Η μικρή-μεγάλη ιστορία του χρήματος (και γιατί δεν το έχουμε πραγματικά ανάγκη)...

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

«Εντούτοις, οι Iνδιάνοι δεν διανοούνταν καν πριν τον ερχομό των λευκών, ότι η γη θα μπορούσε ν’ανήκει σε κάποιον ξεχωριστά και να μην αποτελεί το κοινό αγαθό όλων εκείνων που ζουν στην επιφάνεια της…»
(Ο. Ροζάκ – Πολιτική ιστορία του συρματοπλέγματος)

Τον τελευταίο χρόνο τα συναισθήματα που σχεδόν μονοπωλούν τις σκέψεις (και ορισμένες από τις πράξεις) των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων του πληθυσμού της χώρας που βάφτισαν Ελλάδα, είναι αυτά της πανδημίας του covid-19 και λόγω αυτής οι συνέπειες τής οικονομικής και εργασιακής ανασφάλειας που έρχεται. Ήδη έχει ξεκινήσει μια συζήτηση κατευνασμού (από τη πλευρά του κράτους και των αστικών μ.μ.ε.) για την επερχόμενη οικονομική κρίση-απότοκο της πανδημίας, λόγω καταρχάς της τεράστιας αύξησης στις τιμές του φυσικού αερίου και του πετρελαίου-αυξήσεις οι οποίες επηρεάζουν άμεσα τις τιμές των τροφίμων και άλλων βασικών αγαθών όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, η θέρμανση, η κίνηση, κλπ.

Read more ...

Μαθήματα ιστορίας: Η «μπαναναδίνη» και οι μουσικο-πολιτικές περιπέτειες του David Peel...

Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

Συνεχίζοντας για την ταραγμένη περίοδο της δεκαετίας του 60-70 στην Αμερική, θα παραμείνουμε στην Νέα Υόρκη για να ξετυλίξουμε το μύθο ενός ακόμα μοναδικού καλλιτέχνη. Στο άρθρο για τους Μotherfuckers έγινε σχετική αναφορά για την κατάληψη του μαθηματικού τμήματος στο πανεπιστήμιο Columbia και τη συναυλία συμπαράστασης από τον Νεοϋορκέζο τραγουδοποιό David Peel. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη καυστική, σαρκαστική αλλά και ξεκαρδιστική περίπτωση καλλιτέχνη, ο οποίος παρέμεινε αφοσιωμένος στις «στρεβλές», κατά πολλούς, ιδέες του μέχρι το τέλος της ζωής του, στις 6 Απριλίου 2017.

Read more ...

Kidney Black: New Kids in Town; Not so...

Η μουσική τους είναι νευρώδης και παθιασμένη. Ο ήχος τους αναδύεται, μέσα από καπνισμένα υπόγεια και απελευθερώνεται, ξεσπώντας με δύναμη και ορμή που σε καθηλώνει από το πρώτο άκουσμα.
Κidney Black θα μπορούσε να είναι το όνομα μιας γυναίκας που ερωτεύτηκες και σε έφτασε εκτός ορίων, ή το όνομα ενός φίλου που τα πίνετε μέχρι τελικής πτώσης, ή ακόμα, το όνομα μιας κατάστασης χάους και συναισθηματικής έξαρσης.

Read more ...

In memoriam: Eddie Van Halen (26 Ιανουαρίου 1955 – 6 Οκτωβρίου 2020)

Αλέξανδρος Κάσσης: Όσα απέμειναν από τους εραστές...

Γράφει η Ειρήνη Πολίτου

Τι συμβαίνει όταν δύο πρώην εραστές συναντιόνται μετά από πολλά χρόνια σε μια πόλη όπως το Παρίσι; Την απάντηση θα βρείτε στο νέο βιβλίο του Αλέξανδρου Κάσση «Όσα Απέμειναν από τους Εραστές».

Read more ...

Βασιλάραψ: 4 καμινέτα για ντούο κιθάρα...

Συνέντευξη: Φαίη Φραγκισκάτου

Ο Θέμης Βασιλείου και ο Γιάννης Αράπης, δύο κιθαρωδοί, ενώνουν τις ακουστικές κιθάρες τους σε ένα σχήμα που δεν βάζει τον ακροατή σε καλούπι.

