Oppenheimer: Ο άνθρωπος που πάτησε το κουμπί (αφιέρωμα στον Christopher Nolan #10)

Details

Published: Thursday, 01 October 2026 12:31

Written by Χρήστος Κορναράκης

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια ταινία για τον άνθρωπο πίσω από την ατομική βόμβα

Η ατομική βόμβα έχει γυριστεί, φωτογραφηθεί, αναλυθεί χιλιάδες φορές. Ο Nolan δεν πάει εκεί. Πάει αλλού. Στον άνθρωπο που βρέθηκε στο κέντρο της δημιουργίας της. Και μετά έπρεπε να ζήσει με ό,τι ακολούθησε. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο J. Robert Oppenheimer. Η ταινία τον ακολουθεί από τα χρόνια των σπουδών, περνάει από το Manhattan Project, φτάνει μέχρι τη Χιροσίμα, το Ναγκασάκι και την περίοδο μετά. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας δεν παίζεται σε εργαστήρια. Παίζεται σε αίθουσες, σε ακροάσεις, σε συζητήσεις που καθορίζουν εικόνες, φήμες, καριέρες. Ο Nolan δεν βιάζεται να φτάσει στην έκρηξη. Και κάνει το σωστό.

Read more ...

To «White Rabbit» της Grace Slick: αμφισβήτηση της λογικής και κανόνων που θεωρούμε αυτονόητους...

Details

Published: Wednesday, 30 September 2026 13:33

Written by Merlin's Music Box

Γράφει η 'Ολγα Δημοπούλου

White Rabbit, Jefferson Airplane 1967. Στη μακρινή και άγουρη εφηβεία μου, το λάτρεψα. Δεν καταλάβαινα ακριβώς γιατί. Το ένιωθα περισσότερο σαν ατμόσφαιρα. Σαν κάτι σκοτεινό, μυστηριώδες, απαγορευμένο. Θες η φωνή της Grace Slick, η μουσική, η Αλίκη που έπεφτε στην τρύπα του κουνελιού, θες τα χάπια που τη μεγάλωναν και τη μίκραιναν (κι έλεγα, ξεκάθαρα μιλάει για LSD, όπως το Golden Brown των Stranglers μιλάει για ηρωίνη). Είχα όμως, ένα παράξενο συναίσθημα, πως πίσω από το παραμύθι κρυβόταν κάτι που δεν ήμουν ακόμη σε θέση να καταλάβω. Χρόνια αργότερα, ακούγοντας ξανά το White Rabbit, άκουσα διαφορετικά πράγματα. Η Grace το είχε γράψει και το τραγουδούσε με την προηγούμενη μπάντα της, τους Great Society, αλλά το απογείωσε το 1967, με την κυκλοφορία του άλμπουμ των Jefferson Airplane, Surrealistic Pillow, μέσα στην ψυχεδελική και πολιτικά φορτισμένη εποχή των ’60s. Και σήμερα, πίσω από την ατμόσφαιρα, βλέπω καθαρότερα την αμφισβήτηση...

Read more ...

Minutemen: Ορκισμένοι σοσιαλιστές, ανεπιτήδευτοι μέχρις εσχάτων, και πάντα ευδιάθετοι...

Details

Published: Tuesday, 29 September 2026 20:15

Written by Γιάννης Καστανάρας

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Οι Minutemen ήταν για το hardcore ό,τι οι Talking Heads για το punk... Σύμφωνα με τον μύθο, ο D. Boon και ο Mike Watt γνωρίστηκαν όταν ο πρώτος προσγειώθηκε μπροστά στον δεύτερο πέφτοντας από ένα δέντρο. Ωραία φάση, δε λέω. Αν η δημιουργία ενός από τα πιο επιδραστικά αμερικανικά συγκροτήματα των αρχών της δεκαετίας του ’80 οφείλεται σε ένα τέτοιο νευτωνικό γεγονός, τότε δεν υπάρχει χώρος για δεύτερες σκέψεις.

Read more ...

