Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Φωτογραφίες: Christina Alossi

Με αφορμή το Dimensions, το νέο τους άλμπουμ, οι Birds Of Vale μιλούν στο Merlins για τη φυσική εξέλιξη του ήχου τους, τις επιρροές που τους διαμόρφωσαν και την ανάγκη να δημιουργούν χωρίς μουσικές ταμπέλες.

Δεν είναι όλοι οι δίσκοι που σε κάνουν να σταματάς και να τους ακούς ξανά. Κάποιοι απλώς περνούν, άλλοι σε κάνουν να αναρωτηθείς τι άκουσες. Το Dimensions των Birds Of Vale ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει ούτε να τραβήξει την προσοχή με ένταση. Χτίζει τον ήχο του ήσυχα, με ακρίβεια και καθαρή πρόθεση. Εδώ δεν υπάρχει επίδειξη, μόνο η ανάγκη να ειπωθούν τα πράγματα όπως είναι.
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ, μίλησα με τον Νίκο και τον Αντώνη για τη διαδρομή που τους έφερε ως εδώ.

Η συνέντευξη

Στο Dimensions φαίνεται να έχετε «κλειδώσει» έναν ήχο που σας ανήκει πλήρως. Ήταν συνειδητή επιλογή ωρίμανσης ή απλώς το σημείο όπου οι αμφιβολίες σταμάτησαν να σας ακολουθούν;

Νίκος (Τύμπανα): Γενικά, μας αρέσει να πειραματιζόμαστε. Όλοι μας ακούγαμε και εξακολουθούμε να ακούμε διαφορετικά είδη μουσικής, κάτι που βοήθησε σημαντικά στο να φτάσουμε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. Δεν θεωρούμε ότι «κλειδώσαμε» σε κάτι συγκεκριμένο. Αντιθέτως, νιώθουμε ότι αυτός ο δίσκος ήταν κάτι που έπρεπε να συμβεί και προέκυψε με απόλυτα φυσικό τρόπο, τόσο συνθετικά όσο και ψυχικά. Έτσι διαμορφώθηκε και το τελικό αποτέλεσμα. Στον επόμενο δίσκο μπορεί να προκύψει κάτι διαφορετικό, αλλά πάντοτε με κοινή βάση το rock ’n’ roll. Πιστεύω ότι η μουσική είναι άπειρη, όπως και οι αριθμοί. Ξεκινάς από ένα σημείο, καταλήγεις κάπου αλλού και μέσα από αυτή τη διαδρομή γεννιέται ένα διαφορετικό αποτέλεσμα, το οποίο πολλές φορές μπορεί να σε εκπλήξει ακόμη και εσένα τον ίδιο.

Πόσο χώρο δίνετε σήμερα στην επιρροή - και σε ποιο σημείο η επιρροή μετατρέπεται από πυξίδα σε βαρίδι; Υπήρξε κάποια στιγμή κατά τη δημιουργία του δίσκου που χρειάστηκε να απομακρυνθείτε από κάτι που αγαπάτε, ώστε να ακούσετε καθαρότερα τη δική σας φωνή;

Νίκος: Δυστυχώς ή ευτυχώς, ως μουσικοί έχουμε ακούσει πάρα πολλή μουσική. Ακόμη και μουσική που μπορεί να μη μας αρέσει, είτε από περιέργεια είτε εντελώς τυχαία. Η επιρροή παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, γιατί ουσιαστικά σε μεγαλώνει, σε ωριμάζει και σε βοηθά να εξελιχθείς έχοντας αυτή ως αφετηρία. Το σημείο στο οποίο η επιρροή μετατρέπεται σε πυξίδα είναι όταν καταφέρνεις να τη χρησιμοποιήσεις ως έμπνευση για να δημιουργήσεις κάτι δικό σου και όχι απλώς να την αντιγράψεις ή να τη μεταφέρεις αυτούσια σε ένα τραγούδι. Όχι, δεν χρειάστηκε να απομακρυνθούμε από κάτι που αγαπάμε. Αντιθέτως, όλη αυτή η διαδικασία μάς έκανε να αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο τη δική μας μουσική, αλλά και τη μουσική γενικότερα, σε όλες τις εκφάνσεις της.

