Αντώνης Ζήβας

  • Καταστολή και ολοκληρωτισμός: Το εναλλακτικό «εμβόλιο» της κυριαρχίας εναντίον της πανδημίας του Κορονοϊού

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    «Πάντα οι λέξεις “Δικαιοσύνη” και “Πειθαρχία” θα χρησιμεύουν σαν εργαλείο βίας και σαν όπλα ανικανότητας»
    (Ζάκ Ρουσσώ)

    Τις τελευταίες μέρες, η ειδησεογραφία σχεδόν μονοπωλείται από ειδήσεις αστυνομικού/κατασταλτικού ενδιαφέροντος αντί για ιατρικού, όπως θα ήταν εύλογο και λογικό εφόσον ο πλανήτης βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κατάσταση, την οποία οι σημερινοί κάτοικοί του δεν έχουν ξαναζήσει σε τόσο μεγάλο εύρος. Ο κόσμος θα περίμενε από τα κράτη ανακοινώσεις σχετικές με την αντιμετώπιση του κορονοϊού σε ερευνητικό και ιατρικό επίπεδο. Αντίθετα, διαβάζει συνεχώς, πέρα από μια κλιμακούμενη μακάβρια στατιστική κρουσμάτων και νεκρών, νέα που έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τον περιορισμό του σε μια ιδιότυπη «αυτοφυλάκιση». Θα μπορούσα να το δεχτώ, εφόσον η πειθαρχία του περιορισμού συνοδευόταν με ειδήσεις που έχουν να κάνουν με την αντιμετώπιση της πανδημίας σε ιατρικό επίπεδο – αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Αντίθετα, κάθε μέρα διαβάζουμε ειδήσεις από διάφορες χώρες όπου η καταστολή, ο έλεγχος και η αύξηση της κρατικής αυταρχικότητας κλιμακώνονται και συναγωνίζονται τους θανάτους.

  • ΚΡΑΑΚ: "Kραακ" (2019, βινύλιο)

    γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Οι ΚΡΑΑΚ είναι από τις περιπτώσεις των συγκροτημάτων που κάνουν κάποιον να κοιτάξει προς αυτούς μέσα από το ίδιο το όνομά τους. Δεν ξέρω αν για εκείνους το "ΚΡΑΑΚ" σημαίνει κάποιο κωδικοποιημένο μήνυμα, σε μένα πάντως θυμίζει την έγγραφη περιγραφή του ήχου, ενός ογκώδους -συνήθως ξύλινου - αντικειμένου όταν σπάει στα σκριπτ των έντυπων κόμικς.

  • Μικέλης Άβλιχος (1844-1917) - Ένας Κεφαλονίτης αναρχικός ποιητής...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Ωραία τα λες, μας συγκινεί βαθιά η ομιλία σου, αλλά μας βάζει εις πειρασμό η στρογγυλή κοιλία σου. (Είς προγάστορα ιεροκύρηκα)

    Ο Μικέλης (Μιχαήλ) Άβλιχος ήταν σατιρικός ποιητής. Γεννήθηκε από εύπορους γονείς στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1844 και σπούδασε στο εκεί Γυμνάσιο και κατόπιν στην Ελβετία, στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης. Από την παιδική του ηλικία βρέθηκε σε ένα περιβάλλον όπου δέχτηκε την επίδραση του ποιητή Ανδρέα Λασκαράτου και αργότερα, στην εφηβική του ηλικία, των Πατρινών αναρχικών ριζοσπαστών, όπως ο Ανδρέας Μομφεράτος. Ενθουσιάζεται με τον αγώνα τους και συνδέεται φιλικά μαζί τους. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Bέρνη έρχεται ακόμη πιο κοντά στις αναρχικές ιδέες, γνωρίζει προσωπικά τον Mιχαήλ Mπακούνιν και γίνεται φίλος του, ενώ συμμετέχει ως μέλος στην Πρώτη Διεθνή. Κατά μία (ανεξακρίβωτη) πληροφορία, ο Άβλιχος συμμετείχε στα γεγονότα της Παρισινής Κομμούνας.

