Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη
Με αφορμή το νέο τους άλμπουμ Ενός Λεπτού Σιγή, οι Κροταλίας μιλούν για τη συλλογικότητα, την εργασία, την πολιτική, την ανάγκη να γράφεις χωρίς να λειαίνεις τις γωνίες και για έναν κόσμο που, όπως λένε, «είναι σκατά» — αλλά εξακολουθεί να αξίζει να τον αλλάξεις.
Οι Κροταλίας δεν αντιμετώπισαν ποτέ έναν δίσκο ως μια αυτόνομη δήλωση, αλλά ως το επόμενο κεφάλαιο μιας ιστορίας που γράφεται εδώ και σχεδόν μία δεκαετία. Το Ενός Λεπτού Σιγή έρχεται να αποτυπώσει μια περίοδο γεμάτη μεταβολές, χωρίς να χάσει την επαφή του με όσα συμβαίνουν έξω από το στούντιο και πάνω στη σκηνή. Με αφορμή τη νέα τους κυκλοφορία και λίγο πριν από το live της 19ης Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Ρεματιάς, όπου θα μοιραστούν τη σκηνή με τους Overjoyed, λίγο πριν εκείνοι αναχωρήσουν για την πρώτη τους περιοδεία στις ΗΠΑ, μιλήσαμε για τη δημιουργία, τη συλλογικότητα, την πολιτική διάσταση της καθημερινότητας και τις σχέσεις που κρατούν μια μπάντα ζωντανή.
Η συνέντευξη
Το Ενός Λεπτού Σιγή δίνει την αίσθηση ενός δίσκου που ξεκίνησε από μια πολύ συγκεκριμένη ανάγκη και όχι από μια γενική ιδέα. Θυμάστε ποια ήταν η στιγμή που σας έκανε να καταλάβετε ότι αυτά τα τραγούδια ανήκουν στον ίδιο κόσμο;
Κατ’ αρχάς σε ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία και τις πολύ εύστοχες ερωτήσεις. Κανένας από τους δίσκους μας ως τώρα δεν έχει ξεκινήσει από μια γενική ιδέα τύπου concept album. Κάθε δίσκος είναι μια συλλογή από τραγούδια γραμμένα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και αποτυπώνει μια εποχή για εμάς μουσικά αλλά και στιχουργικά. Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν τα τραγούδια ανήκουν στο διάστημα 2020-2025 χωρίς όμως να είναι απαραιτήτως στην ίδια σελίδα υφολογικά. Για να συνοψίσω, σε αυτόν τον δίσκο αποφασίσαμε να μην περιορίσουμε την αυθόρμητη τάση μας να δοκιμάσουμε ιδέες ελαφρώς έξω από τα νερά μας.
Σχεδόν σε κάθε τραγούδι υπάρχει κάποιος που παλεύει να κρατηθεί όρθιος, ακόμη κι όταν ξέρει ότι τα πράγματα δεν θα γίνουν απαραίτητα καλύτερα. Τι είναι αυτό που σας φέρνει ξανά και ξανά κοντά σε τέτοιους χαρακτήρες;
Σε όλες τις καλές ιστορίες ο ήρωας χάνει το παιχνίδι μέχρι που στο 90’ ανατρέπει το σκορ και κερδίζει τη μάχη με το φαβορί.
Έτσι κι εμείς πιστεύουμε ότι στο τέλος θα κερδίσουν οι καλοί.
Το «Παράσιτο», το «Σχεδόν Ξημέρωσε» και το «Μία Ανάσα Μακριά» φωτίζουν διαφορετικές πλευρές της αβεβαιότητας και της φθοράς. Όταν γράφετε για τόσο προσωπικές ή δύσκολες καταστάσεις, σας ενδιαφέρει περισσότερο να τις κατανοήσετε ή να τις ξορκίσετε;
Νομίζω συμβαίνουν και τα δύο και μάλιστα παράλληλα. Χωρίς να έχω κάνει ποτέ ο ίδιος, θα μπορούσα να παραλληλίσω την στιχουργική διαδικασία με την ψυχοθεραπεία. Μετά από ένα βαρύ και δύσκολο βλέμμα στον καθρέφτη έρχεται μια ειλικρινής ανάλυση του βιώματος του συναισθήματος και της συμπεριφοράς και αφού αναλυθεί εκφραστεί και αποτυπωθεί ξεκινά η επούλωση. Θα έλεγα ότι μας ενδιαφέρει να τα βρούμε με τον εαυτό μας και να μοιραστούμε τους εσωτερικούς μας προβληματισμούς, παράλληλα ξορκίζοντας τους.
Στο «Όσο Ανατέλλει ο Ήλιος» περιγράφετε την καθημερινότητα της εργασίας με τρόπο που μοιάζει βγαλμένος από πραγματικές ιστορίες. Πόσο έχει αλλάξει η σχέση σας με έννοιες όπως η δουλειά, η αξιοπρέπεια και η επιβίωση από τότε που ξεκινήσατε τον Κροταλία μέχρι σήμερα;
Φτιάξαμε τον Κροταλία σε ηλικίες που όλοι ήμασταν ήδη αρκετά χρόνια εργαζόμενοι. Ευτυχώς, λόγω των πολιτικών μας καταβολών, έχουμε όλοι συγκεκριμένη θέση και ευαισθησία απέναντι στα εργασιακά ζητήματα. Καταλήγουμε όλοι μας πως στις μέρες μας είναι ζητούμενα τα αυτονόητα κεκτημένα όπως ένα ανθρώπινο ωράριο, μια αξιοπρεπής αμοιβή και ασφαλείς συνθήκες στον χώρο εργασίας. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε έδαφος να χάνεται και είναι επιτακτική η ανάγκη της συσπείρωσης και του συνδικαλισμού.
