Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Η σκηνή ως πεδίο υπερφόρτωσης, το χορό ως μουσική και η μουσική ως χορό - μια συνομιλία με το σώμα που δεν αφήνει κενά.

Υπάρχει μια στιγμή στη σκηνή που μοιάζει με θραύση• το σώμα σπάει και ξανασυναρμολογείται στον ρυθμό της μουσικής. Στο “is that horror?”, η πρόβα δεν είναι παρά άσκηση για αυτή την υπερφόρτιση, ενώ η ίδια η μουσική λειτουργεί σαν καταλύτης και καθρέφτης. Η ένταση δεν περιορίζεται σε θόρυβο ή κραυγή• περνάει μέσα από κάθε μυϊκή ίνα, αναγκάζοντας χορό και ήχο να γίνουν ένα. Η συνέντευξη με τη Χριστίνα Σκουτέλα ανοίγει ένα παράθυρο σε αυτό το πεδίο, όπου το σώμα, η μουσική και η ενέργεια του κοινού συναντιούνται χωρίς να χρειάζονται ονόματα ή κατηγορίες.

Η συνέντευξη

Η στιγμή που το σώμα σου φαίνεται να «σπάει» σε κομμάτια πάνω στη σκηνή, είναι αποτέλεσμα της πρόβας, ή κάτι που αναδύεται από την ίδια τη μουσική που σας κυκλώνει;

Η κινητική ποιότητα του έργου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την μουσική που δημιουργήσαμε και παίζουμε λάιβ. Η μία κατάσταση τροφοδοτεί και ενισχύει την άλλη.

Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να παίζεις μουσική και στο να χορεύεις την ίδια ενέργεια - πού αρχίζει το ένα και πού τελειώνει το άλλο μέσα στο “is that horror?”;

Σίγουρα το να παίζεις μουσική και το να χορεύεις προϋποθέτουν μία ενεργοποιημένη σωματικότητα. Στο is that horror, ο στόχος μας είναι να καταφέρουμε να μεταβαίνουμε από το χορό στη μουσική με οργανικότητα και όλα τα στοιχεία να συνομιλούν ώστε να φτάσουμε σε αυτό που εμείς ονομάζουμε dancegig. Για να το πετύχουμε αυτό, επιλέξαμε να περνάμε όλοι μας από όλους τους ρόλους, τόσο μουσικούς όσο και performative.

Το βλέμμα του θεατή στο ILION Plus πώς θα συμμετέχει στη δημιουργία της παράστασης; Θα σε αγγίζει ή θα σε καθρεφτίζει;

Το βλέμμα του θεατή είναι απαραίτητο σε κάθε παραστατικό έργο. Η στιγμή της performance όμως, είναι και η στιγμή που τα φαντασιακά και παρουσίες μας συναντιούνται. Ευελπιστώ πως το κοινό θα αγκαλιάσει αυτή την υβριδική πρόταση αφήνοντας χώρο και για τον δικό του χορό.

Στον πυρετό των χτυπημάτων και των κραυγών, υπάρχει χώρος για κάτι λεπτό, για μια ακινησία που δεν φωνάζει αλλά υπογραμμίζει τη βία ή την τρυφερότητα του σώματος;

Νομίζω πως η ένταση λειτουργεί σαν ρυθμιστικός μηχανισμός, κάποια στιγμή αποζητά την ηρεμία κι εκεί αποκαλύπτονται υφές ενός ευρύτερου συναισθηματικού φάσματος.