  • ΜΙΝΕΡΒΑ: «Konserva» (ψηφιακή μορφή, βινύλιο περιορισμένης έκδοσης)

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Φωτό: Γιώργος Μπάρμπας

    Στη ρωμαϊκή μυθολογία, η Μινέρβα ήταν η θεά της σοφίας, του πολέμου, των επιστημών και των τεχνών, αλλά και προστάτιδα του γάμου και των γεννήσεων - αντίστοιχη με τη θεά Αθηνά της ελληνικής μυθολογίας. Στην νεοελληνική πραγματικότητα ωστόσο, η Μινέρβα είναι γνωστή κατά σειρά ως εξής: εταιρεία συσκευασίας ελαιολάδου και παραγώγων του, εταιρεία εσωρούχων («απέξω εμφάνιση και από μέσα άνεση»), φαρμακευτική εταιρεία, ξενοδοχειακή επιχείρηση και φορτηγό πλοίο, ενώ στην αστρονομία υπάρχει ο αστεροειδής 93 Μινέρβα.
    Στα τέλη του 2017, στην πλούσια αυτή ονοματοδοσία προς χάριν της αρχαίας θεάς, προστέθηκε στα μέρη μας και μια garage-punk μπάντα και μ’ αυτή θα ασχοληθούμε, μιας και το Merlin’s Music Box δεν είναι ούτε σούπερ μάρκετ, ούτε φαρμακείο, αλλά ούτε και αστεροσκοπείο (αν και είμαστε βέβαιοι ότι στο απώτερο μέλλον οι αστρονόμοι θα μας τιμήσουν για την τεράστια πολιτιστική προσφορά μας…)

  • Μόνιμος πλους σε ημερομηνία λήξης

    TOY ANTΩΝΗ ΖΗΒΑ

    (Εικονογράφηση: Abies Sylos)

    Στο παζάρι με τα μεταχειρισμένα
    φορεμένες ζωές καρτερούν νέους ένοικους
    Η σιωπή ,η ερημιά ,
    το ηλεκτρικό φως των δρόμων
    η απώλεια που γεννά τη θλίψη
    δεν είναι βίζες για τον θάνατο
    Το χάος είναι η γεωγραφία της αγάπης
    Το όνομα δεν είναι παρά καπνός και αντάρα.
     

    Η απώλεια μας συντρίβει. Μπορεί να κάνει και τον πιο δυνατό άνθρωπο να στροβιλίζεται χωρίς προορισμό όπως τα κίτρινα φύλλα που τα χορεύει ο άνεμος. Μοιάζει με τη κήρυξη ενός λυσσασμένου πολέμου, όπου θύματα και θύτες είμαστε ανακατεμένοι χωρίς να ξεχωρίζουμε  ο ένας από τον άλλο, βουτηγμένοι στο αίμα από τη κορφή ως τα νύχια. Ίδιοι και απαράλλαχτοι στο τέλος, σαν τα σφαχτά που κρέμονται από το τσιγκέλι του χασάπη. Ρόλοι που συνεχώς εναλλάσσονται σε μία θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστές το συναίσθημα με το παράλογο, η ζέστη, η επιθυμία με την απογοήτευση, το ασφαλές λιμάνι με το τσακισμένο στα βράχια ναυάγιο.

  • Ο Γιώργος Μακρής και ο "Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων”

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    «Κάθε φορά που ένα νέο ον εκβάλλεται από τον Παράδεισο, του δίνουν κι ένα τετράδιο με το πρόβλημά του, για να το λύσει στη ζωή του. Ε, λοιπόν, εγώ το δικό μου τετράδιο το πέταξα από την αρχή!»
    (Γιώργος Μακρής )

    Το αφιέρωμα στον (άγνωστο στο ευρύ κοινό) υπαρξιστή ποιητή Γιώργο Μακρή και τον “Συνδεσμο Αισθητικων Σαμποτερ Αρχαιοτητων” (που ο ίδιος ο ποιητής «δημιούργησε» ), γεννήθηκε στη σκέψη από τις κατά καιρούς άναρθρες κραυγές των σύγχρονων Ελλαδέμπορων (τηλεοπτικών και μη), όταν διάφορες αριστερές πολιτικές παρατάξεις (νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κλπ) και εργαζόμενοι (π.χ. συμβασιούχοι του υπουργείου πολιτισμού) στο πρόσφατο παρελθόν, επέλεγαν να διαμαρτυρηθούν κρεμώντας πανό στον «ιερό βράχο» της ακρόπολης της Αθήνας.