Τα riffs στις συνθέσεις σας μοιάζουν συχνά να κουβαλούν την αφήγηση περισσότερο από τους στίχους. Πρόκειται για αισθητική επιλογή ή για τον πιο ειλικρινή τρόπο να εκφράσετε μουσικά όσα θέλετε να πείτε;

Νίκος: Τα riffs είναι αυτά τα riffs του Λαζ. Ειλικρινά, δεν ξέρω ακριβώς πώς το κάνει ή πώς σκέφτεται όταν φέρνει μια ιδέα ή γράφει κάποιο solo, αλλά το σίγουρο είναι ότι το κάνει σωστά. Από τη δική μου πλευρά, νιώθω ότι στα κομμάτια μας υπάρχουν δύο παράλληλες αφηγήσεις: η αφήγηση του Αντώνη μέσα από τους στίχους και η αφήγηση της κιθάρας μέσα από τα riffs και τα solo. Αυτά τα δύο στοιχεία συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται, δημιουργώντας μια ολοκληρωμένη μουσική εμπειρία. Συνολικά, το κιθαριστικό κομμάτι της μπάντας είναι κάτι που προσωπικά με εντυπωσιάζει και με συναρπάζει κάθε φορά που δουλεύουμε πάνω σε νέο υλικό.

Στο heavy rock του σήμερα γράφεις για να συνεχίσεις μια παράδοση ή για να την αμφισβητήσεις εκ των έσω χωρίς να τη διαλύσεις; Πού τοποθετείτε τους Birds Of Vale μέσα σε αυτή τη συζήτηση;

Νίκος: Το heavy rock του σήμερα χρωστάει σχεδόν τα πάντα στο παλιό heavy rock και σε καμία περίπτωση δεν δημιουργούμε μουσική με σκοπό να αμφισβητήσουμε αυτή την κληρονομιά. Αντίθετα, τη σεβόμαστε βαθιά και αναγνωρίζουμε τη σημασία της. Άλλωστε, πολλές φορές ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Έτσι, τόσο εγώ όσο και οι υπόλοιποι πιστεύουμε ότι, με σεβασμό προς το παρελθόν και όλα όσα μας έχουν διδάξει οι μουσικοί που προηγήθηκαν, οφείλουμε να προσπαθούμε να προσθέσουμε τη δική μας ταυτότητα σε αυτό που κάνουμε. Στόχος μας δεν είναι να ανατρέψουμε την παράδοση, αλλά να τη συνεχίσουμε με τον δικό μας τρόπο, αφήνοντας το προσωπικό μας αποτύπωμα μέσα στη μουσική που δημιουργούμε.

Υπάρχει κάποια στιγμή στο στούντιο όπου καταλαβαίνετε ότι ένα κομμάτι ανήκει πραγματικά στον δίσκο ή κάθε τραγούδι περνά από μια μακρά διαδικασία μέχρι να βρει τη θέση του μέσα στο σύνολο;

Νίκος: Είναι πραγματικά μαγικό και το έχω πει πολλές φορές το πόσο αβίαστα μπορούμε να δημιουργούμε μουσική ακολουθώντας μερικά απλά βήματα. Δεν ξέρω ακριβώς πώς συμβαίνει αυτό, αλλά ούτε στον προηγούμενο δίσκο μας, το «Limbo», ούτε στον τωρινό, το «Dimensions», γράψαμε ποτέ κάποιο κομμάτι και είπαμε «αυτό δεν ανήκει εδώ, είναι για κάτι άλλο».
Πάντα, μα πάντα, καταφέρνουμε να το φέρουμε εκεί που θέλουμε και να το εντάξουμε οργανικά στο σύνολο. Θεωρώ ότι σημαντικό ρόλο παίζουν η διάθεση και η νοοτροπία που επικρατούν τη στιγμή της δημιουργίας. Αυτά είναι που καθορίζουν την κατεύθυνση και τελικά οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα που, όταν το ακούσεις ολοκληρωμένο, σε κάνει να πεις: «Ναι, αυτό είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι».

Στο «Inner Revolution» ακούγονται οι στίχοι «A coward dies a thousand times, but a hero only once». Τι σας οδήγησε σε μια τόσο άμεση αναμέτρηση με τον φόβο, την αδράνεια και την προσωπική υπέρβαση; Θεωρείτε ότι το συγκεκριμένο τραγούδι εκφράζει τον πυρήνα της στιχουργικής σας ταυτότητας;