Read more ...

Σαν Φρανσίσκο...

Γράφει ο Γιώργος Αθανασόπουλος

Η πιο κοντινή δικιά μου Αμερική θα είναι πάντα το Σαν Φρανσίσκο όπως το τραγούδησε ο Scott McKenzie. Το πρωτάκουσα σε ένα μπαρ που δεν υπάρχει πια και ο ιδιοκτήτης μου είχε κάνει δώρο το ελληνικό σαρανταπεντάρι όταν πια θα έκλεινε οριστικά ύστερα από κάμποσες περιπέτειες. Γυμνούλι, χωρίς εξώφυλλο.

Read more ...

Αρνητική Στάση - “Πανκολόγιο 1988-2012” (LP+CD, Labyrinth of Thoughts Records, 2021)

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Το τέλος της δεκαετίας του '80 βρίσκει την Ελλάδα μεθυσμένη από την ευρωπαϊκή ανάπτυξη των επιδοτήσεων και των πακέτων Ντελόρ, του κωστοπούλιου “ξεβλαχέματος” της ανατολίτικης ελληνικής κοινωνίας που πήγαιναν αγκαζέ με τα οικονομικά σκάνδαλα των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ του “βρώμικου '89” και της αποθέωσης του μπουζοκοκλάμπινγκ των ελληνάδικων.

Read more ...

«Lifetime»: Η νέα κυκλοφορία των Common Sense (συνέντευξη).....

Συνέντευξη: Μιχάλης Πούγουνας

Επιστρέφουν οι Common Sense μετά από μακροχρόνια απουσία, με φρέσκο ήχο και πολύ όμορφα τραγούδια. Τα τελευταία χρόνια ένας φίλος δισκομανής με έχει φάει να του πουλήσω το σιγκλάκι «Grotesque» που είχε κυκλοφορήσει η μπάντα το 1993 αλλά ακόμα παίζω γερή άμυνα. Την ευκαιρία να ακούσω τα νέα τραγούδια μου την έδωσε ο Χρήστος Ζούμπας και με την ευκαιρία τον ρώτησα μερικά πράγματα γι' αυτή την δουλειά...

Read more ...

Κακόμοιρο...

Γράφει ο Σωτήρης Θεοχάρης

Καλοκαίρι του 15, χαράματα στη Χίο, βολτάρουμε με την Ελένη και τον Λέμμυ, σε ένα πάρκινγκ λίγο έξω από την πόλη, περιμένοντας να ξημερώσει, μια και το καράβι που περιμέναμε να σηματοδοτήσει το τέλος των διακοπών μας έφτανε το πρωί και μεις δεν είχαμε δωμάτιο από το μεσημέρι εκείνης της ημέρας πλέον. Καθώς ο Λέμμυ ενθουσιασμένος με τραβολογά προς κάθε σπιθαμή της παρακείμενης παραλίας για να μυρίσει, να σκάψει και να μαρκάρει κατουρώντας περήφανα το νέο του βασίλειο, μέσα από ένα θάμνο ξεπετάγεται δειλά ένα κουτάβι.

Read more ...

In memoriam: Johnny Ramone (John William Cummings, 8 Οκτωβρίου 1948 – 15 Σεπτεμβρίου 2004)

Που να βρίσκεται άραγε ο Μοχάμεντ;

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Φωτογραφία: Τατιάνα Μπόλαρη

Το εσωτερικό του σπιτιού μου μοιάζει σαν δρόμος της Κανταχάρ. Ή, όπως λέει και η ταινία, σαν δρόμος που του περνάνε καλώδια. Το φριχτό σκουρόχρωμο «σαγρέ» πλαστικό δάπεδο που πάνω του έσερνα το πτώμα μου για τουλάχιστον δυο δεκαετίες έχει αφαιρεθεί κι εγώ στέκομαι στο καθιστικό κοιτάζοντας με απελπισία το κιτρινωπό χρώμα του Βουνού να ξεπροβάλει κάτω από τα κατασκονισμένα έπιπλα (μα τι στο διάτανο, δεν έχει θεμέλια αυτό το σπίτι;) Ο πλακάς, κάποιος Δημήτρης Λαμόγιος, την έχει κοπανήσει εδώ και μέρες έχοντας (πάλι καλά) ολοκληρώσει το μπάνιο, και δεν απαντάει στο κινητό, κάνει τον κουφό. Η φάτσα του εξαρχής δεν μου είχε γεμίσει το μάτι, αλλά επειδή ήταν γνωστός γνωστού και «φτηνός», τελικά ενέδωσα και του έδωσα μάλιστα και μια προκαταβολή για να «παίξει μπάλα».