Στο άλμπουμ επανέρχεται διαρκώς η ιδέα της συντροφικότητας. Είτε στα «Κύματα ΙΙ» είτε στο «Άκου Αδερφέ», υπάρχει πάντα κάποιος δίπλα σε κάποιον άλλον. Θεωρείτε ότι αυτή η ανάγκη για συλλογικότητα γίνεται σήμερα πιο επιτακτική από ποτέ;
Δεν είναι απλά επιτακτική ανάγκη είναι η μόνη διέξοδος .Όλες οι κρίσεις που αντιμετωπίζουμε τελευταία δείχνουν ότι έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον και κανένας δε δίνει δεκάρα για τις ζωές μας.
Οι Κροταλίας έχουν χτίσει τη σχέση τους με το κοινό κυρίως πάνω στη σκηνή. Υπήρξε κάποιο τραγούδι του Ενός Λεπτού Σιγή που σας εξέπληξε όταν το παίξατε ζωντανά και είδατε πώς αντέδρασε ο κόσμος;
Θυμάμαι από τις πρώτες φορές που παίζαμε ζωντανά το Όσο ανατέλλει ο ήλιος, το κοινό τραγουδούσε μαζί μας το τελευταίο ρεφραίν. Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη και παρόλο που το συγκεκριμένο τραγούδι το πιστεύαμε από την πρώτη μέρα, χαρήκαμε πολύ που επιβεβαιωθήκαμε και μίλησε στο κοινό.
Από το Για μια Θέση στον Ήλιο και το Ο Τελευταίος Άνθρωπος στη Γη μέχρι το Ενός Λεπτού Σιγή, η μπάντα έχει διανύσει μια μεγάλη διαδρομή. Ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα που νιώθετε ότι κερδίσατε όλα αυτά τα χρόνια και ποιο είναι εκείνο που δεν θέλετε να χάσετε με τίποτα;
Το σημαντικότερο στην όχι και τόσο μεγάλη διαδρομή είναι οι ανθρώπινες σχέσεις που έχουμε αναπτύξει, πρώτα μεταξύ μας, που διατηρούμε φιλίες ζωής και συγγένειας από επιλογή, με όλες τις μπάντες που έχουμε συνεργαστεί αυτά τα χρόνια που ξεκίνησαν ως συνοδοιπόροι και κατέληξαν καλοί φίλοι και τέλος, με όλους τους ανθρώπους που μας έχουν υποστηρίξει με οποιοδήποτε τρόπο, υλικά ή ηθικά. Απο τη φιλοξενία σε ένα σπίτι και το στήσιμο μιας συναυλίας μέχρι μια ιδρωμένη αγκαλιά και δύο ζεστές κουβέντες μετά από ένα live.
Ο τίτλος του δίσκου μοιάζει να κρύβει μια ιστορία που δεν λέγεται ολόκληρη μέσα στα τραγούδια. Αν σας ζητούσα να αφιερώσετε αυτό το «ενός λεπτού σιγή» σε κάτι ή σε κάποιον, πού θα πήγαινε αυθόρμητα η σκέψη σας;
Ενός λεπτού σιγή για όλα τα θύματα του καπιταλισμού. Για κάθε νεκρό εργάτη/τρια, για κάθε νεκρό στρατιώτη, για κάθε πνιγμένο μετανάστη/στρια για κάθε λιντσαρισμένο ομοφυλόφιλο και για κάθε δολοφονημένη γυναίκα μέσα στο σπίτι της για κάθε δολοφονημένο από την ΕΛΑΣ κ.ο.κ. Η λίστα είναι ατέλειωτη. Συγγνώμη για τη μαυρίλα αλλά ο κόσμος είναι σκατά. Μέχρι να νικήσουμε, καλή δύναμη
Ο Κροταλίας είναι οι:
Βασίλης Ζαμπίκος – κιθάρα, φωνή
Αλέξανδρος Αλεποχωρίτης – κιθάρα, φωνή
Γιώργος Διαμαντίδης – μπάσο
Κώστας Παπαθανασόπουλος – τύμπανα
Αντώνης Χατζηκωνσταντής – πλήκτρα
Συντελεστές δίσκου:
Παραγωγή / Ηχογράφηση / Μίξη: Ζαμπίκος Βασίλης, Κροταλίας στο Αποκάτω Studio
Mastering: Steve Lado
Φωτογραφία εξωφύλλου: Σοφοκλής Μπιμπής
Γραφιστικά: A.D.Visions
Εταιρεία κυκλοφορίας: THE LAB RECORDS
https://www.instagram.com/o_krotalias/
https://www.facebook.com/krotaliasband/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Κροταλίας: «Ενός Λεπτού Σιγή» – Όταν το punk αρνείται να σωπάσει...
Κροταλίας: Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη...
Κapten: «Η ισορροπία έρχεται όταν αφήνεις χώρο στον άλλον...»
BOKAVOY: "Με το μαχαίρι στα δόντια…"
Marva Von Theo: «Η έμπνευση έρχεται πλέον από τόπους πιο θολούς και αδιόρατους...»
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.