V4L: Στη γραμμή ανάμεσα στο φως και τη σκιά...

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

φωτογραφίες: Πέτρος Αρώνης

Με αφορμή το νέο σινγκλ “Καλύτερα Τώρα”, η V4L μιλά για τη γαλήνη που έρχεται μετά την ένταση και για την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην ευαλωτότητα και τη δύναμη που διατρέχει τον ήχο της.
Υπάρχουν τραγούδια που δεν υψώνουν τη φωνή τους• στέκονται χαμηλόφωνα και όμως μένουν. Το “Καλύτερα Τώρα” κινείται σε αυτό το ενδιάμεσο, εκεί όπου η ένταση έχει μόλις καταλαγιάσει και η σιωπή αποκτά βάρος. Η V4L συνεχίζει να χαρτογραφεί έναν κόσμο synth pop με καθαρές γραμμές και εσωτερικούς παλμούς, αφήνοντας χώρο στις αντιφάσεις της να αναπνεύσουν. Πικρία και ελπίδα δεν συγκρούονται, συνυπάρχουν. Κι αυτή η συνύπαρξη μοιάζει να είναι η πιο ειλικρινής της δήλωση.

Στη συζήτησή μας, μιλά για τη δημιουργική της σύμπραξη με τη Marilena Orfanou (Berlin Brides, S.W.I.M.), για το πώς ένα pop κομμάτι μπορεί να κουβαλά τσαμπουκά χωρίς να χάνει την ευαισθησία του, και για την ανάγκη να αλλάζει χωρίς να απολογείται.

********

Στο νέο σου σινγκλ “Καλύτερα Τώρα” εξερευνάς τη γλυκιά ηρεμία που ακολουθεί την ένταση. Πώς καταφέρνεις να αποτυπώνεις μέσα από τη synth pop μουσική σου την ισορροπία ανάμεσα στην πικρία και την ελπίδα;

Νομίζω πως αυτή η ισορροπία γεννιέται πολύ φυσικά, γιατί υπάρχει ήδη μέσα μου. Μου αρέσει να παίζω με αντιθέσεις: χαρούμενες μελωδίες πάνω σε πιο εσωτερικούς στίχους ή το αντίστροφο. Όταν μιλάμε για πικρία και ελπίδα, δεν πιστεύω σε απόλυτα. Με ενδιαφέρει περισσότερο να βρίσκω τη γραμμή ανάμεσα σε αυτά τα δύο και να εξερευνώ όλα τα ενδιάμεσα.

Το “Καλύτερα Τώρα” υπογράφεται από εσένα και τη Marilena Orfanou aka Lou (Berlin Brides, S.W.I.M.), που έκανε και τη μίξη. Έχοντας συνεργαστεί ήδη στο παρελθόν στο summer bop “FLEGETAI”, πώς αυτή η δημιουργική συνέργεια βοήθησε να διαμορφωθεί ο ήχος και το συναίσθημα του νέου τραγουδιού;

Με τη Μαριλένα υπάρχει μια ιδιαίτερη συνεννόηση. Έχουμε χτίσει μαζί έναν κοινό ηχητικό κόσμο και αυτό μας επιτρέπει να πειραματιζόμαστε ελεύθερα σε κάθε κομμάτι. Στο “FLEGETAI” κινηθήκαμε πιο εξωστρεφώς και καλοκαιρινά, ενώ στο “Καλύτερα Τώρα” η ενέργεια είναι πιο εσωτερική και φτάσαμε σε ένα πιο ευάλωτο σημείο. Θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα καθαρά pop κομμάτι, αλλά με περισσότερο συναίσθημα και τσαμπουκά, κάτι που να ισορροπεί ανάμεσα στην ευαισθησία και τη δύναμη.

Η μουσική σου ισορροπεί ανάμεσα σε ένα γλυκό, παιχνιδιάρικο ύφος και τον ατίθασο, punk τσαμπουκά. Πώς αυτή η δυναμική αντίθεση σμιλεύει τη μοναδική σου ταυτότητα στην ελληνική μουσική σκηνή και στον κόσμο του urban electro;

Αυτή η αντίθεση είναι ουσιαστικά ο πυρήνας μου. Είναι μια φυσική συνύπαρξη πλευρών του εαυτού μου: το ευάλωτο και το επιθετικό, ή αν τα λέγαμε αλλιώς, το cute και το raw. Τα αντιμετωπίζω σαν κομμάτια της ίδιας ιστορίας. Πιστεύω ότι όταν δεν φοβάσαι να δείξεις και τις αντιφάσεις σου, τότε δημιουργείται κάτι αληθινό και αναγνωρίσιμο. Ίσως εκεί βρίσκεται και η ταυτότητά μου: στο ότι δεν διαλέγω πλευρά.

