε σχέση με αυτή που βιώνει μέσα στη κανονικότητα που του έχουν επιβάλει οι λογής εξουσίες θεσμικές, κρατικές, κλπ.

  • Holy Monitor s/t LP 

    ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    Τους Holy Monitor είχα τη τύχη να τους δω στη παρθενική τους εμφάνιση μπροστά στο κοινό, όταν είχαν ανοίξει τη συναυλία των Αμερικανών Warlocks. Το δελτίο τύπου του ΑΝ Club σχετικά με την εμφάνισή τους εκείνη τη βραδιά ανάφερε ότι η μπάντα θα παρουσίαζε για πρώτη φορά “ζωντανά” σε κοινό τη δουλειά της. Αυτό που είδα και άκουσα όμως ήταν ένα συγκρότημα πολύ δεμένο μουσικά, το οποίο πατούσε γερά στα πόδια του πάνω στη σκηνή και γνωρίζοντας άριστα τον ήχο και το είδος που έχει επιλέξει για να εκφράζεται, δεν άφηνε την παραμικρή ένδειξη πρωτοεμφανιζόμενης μπάντας. Αυτό το καλοδουλεμένο αποτέλεσμα, επιβεβαιώνεται σήμερα με τον καλύτερο τρόπο μέσα από  τη κυκλοφορία του πρώτου ομώνυμου δίσκου τους, ενός άλμπουμ που θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για ένα από τα καλύτερα της χρονιάς που διανύουμε.

  • Humachines: “Panic” (digital E.P.)

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Στα τέλη της δεκαετίας του '70-αρχές '80 το post punk θεωρούταν πρωτοποριακή και γενικότερα “δύσκολη” μουσική και όταν κάποια νέα παιδιά αποφάσιζαν να παίξουν post punk γνώριζαν εκ των προτέρων ότι θα απευθυνθούν σε ένα σχετικά μικρό κοινό ακόμη και σε σχέση με το ίδιο το punk που είχε πια κατακτήσει ένα μεγάλο ακροατήριο. Παρόλα αυτά η post punk σκηνή ήταν καθοριστική για την εξέλιξη του rock n roll και δεν είναι τυχαίο το ότι οι Post punk μπάντες επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό πάρα πολλούς μουσικούς που τη δεκαετία του '90 έγιναν μεγάλα ονόματα μέσα από την alternative rock σκηνή.

  • In Punk we trust: Η μικρή-μεγάλη ιστορία των Dead Kennedys...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    I Don't need your way of life
    I can't stand your attitude
    I don't need this fucking world”
    ("Forward to Death")

    Το 1982 ο γράφων, βίωνε το γεμάτο αντιφάσεις συναισθηματικό-εφηβικό χάος της τρυφερής ηλικίας των δεκατεσσάρων ετών. Μόλις είχε ανακαλύψει το punk και στις άσκοπες περιπλανήσεις του στους δρόμους του αστικού τοπίου της Πάτρας, κοντοστάθηκε ένα απόγευμα στη βιτρίνα ενός δισκοπωλείου. Ανάμεσα στα άλλα εξώφυλλα δίσκων βρισκόταν και μία συλλογή που μόλις είχε κυκλοφορήσει με τίτλο Punk and Disorderly, όπου εκτός του εύγλωττου χαρακτηριστικού τίτλου της, είχε και τη φωτογραφία τριών πάνκηδων με μοϊκάνα. Τα μάτια του έλαμψαν και σε αυτή τη φωτογραφία σχηματοποιήθηκε στο μυαλό του αυτό ακριβώς που ήθελε να γίνει. Μπήκε στο κατάστημα φορώντας στο μυαλό του μια σχηματική punk τσαμπουκαλεμένη αναίδεια -η οποία ήταν μάλλον περισσότερο παιδική παρά απειλητική αν κρίνω από το χαμόγελο του ιδιοκτήτη του μαγαζιού- και ζήτησε τον συγκεκριμένο δίσκο.

