Γράφει ο Γιώργος Τσέκας
Οι Dephosphorus δεν αντιμετωπίζουν ποτέ το extreme metal ως απλή επίδειξη ταχύτητας. Στο Planetoktonos, το πέμπτο τους full-length μετατρέπουν την κοσμική επιστημονική φαντασία σε μια βίαιη, αποπροσανατολιστική και απρόσμενα ανθρώπινη εμπειρία. Κυκλοφόρησε στις 18 Ιουλίου 2025 από τις 7 Degrees Records, Nerve Altar και Selfmadegod Records και περιλαμβάνει εννέα κομμάτια, όπου το grindcore συναντά τα black και death metal μέσα σε αυτό που το συγκρότημα αποκαλεί “astrogrind”. Η ισχύς του, ωστόσο, δεν βρίσκεται μόνο στην ταχύτητα ή στην τεχνική πυκνότητα: βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο στίχοι, φωνητική απόδοση και ασταθής μουσική ατμόσφαιρα απεικονίζουν την ανθρωπότητα ως εύθραυστο είδος μέσα σε ένα αδιάφορο σύμπαν.
Η εννοιολογική βάση του δίσκου αντλεί από την speculative fiction, την αστρονομία και την ιδέα της ανθρώπινης επέκτασης πέρα από τη Γη. Στίχοι, τίτλος και εξώφυλλο επηρεάστηκαν εν μέρει από τη σειρά μυθιστορημάτων The Expanse των James S. A. Corey, ενώ άλλα κομμάτια εστιάζουν στην τεχνητή νοημοσύνη, στην επιστημονική πρόοδο και στους υπαρξιακούς κινδύνους. Δεν πρόκειται για διακοσμητική διαστημική εικονογραφία. Οι Dephosphorus χρησιμοποιούν το σύμπαν ως καθρέφτη της σύγχρονης αγωνίας: τεχνολογική φιλοδοξία, οικολογική ευαλωτότητα, μοναξιά της εξερεύνησης και φόβος ότι η ανθρωπότητα μπορεί να αυτοκαταστραφεί αναζητώντας υπέρβαση.
Το “Χλωμές Φλέβες” αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι στίχοι μιλούν για «τη μεγάλη ανθρώπινη επέκταση προς το σκότος», για ανθρώπους ως «μερικά πρωτεύοντα σε ένα μεταλλικό κουτί» και για διάσχιση «κενού μεγαλύτερου από ένα εκατομμύριο ωκεανούς». Η γλώσσα είναι λιτή, σχεδόν κλινική, αλλά μεταφέρει βαθιά αίσθηση εγκατάλειψης. Το διαστημικό ταξίδι δεν παρουσιάζεται ηρωικό ούτε ρομαντικό• γίνεται απεγνωσμένη μετακίνηση μέσα στην έρημο. Η εικόνα των χλωμών φλεβών που αιμορραγούν, ενώ η ανθρωπότητα ατενίζει «το γεμάτο κενό», μετατρέπει την τεχνολογική επίτευξη σε σωματική ευαλωτότητα. Η απελπισία ενισχύεται από τα φωνητικά. Αντί για συμβατικά death metal γκρόουλ ή black metal σκριμ, οι Dephosphorus επιλέγουν μια ωμή, ξυστή και καταπονημένη απόδοση, που ακούγεται περισσότερο ως πόνος παρά ως ερμηνεία. Η φωνή συχνά μοιάζει να παλεύει με τη μουσική αντί να την κυβερνά, αναδύεται από το mix σαν σήμα κινδύνου θαμμένο κάτω από κοσμικά συντρίμμια. Αυτό είναι καθοριστικό: οι στίχοι δεν απαγγέλλονται με ψυχρή απόσταση, αλλά ξεσχίζονται από ένα σώμα υπό πίεση. Έτσι, αφηρημένες ιδέες για εξαφάνιση, τεχνητή νοημοσύνη και κοσμική κατάρρευση αποκτούν σάρκα και άμεση υλικότητα.
Μουσικά, το Planetoktonos αντικατοπτρίζει αυτή την αστάθεια. Τα κομμάτια περνούν απότομα από blast beats σε γωνιώδη riffs, αιφνίδιες αλλαγές tempo και σύντομα περάσματα σχετικής ηρεμίας. Το συγκρότημα αρνείται να σταθεροποιηθεί σε ένα αναγνωρίσιμο ιδίωμα• black metal, death metal και grindcore συγκρούονται χωρίς να λιώνουν σε ένα ουδέτερο υβρίδιο. Αυτή η ανησυχία δημιουργεί τη χαοτική ατμόσφαιρα του δίσκου. Δεν ακούγεται σαν διαστημικό ταξίδι, αλλά σαν εγκλωβισμός σε ένα ελαττωματικό σκάφος, όπου όλα τα συστήματα καταρρέουν ταυτόχρονα. Σημαντικό είναι ότι το χάος δεν γίνεται άσκοπος θόρυβος. Το ντράμινγκ αλλάζει με εντυπωσιακή ακρίβεια, ενώ οι κιθάρες προτιμούν ανομοιογενή, «βαρύ» riffs αντί για συμβατική μελωδική ανάπτυξη. Η παραγωγή κρατά τα φωνητικά ελαφρώς βυθισμένα, επιτρέποντας λέξεις και φράσεις να αναδύονται σαν θραύσματα μετάδοσης. Αυτή η μερική κατανοησιμότητα δυναμώνει τους στίχους: ο ακροατής πρέπει να πλησιάσει, και αυτό που αναδύεται δεν είναι παρηγοριά αλλά συναγερμός.