Αντώνης (Φωνή): Καταρχάς πρέπει να αναφέρω πως είχα ακούσει πρώτη φορά αυτή την έκφραση σε ένα cartoon όταν ήμουν 8 χρονών. Το παιδικό λέγεται “Life with Louie”. Ανά τα χρόνια έπαιζε στο μυαλό μου, ειδικά όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με δύσκολες καταστάσεις και τελικά μέσα από το ψάξιμο, το διάβασμα, αλλά και τις εμπειρίες που μας διαμορφώνουν, το νόημα σε αυτή τη φράση γιγαντώνεται. Οι στίχοι είχαν γραφτεί πριν 10 χρόνια και ακόμα η συντροφιά τους είναι ένα πραγματικό reality check που μας οδήγησαν στην παρακάτω διαπίστωση. Αυτό που καθορίζει “τι άνθρωποι είμαστε”, “ποιοι θέλουμε να είμαστε” και “τι ζωή επιθυμούμε να έχουμε”, είναι η στάση μας απέναντι στη ζωή. Και σε μια εποχή που προμηνύεται δυσοίωνη και οι άνθρωποι δεν βρίσκουν διεξόδους, κάθε μέρα καλούνται να αποφασίσουν “Ποιοι θέλουν να είναι”. Ο φόβος υπάρχει παντού, από το να τα βάλεις με κάτι ή κάποιον που σε βασανίζει, μέχρι το να θέσεις και να κυνηγήσεις ένα όνειρό σου ή μια καλύτερη ζωή για σένα. Ποια θα είναι η στάση μας απέναντι στον φόβο; Για μας είναι ξεκάθαρη, γιατί πραγματικά ένας δειλός πεθαίνει κάθε μέρα στη ζωή του, σκύβοντας το κεφάλι. Δεν είναι ζωή αυτή! Υπάρχουν μέρες που αξίζουν όσο 10 ζωές και είναι οι μέρες που εκπροσωπούμε τον πραγματικό μας εαυτό με υπερηφάνεια και το κεφάλι ψηλά!

 Στο «Knives» γράφετε «From the knives of time, you can't escape», ενώ λίγο αργότερα υπενθυμίζετε ότι η ζωή αποτελείται από φίλους, αγάπη, πράξεις και μνήμες. Πόσο συχνά οι στίχοι σας ξεκινούν από μια υπαρξιακή αγωνία και καταλήγουν σε μια μορφή συμφιλίωσης με τον χρόνο και τη φθορά;

Αντώνης: Δεν ξέρω, σχεδόν πάντα; (γέλια). Συνήθως προσπαθούμε να δώσουμε απαντήσεις σε ερωτήματα που ταλαιπωρούν το μυαλό μας και έχει να κάνει με τον μοντέρνο τρόπο ζωής. Αξίζουν όλα αυτά που περνάμε; Θα ανταμειφθούν ποτέ οι κόποι μας; Θα μείνει τίποτα στο τέλος; Γενικά συνηθίζουμε να στεναχωριόμαστε τόσο πολύ για τα πράγματα που αφήνουμε πίσω και ξεχνάμε να αγκαλιάσουμε όλα τα καλά που βρίσκονται μπροστά μας. Όμως πάνω από όλα τα θέματα μας είναι ανθρώπινα. Μιλάμε για απώλεια, μιλάμε για τις πληγές μας, για τη δύναμη να συνεχίσουμε στα δύσκολα και να αναμετρηθούμε με τον κόσμο. Αλλά μιλάμε και για αγάπη, μιλάμε για εξέλιξη και πως αλλάζουμε διαστάσεις όσο μεγαλώνουμε και για το νόημα της ζωής που άπαξ και το βρεις, δεν έχεις καμία δικαιολογία. Από εκεί και μετά το κρίμα στο λαιμό σου. Πρέπει να αφουγκραζόμαστε τον εαυτό μας και να σηκώνουμε ανάστημα όταν απαιτείται. Βέβαια γράφουμε και για πράγματα που απολαμβάνουμε. Θα ήθελα μια μέρα να γράψω ένα τραγούδι για το παγωτό σοκολάτα.

Πόσο δύσκολο είναι να αποφύγει κανείς τη σκιά των προφανών αναφορών όταν δημιουργεί μέσα σε ένα τόσο φορτισμένο ιδίωμα όπως το stoner και το heavy rock;

Νίκος: Δεν το βλέπουμε τόσο αναλυτικά. Κατά καιρούς μάς έχουν πει ότι παίζουμε stoner, heavy rock, rock ’n’ roll, blues, ακόμα και metal. Η αλήθεια είναι ότι κάθε άνθρωπος, ανάλογα με τα ακούσματα, τις επιρροές και τα βιώματά του, αντιλαμβάνεται και προσδιορίζει τη μουσική με τον δικό του τρόπο. Γι’ αυτό και δεν μας απασχολούν ιδιαίτερα οι ταμπέλες. Από τη στιγμή που ο κόσμος συνδέεται με τη μουσική μας και βρίσκει κάτι που τον εκφράζει μέσα σε αυτήν, μόνο χαρά μπορεί να μας δίνει. Οπότε, αν κάποιος θέλει να πει ότι παίζουμε ακόμα και hardcore instrumental metal, ευχαρίστως να το δεχτούμε! (γέλια)