Το horror που εξερευνάτε είναι τρόμος, ανατριχίλα, ή η ίδια η ένταση του σώματος που δεν βρίσκει αναπνοή;

Θα έλεγα πως είναι και τα τρία, αλλά όχι με κινηματογραφικούς όρους μόνο. Δεν μας ενδιαφέρει απλώς η ανατριχίλα ως αισθητικό εφέ. Το horror για εμάς είναι η στιγμή που το σώμα υπερφορτώνεται από πληροφορία, ένταση, θόρυβο — και δεν βρίσκει αμέσως διέξοδο. Είναι η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που διαπερνά το νευρικό μας σύστημα. Στη σκηνή, αυτό μεταφράζεται σε σωματική υπερδιέγερση: σε ρυθμούς που επιταχύνονται, σε σε μια ενέργεια που συσσωρεύεται μέχρι να σπάσει. Άρα, ναι, υπάρχει τρόμος• αλλά είναι ένας τρόμος ενσώματος. Μια ένταση που δεν έχει ακόμη εκτονωθεί — κι εκεί ακριβώς γεννιέται η ανάγκη για μουσική και για κίνηση.

Όταν η παράσταση τελειώνει και τα φώτα πέφτουν, ποιο κομμάτι της ενέργειας μένει έξω από το σώμα σας, και ποιο μένει μαζί σας σαν μνήμη της σκηνής;

Νομίζω πως το πιο εκρηκτικό κομμάτι μένει στον χώρο. Σαν να έχεις ιδρώσει όχι μόνο σωματικά αλλά και ενεργειακά — και αυτό να αιωρείται ακόμη ανάμεσα στους ανθρώπους. Η σκηνή κρατάει την ένταση, το noise, την κραυγή. Μαζί μου μένει κάτι πιο υπόγειο. Μια αίσθηση διαπερατότητας. Το ότι για μία ώρα επέτρεψα στο σώμα να γίνει ανοιχτό κανάλι: να περάσει μέσα του ο φόβος, η χαρά, η οργή, η συγκίνηση. Και ίσως μια γλυκιά εξάντληση — σαν απόδειξη ότι ήμουν εκεί ολοκληρωτικά.

Τι σημαίνει για σένα να «παίξεις τα πάντα» - να αφήσεις το σώμα να γίνει όργανο, φωνή, ρυθμός, σκέψη - χωρίς να γνωρίζεις αν αυτό που συμβαίνει είναι horror, punk ή απλώς ζωή;

Σημαίνει να παραιτείσαι από την ανάγκη να ονομάσεις αυτό που κάνεις την ώρα που το κάνεις. Να μην προσπαθείς να το κατατάξεις. Το σώμα προηγείται της ταμπέλας. Το να «παίξεις τα πάντα» είναι μια πράξη εμπιστοσύνης: ότι μπορείς να περάσεις από τον χορό στη μουσική, από τον θόρυβο στη σιωπή, από τον έλεγχο στην απώλεια, χωρίς να χρειάζεται να διαλέξεις στρατόπεδο. Εκεί κάπου συναντιούνται το horror και το punk — όχι ως είδη, αλλά ως ποιότητες έντασης και αλήθειας. Και τελικά, ίσως αυτό που συμβαίνει να είναι απλώς ζωή σε συμπυκνωμένη μορφή. Ζωή που τρέχει, ουρλιάζει, καταρρέει και ξαναρχίζει. Run. Scream. Collapse. Repeat.

******

Όταν τα φώτα πέφτουν και ο ήχος σιγά σιγά διαλύεται, μένει ο χώρος γεμάτος ένταση — σαν να έχει ιδρώσει όχι μόνο το σώμα, αλλά και η ατμόσφαιρα γύρω του. Μαζί μένει η αίσθηση ότι το σώμα υπήρξε κανάλι: πέρασε μέσα του φόβο, χαρά, οργή, συγκίνηση. Και η εξάντληση που ακολουθεί δεν είναι απλώς κούραση• είναι η σιωπηλή απόδειξη ότι υπήρξες εκεί ολοκληρωτικά. Run. Scream. Collapse. Repeat.