Ο δίσκος κλείνει με το “Eternal Bloom”, τίτλο που υπονοεί αναγέννηση και όχι τελική καταστροφή. Αυτό έχει σημασία. Το Planetoktonos είναι ζοφερό, αλλά όχι μηδενιστικό. Αναγνωρίζει την καταστροφή, την εντροπία και τη μικρότητα του ανθρώπου, χωρίς όμως να παραδίνεται πλήρως σε αυτές. Η οπτική του συγκροτήματος για μια πιθανή ισορροπία ανάμεσα στην ανθρωπότητα και το περιβάλλον της προσδίδει στον δίσκο μια απόχρωση αψηφησιάς: ακόμη και μέσα στην ερήμωση, η συνείδηση συνεχίζει να φαντάζεται την επιβίωση. Το Planetoktonos πετυχαίνει επειδή οι Dephosphorus καταλαβαίνουν ότι το extreme metal γίνεται πιο αποτελεσματικό όταν η βία του έχει νόημα. Το χάος του δεν είναι κενή επιθετικότητα• είναι ο ήχος ιδεών που συγκρούονται, της ανθρωπότητας που έρχεται αντιμέτωπη με τα όριά της. Μέσα από απεγνωσμένα φωνητικά, κατακερματισμένες δομές και στίχους που μετατρέπουν την επιστημονική φαντασία σε υπαρξιακή μαρτυρία, οι Dephosphorus δημιουργούν ένα από τα πιο σκεπτόμενα και τιμωρητικά extreme metal άλμπουμ των τελευταίων ετών.
Οι Dephosphorus είναι αθηναϊκό extreme metal συγκρότημα που αυτοπροσδιορίζεται ως «astrogrind»: ένα υβρίδιο grindcore, death και black metal με sludge, noise rock, post-hardcore και ηλεκτρονικά στοιχεία. Σχηματίστηκαν σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 2008 από τον κιθαρίστα Thanos Mantas και τον τραγουδιστή Panos Agoros και εστιάζουν σε κοσμολογία, επιστημονική φαντασία και σε υπαρξιακά/πολιτικά ερωτήματα. Η μουσική τους, την οποία αποκαλούν «astrogrind», συνδυάζει την ταχύτητα και τη βιαιότητα του grindcore με στοιχεία death και black metal, sludge, noise rock και post-hardcore, ενώ συχνά προσθέτουν ψυχεδελικά και ηλεκτρονικά στρώματα. Στους στίχους τους εξερευνούν την αστρονομία, την κοσμολογία και την επιστημονική φαντασία, με αναφορές σε θέματα όπως η θέση της ανθρωπότητας στο σύμπαν, η τεχνητή νοημοσύνη, οι κύκλοι καταστροφής και αναγέννησης, καθώς και η σχέση ανθρώπου και βιόσφαιρας. Η δισκογραφία τους περιλαμβάνει τα Night Sky Transform (2012), Ravenous Solemnity (2014), Impossible Orbits (2017), Sublimation (2020) και το πιο πρόσφατο Planetoktonos (2025), ενώ η τρέχουσα σύνθεση είναι οι Thanos Mantas (κιθάρα/e-bow/chants), Panos Agoros (φωνητικά), John Votsis (ντραμς) και Kostas Ragiadakos (μπάσο), με τον Miltos Schimatariotis να συμβάλλει μακροχρόνια στα ηλεκτρονικά ως ανεπίσημο πέμπτο μέλος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Το «Satanic Royalty» των Midnight, ένας δίσκος ορόσημο για το Black 'n' Roll...
Η δεύτερη ζωή του «Forbidden» των Black Sabbath...
Omen: Αποκλειστική συνέντευξη με τον Nikos Migus
Head Cleaner: Το «Τhe Extreme Sound Of Truth» είναι ένας δίσκος μανιφέστο, με ταξικό πρόσημο...
Το «Live Evil» των Black Sabbath, μία από τις πιο δυναμικές ζωντανές μαρτυρίες του heavy metal...
Γιώργος Τσέκας
Ηeavy metal lover, bad decision taker, satan worshipper, storyteller, collector of mistakes...
Γιώργος Τσέκας
Ηeavy metal lover, bad decision taker, satan worshipper, storyteller, collector of mistakes...