  • Ο ελληνικός Δεκέμβρης που συντάραξε τον κόσμο...

    Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    «Η ιστορία αδιάκοπα αιμορραγεί μέχρι θανάτου
    Από μύριες κρυφές πληγές πείνας , ευτέλειας και φόβου
    Οι ιδιωτικές συμφορές των μετόχων της
    Γίνονται αθάνατες με κάθε καταστροφή».
    (Kenneth Rexroth )

    Το κράτος προσπάθησε να μετατρέψει την εξέγερση σε μια θεαματική βεντέτα μεταξύ μπάτσων και «αναρχικών», σε μια γκροτέσκα και χιλιοπαιγμένη θεατρική παράσταση για δύο ρόλους. Όμως, οι χιλιάδες των οργισμένων που κατέκλυσαν και κατέλαβαν τους δρόμους των πόλεων έκαναν το μύθο των «εκατό-διακοσίων κουκουλοφόρων» να καταρρεύσει Δεν κατάφερε να στιγματίσει σαν «εγκάθετους, προβοκάτορες και υποκινούμενους από ξένα κέντρα» χιλιάδες ανθρώπους από άκρη σε άκρη της χώρας και ακριβώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι έκαναν αυτόν τον μύθο να καταρρεύσει...

  • Ο κύριος και η κυρία «εγώ κοιτάω τη δουλειά μου»...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Ο κύριος και η κυρία “εγώ κοιτάω τη δουλειά μου”
    «…Τώρα κάνεις μαύρη πλάκα κι όλο τρως απ’ την κουτάλα,
    τώρα μάγκωσε η φάκα και σε κλείσανε στη γυάλα»...
    (Δήμος Μούτσης-Σωτηρία Μπέλου «η Νταλίκα»)


    Αν ένας πολιτικός είπε κάποτε σε μια σπάνια στιγμή αυτοκριτικής την αλήθεια, αυτός ήταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος με την περίφημη φράση του: «Μαζί τα φάγαμε». Τότε είχαν ορμήσει όλοι προσβεβλημένοι να τον φάνε, θιγμένοι τάχα μου, από την «ανείπωτη προσβολή προς τον ένδοξο ελληνικό λαό». Ήξερε όμως τι έλεγε, γιατί ήξερε ποιους εννοούσε και σε ποιους απευθυνόταν, κλείνοντας τους ταυτόχρονα πονηρά το μάτι.

  • Ο κύριος και η κυρία Μπουρουμπούρου πάνε στη συναυλία...

    γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Το κείμενο που θα διαβάσετε-εφόσον δεν το παρατήσετε στα μισά ενοχλημένοι βρίζοντας τον συγγραφέα του-θέλει να είναι προκλητικό.
    Κατά κάποιον τρόπο, μου το παρήγγειλε ένας καλός φίλος μετά το live του (των) Dr. Albert's Flipout One CAN Band (feat. Mickey Pantelous) στο Closer alternative bar την Κυριακή της 3ης Ιούνη του 2018. Ο συγγραφέας του όμως έχει το «ελάττωμα» να μην γράφει κατά παραγγελία (όπως και απεχθάνεται να παίζει ως dj... παραγγελιές σε μη λογικά πλαίσια). Συνεπώς Αυτά που θα διαβάσετε ήθελα να τα γράψω εδώ και πολύ καιρό (και να σφάξω μερικούς/ές από εσάς χωρίς καν γάντι).
    Θα μιλήσω για το φαινόμενο του κυρίου και της κυρίας Μπουρουμπούρου στις συναυλίες. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν είναι νέο, ούτε έχει να κάνει με την όποια ποιότητα του θεάματος και των μουσικών που παίζουν σε αυτές, αλλά αποκλειστικά με αυτούς/ες που αποτελούν μέρος του κοινού.

  • Ο Πλανήτης των Μικροβίων: Γιατί δεν θα καταφέρουμε ποτέ να απαλλαγούμε οριστικά από τη μάστιγα των μεταδοτικών ασθενειών...


