Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Το νέο άλμπουμ της Lia Hide συνδυάζει ποίηση, performance και avant-garde ήχο, σε έναν από τους πιο τολμηρούς ελληνικούς δίσκους της χρονιάς
Το Aristophobia Nervosa δεν είναι ένας δίσκος που «ακούγεται» με την κλασική έννοια. Είναι ένας χώρος στον οποίο μπαίνεις και μένεις μόνος με τη φωνή, τη μνήμη και το σώμα που μιλά. Στον πέμπτο προσωπικό της δίσκο και πρώτο εξ ολοκλήρου στην ελληνική γλώσσα, η Lia Hide δεν κάνει απλώς μια γλωσσική μετατόπιση. Αποσύρει το τραγούδι από το προσκήνιο και αφήνει τον λόγο να σταθεί γυμνός, εκτεθειμένος, χωρίς άλλοθι.
Ο τίτλος λειτουργεί σαν κλειδί. Aristophobia Nervosa: ένας επινοημένος, σχεδόν κλινικός όρος για τον φόβο απέναντι σε όσους φέρουν το στίγμα της «αριστείας» όχι ως προνόμιο, αλλά ως απειλή. Σε μια κοινωνία που εκπαιδεύεται στη μετριότητα, η ευαισθησία, η διανοητική επιμονή και η καλλιτεχνική εμμονή γίνονται ύποπτες. Ο δίσκος δεν καταγγέλλει ούτε εξηγεί. Παρατηρεί και θυμάται.
Η φωνή της Lia Hide δεν λειτουργεί ως όργανο επίδειξης, αλλά ως εργαλείο αφήγησης. Ψιθυριστή ή καθημερινή, άλλοτε εύθραυστη και άλλοτε ανθεκτική, δεν υψώνεται για να εντυπωσιάσει, αλλά για να αντέξει. Η επιλογή της ηχογράφησης των φωνητικών σε κινητό τηλέφωνο δεν είναι αισθητικό τέχνασμα, αλλά στάση: η ατέλεια ως φορέας αλήθειας.
Μουσικά, το άλμπουμ κινείται σε ένα υβριδικό πεδίο ambient, trip hop, dark pop, avant-jazz και post rock, με τις ενορχηστρώσεις να λειτουργούν υποστηρικτικά, σαν χαμηλός φωτισμός. Κομμάτια όπως τα Nthymion και To Gnothi δείχνουν ότι η σιωπή και η απουσία φωνής μπορούν να είναι εξίσου πολιτικές με τον λόγο.
Στις spoken word συνθέσεις, η Lia Hide αντλεί από τη θεατρική και τραγική ελληνική παράδοση ως ενσώματη μνήμη. Η γλώσσα έχει βάρος και ρυθμό. Ο φεμινισμός του δίσκου δεν διακηρύσσεται• υπάρχει στις λεπτομέρειες, στη φθορά, στην επιμονή. Το Alice in Traumaland λειτουργεί ως ηχητικό δοκίμιο πάνω στο τραύμα, ενώ το Arrostia κλείνει τον δίσκο τελετουργικά, χωρίς κάθαρση, μόνο με αναγνώριση.
Ανεξάρτητη παραγωγή, με προσεκτική μίξη στο Studio Kyriazis και mastering από τον Denis Blackham, το Aristophobia Nervosa παραμένει ωμό αλλά συνεκτικό, σεβόμενο εξίσου την ποίηση και τον ήχο. Δεν απευθύνεται σε όλους και δεν το επιδιώκει. Ζητά χρόνο, προσοχή και εσωτερική ακρόαση. Σε έναν κόσμο γρήγορων εντυπώσεων, αυτή η επιλογή μοιάζει σήμερα με την πιο ριζοσπαστική πράξη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
LONE: Εκεί όπου η φωνή μαθαίνει να ακούει το σώμα...
Καλλιόπη Μητροπούλου: «Το Between εκφράζει το μετέωρο, την αβεβαιότητα..»
Μια συζήτηση με τη Σtella: Επιβραδύνοντας για να πας μπροστά...
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