Sienna Spiro - "Visitor"

Details

Published: Thursday, 24 September 2026 13:02

Written by Χρήστος Κορναράκης

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η 20χρονη παραδίδει pop soul κινηματογραφικό ντεμπούτο για σχέσεις με ημερομηνία λήξης

Η Sienna Spiro ξεκίνησε ανεβάζοντας τραγούδια στο διαδίκτυο και στο Visitor εμφανίζεται ήδη σαν καλλιτέχνιδα που ξέρει πού θέλει να σταθεί. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε ιστορικά στούντιο, ανάμεσά τους τα Abbey Road και Electric Lady, και αυτό ακούγεται αμέσως στον τρόπο που είναι στημένος ο ήχος: με προσοχή στη λεπτομέρεια, με καθαρό χώρο για τη φωνή και με ενορχηστρώσεις που στηρίζουν χωρίς να ‘’σκεπάζουν’’.

Read more ...

Φαντάσματα στον Αυτοκινητόδρομο: The Gun Club – Miami (Animal, 1982)

Details

Published: Sunday, 20 September 2026 14:48

Written by Θανάσης Μήνας

Γράφει ο Θανάσης Μήνας

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Jeffrey Lee Pierce (που γεννήθηκε κοντά στο Λος Άντζελες το 1958) διηύθυνε το fan club των Blondie της Δυτικής Ακτής∙ την ίδια ώρα ο ισπανόφωνος (chicano) κιθαρίστας Brian Tristan (Kid Congo Powers) διηύθυνε το αντίστοιχο fan club των Ramones. Ο Pierce ήταν επίσης λάτρης του αρχαϊκού μπλουζ του Δέλτα του Μισισίπι, αλλά και του κλασικού country & western άλμπουμ του Marty Robbins, Gunfighter Ballads and Trail Songs (1959).

Ο Pierce ήταν ίσως η πιο χαρισματική φιγούρα ανάμεσα στους μουσικούς που επιχείρησαν να κάνουν μια στροφή προς την παραδοσιακή μουσική της Αμερικής στον απόηχο της εποχής του punk. Οι Gun Club, τους οποίους σχημάτισε στο Λος Άντζελες το 1980 μαζί με τον Powers, εμπνεύστηκαν από το rockabilly-punk των Cramps, όμως συγχρόνως εισχώρησαν βαθιά στον μυστηριώδη κόσμο του Νότου, από το Δέλτα του Μισισίπι του Robert Johnson μέχρι τους βάλτους της Φλόριντα. Το ρεπερτόριο χωριζόταν σε δαιμονικό rock ‘n’ roll, υπνωτικό και αμφεταμινικό blues και βάναυσες μπαλάντες με τις ρίζες τους στην αγροτική ατμόσφαιρα του Νότου. Οι στίχοι ξεχείλιζαν από αναφορές στον αδιαπέραστο κόσμο των Bayou (βάλτοι της Λουϊζιάνα), τις απόκρυφες τελετές και τους λαϊκούς θρύλους.

Read more ...

Gram Parsons: 53 χρόνια από τον θάνατο ενός cowboy...

Details

Published: Saturday, 19 September 2026 08:51

Written by Θανάσης Μήνας

Ο Θανάσης Μήνας αποδίδει με σεβασμό και αγάπη φόρο τιμής στον Θλιβερό Άγγελο (Grievous Angel) της country. Ή, όπως προτιμούσε να αποκαλεί τη μουσική του ο ίδιος: Cosmic American Music

Ο χαρακτηριστικός νότιος τρόπος με τον οποίο τόνιζε τις ρίμες απηχεί στο φαλτσέτο του Dan Stewart των Green On Red ή στις φωνητικές αρμονίες των Long Ryders. Τα κουρδίσματά του στην κιθάρα ανασαίνουν στις πιο country συγχορδίες του Steve Wynn. H Cosmic American Music, όπως την οραματίστηκε, σε υπόρρητη διαλεκτική με τους Band, προοικονομεί τους Uncle Tupelo και τους Son Volt, τις παραγωγές του Jeff Tweedy και των Wilco. Υπήρξε το πιο χαρισματικό τέκνο του Hank Williams, ήταν στενός φίλος του Keith Richards, επηρέασε τους Stones προς την κατεύθυνση του country-rock, ανέδειξε την υπέροχη Emmylou Harris. Χωρίς την παρέμβασή του, έννοιες όπως alternative country και americana ίσως να μην υπήρχαν στο μουσικό μας λεξιλόγιο. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2026 συμπληρώνονται 53 χρόνια από τον θάνατό του.

