Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Φωτογραφίες: Τατιάνα Μπόλαρη (Eurokinissi)

Ο Καρλ Μαρξ στο έργο του Η Γερμανική Ιδεολογία έγραφε: «Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες. Η κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας και ταυτόχρονα η κυρίαρχη πνευματική της δύναμη». Σήμερα, μπορεί να ζούμε στον 21ο αιώνα, αλλά διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι σχέσεις ανάμεσα σε κυρίαρχο και κυριαρχούμενο δεν έχουν αλλάξει ούτε καν στο ελάχιστο από τα μέσα του 19ου αιώνα, οπότε και γράφτηκε η συγκεκριμένη μπροσούρα.Απεναντίας, τα όσα ζούμε και όσα συμβαίνουν στη σημερινή εποχή, κάλλιστα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ανθρωπότητα έχει κάνει ένα άλμα δύο αιώνων προς τα πίσω, μέσα από μια διαφορετική οπτική εναρμονισμένη στο σήμερα: αυτή της αισθητικοποίησης της πολιτικής.

Η ΣΤΟΑ 60 ξεκίνησε τη λειτουργία της πριν δύο χρόνια με σκοπό να καλύψει ένα τεράστιο κενό στη πόλη του Ηρακλείου όσον αφορά τις underground/αντιεμπορευματικέςσυναυλίες, δίνοντας τη δυνατότητα σε τοπικές (αλλά και εκτός Κρήτης) μπάντες να παρουσιάζουν τη δουλειά τους μέσα από την DIY και αντιεμπορευματική οπτική, η οποία βασίζεται στην ισότιμη και αδιαμεσολάβητη αλληλεπίδραση μεταξύ συγκροτημάτων, διοργανωτών και κοινού.
Σαν fanzine που διέπεται από τις παραπάνω σχέσεις θελήσαμε να κάνουμε μία κουβέντα με τα μέλη της συνέλευσης που διαχειρίζονται το εν λόγω εγχείρημα τόσο για τα το παρουσιάσουμε εκτός Κρήτης, όσο και για να αναδείξουμε, ταυτόχρονα, ότι εφόσον υπάρχει η θέληση ο καθένας και η καθεμία μας, μπορεί να ξεπεράσει τις νόρμες της μουσικής βιομηχανίας, των λογής μάνατζερ και των συναυλιών-προϊόντων προς πώληση, αρκεί να πιστεύει στις δυνάμεις του με κινητήρια δύναμη την αγάπη για τη μουσική, την αυτοοργάνωση και τις χρηστικές αξίες της.

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Η παρακάτω «συνέντευξη», ως αποτέλεσμα ενός φανταστικού διαλόγου, έχει βασιστεί σε ένα κείμενο του Paul Lafargue γραμμένο το 1890.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εργάτης. Συχνά με φωνάζουν και Άνεργο.
Ε: Ποιοι είναι οι γονείς σου;
Α: Ο πατέρας μου ήταν εργάτης, καθώς και ο παππούς μου και ο προπάππος μου. Αλλά οι πρόγονοί μου ήταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι. Η μάνα μου ονομάζεται Φτώχεια.

Κείμενο: Αντώνης Ζήβας  Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (qoq photos)

Κανονικά ο υπογράφων δεν πρέπει να γράφει ανταποκρίσεις και γενικότερα κείμενα που αφορούν τις μπάντες που αγαπά. Κι αυτό επειδή δεν υπάρχει καμία αντικειμενικότητα στα γραφόμενα. Όσα όμως θα διαβάσετε είναι απολύτως αντικειμενικά γιατί πολύ απλά πρόκειται να διαβάσετε ένα (ακόμη) κείμενο που αφορά συναυλία των Last Drive. Οι Last Drive, συναυλιακά, είναι η περίπτωση του συγκροτήματος που θα παίξει καλά ακόμη και στη χειρότερή του μέρα. Είναι η περίπτωση του συγκροτήματος που θα παίξει καλά είτε μπροστά σε είκοσι άτομα είτε μπροστά σε πέντε χιλιάδες. Και αυτό όχι επειδή διέπονται από επαγγελματισμό (κάτι που ούτως ή άλλο συμβαίνει) αλλά γιατί πάνω από όλα σέβονται τον ίδιο τους τον εαυτό. Όλα αυτά ασφαλώς δεν αφορούν όχι μόνο τη σαββατιάτικη συναυλία τους στο Fuzz Club, αλλά γενικότερα την πορεία τους στη σκηνή. Θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ με αυτό και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Ο δόκτωρ Φρανκενστάιν του καπιταλισμού δημιούργησε ένα τέρας που αφέθηκε ελεύθερο να πλέει στο μεγάλο ποτάμι του πλανήτη, διψασμένο για τη σάρκα και το αίμα κάθε ζωντανού πλάσματος που φιλοξενείται πάνω του. Το τέρας δεν μοιάζει με τα γνωστά τέρατα των παραμυθιών της γιαγιάς. Δεν έχει σαφές πρόσωπο, μοιάζει με ένα υπερκράτος υπεράνω των κρατών, μια αόρατη εξουσία που κυβερνά τους πάντες, παρότι κανείς δεν την έχει εκλέξει...

