Συνέντευξη: Γιάννης Καστανάρας

H Nicole Laurenne στριφογυρίζει σαν μαινάδα στο δάπεδο της σκηνής, ένας σύγχρονος δαίμονας που ουρλιάζει στο μικρόφωνο καθώς πίσω της η farfisa της έχει πάρει φωτιά, ενώ η Rebecca Davidson βασανίζει την κιθάρα της και η rhythm section της Lindsay Scarey και της Rikki Styxx, στο μπάσο και τα τύμπανα αντίστοιχα, χτίζουν ένα αδιαπέραστο ογκώδες τείχος εκτοξεύοντας μαζικά πυροτεχνήματα προς το έξαλλο πλήθος που προσπαθεί να ακολουθήσει τους καταιγιστικούς garage ρυθμούς πλημμυρίζοντας με ιδρώτα τον χώρο μπροστά από τα τέσσερα κορίτσια...

Οι Darts (US) μετράνε δέκα χρόνια δημιουργικού βίου έχοντας πίσω τους πέντε άλμπουμ, με πιο πρόσφατο το Halloween Love Songs που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2026. Γατούλες που παίζουν στοιχειωμένο garage punk rock, όπως αυτοχαρακτηρίζονται, περιοδεύουν ασταμάτητα αλωνίζοντας τα κλαμπ και προκαλώντας φρενίτιδα στα ακροατήρια με τη δυναμική σκηνική παρουσία τους και μια «take no prisoners» στάση. Μαζί με μπάντες όπως οι Lords of Altamont, oι L.A. Witch, οι Jackets, οι Devils, το ντουέτο των Courettes και ένα σωρό άλλες που ξεφύτρωσαν με τη νέα χιλιετία, οι Darts κρατούν πολύ ψηλά το λάβαρο του είδους, προσφέροντας, εκτός από την εκρηκτική μουσική τους, ένα σούπερ διασκεδαστικό θέαμα χάρμα οφθαλμών. Αδιάψευστος μάρτυρας (καθώς δεν μας έχουν επισκεφτεί ακόμα), οι φωτογραφίες και τα βίντεο εκστασιασμένων θαυμαστών από τις ζωντανές εμφανίσεις τους που κοσμούν άπειρες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο.

Ζητήσαμε από τη Nicole να παραχωρήσει μία αποκλειστική συνέντευξη στο Merlin’s Music Box, την ταλαιπωρήσαμε με έναν καταιγισμό... ανερμάτιστων ερωτήσεων περί παντός επιστητού, και εκείνη είχε την καλοσύνη να απαντήσει στα... πάντα (με λίγη βοήθεια από τις φίλες της).

*****

Πώς και πού γνωριστήκατε, μια σύντομη ιστορία της μπάντας και των μελών της, οι κύριες επιρροές της και η επιλογή του ονόματος.

NICOLE: Αφού διαλύθηκαν οι Love Me Nots, η μπασίστρια από το Φοίνιξ και εγώ θέλαμε να δημιουργήσουμε μια γυναικεία μπάντα. Επέλεξα μια ντράμερ και μια κιθαρίστρια από το Λος Άντζελες. Σκεφτήκαμε απλώς ότι θα ήταν ένα μικρό παράλληλο πρότζεκτ. Επέλεξα το όνομα The Darts, από τις ραφές στις γυναικείες μπλούζες. Στέλναμε κομμάτια μεταξύ μας μέσω email και ηχογραφούσαμε σε διαφορετικές πολιτείες και χρονικές στιγμές, και το πρώτο EP γεννήθηκε μέσα σε λίγους μήνες. Υπογράψαμε με την Dirty Water Records μέσα στον πρώτο χρόνο. Η σύνθεση έχει αλλάξει πολλές φορές τα τελευταία δέκα χρόνια, κυρίως λόγω του όγκου των περιοδειών που κάνουμε, αλλά όλα τα μέλη της μπάντας είναι άτομα που είτε είχα δει προσωπικά να παίζουν ζωντανά είτε γνώριζα από τις ηχογραφήσεις τους και ήθελα πραγματικά να παίξω μουσική μαζί τους.

Ως μπάντα που αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες αντιμετωπίσατε προβλήματα, τουλάχιστον στην αρχή;

NICOLE: Ίσως λίγα, αλλά αυτό ποτέ δεν ήταν μεγάλο πρόβλημα για εμάς. Νομίζω ότι τα περισσότερα συγκροτήματα που ξεκινούν αντιμετωπίζουν σκεπτικισμό και πρέπει να κερδίσουν τη φήμη τους. Το ίδιο συνέβη με εμάς, εκτός από το ότι όλα τα μέλη του συγκροτήματος είχαν ήδη μια δική τους βάση θαυμαστών. Ήταν σαν ένα είδος μίνι-σούπερ γκρουπ. Πού και πού συναντάμε κάποιον ηχολήπτη που νομίζει ότι δεν ξέρουμε πώς λειτουργεί ο εξοπλισμός μας ή κάτι τέτοιο, αλλά αυτό σπάνια έχει αποτελέσει πρόβλημα. Όταν περιβάλλεις τον εαυτό σου με δυνατές γυναίκες που είναι εξαιρετικά ταλαντούχες, αυτού του είδους τα προβλήματα εξαφανίζονται γρήγορα.