 

violet76 - is that horror? Ένα dancegig της Χριστίνας Σκουτέλα στο ΙΛΙΟΝ Plus

 16, 17, 18 και 23 Μαρτίου 2026

Το violet76 - is that horror? είναι ένα dancegig που ακροβατεί μεταξύ χορογραφίας, συναυλίας και κινηματογραφικού εφιάλτη. Μια συλλογική εμπειρία μοιράσματος του live stage που εμπνέεται από την εκρηκτική ενέργεια της punk, την αγωνία των ταινιών τρόμου, και την ανάγκη για ελεύθερη έκφραση.  Οι τρεις περφόρμερ, oι Chris Scott, Γιώργος Αθανασίου των Deftera και η Χριστίνα Σκουτέλα συναντιούνται, αφήνουν τα σώματα τους σε μία άγρια περιπλάνηση μουσικής και κινητικής έντασης κι αναρωτιούνται: είναι τρόμος; 

Καλλιτεχνικό Σημείωμα

Run-Scream-Collapse-Repeat. Θέλω ο χορός μου να δονείται σαν ηλεκτρική κιθάρα, ή μπάσο, ή ντραμς. Αίσθηση επείγοντος - δε θυμάμαι γιατί - είπα κάποτε πως θα φτιάξω μια περφόρμανς που θα μοιράζεται την ενέργεια μιας πανκ συναυλίας και το χορευτικό ξόδεμα χωρίς όρια. Και θα παίζω ντραμς. Το “violet76 - is that horror?”, είναι ένα dancegig, για την αγριότητα του σώματος, της σκέψης και της φαντασίας, την υπερδιεγερμένη εξάντληση, τον άκαρδο ρομαντισμό, την εφιαλτική οργή. Είναι κυρίως μια πρόκληση για να αναμετρηθώ με ό,τι με υπερβαίνει, αλλά και να υπενθυμίσω στην εαυτή μου ότι ο τρόπος που δοκιμάζουμε τα πράγματα στην σκηνή είναι και τρόπος για να υπάρχουμε, στο στούντιο, στη ζωή, σαν φίλοι και συνεργάτες που τζαμάρουν, δημιουργούν, σκέφτονται παρέα. Κάτι για να νιώθουμε ζωντανοί. 

Συντελεστές:

σύλληψη: Χριστίνα Σκουτέλα

ερμηνεία / συνδημιουργία υλικού: Chris Scott, Γιώργος Αθανασίου, Χριστίνα Σκουτέλα

πρωτότυπη μουσική σύνθεση: violet76 (Chris Scott, Γιώργος Αθανασίου, Χριστίνα Σκουτέλα)

δραματουργία: Αναστάσιος Κουκουτάς

σχεδιασμός φωτισμών: Ιωάννα Αθανασίου

ηχοληψία: Νίκος Τριανταφύλλου

βίντεο: Μυρτώ Γρηγορίου, Γιώργος Αθανασίου

φωτογραφία: Μυρτώ Γρηγορίου

σχεδιασμός αφίσας: Ιώ Παπαδάτου

επικοινωνία: TRUE COLOURS COMMS
παραγωγή: YAKUZUSI AMKE

Πληροφορίες:

Ημερομηνίες: 14,15,16 και 21,22,23 Μαρτίου 2026

Έναρξη: 20.30

Διάρκεια: 90 λεπτά

ΙΛΙΟΝ Plus, Κοδριγκτώνος 17, Αθήνα 104 34                                     

Εισιτήρια: 12€

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.ticketservices.gr/event/violet76--is-that-horror-ilion-plus/

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ

Lia Hide - "Aristophobia Nervosa": Μια σκοτεινή spoken word εμπειρία στην ελληνική γλώσσα...

"Η μουσική μας λέει πού να πάμε": Οι iota για το One Band, One Show...

Καλλιόπη Μητροπούλου: «Το Between εκφράζει το μετέωρο, την αβεβαιότητα..»

«Μπλακ»: Η Katscenes μιλά για τη δημιουργία, τη συνεργασία και την εξέλιξη της μουσικής της ταυτότητας...

Bog art: Χορεύοντας ανάμεσα στα συντρίμμια του χρόνου...

Μια συζήτηση με τη Σtella: Επιβραδύνοντας για να πας μπροστά...