Η KIKI MUSIC σε στηρίζει σε κάθε βήμα, ενθαρρύνοντας πειραματισμό και ανεξαρτησία. Πώς αυτή η συνεργασία σε βοηθά να διατηρείς ζωντανό το δημιουργικό σου όραμα και να παραμένεις αυθεντική;

Για μένα το πιο σημαντικό είναι να νιώθω ότι μπορώ να αλλάζω χωρίς να χρειάζεται να εξηγώ γιατί αλλάζω. Στην KIKI υπάρχει χώρος για αυτό. Δεν υπάρχει πίεση να επαναλάβω κάτι που λειτούργησε, αλλά ενθάρρυνση να ψάξω το επόμενο. Αυτή η ελευθερία είναι ανεκτίμητη γιατί με κρατάει σε συνεχή κίνηση δημιουργικά και με βοηθά να παραμένω ειλικρινής με τον εαυτό μου και τη μουσική μου.

Κοιτάζοντας μπροστά, ποια είναι τα επόμενα σχέδια ή πειραματισμοί που θέλεις να εξερευνήσεις, και πώς φαντάζεσαι την εξέλιξη του ήχου της V4L στο μέλλον;

Αυτή την περίοδο βρίσκομαι σε φάση εξερεύνησης. Με ενδιαφέρει να δοκιμάσω νέες πράγματα ηχητικά και visually, πιο απρόβλεπτες δομές, ίσως και διαφορετικές μορφές αφήγησης μέσα στα κομμάτια. Δεν θέλω να προβλέψω πού θα πάει ο ήχος μου, ιδανικά θα ήθελα να τον αφήσω να με οδηγήσει εκείνος.

Η V4L δεν δείχνει πρόθεση να διαλέξει πλευρά. Ανάμεσα στο cute και το raw, στο φως και τη σκιά, επιμένει να στέκεται στο όριο. Εκεί όπου όλα είναι ακόμη ρευστά και ανοιχτά. Το “Καλύτερα Τώρα” δεν δίνει απαντήσεις. Προτείνει, όμως, έναν τρόπο να ακούς τον εαυτό σου όταν όλα ησυχάζουν. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο θαρραλέο βήμα.

instagram

facebook

spotify

KIKI MUSIC

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

 Να μιλάς χωρίς να τραγουδάς: Η αλήθεια του "Aristophobia Nervosa". 

«Μπλακ»: Η Katscenes μιλά για τη δημιουργία, τη συνεργασία και την εξέλιξη της μουσικής της ταυτότητας...

Καλλιόπη Μητροπούλου: «Το Between εκφράζει το μετέωρο, την αβεβαιότητα..»

 


image

Χρήστος Κορναράκης

Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
 
 
 
image

Χρήστος Κορναράκης

Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
 
 
 
image

Χρήστος Κορναράκης

Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
 
 
 

Οι περιπέτειες του πρίγκιπα Stash...

Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

Σε διάφορες βιογραφίες των Rolling Stones αναφέρεται ο πρίγκιπας Stash de Rola ως ένας μυστήριος νεαρός αριστοκράτης ο οποίος σε κάποια φάση συνελήφθη μαζί με τον Brian JonesΕκτός αυτού, o de Rola ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα της δεκαετίας του 1960, μιας και υπήρξε ένας από τους διάσημους φίλους των Beatles και των Rolling Stones και, ως δανδής, τράβηξε πάνω του την προσοχή λανσάροντας το νεορομαντικό, ντύσιμο που ήταν στην μόδα στις αρχές των 70ς. Υπήρξε επίσης ηθοποιός στο Χόλυγουντ αλλά και στην Ευρώπη, δισκογραφημένος rock μουσικός, αλλά και εραστής μερικών από τις πιο όμορφες γυναίκες της εποχής του.

Read more ...

Nina Hagen, η νονά του γερμανικού punk...

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Η Catharina «Nina» Hagen, η «Νονά του γερμανικού πανκ», θεωρείται σύμβολο ανυπακοής και ελευθερίας, γεφυρώνοντας το πολιτισμικό χάσμα ενός Βερολίνου που εξακολουθούσε να είναι χωρισμένο (και πολιτικά διχασμένο), η προσωπικότητά της ενσάρκωνε την εξέγερση και την καλλιτεχνική ελευθερία, αμφισβητώντας τις κοινωνικές συμβάσεις και στις δύο πλευρές του Τείχους.

