Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης
"Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου"
[Κατά Λουκά / 23.46]
Το Toxicity ήταν η "Νέµεση" του αµερικανικού ονείρου καθώς κυκλοφόρησε λίγες μέρες πριν την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και την ώρα μηδέν για τον δυτικό καπιταλισμό. Ο δεύτερος δίσκος των Αρμενοαμερκανών System Of A Down ήταν στο #1 των αμερικανικών τσαρτ, με αποτέλεσμα το πρώτο σινγκλ "Chop Suey!" που είχε κυκλοφορήσει στα μέσα Αυγούστου να κάνει πάταγο, αφού αποτελεί ένα μνημείο για τον σύγχρονο σκληρό ήχο, καταφέρνοντας να λογοκριθεί και να αποσυρθεί τότε από όλα τα media των ΗΠΑ λόγω των «ευαίσθητων» αντιθρησκευτικών και πολιτικών του στίχων «(I don’t think you) trust in my self-righteous suicide» (Δεν νομίζω να εμπιστεύεσαι τη φαρισαϊκή αυτοκτονία μου) με μοναδική συχνότητα μετάδοσης το MTV, ύστερα από την πίεση του κόσμου.
Είκοσι πέντε χρόνια από την κυκλοφορία του αριστουργηματικού άλμπουμ Toxicity των System Of A Down το 2001, το "Chop Suey!" αποτελεί το πιο διάσημο τραγούδι τους και ένα ορόσημο της metal σκηνής του 21ου αιώνα. Τα πάνω από 600 εκατομμύρια playbacks είναι περισσότερα από οποιοδήποτε μεμονωμένο τραγούδι των Metallica και περισσότερα από τα δύο δημοσφιλέστερα τραγούδια των Slipknot μαζί. Το 2020 σημείωσε ένα δισεκατομμύριο προβολές στο YouTube - το πρώτο metal τραγούδι που ξεπέρασε αυτό το νούμερο. Οι άνθρωποι συνδέθηκαν σε μια συχνότητα ανώτερης συνείδησης και ταύτισης με το "Chop Suey!", με τη σύγχυση, την ένταση και την πυκνότητά του, τη συναισθηματική έκρηξη και την ευρεία αντίληψη για την αμερικανική και καπιταλιστική παγκόσμια κοινωνία της υποκρισίας και της ενοχής, την περίοδο αμέσως πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, αυτή η ηλεκτρομαγνητική σύνδεση δεν έχει αποκοπεί ενώ επόμενες γενιές συνεχίζουν να ταυτίζονται ακόμη με την διάνοια και την ομορφιά του.
«Όταν το έγραψα, δεν πίστευα ότι το "Chop Suey!" θα ήταν διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο τραγούδι μας. Η ουσία του είναι πώς ο θάνατος και η αιτία του θανάτου επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τους ανθρώπους. Το τραγούδι έχει να κάνει με το πώς μας θεωρούν διαφορετικά ανάλογα με το πώς φεύγουμε. Σε όλους αξίζει να πεθάνουμε... Όπως, αν τώρα πέθαινα από χρήση ναρκωτικών, θα μπορούσαν να πουν ότι το άξιζα επειδή έκανα κατάχρηση επικίνδυνων ουσιών. Αν κάποιος πέθαινε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, θα λέγαμε: "Ω, τον καημενούλη". Αλλά αν πέθαινε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα ενώ ήταν μεθυσμένος, αυτό θα άλλαζε ολόκληρη την αντίληψή σου για τον τρόπο θανάτου και θα κρίναμε τον θάνατό του με διαφορετικό τρόπο. Εξ ου και η φράση, "κλαίω όταν οι άγγελοι αξίζουν να πεθάνουν". Η ορμή του, οι εναλλαγές από ενοχλητικό μέχρι καθησυχαστικό, αισιόδοξο και μπερδεμένο, αντανακλούσε τον θρυμματισμένο καθρέφτη που ήταν η ψυχή της Αμερικής εκείνη ακριβώς τη στιγμή - το τέλειο soundtrack για εκείνες τις αποπροσανατολιστικές εποχές. Εκείνο ήταν που μας άνοιξε την πόρτα στον κόσμο». — Daron Malakian
Chop Suey!: Είναι εν μέρει ένα λογοπαίγνιο – η λέξη «αυτοκτονία» κομμένη στη μέση «Suey-cide» – και εν μέρει μια αναφορά σε παλιές ασπρόμαυρες γκανγκστερικές ταινίες - "Θα τον κάνουμε chop suey!", δηλαδή "Θα τον ξεπαστέψουμε", συνδέοντας το κομμάτι με το θέμα του θανάτου και της θνητότητας. Το "Chop Suey" είναι μια κινέζικη συνταγή ενός μείγματος από ψιλοκομμένα φύτρα φασολιών, σέλινο και κρέας σε σάλτσα σόγιας, όλα ψιλοκομμένα και σερβιρισμένα με την ονομασία το αγγλικό «chop» σε συνδυασμό με τα κινέζικα «bits», που φωνητικά γράφεται «suey».