Read more ...

John Cage: Προφήτης της Σιωπής...

Details

Published: Thursday, 17 September 2026 18:46

Written by Γιάννης Καστανάρας

Σταχυολογεί, γράφει και παριστάνει τον έξυπο ο Γιάννης Καστανάρας

«Δεν με ενδιαφέρει να λέω στους ανθρώπους τι να κάνουν. Το εννοώ αυτό ως κοινωνική δήλωση. Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε περισσότερο μια κοινωνία χωρίς κυβέρνηση. Μπορούμε να δώσουμε παραδείγματα της πρακτικής εφαρμογής της στην τέχνη, και αυτά μπορούν να μιμηθούν την κοινωνία. Μπορούμε να κάνουμε τις συναυλίες μας παραδείγματα της πρακτικής εφαρμογής της αναρχίας».
JOHN CAGE, 1969

Ο John Cage δεν ήταν απλώς ένας πρωτοποριακός συνθέτης• ήταν ένα μνημειώδες πολιτιστικό φαινόμενο, του οποίου οι ιδέες κατέρριψαν τα παραδοσιακά όρια μεταξύ τέχνης, φιλοσοφίας και καθημερινής ζωής. Ενσωματώνοντας ολόκληρο το ηχητικό φάσμα —από τον καθαρό θόρυβο έως την απόλυτη σιωπή— ο Κέιτζ μετέβαλε τον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος κόσμος αντιλαμβάνεται τη δημιουργικότητα. Δεκαετίες μετά τα πιο ριζοσπαστικά πειράματά του, το όνομά του παραμένει συνώνυμο της καλλιτεχνικής ανατροπής, της εννοιολογικής ευφυΐας και της απόλυτης απελευθέρωσης του ήχου.

Read more ...

Case Zero: «Μερικές φορές το λάθος timing δεν σημαίνει ότι κάτι δεν αξίζει να συμβεί»...

Details

Published: Sunday, 13 September 2026 11:22

Written by Χρήστος Κορναράκης

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Οι Case Zero μιλούν για το Wrong Place Wrong Time, τη live ενέργεια και την οκταετή διαδρομή μέχρι το ντεμπούτο LP τους.

Δώδεκα χρόνια μετά την αφετηρία τους, οι Case Zero παρουσιάζουν έναν δίσκο που είχε ολοκληρωθεί πολύ πριν γίνει διαθέσιμος στο κοινό. Το Wrong Place Wrong Time γράφτηκε και ηχογραφήθηκε το 2018, όμως οι συνθήκες δεν επέτρεψαν την κυκλοφορία του τότε. Το «Let Me Move» ήταν το πρώτο τραγούδι που βγήκε από το συρτάρι, το 2022, και τώρα το υπόλοιπο υλικό έρχεται να συμπληρώσει εκείνη την καθυστερημένη εικόνα.

Read more ...

Psychedelic Trips To Death: «Η περιέργεια είναι η κινητήρια δύναμη της μπάντας...»

Details

Published: Sunday, 13 September 2026 10:28

Written by Χρήστος Κορναράκης

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Με αφορμή την εμφάνισή τους στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ 2026, οι Psychedelic Trips To Death κοιτούν πίσω σε μια διαδρομή που ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη το 2010 και συνεχίζουν να ψάχνουν τι μπορεί να συμβεί όταν η περιέργεια οδηγεί τον ήχο.

Υπάρχουν μπάντες που, όσο περνούν τα χρόνια, προσπαθούν να καταλάβουν καλύτερα ποιο είναι το στίγμα τους. Οι Psychedelic Trips To Death μοιάζουν περισσότερο απασχολημένοι με το τι υπάρχει λίγο παρακάτω από αυτό. Από τη Θεσσαλονίκη του 2010 μέχρι σήμερα, ο ήχος τους έχει αλλάξει αρκετές φορές μορφή. Το Malibu έδωσε τη θέση του στο Love & Death EP, εκεί μπήκαν για πρώτη φορά τα drum machines και τα synths, και από εκεί η διαδρομή συνέχισε προς το Blood For Blood, το The Resistor και το Gold EP. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη εμμονή με τη συνέχεια. Υπάρχει, αντίθετα, η διάθεση να δοκιμάσουν έναν ακόμη συνδυασμό και να δουν πού θα τους βγάλει.