Read more ...

Να μιλάς χωρίς να τραγουδάς: Η αλήθεια του "Aristophobia Nervosa". Η Lia Hide αφήνει τη φωνή της γυμνή από επίδειξη και ξανασκέφτεται τι σημαίνει να εκτίθεσαι, να επιμένεις και να δημιουργείς χωρίς δίχτυ ασφαλείας...

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για έναν δίσκο που δεν θέλει να «λειτουργήσει» όπως οι άλλοι. Το Aristophobia Nervosa δεν ζητά να το αγαπήσεις. Δεν προσπαθεί να σε πείσει. Στέκεται απέναντί σου και σου λέει: έτσι έγιναν τα πράγματα. Η Lia Hide δεν αρνείται το τραγούδι. Αρνείται την ευκολία του. Για χρόνια έβλεπε τη φωνή ως ένα ακόμη όργανο. Όχι ως κέντρο. Όχι ως πρόσωπο. Κι όμως, το πρόσωπο είναι αυτό που μένει. Η «τραγουδίστρια» επισκιάζει τη συνθέτρια, την ενορχηστρώτρια , την παραγωγό. Το όνομα κρύβει. Το έργο αποκαλύπτει.

Σε αυτόν τον δίσκο, η φωνή δεν στέκεται μπροστά από τη μουσική. Περπατά μέσα της. Ηχογραφημένη σε κινητό, σε ώρες αμήχανες ή εξαντλημένες, κρατά κάτι που το στούντιο συχνά λειαίνει: την πρώτη σκέψη πριν προλάβει να φορέσει τεχνική. Όχι από αδιαφορία. Από πρόθεση. Η ωμότητα εδώ δεν είναι στυλ. Είναι ανάγκη.

Read more ...

Miles Davis: «Έχω αλλάξει την ιστορία της μουσικής πέντε ή έξι φορές...»

Γράφει ο Αχιλλέας ΙΙΙ

Υπάρχει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί καιρό στην πιάτσα, σύμφωνα με το οποίο όταν ο Miles Davis βρέθηκε καλεσμένος στο Λευκό Οίκο με τη σύζυγό του από τον Ronald Reagan για τη βράβευση του Ray Charles, γύρισε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ και τον ρώτησε “Τι σπουδαίο έχεις κάνει εσύ στη ζωή σου και σε κάλεσαν εδώ απόψε;” Ψύχραιμα εκείνος της απάντησε: “Λοιπόν, έχω αλλάξει την ιστορία της μουσικής πέντε ή έξι φορές. Εσύ τι έχεις κάνει, πέρα από το να πηδάς τον Πρόεδρο;”

Read more ...

Forgotten Records: Forever Changes (1967), Η σκιά πίσω από το Καλοκαίρι της Αγάπης...

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Πώς ο Arthur Lee και οι Love αποδόμησαν το ψυχεδελικό όνειρο του ’67 και άφησαν έναν δίσκο που ακόμη στοιχειώνει το παρόν

Υπάρχουν άλμπουμ που καταγράφουν την εποχή τους και άλλα που την αμφισβητούν. Το Forever Changes των Love ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Κυκλοφόρησε το 1967, τη χρονιά που το καλοκαίρι ονομάστηκε «της αγάπης» και η Καλιφόρνια φάνταζε σαν υπόσχεση διαρκούς φωτός. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συλλογική μέθη, ο Arthur Lee έγραφε τραγούδια που έμοιαζαν με σημειώματα από το υπόγειο.

Read more ...

Prolapse - "I Wonder When They’re Going To Destroy Your Face" + Συναυλία στο Αρχιτεκτονική live stage...

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Με το I Wonder When They’re Going To Destroy Your Face, οι Prolapse επιστρέφουν στη δισκογραφία ύστερα από 25 ολόκληρα χρόνια και το κάνουν όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς από μια μπάντα που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να γίνει αρεστή, επίκαιρη ή «εύπεπτη». Δεν πρόκειται για comeback καριέρας, αλλά για μια ωμή υπενθύμιση ότι ο θυμός, η ειρωνεία και η κοινωνική δυσανεξία δεν γερνούν, απλώς… συσσωρεύονται.

Read more ...

Στην Άλλη Άκρη Της Γραμμής Μια Άγνωστη...