Όταν δημιουργήσατε το συγκρότημα, ποιο ήταν το όραμά σας όσον αφορά τη μουσική;

NICOLE: Οι Thee Trashwomen ήταν η πρώτη μας έμπνευση, αλλά και οι April March και οι Dead Weather. Δυνατά, αυθάδη γυναικεία φωνητικά με γκαράζ ριφ και lo-fi παραμορφωμένους ήχους στο βάθος.-

Θυμάσαι την πρώτη σας πρόβα;

NICOLE: Δεν κάναμε ποτέ. Ζούσαμε σε διαφορετικές πολιτείες. Η πρώτη κιθαρίστρια και εγώ στέλναμε η μία στην άλλη τραγούδια που ήταν εν μέρει ολοκληρωμένα και εγώ τα ολοκλήρωνα. Όλες μάθαμε τα μέρη μας μόνες μας, τα ηχογραφήσαμε μόνες μας και μιξάραμε τα κομμάτια στο Φοίνιξ. Πρόβες κάναμε μόνο λίγο πριν τις πρώτες μας συναυλίες. Όλες ξέραμε τα τραγούδια και τα μέρη μας, οπότε τα καταφέραμε αμέσως. Διασκεδάσαμε πάρα πολύ απλά παίζοντας μαζί. 

Ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψες;

NICOLE: Δεν έχω ιδέα. Γράφω τραγούδια –σε κάθε είδος που μπορείς να φανταστείς– από τότε που ήμουν παιδί. Όταν έφυγα από το σπίτι των γονιών μου για το πανεπιστήμιο, βρήκα ένα κομμάτι χαρτί με μια σημείωση γραμμένη πάνω του, με έναν τίτλο όπως «Sunshine» γραμμένο με παιδικό γραφικό χαρακτήρα. Ίσως ήταν από τότε που ήμουν 5 χρονών ή κάτι τέτοιο.

Πώς θυμάσαι την πρώτη ηχογράφηση των Darts και την πρώτη τους συναυλία;

NICOLE: Οι ηχογραφήσεις έγιναν σε διάφορες πόλεις, χωρίς να είμαστε όλες μαζί. Τα μέλη της μπάντας από το Λος Άντζελες ηχογράφησαν εκεί. Στο Φοίνιξ, ο Bob Hoag από την Flying Blanket Recordings ήταν απασχολημένος με ένα άλλο πρότζεκτ, οπότε μου έδωσε το Studio B το βράδυ για να ηχογραφήσω μόνη μου το όργανο, τα φωνητικά και το μπάσο. Χρησιμοποίησα Pro Tools και ηχογράφησα τα μέρη αργά το βράδυ μόνη μου, με την μπασίστρια να έρχεται μόνο για μία ή δύο ώρες εδώ και εκεί για να ηχογραφεί μερικά ριφ. Στη συνέχεια, ο Bob πήρε όλα τα κομμάτια από παντού και τα μίξαρε. Η πρώτη συναυλία ήταν στο Τούσον και ο κόσμος ακόμα μου μιλάει για εκείνη τη συναυλία. Φορούσαμε μαύρα vintage φορέματα, κυρίως ξυπόλυτες, και απλά κάναμε όσο μεγαλύτερη βαβούρα μπορούσαμε. Ήταν εκατό τοις εκατό διασκέδαση, κάθε στιγμή. Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πολύ στη σκηνή από εκείνη την πρώτη συναυλία – αυτό το συναίσθημα, αυτός ο ήχος, είναι ακόμα αυτό που κάνουμε κάθε βράδυ.

Φαίνεται να είστε πάντα σε κίνηση, πάντα σε περιοδεία, πάντα δίνετε μια φοβερή συναυλία. Τι είναι αυτό που σας ωθεί;

NICOLE: Ειλικρινά, περνάω τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου όταν είμαι στη σκηνή και παίζω τη δική μου μουσική. Είναι η μεγαλύτερη αδρεναλίνη, η καλύτερη απελευθέρωση, η στιγμή που νιώθω πιο συγκεντρωμένη και ολοκληρωμένη. Δεν θέλω ποτέ να σταματήσω. Νιώθω ότι έχασα πολλά χρόνια δουλεύοντας σε άλλη δουλειά αντί να περιοδεύω και να γράφω, και τώρα θέλω να αναπληρώσω όσο μπορώ όλο αυτόν τον χαμένο χρόνο.

