Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης
Φωτογραφίες: Νίκος Ραζής (@nikosraz)
Ο Stylianos Ou μιλά για το Rotten, τον νέο δίσκο των Stylianos Ou & The Cortisol Cows από την Inner Ear, το μαύρο χιούμορ, τις ερωτικές ματαιώσεις και την παράξενη ομορφιά της μουσικής που δεν προσπαθεί να κρύψει τις ρωγμές της.
Υπάρχουν έρωτες που δεν τελειώνουν ακριβώς. Απλώς δεν προλαβαίνουν να γίνουν αυτό που θα μπορούσαν. Μένουν κάπου ανάμεσα σε όσα συνέβησαν και σε όσα επινοήσαμε εκ των υστέρων, αποκτώντας με τον καιρό μια δική τους, παράξενη μυθολογία. Στο Rotten, τον δεύτερο δίσκο των Stylianos Ou & The Cortisol Cows, ο Stylianos Ou επιστρέφει σε αυτό το άβολο ενδιάμεσο, εκεί όπου η μελαγχολία συναντά το μαύρο χιούμορ και η φθορά δεν αποκλείει την τρυφερότητα.
Με τραχιές κιθάρες, lo-fi υφές και μια αφηγηματική προσέγγιση που συγγενεύει με την Americana και το εναλλακτικό rock, το Rotten μοιάζει με μια συλλογή από μικρές ιστορίες που δεν βρίσκουν ποτέ την οριστική τους κατάληξη. Οι ήρωές τους κουβαλούν απωθημένα, επινοούν εκδικήσεις που δεν θα τολμήσουν να πραγματοποιήσουν και περιφέρονται σε έναν κόσμο όπου το γελοίο και το οδυνηρό συχνά μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο.
Στη συζήτησή μας, ο Stylianos Ou μιλά για τις ιστορίες που μεταλλάσσονται σε τραγούδια, την αισθητική της ατέλειας και την ανάγκη να αφήνεις τη μουσική ανοιχτή στις ερμηνείες των άλλων. Για εκείνη τη λεπτή, εσωτερική δύναμη της γραφής που δεν υπόσχεται να διορθώσει τίποτα, αλλά σου επιτρέπει να επιστρέψεις στα πράγματα όταν η μπόρα έχει κοπάσει.
η συνέντευξη
Το Rotten μοιάζει να κατοικεί σε εκείνη την αμήχανη μεσοχώρα όπου η απώλεια συναντά το μαύρο χιούμορ - εκεί όπου το γέλιο δεν είναι πάντα ένδειξη ότι όλα πάνε καλά, αλλά ίσως ο μόνος τρόπος να μη σπάσεις μπροστά σε όσα δεν μπορείς να διορθώσεις. Είναι το γέλιο για σένα καταφύγιο, όπλο ή ένας τρόπος να εκδικηθείς την ίδια την πραγματικότητα;
Το γέλιο πάντα ήταν καταφύγιο για τους περισσότερους ανθρώπους, οπότε και στην περίπτωση του Rotten ισχύει. Δεν νομίζω πως μπορείς να εκδικηθείς την πραγματικότητα μόνο με ένα στίχο, σίγουρα αντιστέκεσαι λιγάκι, αλλά χρειάζονται κι άλλα πράγματα για να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό το σκληρό πράγμα την πραγματικότητα. Πέρα από την εκδίκηση, που προφανώς το λες κάπως αστεία αν καταλαβαίνω σωστά, οι στίχοι είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του χαρακτήρα των Cortisol Cows.