    Του Gottfried Achatz

    για τη μεταγραφή: Αντώνης Ζήβας*

    Ο Πλανήτης των Μικροβίων είναι ένα από τα 19 δοκίμια που περιέχονται στο εξαιρετικό βιβλίο του καθηγητή Gottfied Schatz, Βιολογία, Ένας Κήπος Γεμάτος Θαύματα είναι το δεύτερο βιβλίο του, μετά το Πέρα από τα Γονίδια, που κυκλοφόρησαν οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Το βιβλίο περιλαμβάνει 19 μικρά δοκίμια, γραμμένα σαν ένα ποιητικό παραμύθι, όπως γράφει στον πρόλογο ο νομπελίστας Rolf Zinkernagel: «Με ύφος αφηγηματικό συχνά σε πρώτο πρόσωπο και διάθεση στοχαστική, ενίοτε ποιητική, μας μεταφέρει σ’ έναν κήπο γεμάτο θαύματα, τον αόρατο κήπο της μοριακής και κυτταρικής βιολογίας, της Βιοχημείας και της γενετικής τον κήπο της αυτογνωσίας μας».

  • Όποιος εύκολα ξεχνά… απότομα θυμάται

    Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    “Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθάνεις
    Όμορφα κι όρθιος σε δημόσια θέα
    Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία
    Ελληνας μ’ ό,τι συνάδει αυτό - όχι μια σημαία, μελανοχίτωνας γόνος του Αχιλλέα και του Καραϊσκάκη”..
    (Παύλος Φύσσας Killah P "Ζόρια”)

    Οι στίχοι που ξεκινούν αυτό το κείμενο έχουν γραφτεί και τραγουδηθεί από τον αντιφασίστα Παύλο, Φύσσα γνωστό στη μουσική κοινότητα του Hip-Hop σαν Killah-P, που στα 34 του χρόνια δολοφονήθηκε από τάγμα εφόδου της ναζιστικής Χρυσής Αυγής τη Τρίτη 17 Σεπτέμβρη 2013 στο Κερατσίνι. Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στη μνήμη του.


    Αν υποθέσουμε ότι για τους πολλούς νεοέλληνες με την κοντή μνήμη, η Χρυσή Αυγή είναι ένα “νέο παιδί” που γεννήθηκε από την οικονομική επίθεση-κρίση που βιώνουμε σαν “άξιο τέκνο της οργής”, που λέει και το τραγούδι. Θα πρέπει όμως να γνωρίσουμε και τους γονείς της όπως και τα αδέλφια της, γιατί η ναζιστική συμμορία ούτε ορφανή είναι, ούτε αγνώστου πατρός, ούτε φυσικά παιδί αλλά, ιδεολογικά ένας απέθαντος γέρος που γεννήθηκε στο μακρινό 1920 στο Μόναχο. Από τότε και στο εξής, εκεί που όλοι τον είχαν για νεκρό και του έκαναν την κηδεία, εκείνος ξαναγεννιόταν ή ξεπηδούσε μέσα από το σκοτάδι κάθε φορά που η εξουσία των ολίγων κινδύνευε, σαν το ύστατο δυνατό χαρτί τους στη τελική παρτίδα του “όλα ή τίποτα”.
    Στη χώρα που κάποιοι βάφτισαν Ελλάδα οι φασισμός και οι ναζιστικές ιδέες -γιατί περί αυτού πρόκειται- έχουν γεννηθεί, πεθάνει και ξαναγεννηθεί κάτω από διάφορα πατριωτικά και εθνικόφρονα ονόματα, όποτε οι λίγοι ισχυροί του χρήματος και της πολιτικής εξουσίας τον χρειάζονταν για να σταθεί πλάι τους κέρβερος σωματοφύλακας, μπροστά στον κίνδυνο της απώλειας των προνομίων τους και της εξουσίας τους. Ένας άλλος Δόκτωρ Φάουστ, πάντα νέος, με “υψηλά” ιδανικά, άσπιλος και φρέσκος.