Ποια ήταν η πιο τρελή ζωντανή εμφάνιση και πού βρήκατε το πιο τρελό κοινό μέχρι τώρα; Σας έχει συμβεί ποτέ κάποια καταστροφή επί σκηνής που τελικά εξελίχθηκε σε υπέροχη στιγμή;

NICOLE: Το Sjock Fest 2025, το Binic Blues Fest 2025 – ήταν αξέχαστα, τεράστια πλήθη που έκαναν mosh και crowd surfing μαζί μου, ήταν απλά φανταστικό. Έχουμε περάσει τόσα πολλά λεγόμενα «καταστροφικά περιστατικά» που απλά τα αγνοούμε και τα ξεπερνάμε. Κάποτε η κιθαρίστριά μας κόλλησε σε ένα αεροδρόμιο και έπρεπε να δώσουμε μια συναυλία στη Γερμανία χωρίς κιθάρα! Το κάναμε, και ήταν κάτι σαν lounge-garage, και πουλήσαμε τόνους από αναμνηστικά και μπλουζάκια μετά από εκείνη τη συναυλία. Το Farfisa μου δεν λειτουργούσε σε μια συναυλία στο Λος Άντζελες και έτσι παίξαμε χωρίς όργανο. Απλά αυτοσχεδιάζουμε ό,τι μπορούμε ανάλογα με το περιστατικό. Σε αυτή τη δουλειά, πάντα κάτι χαλάει ή τα ταξιδιωτικά σχέδια ανατρέπονται ή οτιδήποτε άλλο, οπότε απλά προχωράμε και βρίσκουμε άμεσες λύσεις. Σταματήσαμε να πανικοβαλλόμαστε πριν από πολύ καιρό όταν η φάση στραβώνει. Είναι απλώς μουσική, δεν είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Όσο διασκεδάζουμε στη σκηνή, το ίδιο κάνει και το κοινό.

Παίζει ρόλο παίζει ο αυτοσχεδιασμός στη μουσική σας;

NICOLE: Όχι πολύ. Κατά τη διάρκεια των σόλο, ίσως λίγο, ανάλογα με το πόσο τρελαμένες νιώθουμε, αλλά συνήθως έχουμε μάθει τα τραγούδια μαζί με τις ηχογραφήσεις των ντέμο και τα ακολουθούμε πιστά. Επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε πρόβες, αυτή η προβλεψιμότητα γίνεται κάπως απαραίτητη για να κάνουμε την περιοδεία ομαλή και να φαίνεται ότι ξέρουμε τι κάνουμε στη σκηνή.

Έχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από τα πρώτα σας EP και το ντεμπούτο άλμπουμ σας. Φαντάσου τις Darts σε άλλα 10 χρόνια…

NICOLE: Εκτός αν προκύψουν σωματικές ασθένειες ή τραυματισμοί, στοιχηματίζω ότι θα μοιάζουμε και θα ακουγόμαστε πολύ όπως τώρα. Αμφιβάλλω αν θα γίνουμε ποτέ κάτι σαν mainstream συγκρότημα που κερδίζει πολλά χρήματα. Οπότε θα συνεχίσουμε να το κάνουμε όσο ο κόσμος θέλει να μας ακούει και να μας βλέπει. Θέλω να είμαι εκεί έξω και να παίζω για όσο μπορώ. Αν πεθάνω από γηρατειά πάνω στη σκηνή κάπου, τότε δεν έχω κανένα πρόβλημα.

(Για κάθε μέλος): Ποιο ήταν ο πρώτος δίσκος που αγοράσατε και η πρώτη συναυλία που παρακολουθήσατε; Ποιο είναι το πιο σπάνιο ή το πιο πολύτιμο δίσκο στη συλλογή σας;

RIKKI: Πρώτος δίσκος: The Descendants, I Don’t Want To Grow Up. Πρώτη συναυλία: NOFX. Το πιο πολύτιμο άλμπουμ: Iggy Pop, Lust For Life.

LINSDAY: Πρώτος δίσκος: Bauhaus, Press Eject and Give Me The Tape. Πρώτη συναυλία: Μια DIY συναυλία στο υπόγειο φίλων μου• δεν θυμάμαι τα ονόματα των συγκροτημάτων. Το πιο πολύτιμο άλμπουμ: Famous Lizards “Motorcade EP”.

BECCA: Πρώτος δίσκος: Johnny Cash at Folsom Prison, τον αγόρασα πριν καν αποκτήσω πικάπ. Πρώτη συναυλία: Κάτι στο Reid’s Pitstop στο Longview, Washington. Το πιο πολύτιμο άλμπουμ: Velvet Underground & Nico, με το εξώφυλλο με την μπανάνα που ξεφλουδίζεται.