Τα φωνητικά στον δίσκο υπηρετούν πρωτίστως τον ήχο ή αποτελούν ένα πεδίο που θέλετε να εξερευνήσετε περισσότερο στο μέλλον; Υπάρχουν νέες εκφραστικές κατευθύνσεις που σας ενδιαφέρουν;

Αντώνης: Αυτό έχει να κάνει κυρίως με την διαδικασία παραγωγής του δίσκου. Tο raw υλικό που φέρνει ο καθένας στο τραπέζι προφανώς, π.χ. εγώ στη φωνή, στην αρχή το σκεφτόμαστε σαν να είναι όλα τα υπόλοιπα χτισμένα γύρω μου. Αλλά όταν μπούμε στο στούντιο και μας ακούσει ο παραγωγός, αυτός θα μας τεντώσει ή περιορίσει ανάλογα με τον ήχο που θέλουμε να αποδώσουμε. Οι αλλαγές που έγιναν σε όλα τα όργανα κατόπιν την συμβολής του, δεν ήταν τεράστιες αλλά ήταν τόσο όσο, ώστε να αναδειχθεί η καλύτερη πλευρά όλων μας, υπό του όραμα που έχουμε στο κεφάλι μας. Αλλά αυτό είναι μια δυναμική διαδικασία που συνεχώς μαθαίνουμε, βελτιωνόμαστε και η αισθητική μας αποκτά περισσότερη λεπτομέρεια και ουσία με τον καιρό. Εδώ να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Άλεξ Μπόλπαση για την συνεισφορά του σε όλο αυτό και την ψυχοθεραπεία κατά τη διάρκεια.

Στο «Best Inside of Me» ακούγεται η φράση «I give the best inside of me, I know exactly who I wanna be». Αν το Dimensions είναι ο δίσκος όπου οι Birds Of Vale δηλώνουν ποιοι είναι, ποιος θα είναι ο δίσκος όπου θα ανακαλύψουν ποιοι μπορούν να γίνουν;

Αντώνης: Ο 4ος δίσκος θα είναι αυτός που θα πιάσουμε κορυφή!! (γέλια). Πέρα από την πλάκα όμως, αυτό το το ταξίδι που κάνουμε, δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει. Υπάρχει ήδη νέο υλικό, αλλά είναι ακόμα σε rough στάδια, υπάρχει μια κατεύθυνση που σκεφτόμαστε να ακολουθήσουμε στο μέλλον αλλά είναι τόσα πολλά τα ερεθίσματα και οι ιδέες που δεν έχουν συμμαζευτεί ακόμα. Για την ώρα, μένουμε στο εδώ και στο τώρα και απολαμβάνουμε το πιο πρόσφατο μας καλλιτέχνημα και την πορεία του μέχρι τη Ρουμανία τον Αύγουστο και το πρώτο μας τουρ, τέλη Οκτώβρη, στα Βαλκάνια. Έχουμε ακόμα πολλή δουλειά για αυτά. Μόλις επιστρέψουμε από αυτές μας της περιπέτειες θα δούμε κι εμείς τι άνθρωποι θα έχουμε γυρίσει και θα ξεκινήσουμε τις ετοιμασίες για να βάλουμε το επόμενο γλυκό στο φούρνο.

Birds of Vale

Φωνή: Anthony Kyritsis
Λιθάρες: Lazaros Kangelidis
Μπάσο: Kostis Papagiannopoulos
Τύμπανα, κρουστά: Nikos Manatos
Κρουστά: Alex Bolpasis

Spotify

Bandcamp

Youtube

Instagram

Facebook

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Χριστίνα Σκουτέλα: Όταν το Σώμα Γίνεται Ηχητικό Όργανο στο “is that horror?”

Lia Hide - "Aristophobia Nervosa": Μια σκοτεινή spoken word εμπειρία στην ελληνική γλώσσα...

"Η μουσική μας λέει πού να πάμε": Οι iota για το One Band, One Show...

Καλλιόπη Μητροπούλου: «Το Between εκφράζει το μετέωρο, την αβεβαιότητα..»

«Μπλακ»: Η Katscenes μιλά για τη δημιουργία, τη συνεργασία και την εξέλιξη της μουσικής της ταυτότητας...

Bog art: Χορεύοντας ανάμεσα στα συντρίμμια του χρόνου...