  • Ορφέας Κάππα “It's ΟΚ” (EP, free online)

    Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    Τον Ορφέα Κ. τον γνωρίζω αρκετά χρόνια. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που αν ζούσε στις ΗΠΑ τον καιρό των Beatniks θα πρωταγωνιστούσε σε κάποιο βιβλίο του Κέρουακ, σε ένα ποίημα του Γκίνσμπεργκ, σε ένα στιγμιότυπο παρέα με τον Μπάροουζ. Εδώ όμως δεν θα αναλύσω τη πολυτάραχη, πολυσχιδή και τόσο ενδιαφέρουσα ζωή του, της οποίας στιγμές της μπορείτε να διαβάσετε στο blog του: http://okosmosapokatw.blogspot.gr/ , (η γραφή του στη beat “λογοτεχνία” είναι σπαρακτικά υπέροχη).
    Ο Ορφέας εκτός από ταξιδιώτης, γραφιάς σε στιγμές αναμονής από τα ταξίδια του σε διάφορες επαρχιακές πόλεις και νησιά, είναι πάνω από όλα μουσικός. Παίζει καταπληκτικό κλαρίνο, όχι από αυτό που ακούμε στα πανηγύρια, από το άλλο που ακούμε σε σκοτεινά παρακμιακά μπαράκια που βρωμάνε χυμένο μπέρμπον, ξερατά, μοναξιά και απόγνωση. Εκεί που ο καπνός από τα τσιγάρα δεν σε αφήνει να βλέπεις στα δύο μέτρα, κάνοντας τα μάτια σου να κλείνουν ερμητικά και αφήνοντας ανέπαφα μόνο τα αυτιά σου – να τα χαϊδεύει η μουσική.
    Μια τέτοια μουσική σαν του Ορφέα σε ταξιδεύει ταυτόχρονα σε κάποιο πεζόδρομο του Ηρακλείου Κρήτης, σε κάποιο στενό στο Μοναστηράκι της Αθήνας, σε κάποιο καταγώγιο της Θεσσαλονίκης, σε κάποιο μοτέλ της Νέας Ορλεάνης, από εκείνα που προβάλλει ο Τζάρμους με τις ταινίες του – μέσα από την απόγνωση του άστεγου Τομ Γουέιτς, τις ηδονές του Τζων Λιούρι σε ένα βρώμικο δωμάτιο αγκαλιά με μια ανήλικη, τα κελιά μιας επαρχιακής φυλακής του αμερικάνικου νότου ή ενός επαρχιακού αστυνομικού τμήματος κάποιας ελληνικής επαρχιακής πόλης όπου ξυπνάς με πόνους και μελανιές σε όλο σου το σώμα, δίχως να θυμάσαι πώς κατέληξες εκεί.
    Αυτή είναι η μουσική του Ορφέα, την οποία μεγαλόδωρα προσφέρει ελεύθερα σε όλο τον κόσμο, μιας και δεν είναι δυνατόν να ανήκει σε αυτόν αποκλειστικά, όπως και ο ίδιος δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο αποκλειστικά. Ο Ορφέας δεν έχει καμιά σχέση με τον «ένδοξο» μυθικό συνονόματό του. Ο Ορφέας είναι ένα αλέγκρο ματζόρε που αφηγείται μικρές, μεθυσμένες ιστορίες από αυτές που οι περισσότεροι θα ντρέπονταν να πουν ότι τις έχουν ζήσει, αλλά ακόμη περισσότεροι θα ήθελαν να τις ζήσουν χωρίς ωστόσο να το τολμήσουν. Ακούστε και κάνετε δική σας τη μουσική του Ορφέα και να είστε σίγουροι ότι ένα στραβό χαμόγελο θα σχηματιστεί στα χείλη του κι ένα βλέμμα γεμάτο αναίδεια θα εισβάλει στα μάτια σας. Αυτό θα είναι το “ευχαριστώ” του και να είστε βέβαιοι ότι θα γίνετε κι εσείς μέρος των ιστοριών του, έστω κι αν οι δρόμοι σας δε διασταυρωθούν ποτέ.
    Το EP “Ιt’s ΟΚ” ηχογραφήθηκε στο Underhouse Studio του Βόλου, γενέθλιας πόλης του Ορφέα Κάππα, από τον Λάμπρο Ζαφειρόπουλο και τον Σπύρο Χαρμάνη, μέσα σε μία λίμνη από μπύρες. Ο Ορφέας, εκτός από κλαρίνο, τραγουδά και παίζει κιθάρες, μπαγλαμά και τζουρά. Τύμπανα παίζει ο Σπύρος Χαρμάνης και κόντρα μπάσο ο Ben Fox.