NICOLE: Πρώτο άλμπουμ: Journey, Escape, που ήταν πραγματικά η πρώτη μου γνωριμία με οποιοδήποτε είδος μη κλασικής μουσικής. Πρώτη συναυλία: Οι Boston Pops σε μια δημόσια βιβλιοθήκη στο Σικάγο όταν ήμουν πέντε ετών. Το πιο πολύτιμο άλμπουμ: Τα δοκιμαστικά pressing των συγκροτημάτων μου.

Πιστεύεις ότι η επανάσταση στη μουσική έχει ακόμα σημασία;
ΝICOLE: Βεβαίως. Η επανάσταση σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης έχει πάντα σημασία. Η επανάσταση γενικά έχει πάντα σημασία. Έτσι εξελίσσεται η πρόοδος.

Πόσο σημαντική είναι η DIY αντίληψη για το συγκρότημά σας;

NICOLE: Είμαστε εντελώς DIY εκτός από έναν καλλιτεχνικό πράκτορα στις ΗΠΑ και έναν καλλιτεχνικό πράκτορα/μάνατζερ στη Γαλλία. Προσλαμβάνω καλλιτέχνες για να σχεδιάσουν τα γραφικά μας και παραγωγούς για να ηχογραφήσουν, να κάνουν μιξάζ και mastering τα άλμπουμ μας, και τα μέλη του συγκροτήματος βοηθούν κι αυτά με διάφορα, φυσικά, αλλά εκτός από αυτά, τα κάνω όλα μόνη μου. Από το να κλείνω ξενοδοχεία στις ΗΠΑ μέχρι το γράψιμο και την παραγωγή των demo και την παραγγελία των προμηθειών για το merchandise – όλα αυτά τα αναλαμβάνω εγώ. Ξοδεύω μερικές ώρες κάθε μέρα μόνο για την επιχειρηματική πλευρά, προσπαθώντας να κρατώ τα πράγματα σε κίνηση ώστε να λειτουργεί το σύνολο.

Σε έναν μαγικό κόσμο, με ποιο συγκρότημα/καλλιτέχνη από το παρελθόν θα ήθελες να παίξεις;

NICOLE: The Animals. Λατρεύω τον Eric Burdon. 

Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος garage punk που σε άγγιξε πραγματικά;

NICOLE: Ανακάλυψα την αγάπη μου για το είδος από τους Seeds και τους Animals - μπορεί να μην θεωρούνται punk, αλλά ο garage ήχος με όργανο με μάγεψε αμέσως αφού αυτό είναι το όργανό μου
.
Πώς ανακάλυψες αρχικά τη μουσική garage των 60s;

NICOLE: Ήμουν κλασική πιανίστρια και απλώς ασχολήθηκα λίγο με την ποπ και τη ροκ με την πάροδο των ετών, αλλά αργότερα στη ζωή μου με πλησίασε ένας τύπος σε μια συναυλία και μου ζήτησε να γίνω η frontwoman σε ένα νέο garage συγκρότημα που έστηνε. Μ κάθισε κάτω και μου έπαιξε ένα εκατομμύριο δίσκους garage και punk και ουσιαστικά έμαθα το είδος από τη συνεργασία μου μαζί του. Αυτός ήταν ο Michael Johnny Walker από τους The Love Me Nots.

Υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο συγκρότημα, ραδιοφωνικός σταθμός, δισκάδικο ή φίλος που σας άνοιξε την πόρτα;

NICOLE: Δες παραπάνω!

LINDSAY: Τα βραδινά 60s χορευτικά πάρτι χορού στο Σιάτλ στα οποία πηγαίνω. Το Emerald City Soul Club, για παράδειγμα, διοργανωνόταν από DJs που έπαιζαν σπάνιους δίσκους garage των 60s. Ήταν τα καλύτερα βραδινά πάρτι στην πόλη για μένα. Έμαθα πολλά για τη μουσική garage αλλά και για τη Northern Soul.