Στο “Your Sexy Blouse”, η αφήγηση ξεκινά σαν σκηνή από ταινία εκδίκησης — με μια βία που έχει κάτι σχεδόν τελετουργικό — και καταλήγει σε μια παράξενη, σχεδόν αποκαλυπτική ερημιά, στην ιδέα ενός κελύφους που έχει μείνει άδειο. Πώς γεννιούνται τέτοιοι χαρακτήρες; Υπάρχει κάτι βιωμένο πίσω από αυτές τις εικόνες, ή σε ενδιαφέρει περισσότερο η στιγμή που η φαντασία αρχίζει να λέει αλήθειες που η πραγματικότητα προτιμά να αποφεύγει;
Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο τραγούδι έχει κάτι το κινηματογραφικό, έχεις δίκιο, προσπάθησα να το κρατήσω περισσότερο προς την πλευρά του μαύρου χιούμορ. Ας πούμε πως όλο αυτό βρίσκεται στο μυαλό του πρωταγωνιστή, ενός αδικημένου ερωτικά ανθρώπου, που όμως μένει εκεί και δεν γίνεται πράξη στο τέλος λόγω δειλίας και φόβου για τις τρομακτικές συνέπειες. Γι' αυτό ίσως είναι και λίγο αστείο, πέρα από τη μελαγχολία που μπορεί να βγάζει. Είναι μια εκδίκηση που έμεινε μισή.
Η Americana κουβαλά συχνά τη μυθολογία των δρόμων, των μικρών πόλεων και των ανθρώπων που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον εαυτό τους. Στο Rotten, ωστόσο, αυτή η παράδοση περνά μέσα από τραχιές κιθάρες και μια θολή, lo-fi αίσθηση, σαν το τραγούδι να έχει ηχογραφηθεί σε ένα δωμάτιο όπου κάτι έχει ήδη συμβεί. Τι σε ελκύει περισσότερο σε αυτόν τον ήχο: οι ιστορίες που μπορεί να αφηγηθεί, ή η αίσθηση ότι κάτι έχει χαθεί πριν καν αρχίσει το πρώτο μέτρο;
Και τα δύο είναι ελκυστικά που είπες. Η americana και γενικά η μουσική που έχει εσωστρεφή στίχο, είναι ένα πολύ καλό όχημα για να πει κάποιος μια ιστορία, όσο μαύρη ή και γελοία τελικά μπορεί να είναι. Τα τραγούδια στο Rotten ας το πούμε πως τα βλέπω σαν μικρά ημιτελή όνειρα, σαν συρρικνωμένοι εφιάλτες που στο τέλος γίνονται κωμωδίες και σβήνουν στα τρία και κάτι λεπτά που μπορεί να κρατάει ένα τραγούδι. Σαν ανολοκλήρωτοι έρωτες, σαν ασήμαντες αγάπες που ποτέ δεν πρόλαβαν να ανθίσουν κανονικά κι έτσι μεταλλάχθηκαν σε τραγούδια.
Στη δική μου ακρόαση, υπάρχει μια ιδιότυπη ειλικρίνεια σε φωνές που δεν προσπαθούν να κρύψουν τις ρωγμές τους. Πόσο συνειδητά αφήνεις τις ατέλειες να παραμένουν στις ηχογραφήσεις; Και πότε η τελειότητα αρχίζει να γίνεται εχθρός του συναισθήματος;
Με τον Κίμωνα Βλαχάκη, τον παραγωγό μας στο στούντιο, ο οποίος έβαλε και τις περισσότερες lead κιθάρες στο άλμπουμ, συμφωνήσαμε να κρατήσουμε αυτό το αίσθημα του ακατέργαστου στον ήχο, όχι γιατί απαραίτητα θέλαμε να αποδείξουμε κάτι ή να κάνουμε μία σημαντική δήλωση, απλά μας άρεσε αισθητικά και ηχητικά και τελικά αυτή η επιλογή κολλούσε με τα κομμάτια του δίσκου και του έδινε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα που μάλλον βοήθησε την ηχητική αφήγηση να βγει καλύτερα προς τα έξω. Τώρα όσον αφορά αυτό με την τελειότητα που λες, εγώ να σου πω την αλήθεια ποτέ δεν ήμουν φίλος του τέλειου ή του αψεγάδιαστου στον ήχο, πάντα μου αρέσει να υπάρχει ένα λάθος ή κάτι που μπορεί να πήγε στραβά και συνήθως το κρατάμε γιατί δίνει χαρακτήρα και χρώμα. Άλλωστε αυτό το άλμπουμ σίγουρα δεν είναι φτιαγμένο για να παιχτεί σε πολύ ευρύ κοινό νομίζω κι αυτό μας ευχαριστεί ιδιαίτερα.