Read more ...

To Helter Skelter των Beatles και η Οικογένεια του Charles Manson...

Details

Published: Wednesday, 09 September 2026 19:50

Written by Θανάσης Μήνας

Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1968 οι Beatles ολοκλήρωσαν την ηχογράφηση του πιο αινιγματικού και ίσως πιο ριζοσπαστικού τραγουδιού της καριέρας τους. Αφηγείται ο Θανάσης Μήνας

Η σύνθεση του “Helter Skelter” είχε ως αφετηρία και ως κίνητρο, ως γινάτι, μια δήλωση του Pete Townshend στη Melody Maker καλοκαίρι του 1968, την οποία έτυχε να διαβάσει ο Paul McCartney. Ο κιθαρίστας των Who είχε πει στην εφημερίδα «μόλις φτιάξαμε τον πιο πρόστυχο, τον πιο θορυβώδη, τον πιο εξωφρενικό rock ‘n’ roll δίσκο που έχετε ακούσει ποτέ». Ο McCartney δεν έμαθε ποτέ σε ποιο κομμάτι αναφερόταν ο Townshend (πιθανότατα ήταν το ψυχεδελικό “Magic Bus” που κυκλοφόρησε σε single στις 27 Ιουλίου του 1968), όμως ενθουσιάστηκε. Κι ίσως πείσμωσε. Ο ίδιος δήλωσε στο περιοδικό Classic Rock: «Προσπαθούσα πάντα να γράψω πράγματα διαφορετικά από τα συνηθισμένα, και αυτή η δήλωση με παρακίνησε […] Σκέφτηκα ότι έπρεπε να κάνουμε ένα τραγούδι σαν κι αυτό, κάτι πραγματικά ξέφρενο, και έτσι έγραψα το “Helter Skelter”».

Read more ...

Brandon Flowers - “Thrasher” (2026)

Details

Published: Wednesday, 09 September 2026 11:16

Written by Χρήστος Κορναράκης

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μετά από έντεκα χρόνια σόλο απουσίας, ο frontman των Killers επιστρέφει με έναν country/americana δίσκο.

Υπάρχει κάτι σχεδόν αναπόφευκτο στην απόφαση του Brandon Flowers να στραφεί στην country. Όχι επειδή οι Killers υπήρξαν ποτέ country μπάντα, αλλά επειδή ο ίδιος επιστρέφει διαρκώς στην ίδια αμερικανική μυθολογία: στο Sam’s Town κοίταξε προς τον Bruce Springsteen, ενώ στο Pressure Machine βούτηξε βαθιά στην επαρχιακή ζωή, την οικογένεια και την απώλεια. Στο Thrasher, το τρίτο solo άλμπουμ του, ταξιδεύει ακόμα πιο πίσω: στη Nephi της Utah, όπου μεγάλωσε από τα οκτώ έως τα δεκαέξι του, και στις μουσικές που τον διαμόρφωσαν πριν το Las Vegas γίνει η σκηνή της ζωής του.

Read more ...

Μικρά πορτρέτα σημαντικών ανθρώπων: Nick Gravenites

Details

Published: Tuesday, 08 September 2026 11:42

Written by Γιάννης Καστανάρας

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Ο ελληνικής καταγωγής Nick «Nick the Greek» Gravenites (Nicholas George Gravenites) γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1938 στην ανεμοδαρμένη πόλη του Σικάγο για να γίνει ένας από τους πιο αυθεντικούς λευκούς μουσικούς που έβαλαν τα μπλουζ βαθιά στην καρδιά τους. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ζώντας στο απομακρυσμένο Sonoma County, στην κωμόπολη Occidental, όπου κατά τη διάρκεια της ημέρας έπαιζε σκάκι σε ένα καφέ και τη νύχτα μουσική σε ένα ιταλικό εστιατόριο, τρεις φορές την εβδομάδα. Πήγαινε στη δουλειά με τα πόδια και όπως συνήθιζε να λέει, «Οι νεκροί πληρώνουν το νοίκι μου», επειδή τα δικαιώματα από τα τραγούδια που είχε συνθέσει κυρίως για την Janis Joplin (συγκεκριμένα τα δυο μέσα από το σόλο άλμπουμ της, I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! και πιο συγκεκριμένα τα «As Good as You've Been to This World» και «Work Me, Lord») ήταν ένας σημαντικός παράγοντας για να συνεχίσει να κάνει αυτό που ήθελε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Read more ...

