Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζής
«Μια αμφίβολη θεραπεία για έναν ταραγμένο νου»...
O Nick Drake γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1948, έζησε μόλις 26 χρόνια και εξακολουθεί να παραμένει ένα αίνιγμα. Είναι δύσκολο να βρει κανείς ένα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μουσικού καλλιτέχνη που έφυγε πρόωρα από εκείνο του Nick Drake. Το 1969, σε ηλικία μόλις 20 ετών, ο νεαρός Βρετανός τραγουδοποιός υπέγραψε συμβόλαιο με την περίφημη δισκογραφική εταιρεία του Λονδίνου, την Island Records και μέσα στα επόμενα χρόνια δημιούργησε τρία άλμπουμ που έμελλε να αφήσουν ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σύγχρονη μουσική. Συνδυάζοντας τη folk, τη jazz και τα blues με έναν τρόπο απολύτως προσωπικό, παρέδωσε έργα εξαιρετικής ομορφιάς και καλλιτεχνικής ακεραιότητας, οι οποίοι, παρά τη συμμετοχή σπουδαίων μουσικών και παραγωγών, γνώρισαν εμπορική αποτυχία κατά την εποχή της κυκλοφορίας τους, πουλώντας συνολικά λιγότερα από 15.000 αντίτυπα.
Ο Nick Drake υπήρξε ένας άγνωστος θρύλος εν ζωή. Το ταλέντο του ήταν αδιαμφισβήτητο, δεν διέθετε όμως τη λάμψη και την εξωστρέφεια που χαρακτήριζαν άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες της δεκαετίας του ’70, όπως ο David Bowie ή ο Elton John. Παρ’ όλα αυτά, οι τρεις δίσκοι που κυκλοφόρησε θεωρούνται σήμερα κάτι περισσότερο από κλασικοί. Οι υπέροχες μελωδίες του, οι λεπτοδουλεμένες ενορχηστρώσεις, ο τρόπος με τον οποίο γεφύρωσε τη folk με τη jazz και, κυρίως, η εύθραυστη και βαθιά συναισθηματική ερμηνεία του, συνδυάστηκαν με στίχους ποτισμένους από τη μελαγχολία, την απογοήτευση, την απώλεια και την απομόνωση. Όταν ο Tom Waits έγραφε «I like beautiful melodies telling me terrible things», δύσκολα μπορεί κανείς να μην σκεφτεί τον Nick Drake. Η εσωστρέφεια που χαρακτήριζε την προσωπικότητά του γινόταν ολοένα και πιο έντονη. Οι ζωντανές εμφανίσεις περιορίζονταν, η επικοινωνία με τους γύρω του γινόταν δυσκολότερη και η κατάθλιψη άρχισε να καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο στη ζωή του. Την χαριστική βολή έδωσε η καλλιτεχνική και εμπορική αποτυχία. Ο Nick Drake, απογοητευμένος, τελικά αποσύρθηκε στο πατρικό του σπίτι, αναζητώντας ίσως μια γαλήνη που δεν κατάφερε ποτέ να βρει.
Η 25η Νοεμβρίου του 1974 ξημέρωσε ήσυχα στην αγγλική επαρχία. Σε ένα απομακρυσμένο σπίτι στο βορειοδυτικό τμήμα του Ουόρικσαϊρ, η μητέρα του είχε ετοιμάσει το πρωινό και ανέβηκε στο δωμάτιο του 26χρονου γιου της για να δει αν είχε ξυπνήσει. Ήταν μια συνηθισμένη βρετανική οικογένεια, μια συνηθισμένη μέρα που έμελλε να μην είναι καθόλου συνηθισμένη. Μπαίνοντας στο δωμάτιο, αντίκρισε ένα πικάπ να παίζει κάποιο κοντσέρτο του Μπαχ. Πάνω στο κομοδίνο βρισκόταν ένα αντίτυπο του βιβλίου Ο Μύθος του Σισύφου του Αλμπέρ Καμύ. Ο νεαρός έμοιαζε να κοιμάται. Όταν όμως προσπάθησε να τον ξυπνήσει, κατάλαβε πως ήταν ήδη αργά. Ο Nick Drake είχε "φύγει". Ο θάνατός του αποδόθηκε σε υπερβολική δόση αντικαταθλιπτικών χαπιών. Η επίσημη ετυμηγορία έκανε λόγο για αυτοκτονία, αν και μέχρι σήμερα υπάρχουν ερωτήματα και αμφιβολίες γύρω από τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου του. Ίσως η αλήθεια να χάθηκε μαζί του.