Το Rotten είναι ο δεύτερος ολοκληρωμένος δίσκος των Stylianos Ou & The Cortisol Cows και φαίνεται να στρέφεται ακόμη πιο καθαρά προς την αφήγηση. Τι άλλαξε στον τρόπο που γράφεις από την πρώτη σας δουλειά μέχρι σήμερα; Έμαθες να εμπιστεύεσαι περισσότερο τις ιστορίες σου, ή να αφαιρείς όσα εξηγούν περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται;
Να σου πω την αλήθεια, δεν νομίζω πως έχω αλλάξει τόσο πολύ από τον πρώτο δίσκο των Cortisol Cows, Fucked Forever. Η γραφή μου μάλλον η ίδια παραμένει απλά άλλαξε αρκετά η προσέγγιση του ήχου και οι άνθρωποι που έπαιξαν στο Rotten οπότε αυτομάτως το κάνει διαφορετικό σε πολλά επίπεδα.
Οι τίτλοι και οι στίχοι σου αφήνουν συχνά την αίσθηση ότι παρακολουθούμε αποσπάσματα από μια ζωή που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ ολόκληρη. Σε ενδιαφέρει να δίνεις στον ακροατή τα κλειδιά για να καταλάβει ένα τραγούδι, ή προτιμάς να τον αφήνεις μόνο του μέσα στην ιστορία, με ό,τι βαλίτσα κουβαλάει ο καθένας;
Το δεύτερο που λες αισθάνομαι ότι μου ταιριάζει περισσότερο σαν ψυχοσύνθεση γιατί κι εγώ αυτό προτιμώ σε αυτά που μου αρέσουν, δηλαδή θέλω ο καθένας να ερμηνεύσει τα τραγούδια αυτά με τον δικό του μοναδικό τρόπο, κι αυτό είναι πραγματικά μία πολύ τίμια και καλή ανταμοιβή για μένα.
Αν το Rotten είναι ένας δίσκος για τη φθορά, τη μοναξιά και όσα μένουν πίσω, υπάρχει τελικά κάποια μορφή λύτρωσης μέσα σε αυτά τα τραγούδια; Ή μήπως η μόνη πραγματική ελπίδα βρίσκεται στο γεγονός ότι, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν διαλυμένα, κάποιος εξακολουθεί να βρίσκει λόγο να τραγουδά;
Όλα όσα λες είναι σωστά. Η φθορά και η μοναξιά είναι μέρος της ζωής και αν δεν περάσει μέσα από αυτό κάποιος δεν θα μάθει και για την αγάπη και την χαρά. Απλά συνήθως για μένα η έμπνευση έρχεται όταν αισθάνομαι ήρεμος, όταν δεν νιώθω πολύ έντονα συναισθήματα. Τώρα σε αυτό που λες, ναι, σίγουρα βρίσκω λόγο να τραγουδάω όταν μοιάζουν όλα να διαλύονται γύρω μου, αλλά σε δεύτερο χρόνο, όταν «η μπόρα θα έχει κοπάσει», ας πούμε, όταν τα συναισθήματα έχουν ωριμάσει λίγο παραπάνω. Το τραγούδι και η γραφή μου δίνουν δύναμη να αντέξω με ένα τρόπο πολύ λεπτό, πολύ εσωτερικό.
To Rotten κυκλοφορεί ψηφιακά και σε βινύλιο από την Inner Ear Records.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Cucumba: «Τώρα ξέρουμε τι θέλουμε και ξέρουμε πώς να το κάνουμε...»
Case Zero: «Μερικές φορές το λάθος timing δεν σημαίνει ότι κάτι δεν αξίζει να συμβεί»...
"Η μουσική μας λέει πού να πάμε": Οι iota για το One Band, One Show...
Bog art: Χορεύοντας ανάμεσα στα συντρίμμια του χρόνου...
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