    Κατεβάστε ελεύθερα από εδώ:

    bandcamp

    Επισκεφθείτε το blog του ΕΔΩ

    Διαβάστε κείμενο του Ορφέα Κάππα στο Merlin's ΕΔΩ


    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     

     

  • Παίξε μπάλα! (…και... fuck modern football!)...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    «Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ένα θλιβερό ταξίδι απόλαυσης και καθήκοντος. Στο βαθμό που το άθλημα έχει βιομηχανοποιηθεί, έχει χαθεί σιγά σιγά η ομορφιά που γεννιέται από τη χαρά που νιώθει κανείς μονάχα γιατί παίζει. Σε αυτόν τον κόσμο του τέλους του αιώνα μας το επαγγελματικό ποδόσφαιρο καταδικάζει οτιδήποτε δεν αποφέρει κέρδη. Οι τεχνοκράτες του επαγγελματικού αθλητισμού επέβαλαν ένα ποδόσφαιρο καθαρής ταχύτητας και πολλής δύναμης, που απεμπολεί την απόλαυση, ατροφεί τη φαντασία και απαγορεύει το θράσος». (Εντουάρντο Γκαλεάνο – Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου)

    Ο μπάρμπα-Μάρξ είχε πει ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Στην εποχή μας, όπιο του λαού θεωρείται και το ποδόσφαιρο (και όχι άδικα). Το λαϊκό άθλημα που συναρπάζει και συγκινεί, πέρασε γρήγορα από τη σφαίρα του λαϊκού παιχνιδιού στις αλάνες των γειτονιών και των χωμάτινων γηπέδων, στο πεδίο της κερδώας εκμετάλλευσης. Οι φιλόδοξοι έμποροι του ποδοσφαίρου επένδυσαν στο «θρησκευτικό» φανατισμό και στο μαζικοποιημένο «ανήκειν» των φιλάθλων, εκμεταλλεύτηκαν την ευρύτητα της συμμετοχής και έστησαν παγκοσμίως μια υπερκερδοφόρα βιομηχανία θεάματος και εμπορευμάτων γύρω από αυτό. Η μεγάλη λαϊκή δυναμική του είναι το διαβατήριο που προσδίδει αναγνωσιμότητα και μεγάλη ισχύ σε προέδρους συλλόγων και αρκετές φορές επηρεάζει ακόμα και τις εκλογικές αναμετρήσεις. Η αποθέωσή του σε καθαρά ανταγωνιστικό άθλημα έφτασε αντί να ενώνει (μέσω της χαράς του παιχνιδιού), να διαιρεί κοινωνίες με διαφορετικά εθνοτικά χαρακτηριστικά, ενώ έδωσε την ευκαιρία να μπουν στο «παιχνίδι» και άλλοι παράγοντες.

  • Πάνος Μπίρμπας: "Είναι πολύ σημαντικό να πετυχαίνεις τους ανθρώπους στις στιγμές τους και αυτό που κάνεις να γίνεται soundtrack στη ζωή τους".

    Συνέντευξη: ABIES SYLOS & ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    Φωτογραφίες: ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (QoQ photos) 

    Η πολυαναμενόμενη κυκλοφορία του Finchlay Road, του νέου προσωπικού δίσκου του Πάνου Μπίρμπα, είναι πλέον γεγονός και ο frontman των Dustbowl έχει κάθε λόγο να αισθάνεται χαρούμενος. Έχοντας, όπως λέει ο ίδιος, διανύσει πλέον πολλά χιλιόμετρα με το συγκρότημα, το Finchley Road προέκυψε αφενός ως αποτέλεσμα προσωπικών βιωμάτων και αφετέρου ως αφορμή προκειμένου ο καλλιτέχνης να θίξει ένα από τα πλέον ευαίσθητα κοινωνικά προβλήματα που ταλανίζουν σήμερα την ευρωπαϊκή αλλά και την παγκόσμια κοινότητα: το προσφυγικό. Ο Πάνος ευαισθητοποιείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε αυτόν τον τομέα, τόσο ως μουσικός όσο και ως ένας άνθρωπος που εργάζεται για την ανακούφιση των ανθρώπων εκείνων, οι οποίοι για πολλούς και διάφορους λόγους ξεριζώνονται από τον τόπο τους και προσφεύγουν σε "υγιέστερες" κοινωνίες ζητώντας βοήθεια. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα, ο Πάνος μίλησε στο Merlin's Music Box...

