Αντίθεση

  • ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΑΝΤΙΘΕΣΗ

    ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΣ 

    Πιτσιρικάς, την εποχή που είχα αρχίσει να κυκλοφορώ μόνος μου στους Αμπελόκηπους, ίσως η πιο εντυπωσιακή (από τις πολλές που κυκλοφορούσαν τότε στην περιοχή) φιγούρα που συναντούσα στο δρόμο ήταν εκείνη του Τάκη Μακρή. Δεν τον γνώριζα τότε προσωπικά, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι με τρόμαζε σε σημείο να σκέφτομαι να αλλάξω πεζοδρόμιο. Βαρύς κι ασήκωτος, τεράστιος, μαλλιά και μούσια, φάτσα αγριωπή, ένας τύπος που δεν έμοιαζε να σηκώνει πολλά-πολλά. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 βρέθηκα σε μια από εκείνες τις ιστορικές συναυλίες που οργανώνονταν τα κυριακάτικα πρωινά σε διάφορους κινηματογράφους της Αθήνας και των περιχώρων, όπου δεν χάναμε ευκαιρία να τρεξουμε για να ρουφήξουμε λίγη από τη μαγεία που πρόσφεραν απλόχερα διάφορες rock μπάντες με τα ελάχιστα και, συχνά άθλια,ηχητικά μέσα που υπήρχαν διαθέσιμα εκείνη την εποχή. Η συγκεκριμένη ήταν κάπου κάτω από την Πατησίων, ίσως Αχαρνών - η μνήμη μου με απατά. Δεν θυμάμαι ποια συγκροτήματα έπαιζαν τη συγκεκριμένη μέρα. Αυτό όμως που θα μου μείνει αξέχαστο ήταν ένα τρίο που έπαιξε διασκευές γνωστών hard rock συγκροτημάτων σε στυλ Cream και Taste. Αναγνώρισα τον Τάκη καθισμένο πίσω από τα τύμπανα (ως τότε αγνοούσα ότι έπαιζε μουσική) και η μπάντα άρχισε να παίζει... Χμμμ... Να παίζει, ναι, μόνο που ο ήχος από τα ντραμς σκέπαζε τα πάντα. Ο Τάκης, σαν άλλος John Bonham, χτυπούσε λυσσαλέα, σαν να μην υπήρχε αύριο. Ο κιθαρίστας και ο μπασίστας δεν έδειχναν να δίνουν σημασία, κουνιόντουσαν σπασμωδικά σαν ξεχαρβαλωμένες μαριονέτες. Υπήρξαν κάποιες διαμαρτυρίες από το πολυπληθές κοινό, αλλά εις μάτην. Προφανώς δεν γινόταν διαφορετικά. Όταν το σετ ολοκληρώθηκε, ο Τάκης σηκώθηκε κρατώντας τις μπαγκέτες με τον ιδρώτα να στάζει ποτάμι από πάνω του και αποχώρησε σαν να είχε σηκωθεί μόλις από το τραπέζι...

FEATURED VIDEOS

  • 1