Γράφει ο Γιώργος Τσέκας 

Το τηλέφωνο ξαναχτυπάει…Επίμονα… Για αρκετή ώρα. Κανείς δεν μιλάει στο σπίτι. Σηκώνομαι αργά-αργά και απαντάω. Στην άλλη άκρη της γραμμής μια άγνωστη, «Η» άγνωστη. «Εγώ είμαι πάλι, μου είπε δεν με θυμάσαι;» Μα καλά πως είναι δυνατόν, γιατί το κάνεις αυτό; Γιατί προσποιείσαι πως δεν με ξέρεις;» Μου έδωσε όσο χρόνο χρειαζόμουν για να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Η σιωπή στο τηλέφωνο αλλά και μέσα στο σπίτι έμοιαζε νεκρική.

Read more ...

Bog art: Χορεύοντας ανάμεσα στα συντρίμμια του χρόνου...

Οι Bog art μιλούν στον ΧΡΗΣΤΟ ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ για τη φθορά, τη σιωπή και τη δημιουργική αντίσταση στο The Dance of Broken Promises

Υπάρχουν δίσκοι που υψώνουν τη φωνή τους και άλλοι που μαθαίνουν να στέκονται ακίνητοι, αφήνοντας τον χρόνο να περάσει από μέσα τους. Το The Dance of Broken Promises ανήκει στη δεύτερη κατηγορία: ένα έργο που δεν βιάζεται να πείσει, δεν διεκδικεί εύκολες κορυφώσεις, αλλά επιμένει στη διάρκεια, στη ρωγμή, στη σιωπή ως ισότιμο υλικό με τον ήχο.  Οι Bog art δεν γράφουν τραγούδια για να κρύψουν τη φθορά• γράφουν για να την κατοικήσουν. Με λόγο παρατηρητικό και μουσική που μοιάζει να κινείται σαν σκιά πάνω σε ερείπια, ο νέος τους δίσκος λειτουργεί ως ένας αργός χορός πάνω σε ό,τι χάθηκε, σε ό,τι δεν τηρήθηκε, σε ό,τι συνεχίζει παρ’ όλα αυτά να αναπνέει.

Read more ...

Mike Bloomfield (28.07.1943 – 15.02.1981): το λευκό αγόρι που αγάπησε τα blues όσο κανένας...

Με αφορμή τη συμπλήρωση 45 χρόνων από τον θάνατο του θρυλικού κιθαρίστα, ο Θανάσης Μήνας ξεφυλλίζει τις σημαντικότερες σελίδες της ζωής και της δισκογραφίας του πιο αγαπημένου του κιθαρίστα.

Στο απόγειό του, ο Mike Bloomfield ήταν ο σημαντικότερος λευκός blues κιθαρίστας της γενιάς του. Η ένταση και η αφομοίωσή του στα αφροαμερικανικά blues συνέβαλαν καθοριστικά στον αναδυόμενο ήχο της δεκαετίας του '60. Οι συνεισφορές του σε ηχογραφήσεις όπως το Highway 61 Revisited ήταν πολύ σημαντικές, αλλά η θητεία του στην Butterfield Blues Band ήταν αυτή που εδραίωσε τη φήμη του. Μια ομάδα μουσικών του Σικάγο που συνδύαζαν σκληρά ηλεκτρικά blues με τις ελεύθερες παρεκκλίσεις της Αντικουλτούρας∙ η κιθάρα του Bloomfield ήταν εξίσου προσδιοριστική για τον ήχο τους όσο και η φυσαρμόνικα του ηγέτη Paul Butterfield. Όπως δήλωσε κάποτε ο ρυθμικός κιθαρίστας του συγκροτήματος, ο Elvin Bishop: «Κανείς δεν ήταν τόσο καλός όσο ο Bloomfield. Τεχνικά ήταν ένα τέρας».

Read more ...

Kapten: "Dancing Tooth" (ψηφιακή κυκλοφορία, 2025)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένα πολυρυθμικό άλμπουμ για τον φόβο, τον χρόνο και τη συλλογική αφύπνιση

Υπάρχουν άλμπουμ που σου επιβάλλονται από την πρώτη ακρόαση. Και υπάρχουν εκείνα που σε κερδίζουν αργά, σχεδόν υπόγεια, μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως έχεις ήδη μπει στον κόσμο τους. Το Dancing Tooth των Θεσσαλονικιών Kapten ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν φωνάζει. Χτίζει ατμόσφαιρα. Και μέσα της πάλλεται κάτι ανήσυχο.

Read more ...