Τι ξεχώριζε τη μουσική garage punk από το άλλο ροκ των 60s για σένα;

NICOLE: Το όργανο ήταν το κύριο πράγμα. Επίσης λάτρευα τα όχι-πολύ-μελωδικά φωνητικά που είναι λίγο trashy αλλά όχι υπερβολικά σκληρά, και τα ριφ με βάση τα μπλουζ μου μιλούσαν πραγματικά. Τα ένιωθα ωμά και οικεία. Το fuzz και η παραμόρφωση στις κιθάρες ήταν κάτι που με έκανε αμέσως να θέλω να κουνηθώ και να χορέψω.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που άκουσες το fuzz σε κιθάρα ή σκληρά φωνητικά που ουρλιάζουν και σκέφτηκες: αυτό είναι διαφορετικό;

NICOLE: Ήταν σε εκείνες τις ίδιες ηχογραφήσεις με τον Michael (βλ. παραπάνω) όπου μπορώ πραγματικά να θυμηθώ ότι εστίαζα στους ήχους των οργάνων – πιθανότατα επειδή μου εξηγούσε πράγματα και μου έδειχνε τον τρόπο για να φτιάξω αυτούς τους ήχους, πραγματικά για πρώτη φορά. Έπαιζα ένα πιάνο Rhodes μέσω ενός πεντάλ Small Stone πριν από αυτό σε ένα συγκρότημα, οπότε ήξερα ότι μου άρεσε η παραμόρφωση, αλλά δεν είχα εμβαθύνει πραγματικά στη διαδικασία ή στη σύνθεση πίσω από αυτό μέχρι τους The Love Me Nots. Μου βγήκε τόσο εύκολα.

Κατά τη γνώμη σου, ποιες garage μπάντες δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ όσο τους άξιζε;

NICOLE: Οι Seeds, οι Gore Gore Girls, οι Question Mark, οι Lords of Altamont, οι Little Barrie (πιστεύω ότι μερικές φορές ταιριάζουν σε αυτή την κατηγορία), οι Makers, οι April March.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας 45άρι όλων των εποχών;

LINDSAY: “It’s Your Voodoo Working” του Charles Sheffield.

NICOLE: Δυστυχώς αναγκάστηκα να αποχωριστώ τους δίσκους μου όταν μετακόμισα πριν από μερικά χρόνια, οπότε δεν έχω πλέον ούτε ένα 45άρι που να αγόρασα η ίδια. Αλλά θυμάμαι να είχα ένα των Makers που μου άρεσε. Ένας φίλος και θαυμαστής εδώ και πολύ καιρό μου έστειλε πρόσφατα ένα πακέτο με σπάνια 45άρια, αλλά δεν έχω μείνει εκτός περιοδείας αρκετά για να τα ξεδιαλύνω ακόμα. Στοιχηματίζω ότι υπάρχουν μερικά καταπληκτικά εκεί μέσα.

Αν μπορούσες να κρατήσεις μόνο πέντε garage punk δίσκους, ποιοι θα επιβίωναν;

ΝΙCOLE: Το LP The Explosives των Los Explosivos, το Off The Bone των Cramps, το 7” Pushin Too Hard/Try to Understand των The Seeds, το 7” It’s Your Voodoo Working/Rock n’ Roll Train του Charles Sheffield.

Ποια είναι η γνώμη σας για συλλογές όπως τα Nuggets;

NICOLE: Πιστεύω ότι εισήγαγαν πολλούς ανθρώπους στον ήχο και πολλές underground μπάντες έγιναν κάπως γνωστές. Αλλά πιστεύω ότι μπορεί να ήταν λίγο στενές στην εστίασή τους για τα γούστα μου.

LINDSAY: Λατρεύω μια καλή συλλογή. Μπορείς να καταλάβεις πότε μια συλλογή έχει επιμεληθεί με φροντίδα και αγάπη για ένα συγκεκριμένο είδος, και το εκτιμώ πραγματικά. Έχω γνωρίσει μερικές πραγματικά σπουδαίες μπάντες μέσω καλών συλλογών, συμπεριλαμβανομένων τραγουδιών από μπάντες που δεν έγιναν ποτέ γνωστές, ή είχαν μόνο μία κυκλοφορία, οπότε χωρίς τη βαθιά γνώση εκείνου που έφτιαξε τη συλλογή, δεν θα μπορούσα ποτέ να τις ακούσω.

Ποιο τραγούδι αποτυπώνει καλύτερα το πνεύμα του garage punk;

NICOLE: To “Pushin’ Too Hard” των Seeds.

Με ποιο συγκρότημα που εγκωμιάζεται σε υπερβολικό βαθμό δεν ένιωσες ποτέ να συνδέεσαι;

NICOLE: Με τους Beatles.

Τι πιστεύεις ότι ώθησε τους εφήβους της δεκαετίας του '60 να δημιουργήσουν τόσο άγρια, ωμή μουσική;

NICOLE: Το ίδιο πράγμα που μας κάνει όλους να τη δημιουργούμε τώρα - η ανάγκη για απελευθέρωση από κανόνες, ρουτίνες και καταπίεση, η ανάγκη να ξεφύγουμε από τα πολιτισμικά πρότυπα, έστω και μόνο για ένα βράδυ, ή ένα τραγούδι.