  • Πρεμιέρα της ταινίας “Στην R" (Παρασκευή 2 Ιουνίου, 20.30 Αμφιθέατρο Αντωνιάδου ΑΣΟΕΕ)

    Η ταινία Στην R  είναι μια συλλογική, ανεξάρτητη και εντελώς no budget κινηματογραφική παραγωγή, έξω από εξαρτήσεις, χρηματοδοτήσεις, συμβάσεις και συμφωνίες με παραγωγούς, ΜΜΕ, TV, κέντρα κινηματογράφου κλπ. Ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα και αγκαλιάστηκε και πλαισιώθηκε από πλήθος γνωστών και αγνώστων, φίλων, συντρόφων, αδελφών. Τα γυρίσματα της, κράτησαν σχεδόν δύο χρόνια σε τεχνικό επίπεδο, ενώ οι ηθοποιοί  είναι ερασιτέχνες. Αρκετοί δε, κάθισαν μπροστά από τη κάμερα για πρώτη φορά στη ζωή τους.

    Η ταινία, γεννήθηκε από την ανάγκη και τον νόστο της επιστροφής στην αθωότητα της χαράς της πρωτογενούς, «χειροποίητης», αδιαμεσολάβητης δημιουργίας και έκφρασης και από τη διάθεση διερεύνησης των εκφραστικών μέσων και αναπροσδιορισμού των «τρόπων», έξω -όσο αυτό ήταν δυνατό- από αναπαραγωγή ρόλων και ιεραρχιών.

    Το “Στην R”, πραγματοποιήθηκε με σαφείς αντιεμπορικούς όρους και προθέσεις και ανάλογη θα είναι και η διανομή της για την προβολή της.

  • Προωθώντας την απομόνωση του σύγχρονου ανθρώπου...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    «Ω, αιώνια νύχτα! Πότε θα διαλυθείς; Πότε θα δουν τα μάτια μου το φως;
    Σύντομα, σύντομα παλικάρι, ή ποτέ».
    (Ο Μαγικός Αυλός*)

    Στην εποχή μας τα μέσα μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ) αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής μας ζωής. Η τηλεόραση και το ίντερνετ (και σε πολύ λιγότερο βαθμό πια οι εφημερίδες και το ραδιόφωνο) καταλαμβάνουν τον περισσότερο από τον ελεύθερο χρόνο του ανθρώπου. Σύμφωνα με τις κατά καιρούς έρευνες, ο μέσος άνθρωπος «καταναλώνει» περίπου 4 με 5 ώρες του καθημερινού ελεύθερου χρόνου του στη παρακολούθηση των ΜΜΕ. Αν υποθέσουμε ότι κατά μέσο όρο η εργασία, η μετακίνηση, το φαγητό και ο ύπνος απορροφούν σχεδόν τις 18 με 20 ώρες του εικοσιτετραώρου μας, γίνεται φανερό ότι τα ΜΜΕ τείνουν κυριολεκτικά να κυριαρχήσουν στον περισσότερο, αν όχι σε ολόκληρο τον ελεύθερο χρόνο μας.

  • Σόκρατες: Ο επαναστάτης με τη δερμάτινη μπάλα στα πόδια…

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    "Αν οι άνθρωποι δεν έχουν τη δύναμη να πουν πράγματα, θα τα πω εγώ γι' αυτούς. Όταν ήμουν ποδοσφαιριστής, τα πόδια μου ενίσχυαν τη φωνή μου"- Σόκρατες 

    Έχω σταματήσει εδώ και αρκετά χρόνια να παρακολουθώ μια διοργάνωση όπου κάποτε οι φτωχοί, οι μελαψοί, οι παρακατιανοί, έστεκαν ως ίσοι προς ίσους απέναντι στους χορτάτους, τους «Άριους», τους ισχυρούς, και που τις περισσότερες φορές τους ανάγκαζαν να φεύγουν ταπεινωμένοι από το χορταρένιο παραλληλόγραμμο με τις χορευτικές φιγούρες τους. Σήμερα το Μουντιάλ δεν είναι αυτό που μόλις περιέγραψα, αλλά ένα τουρνουά όπου αντί να αγωνίζονται οι διάφορες ποδοσφαιρικές σχολές, αγωνίζονται οι πολυεθνικές, οι σπόνσορες, η Mastercard εναντίον της Visa.
    Κάποτε παρακολουθούσα το Μουντιάλ κι αν με ρωτήσεις τι θυμάμαι από όσα έχω δει, θα σου απαντήσω τη Βραζιλία του 1982: αυτό το σύνολο από χορευτές μπαλέτου που τους έβαλαν μέσα στο γήπεδο κι αυτοί, χωρίς να νοιάζονται για τίποτε άλλο παρά μόνο να χορέψουν, μάγεψαν με τις κινήσεις τους ολόκληρο τον πλανήτη. Αυτοί, που στο τέλος υπέκυψαν, θύματα της δύναμης και της τακτικής, δίχως να κατακτήσουν τίποτα. Κατέκτησαν όμως καρδιές κι αυτό τους έκανε να είναι οι πραγματικοί νικητές εκείνου του Μουντιάλ.

