Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης
«Πρέπει να αγαπάς έναν ποιητή, με τους δικούς του όρους»
– Paul Dedrick Gray
Ήταν 24 Μάη 2010, όταν ο Paul Gray των Slipknot βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόσης μορφίνης σε συνδυασμό ακετυλο-φεντανύλη (υποκατάστατο οπιούχο της ηρωίνης που η χρήση του έχει πάρει δραματικές διαστάσεις στις Η.Π.Α.) σε ξενοδοχείου στο Urbandale της Αϊόβα. Ο θάνατός του συγκλόνισε την παγκόσμια metal και hardcore κοινότητα παρά το ότι το πρόβλημα που αντιμετώπιζε ήταν σχετικά γνωστό.
Εννέα άτομα, εννέα μουσικοί, εννέα κάτοπτρα. Εννέα ταξικά προσδιορισμένα υποκείμενα συνθέτουν αντιστασιακά αναχώματα σε μορφή τέχνης, πρεσβεύοντας την άρνηση και την κατάρρευση της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας, της επιβολής των νεοφιλελεύθερων αρχών του καπιταλισμού. Ένα οκτάγωνο εσωστρέφειας, ένας πυρήνας ενέργειας σε μια έκρηξη διαύγειας, σ’ ένα έργο ζωής. Μια αγέλη, μια οντότητα, μια κοινή πορεία. Η μουσική τους ένας μυστηριακός δεσμός των εννέα σαν ανάγκη κάποιου νοήματος της ύπαρξης. Η άρνηση του ατόμου και η αναγωγή του σε αριθμό. Μια αντανάκλαση των άλλων, εστιασμένη στη διαστροφή, τα σύνδρομα, τον συντηρητισμό και τη βία της κοινωνίας των πιθήκων. Μια μελέτη, μια σπουδή πάνω στην κατάρρευση, την αποδόμηση και την συντριβή του εαυτού και του πολιτικού του πλαισίου. Ο ακρωτηριασμός της νωθρότητας και της σαπίλας του αστικού καθωσπρεπισμού. Μια ανάγκη όλων τους για επικοινωνία και έκφραση μέσα από αυτήν τη σκοτεινή κολεκτίβα. Υπερβολή και εμμονή στη θεατρικότητα σε μεταφορικό επίπεδο όχι μόνο για λόγους αντί-αισθητικής αλλά για λόγους ουσίας της δυαδικότητας και της διάσπασης του εαυτού σε χιλιάδες εκφάνσεις. Μια σουρεαλιστική εμπειρία του σκοτεινού. Οι Slipknot επέλεξαν το πιο επικίνδυνο alter ego του ανθρώπου ώστε να επηρεάσουν και να αναδυθούν, να επιβληθούν με το ακραίο συναίσθημα, να επαναπροσδιορίσουν και να ολοκληρώσουν το πιο αμφιλεγόμενο πείραμα της αμερικανικής metal σκηνής απαντώντας σε ότι πιο υγιές, σε ότι πιο αρρωστημένο.
«Δεν μπορείς να σκοτώσεις ό,τι δεν δημιούργησες» (Paul Patrick Gray)
Ήταν 24 Μάη 2010, όταν ο Paul Gray των Slipknot βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόσης μορφίνης σε συνδυασμό ακετυλο-φεντανύλη (υποκατάστατο οπιούχο της ηρωίνης που η χρήση του έχει πάρει δραματικές διαστάσεις στις Η.Π.Α.) σε ξενοδοχείου στο Urbandale της Αϊόβα. Ο θάνατός του συγκλόνισε την παγκόσμια metal και hardcore κοινότητα παρά το ότι το πρόβλημα που αντιμετώπιζε ήταν σχετικά γνωστό. Το συγκρότημα σοκαρισμένο έδωσε μια συνέντευξη τύπου για τον χαμό του Gray μαζί με τη σύντροφό και τον αδερφό του.
Ήταν το ιδρυτικό μέλος και ένας από τους βασικούς τραγουδοποιούς του συγκροτήματος ενώ λειτουργούσε σαν συναισθηματική κινητήρια δύναμη. Ξεκίνησε σαν εργάτης σε οικοδομές μαθαίνοντας κιθάρα αλλά έφτιαξε τους Slipknot με τον Crahan σαν μπασίστας χωρίς να έχει πιάσει μπάσο στα χέρια του. Ήταν ο σύνδεσμος όλων των μελών εφόσον ήταν εκείνος όπου σε όλους τους πολέμους που ξεσπούσαν μεταξύ τους, έμπαινε μπροστά ώστε να ισορροπήσει καταστάσεις και να υπερασπιστεί το ίδιο το συγκρότημα, την ενότητα, τη συνοχή, τη συνέχεια.
Ο θάνατός του οδήγησε σε μια ορατή αποσύνθεση της εσωτερικής δυναμικής του συγκροτήματος, και οι Slipknot εξακολουθούν να του αποτίνουν φόρο τιμής τόσο στη μουσική τους όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις τους.
Ο Paul Gray έδωσε την ορμή. Δεκαέξι χρόνια μετά τον θάνατο του μπασίστα, η σκιά του βρίσκεται σε κάθε σκηνή και έκφανση των Slipknot.
Ο Paul Gray ήταν 38 χρονών, ενώ περίμενε την πρώτη του κόρη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Αντώνης Λάσκαρης
Ο Αντώνης Λάσκαρης ξεκίνησε από γραφίστας σε εκδόσεις για να περάσει στην τυπογράφια και την οργάνωση μονάδων παραγωγής ψηφιακής εκτύπωσης μεγάλων format. Από τη δημιουργία ψηφιακών πινάκων μέσω προγραμμάτων επεξεργασίας εικόνας, στην πολιτική αφίσα των κινημάτων και τις βιογραφίες συγκροτημάτων και από τους δρόμους της φωτιάς δυσλεκτικός και ανορθόγραφος, γράφει για τον παλμό της μουσικής που ακόμη χτυπάει στην καρδιά μας.
Αντώνης Λάσκαρης
Ο Αντώνης Λάσκαρης ξεκίνησε από γραφίστας σε εκδόσεις για να περάσει στην τυπογράφια και την οργάνωση μονάδων παραγωγής ψηφιακής εκτύπωσης μεγάλων format. Από τη δημιουργία ψηφιακών πινάκων μέσω προγραμμάτων επεξεργασίας εικόνας, στην πολιτική αφίσα των κινημάτων και τις βιογραφίες συγκροτημάτων και από τους δρόμους της φωτιάς δυσλεκτικός και ανορθόγραφος, γράφει για τον παλμό της μουσικής που ακόμη χτυπάει στην καρδιά μας.