 Τι ρόλο έπαιξαν ο φθηνός εξοπλισμός και η ερασιτεχνική μουσική δεξιοτεχνία στον ήχο;

NICOLE: Νομίζω ότι αυτό είναι ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό του είδους. Όταν οι Kinks (νομίζω ήταν αυτοί;) άνοιξαν μια τρύπα στο ηχείο του ενισχυτή τους, ή όταν τα συγκροτήματα άρχισαν να χρησιμοποιούν όργανα όπως το Farfisa FAST 2 και φθηνές κιθάρες... αυτό ήταν μέρος του ήχου. Ο «βρώμικος» θόρυβος με ωραία ριφ και στίχους ήταν όλη η ατμόσφαιρα.

Για σένα υπάρχει διαφορά μεταξύ «garage rock», «proto-punk» και «psychedelic punk»;

NICOLE: Ναι, για μένα το «garage» συνήθως σήμαινε έναν lo-fi ήχο, βασισμένο σε ριφ, βασισμένο στο blues, πιο «βρώμικο», πιο θορυβώδη με τραχιά, όχι πολύ μελωδικά φωνητικά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω ακριβώς τι είναι το «proto-punk». Το «psych» για μένα ακούγεται πιο ονειρικό και αιθέριο, που στροβιλίζεται πάνω στις γραμμές της κιθάρας και του οργάνου και είναι λιγότερο προσανατολισμένο στα ριφ• πιο αργό και πιο υπνωτικό.

Ποια ήταν η πιο τρελή ζωντανή εμφάνιση που έχεις δει ποτέ;

NICOLE: Ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι, αφού άργησα πολύ να ασχοληθώ με τη pop και τη rock μουσική στη ζωή μου, δεν είχα δει πολλή ζωντανή μουσική εκτός από κλασική για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Όταν άρχισα να βλέπω ζωντανή rock, συνήθως ήταν στις δικές μου εμφανίσεις ή σε κάποιο φεστιβάλ στο οποίο έπαιζα. Αλλά είδα τους Plague Vendor και τους Electric Six στο Φοίνιξ και ήταν και οι δύο μπάντες απίστευτες.. ίσως όχι «τρελοί» για τα δεδομένα των περισσότερων, αλλά σίγουρα κρεμόντουσαν από τα δοκάρια και έφερναν τις τρέλες που αγαπώ να βλέπω ζωντανά.

Ποιος είναι ο πιο σπάνιος ή ο πιο πολύτιμος δίσκος στη συλλογή σου; 

NICOLE: Τα test pressings των Love Me Nots και των Darts είναι τα σπανιότερα κομμάτια. Ίσως αυτό είναι ναρκισσιστικό, αλλά αγαπώ αυτό που σημαίνουν αυτοί οι δίσκοι για μένα και τη ζωή μου.

Τι έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία: το attitude ή η τεχνική δεξιότητα;

NICOLE: To attitude, φυσικά. Χωρίς αυτό δεν θα είχαμε ροκ μουσική, κατά τη γνώμη μου. Ακόμα και στην κλασική μουσική – όταν υπάρχει το attitude, μπορείς να παραβλέψεις την έλλειψη δεξιοτήτων, αλλά όταν δεν υπάρχει αυτό, δεν υπάρχει τίποτα.

Γιατί πιστεύεις ότι οι lo-fi ηχογραφήσεις ακούγονται ακόμα δυνατές σήμερα;

NICOLE: Ο lo-fi ήχος μοιάζει ωμός και οργανικός, σαν να προέρχεται από ένα πολύ βασικό κομμάτι της καρδιάς και του μυαλού. Μοιάζει αγνός και αληθινός, αντί για κάτι που δημιουργήθηκε για το mainstream από υπολογιστές και τεχνητή νοημοσύνη. Είναι διασκεδαστικό και άμεσα προσβάσιμο σε οποιοδήποτε αυτί.

Ποιος είναι ο τέλειος garage punk κιθαριστικός ήχος;

NICOLE: Μεγάλο fuzz, overdrive και spring reverb.

Πόσο σημαντικά ήταν τα όργανα, τα fuzz πετάλια και η παραμόρφωση για το είδος;

NICOLE: Ήταν τα πάντα. Δημιούργησαν τον βρόμικο ήχο και το εκκλησιαστικό όργανο από πάνω που πραγματικά τον όρισαν. Μπορείς να τα καταφέρεις χωρίς το όργανο, φυσικά, αλλά όταν προστίθεται σε ένα fuzzy κιθαριστικό ριφ, ξέρεις ότι έχεις ένα garage τραγούδι.

Ακούς την επιρροή του garage punk στη σύγχρονη μουσική;

NICOLE: Όχι πολύ, εκτός από τις παραμορφωμένες κιθάρες. Η σύγχρονη μουσική -εκτός αν σκοπεύει να μιμηθεί τον garage ήχο- είναι τόσο καθαρή και επιμελημένη. Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις.

