Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης
Με αφορμή την εμφάνισή τους στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ 2026, οι Psychedelic Trips To Death κοιτούν πίσω σε μια διαδρομή που ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη το 2010 και συνεχίζουν να ψάχνουν τι μπορεί να συμβεί όταν η περιέργεια οδηγεί τον ήχο.
Υπάρχουν μπάντες που, όσο περνούν τα χρόνια, προσπαθούν να καταλάβουν καλύτερα ποιο είναι το στίγμα τους. Οι Psychedelic Trips To Death μοιάζουν περισσότερο απασχολημένοι με το τι υπάρχει λίγο παρακάτω από αυτό. Από τη Θεσσαλονίκη του 2010 μέχρι σήμερα, ο ήχος τους έχει αλλάξει αρκετές φορές μορφή. Το Malibu έδωσε τη θέση του στο Love & Death EP, εκεί μπήκαν για πρώτη φορά τα drum machines και τα synths, και από εκεί η διαδρομή συνέχισε προς το Blood For Blood, το The Resistor και το Gold EP. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη εμμονή με τη συνέχεια. Υπάρχει, αντίθετα, η διάθεση να δοκιμάσουν έναν ακόμη συνδυασμό και να δουν πού θα τους βγάλει.
«Η περιέργεια είναι η κινητήρια δύναμη της μπάντας», λένε. Και ίσως αυτή να είναι η πιο απλή εξήγηση για μια πορεία που δεν σταμάτησε ποτέ να μετακινείται ανάμεσα στο noise rock, την ψυχεδέλεια, το post-punk, τα ηλεκτρονικά και ό,τι άλλο μπορεί να χωρέσει ανάμεσα.
Ακόμη και οι ταμπέλες αντιμετωπίζονται περισσότερο ως πρακτικό εργαλείο παρά ως ταυτότητα. Χρησιμεύουν για να βάλουν έναν ήχο κάπου, να τον κάνουν αναγνωρίσιμο, να τον βοηθήσουν να βρει τον επόμενο άνθρωπο που θα τον ακούσει. Μέχρι εκεί.
Στη σκηνή, πάντως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί η ένταση παύει να είναι απλώς χαρακτηριστικό του ήχου και γίνεται σωματική εμπειρία. Για τους PTTD είναι μια στιγμή αποπραγματοποίησης και ηρεμίας ταυτόχρονα, «μια ομαδική άσκηση έντασης και εκτόνωσης».
Με αφορμή την εμφάνισή τους στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ 2026, μιλήσαμε μαζί τους για την ανάγκη να συνεχίζουν να ψάχνουν, για το Love & Death EP ως «αρχή του κακού», για τη σχέση τους με τα μουσικά είδη, τα live, την underground σκηνή και εκείνη την πρώτη ορμή που, δεκαέξι χρόνια μετά, προσπαθούν ακόμη να κρατήσουν ζωντανή.
Η Συνέντευξη
Δεκαέξι χρόνια μετά την αφετηρία σας στη Θεσσαλονίκη, τι είναι αυτό που τροφοδοτεί ακόμα την ανάγκη ύπαρξης των PTTD; Παραμένει ο θόρυβος το μόνο μέσο για να ειπωθούν πράγματα που δεν έχουν ακόμα όνομα;
– Πιστεύω πως η περιέργεια είναι η κινητήρια δύναμη της μπάντας. Όσον αφορά το θόρυβο, λειτουργεί ως ένα μέσο ικανοποίησης της περιέργειας, αλλά σίγουρα δεν είναι το μόνο.
Ο ήχος σας ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στην οργανική τραχύτητα της κιθάρας και την ψυχρή πειθαρχία των μηχανικών ρυθμών. Πώς αναγνωρίζετε στο στούντιο τη στιγμή που αυτή η σύγκρουση βρίσκει την ισορροπία της και μετατρέπεται σε τραγούδι;
– Η στιγμή αυτή είναι διαφορετική από κομμάτι σε κομμάτι, αν και συνήθως η φωνή είναι αυτή που θα ορίσει την ισορροπία και θα το μετατρέψει σε τραγούδι. Επί της ουσίας, σε ένα τραγούδι η φωνή θα «πει» στα υπόλοιπα όργανα πώς να συμπεριφερθούν ώστε να ολοκληρωθεί η σύνθεση.
Το noise rock στην Ελλάδα παραμένει ένα αρκετά μοναχικό πεδίο. Μετά από τόσα χρόνια διαδρομής, πόσο σας απασχολούν πλέον οι ταμπέλες και τα όρια των ειδών;
– Όσο μας απασχολούσαν και στην αρχή, όχι ιδιαίτερα δηλαδή. Η περιέργεια που προανέφερα αναφέρεται στα όρια των ειδών, στο τι αποτέλεσμα θα πάρουμε αν, για παράδειγμα, μιξάρουμε αυτά τα δύο, άσχετα μεταξύ τους, είδη που γουστάρουμε. Παρ' όλα αυτά, η χρήση τους έγκειται στην πρακτικότητα και βοηθάει στο να σε τοποθετήσει κάποιος κάπου, να σε μάθει κάνας άνθρωπος κλπ.
