Oι As Never Before μιλούν για το "To the End of Beyond", τον σκοτεινό post-folk ήχο τους, τον φόβο, την αβεβαιότητα της εποχής και τη μουσική πέρα από αλγόριθμους και γρήγορη κατανάλωση...

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Βασίλης Γκογκίδης

«Running to the end, it will get you nowhere»

Με οδηγό το folk storytelling, τις μίνιμαλ ηχητικές φόρμες και μια σχεδόν τελετουργική αίσθηση στον τρόπο που στήνουν τα τραγούδια τους, οι As Never Before αφήνουν χώρο στη σιωπή, στις παύσεις και στις εικόνες που γεννά ο ίδιος ο ακροατής όσο ακούει τον δίσκο.

Στο To the End of Beyond η μουσική λειτουργεί περισσότερο σαν διαδρομή παρά σαν αφήγηση με σαφές τέλος. Οι ήχοι κινούνται αργά, σχεδόν υπνωτικά, ενώ οι στίχοι μοιάζουν να καταγράφουν μικρές ρωγμές της καθημερινότητας, φόβους και σκέψεις που δύσκολα λέγονται ευθέως. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μου μιλούν για τη ρευστότητα της εποχής, τη δημιουργία του δίσκου, τη σχέση τους με το live και την επιλογή να κάνουν μουσική έξω από τη λογική της γρήγορης κατανάλωσης.

Read more ...

Fats Domino: Mελωδίες γραμμένες σε αποκόμματα...

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

"They call me the Fat Man / 'Cause I weigh 200 pounds"

Πριν γίνει ένας από τους πυλώνες της αμερικανικής μουσικής, ο Antoine Domino, Jr., διάσημος ως Fats Domino λόγω του όγκου του,  δούλευε πολλές ώρες σε ένα εργοστάσιο κατά τη διάρκεια της ημέρας και το βράδυ έπαιζε σε κλαμπ της γειτονιάς του, κάπου στη Νέα Ορλεάνη. Οι φίλοι του τον θυμούνται να φτάνει με τις τσέπες γεμάτες με αποσπάσματα μελωδιών γραμμένα σε αποκόμματα. Ένα από τα αυτά που σώθηκε, με ημερομηνία Φεβρουάριος 1948, περιέχει το πρώιμο ρυθμικό μοτίβο που αργότερα θα διαμόρφωνε το «The Fat Man», το τραγούδι που ηχογραφήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1949 στο J and M Studio του Cosimo Matassa.

Read more ...

Εύα Πολιτάκη - NTISNEY (self-released album)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

φωτό: Εβίτα Νικοθώδη

Ο δίσκος NTISNEY της Εύας Πολιτάκη είναι μια εσωτερική εξερεύνηση της αλήθειας και της απώλειας, μια βουτιά στον κόσμο της ελληνικής indie μουσικής που δεν φοβάται να αντικρίσει το κενό με γυμνό βλέμμα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, η φωνή της Εύας, λεπτή αλλά γεμάτη υφή, ανοίγει ένα παράθυρο στο προσωπικό της σύμπαν: οι λέξεις δεν γεμίζουν απλώς τον χρόνο, αλλά δημιουργούν χώρο για σιωπή, ανάσα και ταυτόχρονα σύγκρουση.

Read more ...

Το πρώτο jukebox...

 
Απέναντι από το σχολείο που πήγαινα, υπήρχε ένα σουβλατζίδικο και ενίοτε το επισκεπτόμασταν ως φαγανοί μαθητές για να χλαπακιάσουμε τα αμφιβόλου ποιότητας κρέατα/λουκάνικα/πατάτες και πίτες (μονές ή διπλές), λάδι, λάδι, λάδι κι άλλο λάδι, μουστάρδα και κρεμμυδοντόματο, πριν γυρίσουμε σπίτι για να τσακωθούμε με τις μανάδες μας επειδή είχαμε "τσιμπήσει κατιτίς". Εκτός από σουβλάκια, το εν λόγω σουβλατζίδικο πρόσφερε και μουσική: ένα jukebox της κακιάς ώρας, ωστόσο λειτουργικό, που ήταν εφοδιασμένο από πάσης φύσεως επιτυχίες (και μη). Φυσικά, ως επί το πλείστον, ελληνικές, αν και ανάμεσα στα δισκάκια με Γαβαλά, Καζαντζίδη, Νταλάρα, Μητροπάνο και τον Σταμούλη τον Λοχία (με όλον τον σεβασμό), υπήρχαν μικρές, πλην όμως φωτεινές, για εμάς, τους λίγους "ροκάδες" του 10ου Αμπελοκήπων, εξαιρέσεις: "Paranoid" από τους Sabbath, "Black Dog" από τους Zeppelin, "School's Out" από τον Alice Cooper - τέτοια πράγματα που ζωντάνευαν για χάρη μας με ένα κέρμα στη θυρίδα, προς δυσαρέσκεια των λαϊκών θαμώνων του καταστήματος...