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Το τάνγκο είναι ένα τα δημοφιλέστερα μουσικά είδη και χορούς στον πλανήτη. Γεννήθηκε, άκμασε (και ακμάζει ακόμη) στις όχθες του ποταμού Ρίο ντε λα Πλάτα, στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη, από προλετάριους μετανάστες στο Μπουένος Άιρες και το Μοντεβιδέο πριν διαδοθεί σε όλον τον κόσμο. Η ισπανική λέξη tango προέρχεται πιθανώς από τη γλωσσική οικογένεια Niger-Congo της Δυτικής Αφρικής και συγγενεύει με την λέξη tamgu (χορός/χορεύω) της γλώσσας Ibibio της ίδιας γλωσσικής οικογένειας. Οι ρίζες του τάνγκο είναι πολλές και διάφορες: η μουσική και τα τραγούδια των γκάουτσο (οι καουμπόι των αργεντίνικων πεδιάδων-pampas) που είχαν επιρροές από την Ανδαλουσία της Ισπανίας και τα συνόδευαν παλαμάκια και χτυπήματα στο δάπεδο με το τακούνι, το αφρικανικής προέλευσης candombe (από το Κονγκό) που το έπαιζαν με κρουστά, οι χοροί του μαύρου πληθυσμού, το bel canto η canzonetta, και το πιο εξευγενισμένο χορευτικό στυλ των Ιταλών μεταναστών, η κουβανέζικη habanera, το βαλς…

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

«Παλιότερα χρησιμοποιούσαν τα βασανιστήρια. Σήμερα χρησιμοποιούν τις εφημερίδες»
(Όσκαρ Ουάιλντ)

Πριν μερικές μέρες, τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν από σχόλια και δημοσιεύσεις ενάντια σε ένα όχι απλά ρατσιστικό ανώνυμο σχόλιο της χίπστερ φιλελεύθερης και (κρυφοναζιστικής στην ουσία) free press φυλλάδαςAthens Voice, για τον θάνατο μιας γυναίκας που έπεσε από το παράθυρο του νοσοκομείου της Νίκαιας προκειμένου να αποφύγει τον έλεγχο και κατ’ επέκταση ίσως και την απέλασή της από την χώρα, επειδή, σαν μετανάστρια που ήταν, δούλευε “μαύρα” σαν αποκλειστική νοσοκόμα. Ανάμεσα στις λεκτικές αντιδράσεις χιλιάδων ανθρώπων, κάποιοι αντέδρασαν μέσα από μια μίμινουμ συμβολική αντίδραση γράφοντας αντιρατσιστικά συνθήματα στην είσοδο της εφημερίδας, ενώ η συλλογικότητα του “Ρουβίκωνα” έκανε μια επίσης συμβολική (και ήπια κατά τη γνώμη μου) κίνηση μπαίνοντας στα γραφεία της Athens Voice, και κάνοντας κάποιες μικρές καταστροφές στα έπιπλα και τον εξοπλισμό της.

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

Τους ανθρώπους για να τους τρομάξεις πρέπει να τους δείξεις τον εαυτό τους. Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί/ές που δεν έχουν πια στον "ήλιο μοίρα", τους μάζευαν σε ένα χώρο και τους έδειχναν την ταινία του Ken Loach, I Daniel Blake θα έβλεπε ο καθένας/μία τους τον εαυτό του στους ήρωες της ταινίας;  

Και αν τον έβλεπαν τι θα έκαναν μετά; Ρητορική η ερώτηση γιατί οι καταστάσεις που περιγράφει η ταινία είναι η πραγματικότητα για εκατομμύρια ανθρώπους. Όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες καταστάσεις σαν πραγματικές, αυτές  είναι πραγματικές στις επιπτώσεις τους. 