«Το κλασικό […] αυγοθήκη, φθηνή μοκέτα και φελιζόλ»: Τα Αυτοσχέδια Μουσικά Στούντιο της Θεσσαλονίκης από τα μέσα του ’70 ως τις αρχές του ’90...

Γράφει η Αλεξάνδρα Καραμούτσιου (Μεταδιδακτορική ερευνήτρια, Τμήμα Μουσικών Σπουδών ΑΠΘ)

Εισαγωγή: Αντώνης Ζήβας

Οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ του Merlin’s Music Box στον συνεχή τους διάπλου στον τεράστιο ψηφιακό Ωκεανό των καιρών μας, ανέσυραν από τον… βυθό της ελληνικής punk σκηνής των 80’ς, την ιστορία της εν λόγω σκηνής στην Θεσσαλονίκη. Η ιστορία που θα διαβάσετε έχει γραφτεί δια χειρός της Αλεξάνδρας Καραμούτσιου και πρόκειται για την πτυχιακή της εργασία . Αν παρ' όλα αυτά πρόκειται για κάτι τέτοιο, με τη σειρά μας λέμε ένα μεγάλο «Μπράβο» για την όλη προσπάθεια, η οποία, από όσο θυμούνται τα γέρικα μυαλά μας, δεν έχει ξαναϋπάρξει κάτι αντίστοιχο για τη συγκεκριμένη punk σκήνη.

Στην ιστοσελίδα, λοιπόν,  «Κοινωνικός Atlas Θεσσαλονίκης»,  ξεδιπλώνεται μια συναρπαστική αφήγηση που φωτίζει μία λιγότερο γνωστή όψη της μουσικής ζωής της πόλης: τα αυτοσχέδια στούντιο που άνθησαν στη Θεσσαλονίκη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 έως τις αρχές του ’90.

Read more ...

Lia Hide - "Aristophobia Nervosa": Μια σκοτεινή spoken word εμπειρία στην ελληνική γλώσσα...

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το νέο άλμπουμ της Lia Hide συνδυάζει ποίηση, performance και avant-garde ήχο, σε έναν από τους πιο τολμηρούς ελληνικούς δίσκους της χρονιάς

Read more ...

Tilaye Gebre: Ethio-jazz για τη νύχτα...

Γράφει ο Θανάσης Μήνας

Το παίξιμό του γεννημένου στην Αντίς Αμπέμπα σαξοφωνίστα Tilaye Gebre είναι νυχτερινό και moody. Πριν ξεκινήσει σόλο καριέρα, υπήρξε μέλος των Equators Band, οι οποίοι το 1976 μετονομάστηκαν σε Walias Band - δικό του είναι το σόλο στο φοβερό "Muziqawi Silt" των τελευταίων που περιέχεται και στις συλλογές Ethiopiques. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Χαϊλέ Σελασιέ, στα χρόνια της χούντας η ethio-jazz πέρασε σε καθεστώς ημι-παρανομίας και ο Tilaye Gebre αναγκάστηκε να ηχογραφεί στο underground... Η ανθολογία Τilaye's Saxophone With The Dahlak Band που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από την ετικέτα της Muziqawi, περιλαμβάνει εννέα κομμάτια από το 1976, εννιά μακροσκελή τζαμαρίσματα με βαριά rhythm section, υπνωτικά πλήκτρα και το σαξόφωνο να τριπάρει.

Read more ...

Μάρκος Βαμβακάρης: 54 χρόνια χωρίς τον «πατριάρχη» του ρεμπέτικου...

Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζής

Ο Μάρκος Βαμβακάρης δεν μπήκε ποτέ στη μέση. Ούτε στη ζωή ούτε στο πάλκο. Προτιμούσε την άκρη, εκεί όπου στέκονται όσοι δεν διεκδικούν χώρο, αλλά τον γεμίζουν. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν έμαθαν να ζητούν, μόνο να δίνουν. Κι ίσως γι' αυτό έμεινε τόσο μεγάλος. Υπήρξε κεντρική μορφή του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού και θεμελιωτής του ρεμπέτικου τραγουδιού, όχι μόνο ως συνθέτης αλλά ως κοινωνικό και ηθικό πρότυπο. Η ζωή και η στάση του αντανακλούν την πορεία ενός ανθρώπου της εργατικής τάξης που μετατράπηκε, σχεδόν άθελά του, σε πολιτισμικό ορόσημο.

Read more ...

Γραφτείτε στο Νewsletter του Merlin

FEATURED VIDEOS

  • 1