  • Στα ελληνικά σύνορα ο ρατσισμός ηδονικά αναστενάζει…

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Φωτογραφίες: Τατιάνα Μπόλαρη (Eurokinissi)

    Ο Καρλ Μαρξ στο έργο του Η Γερμανική Ιδεολογία έγραφε: «Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες. Η κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας και ταυτόχρονα η κυρίαρχη πνευματική της δύναμη». Σήμερα, μπορεί να ζούμε στον 21ο αιώνα, αλλά διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι σχέσεις ανάμεσα σε κυρίαρχο και κυριαρχούμενο δεν έχουν αλλάξει ούτε καν στο ελάχιστο από τα μέσα του 19ου αιώνα, οπότε και γράφτηκε η συγκεκριμένη μπροσούρα.Απεναντίας, τα όσα ζούμε και όσα συμβαίνουν στη σημερινή εποχή, κάλλιστα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ανθρωπότητα έχει κάνει ένα άλμα δύο αιώνων προς τα πίσω, μέσα από μια διαφορετική οπτική εναρμονισμένη στο σήμερα: αυτή της αισθητικοποίησης της πολιτικής.

  • ΣΤΟΑ 60, ο αυτοδιαχειριζόμενος συναυλιακός χώρος στο Ηράκλειο Κρήτης: Μία συζήτηση μεταξύ των μελών του και του Αντώνη Ζήβα.

    Η ΣΤΟΑ 60 ξεκίνησε τη λειτουργία της πριν δύο χρόνια με σκοπό να καλύψει ένα τεράστιο κενό στη πόλη του Ηρακλείου όσον αφορά τις underground/αντιεμπορευματικέςσυναυλίες, δίνοντας τη δυνατότητα σε τοπικές (αλλά και εκτός Κρήτης) μπάντες να παρουσιάζουν τη δουλειά τους μέσα από την DIY και αντιεμπορευματική οπτική, η οποία βασίζεται στην ισότιμη και αδιαμεσολάβητη αλληλεπίδραση μεταξύ συγκροτημάτων, διοργανωτών και κοινού.
    Σαν fanzine που διέπεται από τις παραπάνω σχέσεις θελήσαμε να κάνουμε μία κουβέντα με τα μέλη της συνέλευσης που διαχειρίζονται το εν λόγω εγχείρημα τόσο για τα το παρουσιάσουμε εκτός Κρήτης, όσο και για να αναδείξουμε, ταυτόχρονα, ότι εφόσον υπάρχει η θέληση ο καθένας και η καθεμία μας, μπορεί να ξεπεράσει τις νόρμες της μουσικής βιομηχανίας, των λογής μάνατζερ και των συναυλιών-προϊόντων προς πώληση, αρκεί να πιστεύει στις δυνάμεις του με κινητήρια δύναμη την αγάπη για τη μουσική, την αυτοοργάνωση και τις χρηστικές αξίες της.

  • Συνέντευξη με έναν ταπεινό πιστό...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Η παρακάτω «συνέντευξη», ως αποτέλεσμα ενός φανταστικού διαλόγου, έχει βασιστεί σε ένα κείμενο του Paul Lafargue γραμμένο το 1890.

    ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι;
    ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εργάτης. Συχνά με φωνάζουν και Άνεργο.
    Ε: Ποιοι είναι οι γονείς σου;
    Α: Ο πατέρας μου ήταν εργάτης, καθώς και ο παππούς μου και ο προπάππος μου. Αλλά οι πρόγονοί μου ήταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι. Η μάνα μου ονομάζεται Φτώχεια.

FEATURED VIDEOS

  • 1