Όπως και τόσα άλλα στοιχεία μιας προσωπικότητας που παρέμεινε αινιγματική ακόμη και για τους πιο κοντινούς του ανθρώπους. Ο θάνατός του πέρασε σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητος στον κόσμο της μουσικής. Χρόνια μετά το θάνατό του η φήμη και η επιρροή του άρχισαν να μεγαλώνουν αδιάκοπα. Υπήρξε θέμα ντοκιμαντέρ του BBC με αφηγητή τον Brad Pitt, ενώ καλλιτέχνες όπως οι R.E.M., ο Nick Cave, η Joni Mitchell, η Kate Bush, ο Elton John, ο Paul Weller, οι Radiohead, οι Boris, ο Beck και πολλοί άλλοι έχουν αναγνωρίσει δημόσια την επιρροή του στο έργο τους. Ο Robert Smith των Cure εμπνεύστηκε το ακόμη και το όνομα του συγκροτήματός του από τον στίχο ««Μια αμφίβολη θεραπεία για έναν ταραγμένο νου», από το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε ο Drake, επιβεβαιώνοντας τη βαθιά επίδραση που άσκησε σε γενιές μουσικών. Κι όμως, παρά τη διαρκώς αυξανόμενη αναγνώριση, κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει πραγματικά τον Nick Drake. Κοντά ογδόντα χρόνια μετά τη γέννησή του, παραμένει μια αινιγματική μορφή. Μια σύντομη ζωή που πρόλαβε να δημιουργήσει, να επηρεάσει, να αποσυρθεί και να περάσει στον μύθο. Ίσως η μουσική εφημερίδα Melody Maker να πλησίασε όσο κανείς άλλος στην ουσία του όταν, σε τεύχος του 1972, έγραφε: "Όσο περισσότερο ακούς Nick Drake, τόσο πιο μαγευτική γίνεται η μουσική του — αλλά, στην πραγματικότητα, όλο αυτόν τον καιρό κρύβεται από εσένα... Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Nick Drake δεν υπήρξε ποτέ." Και ίσως αυτή ακριβώς η αίσθηση του ανεκπλήρωτου, του απρόσιτου και του μυστηριώδους να είναι ο λόγος που η μουσική του εξακολουθεί να συγκινεί και να γοητεύει τόσες δεκαετίες μετά...
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Forgotten Records: Forever Changes (1967), Η σκιά πίσω από το Καλοκαίρι της Αγάπης...
Tom Waits: Δέκα φωτογραφίες, δέκα σοφά αποφθέγματα κι ένα δικό του, πολύ σύντομο παραμύθι...
Tom Waits: "Rain Dogs" - Αναμιγνύοντας ιδέες στη χύτρα της μαγείας...
«Η βελόνα και η ζημιά που έκανε»: Ένας μικρός φόρος τιμής στον Ντάνι Γουίτεν…
Tom Waits: Μια πολύπλευρη προσωπικότητα... Η καριέρα του στην υποκριτική
To «Blue», μια κατάθεση ψυχής από την Joni Mitchell...
Moondog: «Ο σκύλος που αλυχτούσε στο φεγγάρι»
Epiphany Child: H μαγική παρουσία της Sandy Denny...
Το “Rockin’ in the Free World” του Neil Young και δυο-τρία πράγματα που ξέρετε ή δεν ξέρετε γι’ αυτό.
«Tonight's The Night»: Ο Neil Young κατεβαίνει στον Άδη...
Προκόπης Σαμαρτζής
Ανορθόδοξος μουσικόφιλος, επιλεκτικός βιβλιοφάγος, ένας όχι και τόσο σινεφίλ που αγαπά τις ταινίες από την Αμφιάλη
Προκόπης Σαμαρτζής
Ανορθόδοξος μουσικόφιλος, επιλεκτικός βιβλιοφάγος, ένας όχι και τόσο σινεφίλ που αγαπά τις ταινίες από την Αμφιάλη
Προκόπης Σαμαρτζής
Ανορθόδοξος μουσικόφιλος, επιλεκτικός βιβλιοφάγος, ένας όχι και τόσο σινεφίλ που αγαπά τις ταινίες από την Αμφιάλη