  • Junkheart: Μεταμεσονύχτιο D.I.Y. Punk Rock, τσακισμένες χορδές και σάπιοι στίχοι. Αποκλειστική συνέντευξη στον Αντώνη Ζήβα

    Η συνέντευξη με τους Junkheart θα μπορούσε να θεωρηθεί ως “στημένη”, για τον λόγο του ότι ο υπογράφων αυτή συνδέεται με τα μέλη της μπάντας με μακροχρόνια φιλία, της οποίας αφετηρία είναι οι κοινοί τόποι αγώνα, πολιτιστικής και πολιτικής πράξης, όπως ορίζονται μέσα από την αυτοοργανωμένη αντίληψη των αναρχικών/αντιεξουσιαστικών καταλήψεων. Αντιλήψεις ιδεών και αλληλεπιδράσεων που διέπονται πρωτίστως από τις αρχές της ισότιμης, οριζόντιας σχέσης, απαλλαγμένες από κάθε συμφεροντολογικό, εμπορικό και διαφημιστικό κομφορμισμό. Επομένως, αυτή η συνέντευξη δεν είναι καθόλου “στημένη”.
    Οι Junkheart σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 2013. Παίζουν ελληνόφωνο punk rock, και αρκετές φορές “ξεκουμπώνουν” τα καλώδια από τους ενισχυτές και με ακουστικά στοιχεία δίνουν μία διαφορετική -ας τη χαρακτηρίσω “ευαίσθητη”- διάσταση στη τραχύτητα του punk.
    Έχουν κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ σε βινύλιο, το «Καμιά Πατρίδα» (2014) και το «Τραγούδια του Ανέμου» (2016), ενώ αυτόν τον καιρό ηχογραφούν τον τρίτο τους δίσκο «Άνοιξη Ρε», ένα LP με δέκα κομμάτια.

  • Kemerov - FMKD (Vault Relics, 2017)

    ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    Οι Kemerov μας έρχονται από τις Σέρρες και είναι μία μπάντα όπου μέσα από μία μουσική “διπολική διαταραχή” συνυπάρχουν στο ύφος της και στον ήχο της το old school death metal, το stoner/doom και το death punk, όπως τα έχουμε γνωρίσει μέσα από τη σχολή των Entombed, των Cathedral αλλά και των τεράστιων Turbonegro, Hellacopters και Backyard Babies.

  • Nellcôtes: Φρέσκος DIY αέρας από την Κατερίνη...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Τις εποχές πριν το ίντερνετ μπει στη ζωή μας, για να ακουστεί μια επαρχιακή μπάντα έξω από τα στενά όρια της πόλης που ζούσε απαιτούσε τεράστιο κόπο με αναμφίβολα αποτελέσματα πολλές φόρες. Ακόμη πιο δύσκολο φυσικά ήταν να ηχογραφεί τη δουλειά της με αξιοπρεπή ήχο και σχεδόν ακατόρθωτο να μπορέσει να την κυκλοφορήσει. Ευτυχώς, σήμερα η τεχνολογία έχει λύσει αυτό το τεράστιο πρόβλημα του παρελθόντος και μέσα από τα καλά που προσφέρει (γιατί έχει και αντίστοιχα πολλά κακά, φυσικά) είναι ότι δίνει σε μια μπάντα την ευκαιρία με λίγα μέσα να μπορεί να ηχογραφεί και να διανέμει τη δουλειά της, ορίζοντας η ίδια τον τρόπο και τα μέσα διανομής, χωρίς να κρέμεται από τα... αχαμνά της κάθε δισκογραφικής εταιρείας. Με αυτόν τον τρόπο όμορφες δουλειές, μπορούν να φτάσουν στα αυτιά όλο και περισσότερου κόσμου και να τις απολαύσει.

  • One Day As A Lion: Η μπάντα, ένα φασιστικό σλόγκαν και η μικρή-μεγάλη ιστορία της πρώτης ένοπλης αντιφασιστικής ομάδας, των Arditi Del Popolo, στην Ιταλία του μεσοπολέμου...

    Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    Στη ζωντανή ιστορία του rock and roll έχουν υπάρξει -υπάρχουν και θα υπάρχουν- μπάντες που εμπνεύστηκαν το όνομά τους από κάποιο πολιτικό γεγονός, σύνθημα ή κατάσταση. Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή των One Day As A Lion, ενός project που σχηματίστηκε το 2008 από τον τραγουδιστή των Rage Against the Machine Zack de la Rocha, και τον Jon Theodore, ιδρυτικό μέλος και ντράμερ των Mars Volta (και από το 2013 έως σήμερα των Queens of the Stone Age). Οι δυο τους γνωρίζονταν αρκετά χρόνια πριν συνεργαστούν και το 2008 συναντήθηκαν στο στούντιο ενός κοινού τους φίλου που παρέδιδε μαθήματα ντραμς σε παιδιά στο Λος Άντζελες. Εκεί, μεταξύ των άλλων, υπήρχαν ένα «παιδικό» σετ τυμπάνων, διάφοροι παλιοί ενισχυτές κιθάρας, αναλογικά delay και distortion pedals, κι ένα παμπάλαιο αναλογικό Rhodes Mark 1 με χαλασμένα πλήκτρα. Ο Jon Theodore κάθισε στα τύμπανα και ο Zack de la Rocha συνέδεσε το συνθεσάιζερ σε έναν παλιό Marshall ενισχυτή κιθάρας του ’70, αφού πρώτα το πέρασε από ένα μισοσπασμένο delay pedal.

  • Oι Birthday Kicks και οι Craang μιλούν αποκλειστικά στο Merlin’s Music Box περί παντός επιστητού...

    φωτο: Birthday Kicks

    Συνέντευξη: Αντώνης Ζήβας και Γιάννης Καστανάρας

    Φωτογραφίες Birthday Kicks: Γιάννης Χατζηαντωνίου

    Μεθαύριο και αντιμεθαύριο, την Παρασκευή 27 και το Σάββατο 28 Ιανουαρίου αντίστοιχα, οι Birthday Kicks από τη Λάρισα και οι Craang από τη Θεσσαλονίκη θα οργώσουν τη σκηνή του ΙΛΙΟΝ plus καλεσμένοι του Merlin’s Music Box, παρέα με άλλες τέσσερις εκλεκτές rock μπάντες: τους The Snails και τους Youth in Outer Space την πρώτη μέρα, και τους Fuel Eater και τους Golden Nugget τη δεύτερη.

     Ο Αντρέας Αλμπάνης (κιθάρα και φωνή στους Birthday Kicks) και ο Μάνος Τσελεπής (κιθάρα στους Craang και μπάσο στους Birthday Kicks) ανέλυσαν τις ερωτήσεις του Merlin’s, και τις κουβέντιασαν μεταξύ τους.  Κατηφορίζουν στην Αθήνα για να κάνουν σαματά έχοντας στις αποσκευές τους παλιό και νέο υλικό και δηλώνουν ότι η παρέα τους είναι έτοιμη να γκρεμίσει το μαγαζί. Υπάρχει κάποιος λόγος να μην τους πιστέψουμε;

  • Panos Birbas “Finchley Road” (CD, Violins Productions 2017)

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    (φωτό: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος)

    Αγαπώ ιδιαίτερα τα άλμπουμ που διηγούνται προσωπικές στιγμές και ιστορίες των δημιουργών τους. Είναι απογυμνωμένα από κάθε τι το επιτηδευμένο, στέκονται έτσι άδολα γυμνά απέναντί σου χωρίς να περιμένουν να πάρουν κάτι από σένα. Σου προσφέρονται έτσι απλά, λιτά και απέριττα, δίνοντας σου όλα τα συναισθήματα που τα απαρτίζουν. Έτσι, όπως ο έρωτας. Αν είσαι τυχερός και τα νιώσεις είσαι κερδισμένος. Αν, πάλι, σου ξεφύγουν, είσαι διπλά χαμένος γιατί άφησες άλλη μια μικρή απόλαυση στο μεγάλο πλου της ζωής να περάσει δίπλα σου χωρίς να την απολαύσεις και να την κάνεις δική σου, μέρος σου, να γίνει Εσύ.
    Ακριβώς μια τέτοια περίπτωση είναι το δεύτερο άλμπουμ του Πάνου Μπίρμπα που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες με τίτλο Finchley Road. Ο Πάνος δεν είναι άγνωστος στους κατοίκους της ελληνικής rock and roll κοινότητας μιας και είναι o frontman των σπουδαίων Dustbowl. Τη φωνή του έχουμε ήδη απολαύσει στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ Mournful (2013) και, ακόμη περισσότερο, στο καλύτερο (κατά τη γνώμη μου, και όχι μόνον) άλμπουμ που κυκλοφόρησε πέρυσι στη χώρα μας, το καταπληκτικό The Great Fandango των Dustbowl.

FEATURED VIDEOS

  • 1