Από τον πρωτόγονο ήχο του Malibu στο σκοτεινό βάρος του Blood For Blood, του The Resistor και του GOLD, η πορεία σας μοιάζει με διαρκή μετάλλαξη. Υπάρχει κάποια κυκλοφορία που νιώθετε ότι άλλαξε οριστικά το DNA της μπάντας;
– Το Love & Death EP, που κυκλοφόρησε το 2014 σε μορφή κασέτας και ψηφιακά μέσω Bandcamp. Είναι η δεύτερη δουλειά μας, η πρώτη όμως με drum machine και synths, η αρχή του κακού χαχα.. Δεν αποκλείεται τίποτα βέβαια, μιας και όπως είπες, πρόκειται για μια διαρκή μετάλλαξη — ίσως του χρόνου να έχουμε δύο ντράμερ.
Τα live σας λειτουργούν συχνά ως εμπειρία αποπροσανατολισμού και σωματικού όγκου. Τι βιώνετε εσείς πάνω στη σκηνή τη στιγμή που τα decibel καταργούν την απόσταση ανάμεσα στον παίκτη και το κοινό;
– Προσωπικά, το βιώνω σαν μια στιγμή αποπραγματοποίησης αλλά και ηρεμίας ταυτόχρονα. Σαν μια ομαδική άσκηση έντασης και εκτόνωσης.
Περιοδεύοντας από υπόγεια εγχώρια venues μέχρι σκηνές και φεστιβάλ του εξωτερικού, τι διαπιστώνετε ότι ενώνει και τι διαχωρίζει την underground κοινότητα εντός και εκτός συνόρων;
– Μια σκέψη είναι πως όλες οι μπάντες έχουμε την ανάγκη να φτάσει η μουσική μας όσο πιο μακριά γίνεται. Βέβαια οι 8 στους 10 δεν φαίνεται τα καταφέρνουμε επαρκώς και κάπως έτσι διαχωριζόμαστε μεταξύ μας.
Στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ μοιράζεστε το line-up με ονόματα όπως η Λένα Πλάτωνος, οι In Trance 95 και οι Selofan — ένα πολυσυλλεκτικό, υβριδικό τοπίο. Πώς αντιλαμβάνεστε τη συνύπαρξη του δικού σας noise σύμπαντος με τις διαφορετικές εκφάνσεις του εγχώριου ήχου;
– Είμαστε υπέρ τέτοιων πολυμορφικών φεστιβάλ, οπότε μας φαίνεται πολύ όμορφη και φιλόξενη η συνύπαρξη αυτή. Αναμένουμε για το διήμερο με ανυπομονησία.
Αν ο θόρυβος είναι η γλώσσα όταν οι λέξεις στερεύουν, ποιο συναίσθημα ή ποια πραγματικότητα προσπαθείτε να αποτυπώσετε σήμερα που ένας συμβατικός ήχος θα το αδικούσε;
– Για να απαντήσουμε, πρέπει να πάρουμε ως αφετηρία την κατάσταση της σύγχυσης και ό,τι συναισθήματα προκαλεί αυτή κάθε φορά.
Κοιτώντας πίσω στο 2010, τι έχει αλλάξει πιο ριζικά: το πώς γράφετε ή το πώς ακούτε μουσική; Και ποιο στοιχείο από εκείνη την πρώτη ορμή παλεύετε να κρατήσετε ανέγγιχτο;
– Σίγουρα το πώς γράφουμε μουσική έχει αλλάξει, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούμε να διατηρήσουμε κάτι από την άγνοια κινδύνου των πρώτων χρόνων. Φαντάζομαι πως απαντάω και στη δεύτερη σου ερώτηση έτσι.
Αν η μουσική των Psychedelic Trips To Death ήταν ένας πραγματικός χώρος, τι αρχιτεκτονική και τι φως θα είχε; Θα ήταν ένα μέρος για να προστατευτείς ή ένα μέρος για να παγιδευτείς;
– Θα ήταν ένα μεγάλο υπνοδωμάτιο γεμάτο strobe lights, οπότε η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.
Οι Psychedelic Trips To Death θα εμφανιστούν στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ 2026 την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου μαζί με τη Λένα Πλάτωνως, τους In Trance 95, τους Selofan και άλλους καλλιτέχνες της ελληνικής underground σκηνής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Κapten: «Η ισορροπία έρχεται όταν αφήνεις χώρο στον άλλον...»
BOKAVOY: "Με το μαχαίρι στα δόντια…"
Marva Von Theo: «Η έμπνευση έρχεται πλέον από τόπους πιο θολούς και αδιόρατους...»
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