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Πριν λίγες μέρες μου στέλνει ένα μήνυμα ο πάτερ φαμίλιας Καστανάρας, του ταπεινού αυτού φανζίν που διαβάζετε, και μου γράφει: «Μπρο, να σου στείλω το νέο Ομίχλη να το ακούσεις και να γράψεις δυο λόγια, μιας και είναι της… φυλής σου;» Την ίδια μέρα που είχα λίγο χρόνο να ακούσω το Till The End, το νέο  δίσκο των Σαλονικιών Ομίχλη, ο οποίος κυκλοφόρησε λίγες μόνο μέρες πριν γράψω αυτήν την παρουσίαση, πέφτω επάνω σε ένα δημοσίευμα του φίλτατου Γιάννη για το ντεμπούτο άλμπουμ των FRENZEE, όπου ο σοφός «Γέρος» του Βουνού σχολίαζε τη δυσκοιλιότητα που πιάνει ορισμένους της Generation X (50+) για τη σημερινή punk σκηνή. Στην πραγματικότητα, δεν λένε τίποτε διαφορετικό από αυτό έλεγαν οι αντίστοιχοι πενηντάρηδες τότε που είχε βγει το punk.

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Το ποίημα Το Κοράκι του θρυλικού Αμερικανού συγγραφέα και ποιητή,Edgar Allan Poe έχει «πετάξει» από τραγούδια, τηλεοπτικές εκπομπές και ταινίες, μέχρι τα κόμικς και τα σπορ και  μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο διάσημα έργα του. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φόρα το 1845 στην εφημερίδα The New York Mirror εισβάλοντας στη συλλογική συνείδηση των αναγνωστών για να καθιερώσει τον Poe ως «μετρ του μακάβριου» και να τον κάνει αμέσως γνωστό.

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

«Εντούτοις, οι Ινδιάνοι δε διανοούνταν καν πριν τον ερχομό των λευκών ότι η γη θα μπορούσε ν’ ανήκει σε κάποιον ξεχωριστά και να μην αποτελεί το κοινό αγαθό όλων εκείνων που ζουν στην επιφάνειά της…»
(Ο. Ροζάκ – Πολιτική ιστορία του συρματοπλέγματος)

Τον τελευταίο καιρό το συναίσθημα που σχεδόν μονοπωλεί τις σκέψεις της πλειοψηφίας του πληθυσμού του πλανήτη είναι ένας φόβος που έχει προκληθεί από την πανδημία του Covid-19, ταυτόχρονα με τη θλίψη για τις απώλειες και τον θάνατο συνανθρώπων μας.  Όλες και όλοι ζούμε μέσα σε ένα ζοφερό υγειονομικό καθεστώς ανασφάλειας όπου καλούμαστε να  διαχειριστούμε τις επιπτώσεις σε σωματική (λόγω του ιού) και ψυχική υγεία (λόγω της καραντίνας), αλλά ταυτόχρονα εξαιτίας των περιοριστικών μέτρων και τις επιπτώσεις μιας οικονομικής και εργασιακής ανασφάλειας.

Τη surf μπάντα που αυτοαποκαλείται “Φουντούκια” δεν τη γνωρίζει πολύς κόσμος εκτός της νήσου Κρήτης. Αποφάσισα να κάνω μία συνέντευξη μαζί τους τόσο γιατί είμαι φαν της μπάντας και της μουσικής τους, όσο και για να τους ανακαλύψει και να τους εκτιμήσει κόσμος εκτός της... παντέρμης (κρητική λέξη που χρησιμοποιείται για τη  Κρήτη από τους αυτόχθονες κατοίκους της). 

(συνέντευξη: ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ)

Ο αποδημητικός άνθρωπος 

Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μια ιστορία μετανάστευσης. Από τότε που σχηματίστηκαν οι πρώτες κοινωνικές ομάδες, οι άνθρωποι διαρκώς μετανάστευαν από το ένα μέρος στο άλλο προς αναζήτηση τροφής ή ασφάλειας, αναζητώντας τόπους όπου θα μπορούσαν να επιβιώσουν, να αναπτυχθούν.