Ποιες μεταγενέστερες punk μπάντες μετέφεραν πραγματικά το πνεύμα της σκηνής των 60s;

NICOLE: Οι White Stripes, οι Woggles, οι Lords of Altamont, οι Courettes, και φυσικά οι Love Me Nots και οι Darts… Yπάρχουν κι άλλες, αλλά οι περισσότερες από αυτές σκοπεύουν συγκεκριμένα να διοχετεύσουν αυτόν τον ήχο.

Τι πέτυχε —ή πού απέτυχε— το punk των 70s σε σχέση με το garage rock;

ΝΙCOLE: Έγινε πιο ψυχεδελικό από κάποιες απόψεις και πιο hardcore από άλλες - λιγότερο βασισμένο σε ριφ και ίσως πιο progressive. Οι τόνοι έγιναν πιο καθαροί, η «αλητεία» δεν ήταν τόσο εμφανής. Επενδύθηκε περισσότερη σκέψη και παραγωγή, και έχασε λίγη από την αθωότητά του.

Γιατί πιστεύεις ότι νεότεροι ακροατές εξακολουθούν να συνδέονται με αυτή τη μουσική;

NICOLE: Μπορούν να την παίξουν χωρίς πολλές δεξιότητες ή εξοπλισμό, τα ριφ είναι πιασάρικα, τα φωνητικά είναι διαχρονικά και απευθύνονται σε κάθε ηλικιακή ομάδα, η άγρια εγκατάλειψη είναι ακαταμάχητη για όποιον νιώθει παγιδευμένος στη ζωή του.

Έχει γίνει το garage punk υπερβολικά «επιμελημένο» ή συλλεκτικό σε σύγκριση με το αρχικό του πνεύμα;

NICOLE: Ίσως για κάποιους. Όχι για μένα. Ακούω πολύ από τον ήχο του σε πολλά πράγματα. Έχω επίσης ένα παράλληλο πρότζεκτ, τους Black Viiolet, που είναι soul-triphop-jazz και κάποιοι από τους ίδιους τύπους ριφ και ιδεών εισχωρούν τακτικά. Δεν υπάρχει λόγος να ορίζουμε είδη εκτός από το δικό μας επίπεδο άνεσης.

Ένα «χαμένο» garage σινγκλ που αξίζει τη φήμη του;

NICOLE: Δεν μπορώ να θυμηθώ τον τίτλο, αλλά υπήρχε ένα συγκρότημα που λεγόταν Sunny and the Sunliners, που έπαιζε παλιά ο Michael των Love Me Nots και είχε κάποιο πολύ ωραίο άγνωστο υλικό.

Ποια είναι η γνώμη σου για τις επανεκδόσεις;

ΝICOLE: Οι επανεκδόσεις μυούν νέες γενιές στον ήχο, όπως και όσους έρχονται αργότερα στον ήχο, όπως εγώ! Νομίζω ότι βελτιώνουν τα πάντα. Δεν είμαι ιδιαίτερα νοσταλγική για τα φυσικά αντικείμενα, οπότε, παρόλο που ξέρω ότι οι πρωτότυπες εκτυπώσεις είναι σημαντικές για κάποιους ανθρώπους, για μένα αυτό που έχει σημασία είναι ο ήχος στο βινύλιο, όχι το φυσικό αντικείμενο.

Ποια είναι η γνώμη σου για τα σύγχρονα συγκροτήματα της (εσαεί) garage αναβίωσης;

NICOLE: Τα αγαπώ, αρκεί να μην κολλάνε πολύ στενά στην αρχική φόρμουλα - αυτό μπορεί να φανεί προσποιητό. Μου αρέσει όταν παίρνουν ιδέες από το garage και κάνουν το δικό τους πράγμα με αυτές.

Αν μπορούσες να επαναφέρεις ένα συγκρότημα για μια συναυλία επανασύνδεσης, ποιο θα ήταν;

NICOLE: Οι Animals.

Ποιο garage punk τραγούδι θα έπαιζες πρώτο σε κάποιον που δεν έχει ακούσει ποτέ το είδος;

NICOLE: Το "Pushin’ Too Hard" των Seeds.

Ποιο βινύλιο θα έσωζες πρώτο σε μια πυρκαγιά;

NICOLE: Το πρώτο test pressing των Love Me Nots.

Πόσα χρήματα έχεις δώσει ποτέ για ένα 45άρι;

NICOLE: Δεν νομίζω να έχω αγοράσει ποτέ... αυτά που είχα ήταν όλα δώρα.