Read more ...

Moondog: «Ο σκύλος που αλυχτούσε στο φεγγάρι»

Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζης

 Ένας μικρός φόρος τιμής σε έναν σπουδαίο εικονοκλάστη της τέχνης, που γεννήθηκε πριν από 110 χρόνια.

Ο Louis Thomas Hardin γεννήθηκε το 1916 στο Κάνσας των Ηνωμένων Πολιτειών. Από την ηλικία των πέντε ετών άρχισε να παίζει μουσική χρησιμοποιώντας αυτοσχέδια ντραμς που είχε κατασκευάσει μόνος του. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν η οικογένειά του μετακόμισε στο Ουαϊόμινγκ, ο πατέρας του τον πήγε σε μια τελετή ιθαγενών Αμερικανών. Εκεί, καθισμένος στα πόδια του αρχηγού της φυλής, έπαιξε ένα τύμπανο tom-tom. Η εμπειρία αυτή, και κυρίως η επαφή του με τους ρυθμούς και τα όργανα των Ινδιάνων, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μουσική του αντίληψη. Στα δεκαέξι του χρόνια έχασε την όρασή του έπειτα από ατύχημα...

Read more ...

Paul Gray: Η φιλοσοφία πίσω από τη μάσκα...

 
«Πρέπει να αγαπάς έναν ποιητή, με τους δικούς του όρους»
– Paul Dedrick Gray
 
Ήταν 24 Μάη 2010, όταν ο Paul Gray των Slipknot βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόσης μορφίνης σε συνδυασμό ακετυλο-φεντανύλη (υποκατάστατο οπιούχο της ηρωίνης που η χρήση του έχει πάρει δραματικές διαστάσεις στις Η.Π.Α.) σε ξενοδοχείου στο Urbandale της Αϊόβα. Ο θάνατός του συγκλόνισε την παγκόσμια metal και hardcore κοινότητα παρά το ότι το πρόβλημα που αντιμετώπιζε ήταν σχετικά γνωστό. 

Read more ...

Viceroy: «Εμείς απλά ανοίγουμε μια πόρτα κι αν ο άλλος το θέλει, μπαίνει μέσα» - Η νέα φωνή της noise rock σκηνής της Θεσσαλονίκης...

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Στέλλα Ιωαννίδου

Οι Viceroy μιλούν για το Freedom Tastes Like Breakfast, τις επιρροές από Sonic Youth και Τρύπες, τη Θεσσαλονίκη, τη λογοτεχνία και τον θόρυβο που μετατρέπεται σε συναίσθημα

Υπάρχουν μπάντες που χτίζονται πάνω σε σχέδιο και άλλες που γεννιούνται σχεδόν οργανικά, μέσα από πρόβες, κοινές εμμονές και τη σιωπηλή αίσθηση πως κάτι αρχίζει να αποκτά δική του ζωή. Οι Viceroy ανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Ξεκινώντας από ένα αφιέρωμα στους Joy Division και φτάνοντας σήμερα σε έναν ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στο noise rock, το post-punk και τη μελαγχολική ελληνική αστική ποίηση, η μπάντα από τη Θεσσαλονίκη μοιάζει να μετατρέπει το χάος, τις ατέλειες και την ένταση σε κάτι βαθιά προσωπικό.

Read more ...