Tenet: Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Εμείς γυρίζουμε γύρω του (αφιέρωμα στον Christopher Nolan #9)

Details

Published: Saturday, 05 September 2026 11:52

Written by Χρήστος Κορναράκης

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Πέρα από τους κανόνες της αντιστροφής και τα πολύπλοκα set pieces, το Tenet κρύβει την πιο μελαγχολική ιστορία φιλίας και απώλειας στη φιλμογραφία του Christopher Nolan

Υπάρχουν ταινίες που τελειώνουν όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Και υπάρχουν άλλες που, κάπως παράξενα, αρχίζουν τότε. Το Tenet ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή απαιτεί να λυθεί μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας ο μηχανισμός της αντιστροφής, αλλά επειδή, όταν φύγει ο θόρυβος, μένει μια ιδέα πολύ πιο απλή και πολύ πιο δύσκολη: τι σημαίνει να ζεις γνωρίζοντας ότι δεν μπορείς να επιστρέψεις σε όσα έχουν ήδη συμβεί;

Ο Christopher Nolan έχει περάσει μεγάλο μέρος της φιλμογραφίας του προσπαθώντας να κινηματογραφήσει τον χρόνο. Στο Memento τον διέλυσε. Στο The Prestige τον έκανε εμμονή. Στο Inception τον πολλαπλασίασε. Στο Interstellar τον μετέτρεψε σε απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους. Στο Dunkirk τον συμπύκνωσε μέχρι να γίνει σχεδόν σωματική εμπειρία. Στο Tenet κάνει κάτι διαφορετικό: προσπαθεί να κάνει τον ίδιο τον χρόνο ύλη.

Read more ...

Με ένα τραγούδι σε χωρίζω...

Details

Published: Thursday, 03 September 2026 19:54

Written by Merlin's Music Box

Γράφει ο El Condor Pasa

Πολλά, αμέτρητα τραγούδια έχουν γραφτεί για τον χωρισμό δυο εραστών. Τραγούδια συνήθως λυπητερά, θρηνητικά μερικές φορές, μιας και ο χωρισμός μοιάζει με τον θάνατο και έτσι αντιμετωπίζεται ως νομοτέλεια.
«Τώρα δεν μένει άλλη λύση
παρά μονάχα ο χωρισμός,
και κάποιο δάκρυ αν κυλήσει
θα το στεγνώσει ο καιρός».
(Το αδιέξοδο, στίχοι Γ. Καγιαντάς, μουσική Γ. Ζαμπέτας)
Εδώ μας ενδιαφέρουν τα τραγούδια που γράφτηκαν και τραγουδήθηκαν ακριβώς για να αναγγείλουν στο αγαπημένο πρόσωπο την απόφαση του/της τραγουδοποιού για χωρισμό: με ένα τραγούδι σε χωρίζω (ή De te fabula narratur - για εσένα μιλάει η ιστορία). Θα δούμε τρεις τέτοιες περιπτώσεις που μοιάζουν χωρίς να είναι ακριβώς ίδιες.

Read more ...

Φτηνά Τσιγάρα (2000): Πώς η ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη έγινε cult...

Details

Published: Thursday, 03 September 2026 12:56

Written by Χρήστος Κορναράκης

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η αστική περιπλάνηση, το jazz soundtrack του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου και η νυχτερινή Αθήνα μιας εποχής που έφυγε.

Υπάρχουν ταινίες που τις θυμάσαι για μια μεμονωμένη σκηνή, ένα βλέμμα, ένα τραγούδι ή μια φράση που σφήνωσε κάπου πίσω στο μυαλό και επιστρέφει χρόνια αργότερα, συνήθως σε ώρα που δεν την περιμένεις. Υπάρχουν όμως κι εκείνα τα σπάνια φιλμ που, όταν τα ξαναβλέπεις, δεν θυμάσαι τόσο την ιστορία τους όσο το πώς μύριζε ο αέρας μέσα τους.
Τα Φτηνά Τσιγάρα του Ρένου Χαραλαμπίδη ανήκουν αδιαπραγμάτευτα στη δεύτερη κατηγορία.

Read more ...