Ο πλανήτης που μας φιλοξενεί έχει οργωθεί από τα βήματα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που χάραξαν μονοπάτια τα οποία έγιναν δρόμοι. Δρόμοι που έκαναν το πλανήτη ένα φιλόξενο μέρος για το ανθρώπινο είδος, δρόμοι που έφεραν κοντά τους πολιτισμούς, τους ανάμειξαν, τους μετέφεραν σε άλλους τόπους κάνοντας νέους πολιτισμούς πιο εξελιγμένους. Ο ίδιος ο πολιτισμός είναι το αποτέλεσμα της διαρκούς μετανάστευσης του ανθρώπινου είδους και ξεκίνησε χωρίς να φορά παπούτσια.

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Φωτογραφίες: Γιώργος Νικολαΐδης

Η μνήμη μερικές φορές παίζει περίεργα παιχνίδια. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που τις διώχνει και δεν τις θυμόμαστε καν. Υπάρχουν όμως και στιγμές που μένουν χαραγμένες ανεξίτηλα για πάντα σε αυτή με τόσες λεπτομέρειες όπως ένας πίνακας ζωγραφικής της αναγέννησης. Ένας τέτοιος πίνακας είναι κρεμασμένος στη κεντρική αίθουσα του μυαλού μου που απεικονίζει τις μέρες του Χημείου τον Μάη του 1985. Eχουν γραφτεί πολλά για αυτή την τόσο σπουδαία πράξη αντίστασης που δεν χρειάζεται να γραφτούν περισσότερα. Ούτε θα μπω στη διαδικασία να αναφέρω άγνωστες και προσωπικές στιγμές, δεν υπάρχει νόημα να μιλάς για τις πινελιές που δημιουργούν την απόχρωση και το τελικό αποτέλεσμα. Τουλάχιστον, εγώ δεν βρίσκω τίποτε σε αυτό, μου αρκεί η δημόσια ιστορική και η προσωπική μνήμη.

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Πριν μερικές ημέρες διάβασα εδώ στο Merlin’s Μusic Βox, ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο της Φαίης Φραγκισκάτου, σχετικό με το ότι στην Ελλάδα δεν αναπτύχθηκε ποτέ μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η αστυνομική νουάρ λογοτεχνία. Μια «σχολή», η οποία την ίδια περίοδο γνώρισε μεγάλη άνθιση τόσο στην Ευρώπη, με κυριότερες χώρες τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, όσο και στις ΗΠΑ. Η Φαίη προβάλλει τα δικά της επιχειρήματα για ποιους λόγους δεν συνέβη αυτό στην Ελλάδα, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο της. Τα επιχειρήματα που αναπτύσσει είναι σωστά, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι μόνο αυτοί οι λόγοι. Η δική μου άποψη είναι ότι το μετεμφυλιακό κράτος προσπάθησε να κάθε τρόπο να κρύψει στα “υπόγεια” κάθε τι που «χαλούσε» την αφήγησή του γύρω από τη πραγματικότητα της καθημερινής ζωής μιας ρημαγμένης χώρας που μόλις είχε βγει από έναν άγριο ιδεολογικό εμφύλιο πόλεμο. Γιατί, όπως το ελληνικό κράτος της εθνικοφροσύνης δεν ήθελε επ’ ουδενί να παραδεχτεί ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν στην Ελλάδα φτωχοί αλλά και ψυχικά πάσχοντες, έτσι δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι στην Ελλάδα υπήρχαν παραβατικές συμπεριφορές -πόσο μάλλον εγκλήματα- ειδικά αν αυτές οι συμπεριφορές προέρχονταν από την αστική κυρίαρχη τάξη. Μια τάξη η οποία πολύ εύστοχα χαρακτηρίστηκε τα κατοπινά χρόνια ως «λούμπεν αστική τάξη», μιας και είχε (και συνεχίζει να έχει) όλα τα λούμπεν χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά της απέναντι στους αποκάτω.
Η ιστορία που θα σας διηγηθώ έρχεται να συμπληρώσει κατά κάποιο τρόπο το σκεπτικό της Φαίης και ταυτόχρονα επιχειρηματολογεί υπέρ της άποψης που σας ανέφερα πιο πάνω.