The Darts (US): «Τα τραγούδια μας είναι σαν φωτογραφίες αυτού που συμβαίνει στη ζωή μας τη στιγμή που τα γράφουμε...» (Αποκλειστική συνέντευξη με τις νέες ιέρειες του garage rock)

Συνέντευξη: Γιάννης Καστανάρας

H Nicole Laurenne στριφογυρίζει σαν μαινάδα στο δάπεδο της σκηνής, ένας σύγχρονος δαίμονας που ουρλιάζει στο μικρόφωνο καθώς πίσω της η farfisa της έχει πάρει φωτιά, ενώ η Rebecca Davidson βασανίζει την κιθάρα της και η rhythm section της Lindsay Scarey και της Rikki Styxx, στο μπάσο και τα τύμπανα αντίστοιχα, χτίζουν ένα αδιαπέραστο ογκώδες τείχος εκτοξεύοντας μαζικά πυροτεχνήματα προς το έξαλλο πλήθος που προσπαθεί να ακολουθήσει τους καταιγιστικούς garage ρυθμούς πλημμυρίζοντας με ιδρώτα τον χώρο μπροστά από τα τέσσερα κορίτσια...

Read more ...

Οι Raven και το "Rock Until You Drop" (Νeat Records, 1981)...

Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

Το Rock Until You Drop των Raven δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ heavy metal• είναι ένας ηχητικός σεισμός που έχει επηρεάσει βαθιά την εξέλιξη του speed και thrash metal, ακόμα και αν συχνά παραμένει στη σκιά μεγαλύτερων ονομάτων της NWOBHM. Κυκλοφορημένο το 1981 από το ανεξάρτητο ετικέτα Neat Records, το ντεμπούτο αυτό της τριάδας Gallagher–Hunter έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους πιο ενεργητικούς και λιγότερο αναγνωρισμένους κρυστάλλους της “νέας κύμασης” του βρετανικού heavy metal.

Read more ...

The Prestige: ταχυδακτυλουργικό νούμερο σε τρία επίπεδα (αφιέρωμα στον Christopher Nolan #5)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το mind-blowing αριστούργημα με Hugh Jackman και Christian Bale που σε διαλύει στο φινάλε

Στο The Prestige (2006), ο Christopher Nolan δεν σκηνοθετεί απλώς μια ιστορία δύο ανταγωνιστών μάγων. Στήνει μια ταινία που λειτουργεί σαν μηχανισμός παρατήρησης του ίδιου του θεατή, σαν να επιστρέφει το βλέμμα πίσω. Από τα πρώτα λεπτά, πριν σταθεροποιηθεί η χρονολογική της δομή ή αποσαφηνιστεί η αφήγηση, εγκαθίσταται μια λεπτή αλλά διαρκής ένταση: αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο τι βλέπεις, αλλά και πώς σε καθοδηγεί να το δεις.

Read more ...

Οι Ramones, τα προβλήματα με τους ντράμερ και το «Too Tough To Die», 41 χρόνια από την κυκλοφορία του...

Γράφει ο Mike Πούγουνας

Η δεκαετία του ’80 δεν ξεκίνησε και με τις καλύτερες συνθήκες για του Ramones. Μετά το End Of The Century του 1979, με τα καραγκιοζλίκια του Phil Spector που τραβούσε πιστόλι στο στούντιο, μια μερίδα του μουσικού Τύπου άρχισε να τους αποκαλεί «punk κατεστημένο», ενώ το συγκρότημα εμφανίστηκε στο Top of The Pops παίζοντας το «Baby I Love You» και απογοητεύοντας αρκετούς από τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του. Στο μεταξύ, το 1981 η εξάπλωση του hardcore punk απειλούσε τον ήχο τους και η δισκογραφική τους εταιρεία, η Sire, προσπαθούσε να τους βάλει σε πιο mainstream μονοπάτια έχοντας κλείσει συμφωνία με την Warner, ανταλλάσσοντας τα δερμάτινα μπουφάν τους με μια πιο συντηρητική εικόνα στο εξώφυλλο του End Of The Century.

Read more ...

Aριάννα K & Το Κομμάτι που Λείπει - «Σινεμά Βεριτέ» (ψηφιακή κυκλοφορία και βινύλιο από τη Veego Records)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένας δίσκος σκοτεινός, ηλεκτρικός και βαθιά ατμοσφαιρικός, που αποφεύγει τις εύκολες λύσεις και χτίζει τον δικό του κόσμο με συνέπεια και προσωπικότητα.