«Είναι ένα ασυνήθιστο τραγούδι γιατί ο στίχος είναι τόσο ξέφρενος. Το στυλ είναι τόσο διαλυμένο. Είναι δύσκολο να τραγουδήσεις και αναμφισβήτητα δύσκολο να το ακούσεις, αλλά έρχεται τότε το ρεφρέν που είναι τόσο μεγάλο, ραγδαίο, συναισθηματικό, ογκώδες, όμορφο. Και μετά έχει αυτή την απίστευτη γέφυρα, "Πατέρα, πατέρα, πατέρα, επαινείς το πνεύμα μου; / Πατέρα, γιατί με εγκατέλειψες;" Είναι πραγματικά βαρύ, βιβλικό και μεγαλειώδες. Είναι τόσο ασυνήθιστο ανάμεσα σε αυτούς τους τρελούς ρυθμικούς εκρηκτικούς στίχους βγάζοντας αυτόν τον συναισθηματικό ύμνο, τέλος». — Rick Rubin
Το βίντεο του τραγουδιού κυκλοφόρησε στις 13 Αυγούστου 2001, τρεις εβδομάδες πριν από το Toxicity. Το υπερκινητικό κλιπ σκηνοθετήθηκε από τον Marcos Siega στο πάρκινγκ ενός πάλαι ποτέ άθλιου ξενοδοχείου στο Σάνσετ Στριπ, το οποίο ο Daron και ο μπασίστας Shavo Odadjian θυμόντουσαν να λειτουργεί κυρίως με πελατεία από πόρνες και τοξικομανείς και αντανακλούσε την μεταβαλλόμενη προσωπικότητα του τραγουδιού, την αμερικανική κοινωνία και την τοξικότητα του Λος Άντζελες, καθώς ολόκληρο το Toxicity αναφέρονταν στην πόλη των System of a Dawn. Πριν από τα γυρίσματα οι System δημοσίευσαν μια σημείωση στην ιστοσελίδα τους καλώντας τους θαυμαστές τους να συμμετάσχουν. Επειδή δεν ήταν ακόμα πολύ γνωστοί, πίστευαν ότι θα συγκέντρωναν καμιά 500αριά, αλλά τελικά εμφανίστηκαν 1500 άτομα, τα οποία έλαβαν οδηγίες να κατακλύσουν τη σκηνή για να μπορέσουν να αποτυπώσουν την ενέργεια των ζωντανών εμφανίσεων της μπάντας..
Το "Chop Suey!" ήταν το τέλειο ξεκίνημα για την προσέγγιση του Toxicity, πειραματικό και πιο μελωδικό, και η επιτυχία του βοήθησε το άλμπουμ να πουλήσει 200.000 αντίτυπα στις ΗΠΑ τις πρώτες επτά ημέρες κυκλοφορίας του. Μια εβδομάδα μετά την κυκλοφορία του Toxicity, η Αλ Κάιντα έριξε δύο αεροπλάνα στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και το τραγούδι που ήταν παλιότερα γνωστό ως "Suicide" αφαιρέθηκε από όλα τα ραδιόφωνα. Το "Chop Suey" ανέβαινε στα τσαρτ όταν το «κατέβασαν» τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Σχεδόν κάθε ραδιοφωνικός σταθμός το αφαίρεσε από τις λίστες αναπαραγωγής του και παρόλο που το τραγούδι δεν είχε καμία σχέση με την τρομοκρατία, θεωρήθηκε υπερβολικά επιθετικό.