Έχεις αλλάξει ποτέ γνώμη για ένα συγκρότημα με τον καιρό;

NICOLE: Όχι πραγματικά. Η πρώτη μου εντύπωση συνήθως μένει μαζί μου. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ καμία αυτή τη στιγμή. Ακούμε τόσα πολλά συγκροτήματα στις συναυλίες μας στις περιοδείες, μπορούμε κάπως να καταλάβουμε τι συμβαίνει μετά από μερικά τραγούδια. Ίσως αυτό να μην είναι δίκαιο, αλλά νομίζω ότι μέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί αληθινό για μένα.

Είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος για ολόκληρο τον κόσμο, με όλους αυτούς τους πολέμους και τις αναταραχές. Ποια είναι η γνώμη σας για την παρούσα κατάσταση στις ΗΠΑ και την παγκόσμια κρίση;

NICOLE: Είμαστε φρικιασμένες. Υπάρχουν τόσοι πολλοί καλοί άνθρωποι που συναντάμε παντού σε αυτόν τον πλανήτη συνεχώς, κι όμως κάπως οι λάθος δυνάμεις φέρνουν τους λάθος ανθρώπους στην εξουσία και οι πολιτικές είναι σκληρές και στενόμυαλες. Ως πρώην δικηγόρος και δικαστίνα έχω δει συχνά την αδικία και ξέρω ότι είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης, και νιώθω ότι έρχεται σε κύματα ως αντίδραση στον φόβο παρά ως ένα προσεκτικό σχέδιο για το μέλλον. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ζω παραδειγματικά τη ζωή μου και να περιβάλλομαι από όσο το δυνατόν περισσότερους έξυπνους, ήρεμους, δημιουργικούς, προοδευτικούς ανθρώπους μπορώ, ανθρώπους που σκέφτονται όπως εγώ.

Ιστορικά, πάντως, δεν θα λέγαμε ότι το garage συνδέθηκε ιδιαίτερα με την πολιτική…

NICOLE: Νομίζω ήταν περισσότερο κοινωνικό παρά πολιτικό. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που με ελκύουν σε αυτό - ποτέ δεν φαινόταν να παίρνει τον εαυτό του ή τον κόσμο πολύ σοβαρά. Είναι μια υπέροχη απόδραση από τη σοβαρότητα της ζωής, και μια υπενθύμιση ότι η διασκέδαση και η αγάπη και ο ήχος και η σωματική κίνηση και μια κοινωνική κοινότητα με κοινά ενδιαφέροντα είναι πολύ απαραίτητα για την ανθρώπινη εμπειρία όσο οποιαδήποτε κυβέρνηση ή καριέρα. 

 Ποια παρακαταθήκη θα θέλατε να αφήσετε με τη μουσική σας;

NICOLE: Νιώθω ότι έχω ήδη δημιουργήσει αυτή την παρακαταθήκη με τους The Love Me Nots, τις Darts, και τώρα με τη σόλο δουλειά μου ως Black Viiolet. Ο ατζέντης μου λέει ότι τα τραγούδια μου είναι σαν το ημερολόγιό μου – ξέρει τι συμβαίνει στη ζωή μου μόνο και μόνο διαβάζοντας τους στίχους μου. Και αυτό είναι αλήθεια. Τα τραγούδια μου είναι σαν φωτογραφίες αυτού που συμβαίνει στη ζωή μου τη στιγμή που τα γράφω. Είναι η παρακαταθήκη μου. Αν θέλετε να με γνωρίσετε, ακούστε τη μουσική μου. Είναι ένα δώρο μου στον εαυτό μου περισσότερο παρά σε οποιονδήποτε άλλο, αλλά είμαι περήφανη που αφήνω αυτή την αλυσίδα σκέψεων και ήχων πίσω μου για να τις αναλογιστεί ο κόσμος όταν φύγω. Ελπίζω αυτό να κάνει κάποιον άλλο να νιώσει ότι τον καταλαβαίνουν, ότι είναι λιγότερο μόνος στον κόσμο και να του φέρει λίγη χαρά και ειρήνη...

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΙΣ DARTS (US):

facebook

bandcamp

linktree

instagram

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Songs the Lord Taught Us: Η αφοσίωση των Cramps στο πρωτόγονο ροκ...

Sean Bonniwell: Ο γκουρού του garage, οι Music Machine και άλλες ιστορίες…

The Lords Of Altamont: Garage Μπαράζ από το L.A.

O Rudi Protrudi των Fuzztones στο Merlin's: «Οι ισχυροί έχουν στο πρόγραμμά τους την υποδούλωση όλου του κόσμου και παλεύουν σκληρά να το πραγματοποιήσουν...»

Fuzztones: Μερικά ενδιαφέροντα tips για τον κύριο Protrudi και τη θρυλική μπάντα του...

Dead Moon (Toody & Fred): Facts on Facts

Mark «Vet» Enbatta: Βετεράνος ψυχεδελικών πολέμων...