Η Αριάννα Κ δεν είναι μια περίπτωση καλλιτέχνιδας που εμφανίστηκε ξαφνικά στη σύγχρονη ελληνική σκηνή. Από το πρώτο της άλμπουμ, το Early Landed του 2018, είχε δείξει πως την ενδιέφερε περισσότερο η δημιουργία ατμόσφαιρας και συναισθήματος παρά η εύκολη εντύπωση. Κόρη του Γιώργου Καρανικόλα (The Last Drive), μεγάλωσε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο μουσική, όμως το σημαντικό είναι ότι κατάφερε να χτίσει τη δική της καλλιτεχνική ταυτότητα, χωρίς να στηριχτεί σε έτοιμες φόρμες ή γνώριμες συνταγές.

Read more ...

Viceroy - "Freedom Tastes Like Breakfast" (άλμπουμ, ψηφιακή κυκλοφορία και βινύλιο)

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Από τη Θεσσαλονίκη, οι Viceroy υπογράφουν ένα ντεμπούτο που μετατρέπει την αβεβαιότητα σε αισθητική και τον θόρυβο σε στάση

Οι Viceroy εμφανίζονται δισκογραφικά με το Freedom Tastes Like Breakfast, το ντεμπούτο τους που κυκλοφορεί από τη Make Me Happy Records. Το σχήμα κινείται ως τρίο, με κιθάρα, μπάσο και τύμπανα να συγκροτούν έναν ήχο που στηρίζεται στη ζωντανή αλληλεπίδραση και όχι σε προ-σχηματισμένες παραγωγικές λύσεις. Η πρώτη τους επίσημη καταγραφή λειτουργεί περισσότερο σαν αποτύπωμα διαδικασίας παρά ως ολοκληρωμένη δήλωση ύφους.

Read more ...

Ο Bob Marley και ένα χόμπι που του έγινε συνήθεια και τελικά νέμεση…

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

«Το ποδόσφαιρο είναι μια δεξιότητα από μόνο του. Ένα ολόκληρο σύμπαν από μόνο του. Ποδόσφαιρο σημαίνει ελευθερία» Bob Marley
 
Ο Bob Marley αγαπούσε το ποδόσφαιρο — για αυτόν ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό χόμπι, ήταν ένα καθημερινό πάθος και ο σπουδαίος Τζαμαϊκανός μουσικός προσπαθούσε να το εξασκεί στην καθημερινότητά του και σε περιοδείες, είτε σε προαύλια ξενοδοχείων, είτε σε αυτοσχέδια γήπεδα, είτε με «ματσάκια» στον ίδιο τον χώρο της συναυλίας, ανάμεσα στις δοκιμές για τον ήχο και την έναρξης της παράστασης. Κατά τη διάρκεια των περιοδειών, τα λεωφορεία ήταν σχεδόν πάντα εξοπλισμένα με τηλεοράσεις, ώστε ο Marley, τα μέλη των Wailers και οι τεχνικοί να μπορούν να παρακολουθούν ποδοσφαιρικούς αγώνες (σε χαμηλή ένταση). Ακόμα και στα δωμάτια και τους κοινόχρηστους χώρους των ξενοδοχείων όπου διέμεναν έπαιζαν ένα παιχνίδι που το έλεγαν «money ball»: απλώς κλωτσούσαν την μπάλα ο ένας στον άλλο, και όποιος έσπαγε κάτι έπρεπε να το πληρώσει.

Read more ...

Alexis Korner: Μια ζωή χωμένος βαθιά στα μπλουζ...

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Ο Alexis Korner πέρασε μια ζωή χωμένος βαθιά στα μπλουζ. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν το «Ground Zerο» της βρετανικής R&B σκηνής, ένας τραγουδιστής/κιθαρίστας γεννημένος στο Παρίσι με ρίζες πολύ διαφορετικές από αυτές των μαύρων μουσικών του Δέλτα (ο Korner ήταν εν μέρει Έλληνας, Τούρκος και Αυστριακός). Από σπάργανα που είχε υφάνει ο ίδιος ξεπήδησε μια ολόκληρη γενιά από προσωπικότητες που έμελλε να αλλάξουν το ρου της βρετανικής μουσικής: Οι Jack Bruce, Ginger Baker, Long John Baldry, Robert Plant, τα περισσότερα από τα αυθεντικά μέλη των Rolling Stones – όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι μελέτησαν τις φολκ-μπλουζ ρίζες που δίδασκε ο Korner, ατύπως ή παίζοντας στο ιστορικό του συγκρότημα, τους Blues Incorporated.

Read more ...

Γραφτείτε στο Νewsletter του Merlin

FEATURED VIDEOS

  • 1