"Father, into Your hands. Why have you forgasen me?"
Καθώς το "Chop Suey!" ολοκληρωνόταν, ο Serj Tankian δυσκολευόταν να βρει τους στίχους για τη τελευταία μελωδική γέφυρα. Στη συζήτηση με τον Rubin, ο παραγωγός του του πρότεινε να πάρει ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη του, να το ανοίξει σε οποιαδήποτε σελίδα και να κρατήσει την πρώτη φράση που θα διαβάσει. Πράγματι, ο τραγουδιστής το έκανε και η πρώτη φράση ήταν εκείνο το θεϊκό αποκορύφωμα του ««Ο Κύριος μ' εγκατέλειψε, ο Κύριός μου μ' έχει λησμονήσει»;» [Ησαΐας / 49.14]
Τότε ήταν που τα πράγματα άρχισαν να γίνονται περίεργα. Ο κόσμος αυτόματα συνδέθηκε με τον στοίχο «φαρισαϊκή αυτοκτονία», θαρρείς και το "Chop Suey!" είχε προβλέψει τι θα ακολουθούσε, όπως άλλωστε και τα επίσης «ύποπτα» τραγούδια "Aerials in the sky" και "Jet Pilot" μέσα από το Toxicity.
Το σπουδαιότερο τραγούδι της σύγχρονης μέταλ σκηνής γεννήθηκε στο πίσω μέρος ενός τροχόσπιτου που ταξίδευε σε κάποιον ξεχασμένο αυτοκινητόδρομο, ανάμεσα σε στάσεις στην περιοδεία για το ντεμπούτο ομότιτλο άλμπουμ των System Of A Down, γράφοντας ιστορία, επαναπροσδιορίζοντας τη μουσική με τον σύγχρονο ήχο της εποχής μας και έχουν περάσει 25 χρονιά από τότε.
"I cry when angels deserve to die".
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Rage Against The Machine: 30 χρόνια «Evil Empire»...
30 Xρονια «Bulls on Parade»: «Rally 'round the family, pockets full o' shells»...
Paul Gray: Η φιλοσοφία πίσω από τη μάσκα...
Αντώνης Λάσκαρης
Ο Αντώνης Λάσκαρης ξεκίνησε από γραφίστας σε εκδόσεις για να περάσει στην τυπογράφια και την οργάνωση μονάδων παραγωγής ψηφιακής εκτύπωσης μεγάλων format. Από τη δημιουργία ψηφιακών πινάκων μέσω προγραμμάτων επεξεργασίας εικόνας, στην πολιτική αφίσα των κινημάτων και τις βιογραφίες συγκροτημάτων και από τους δρόμους της φωτιάς δυσλεκτικός και ανορθόγραφος, γράφει για τον παλμό της μουσικής που ακόμη χτυπάει στην καρδιά μας.
Αντώνης Λάσκαρης
Ο Αντώνης Λάσκαρης ξεκίνησε από γραφίστας σε εκδόσεις για να περάσει στην τυπογράφια και την οργάνωση μονάδων παραγωγής ψηφιακής εκτύπωσης μεγάλων format. Από τη δημιουργία ψηφιακών πινάκων μέσω προγραμμάτων επεξεργασίας εικόνας, στην πολιτική αφίσα των κινημάτων και τις βιογραφίες συγκροτημάτων και από τους δρόμους της φωτιάς δυσλεκτικός και ανορθόγραφος, γράφει για τον παλμό της μουσικής που ακόμη χτυπάει στην καρδιά μας.
Αντώνης Λάσκαρης
Ο Αντώνης Λάσκαρης ξεκίνησε από γραφίστας σε εκδόσεις για να περάσει στην τυπογράφια και την οργάνωση μονάδων παραγωγής ψηφιακής εκτύπωσης μεγάλων format. Από τη δημιουργία ψηφιακών πινάκων μέσω προγραμμάτων επεξεργασίας εικόνας, στην πολιτική αφίσα των κινημάτων και τις βιογραφίες συγκροτημάτων και από τους δρόμους της φωτιάς δυσλεκτικός και ανορθόγραφος, γράφει για τον παλμό της μουσικής που ακόμη χτυπάει στην καρδιά μας.