Read more ...

Ozzy και Lemmy στην επανέκδοση του "No More Tears". Ακούστε το τραγούδι...

Tην Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου θα κυκλοφορήσει μια ειδική ψηφιακή επανέκδοση του άλμπουμ του Ozzy Osbourne No More Tears, σηματοδοτώντας την 30ή επέτειο από την κυκλοφορία του. Μεταξύ του επιπλέον υλικού που περιλαμβάνεται, θα βρείτε αυτήν την ακυκλοφόρητη έκδοση του 'Hellraiser', όπου ο Ozzy τραγουδά μαζί με τον Lemmy Kilmister των Motörhead... 

Read more ...

Μανώλης Αργυράκης “Κακιά ώρα” (Μυθιστόρημα)

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Μανώλης Αργυράκης “Κακιά ώρα” (Μυθιστόρημα)
Τον Μανώλη τον γνώρισα κάπου το 1990 στο Ηράκλειο. Συχνάζαμε στα ίδια στέκια, καφενεία και μπαρ της πόλης, εκεί όπου το αλκοόλ και οι μεγάλες κουβέντες έρεαν άφθονες χωρίς καμία αιδώ, φόβο, σεμνοτυφία και πολλές φορές ειρμό από τα στόματα των θαμώνων. Ροκάς ο ίδιος, με μια κλίση προς το κλασικό Heavy Metal, λόγος που αρκετές φορές μετά τη κατανάλωση του οινοπνεύματος ήταν αρκετός ώστε να αντιμαχούμε μεταξύ μας για την ποιότητα και τη ριζοσπαστικότητα των μουσικών μας ακουσμάτων και επιλογών (η νεανική αρχέγονη κόντρα μεταξύ πάνκηδων και ροκάδων της εποχής), η οποία ήταν αρκετή ώστε τα αίματα να ανάβουν προς στιγμή την οποία έσβηνε το επόμενο καραφάκι ρακή, συνεχίζοντας στο επόμενο θέμα και συζήτηση όπου κατέληγαν είτε να συμφωνούμε είτε να διαφωνούμε μέσα από γέλια και εκατέρωθεν πειράγματα.

Read more ...

Mark «Vet» Enbatta: Βετεράνος ψυχεδελικών πολέμων...

Γράφει και σταχυολογεί ο Γιάννης Καστανάρας

Τον Mark «Vet» Enbatta δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά και για κάποιον πραγματικά άγνωστο λόγο δεν τον είχα δει ποτέ όταν είχε επισκεφθεί την Αθήνα για συναυλίες. Ωστόσο, το In Ancent Times γύριζε στο πικάπ μου από 1987, ενώ αργότερα όλοι οι δίσκοι των Vietnam Veterans θα περιέρχονταν στην κατοχή μου (χάρη στο Merlin’s, το φτωχό κομπόδεμά μου, και τη γενναιοδωρία των εταιρειών), συν το σόλο του Enbatta , Hidden Passions, συν τα άλμπουμ των Gitanes, συν τον δίσκο των Thyrd Twin. Έκτοτε η μουσική είχε πλέον ξεχειλίσει από το αυλάκι, μέχρι που πριν από κάμποσο καιρό άκουσα το ομώνυμο άλμπουμ των Mark Enbatta’s Tribe, της τελευταίας μπάντας του Mark πριν από το θάνατό του, το οποίο περιείχε μερικά τραγούδια-δυναμίτες, πολύ διαφορετικά από την γκαραζοψυχεδέλεια των Veterans (ή μήπως όχι;) αλλά εξίσου εμπνευσμένα και με εκείνη την οικεία φωνή που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο παρανόησης.

Read more ...

Γραφτείτε στο Νewsletter του Merlin

FEATURED VIDEOS

  • 1