Γιώργος Τσέκας

  • Aναγκαστική εκτέλεση...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    «Και τι είμαστε δηλαδή; Σαν τι παραπάνω μοιάζουμε αν όχι σαν θλιβερές αντιστροφές της πραγματικότητας; Τι είμαστε, ρωτάς; Ένα μάτσο αναλώσιμοι  που πρέπει να παράγουμε πλούτο που θα τον καρπωθούν άλλοι, λίγοι, και που πρέπει χωρίς αναστολές να καταναλώνουμε άχρηστα αντικείμενα υποκατάστατα της ευτυχίας μας και των γύρω μας σαν προϋπόθεση ώστε να μας χαρίσουν αυτοί οι λίγοι, το μοναδικό μας δικαίωμα: να ζήσουμε και να χαιρόμαστε με τα απολύτως απαραίτητα όταν μας το επιτρέψουν οι συνθήκες και η κατάσταση της οικονομίας καθώς και οι διεθνείς συγκυρίες. Στο δώσαν από πολύ νωρίς να το καταλάβεις καλά αυτό, σαν ένα κατοικίδιο ζωάκι που κουνάει την ουρά του όταν το αποφασίσει το αφεντικό του και όταν θέλει να ξεσπάσει πάνω του τη βάζει στα σκέλια και πνίγει το κλάμα του όταν το χέρι που το χάιδευε αρχίσει ξάφνου να το χτυπάει».  

  • Dura Mater: Ντεμπούτο ομώνυμο ΕΡ...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας 

    Dura mater -σκληρή μήνιγγα- είναι μια παχιά μεμβράνη από πυκνό ακανόνιστο συνδετικό ιστό που περιβάλλει τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό. Είναι το πιο απομακρυσμένο από τα τρία στρώματα μεμβράνης που ονομάζονται μήνιγγες και προστατεύουν το κεντρικό νευρικό σύστημα. Τα άλλα δύο στρώματα μηνιγγίτιδας είναι το αραχνοειδές υλικό και το pia mater. Φυσικά, δεν ήξερα καν τον όρο, αλλά στην εποχή του «ένα κλικ μακριά» (θα μπορούσα να πω και στην εποχή του click away…) είναι εύκολο να βρεις πληροφορίες για οτιδήποτε χωρίς κόπο.  Από την άλλη, δεν ξέρω αν αυτό το ΕΡ βγήκε χωρίς κόπο από τα παιδιά, πάντως το Dura Mater (το ομώνυμο ντεμπούτο ΕΡ των Dura Mater από την Αθήνα) ακούγεται φονικό!

  • Αμνησία...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    Δεν θέλω να θυμάμαι το πρωινό ξύπνημα. Κάθε μέρα στις πέντε το πρωί. Σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Να σηκώνομαι πριν το ξυπνητήρι. Να πετάγομαι από το κρεβάτι γεμάτος όρεξη, με νεύρο. Είτε ήμουν πεθαμένος από την κούραση, είτε άυπνος από τις σκοτούρες, είτε νηστικός, είτε γεμάτος μώλωπες από την μπατσαρία που με τουλούμιασε στην πορεία και με άφησε μόλις τους επιτέθηκαν οι σύντροφοι και με λευτέρωσαν. Δεν θέλω να θυμάμαι πως κάθε πρωί βουρτσίζω τα δόντια και κατουράω ταυτόχρονα για να ξεκλέψω ένα λεπτό και να ρουφήξω μια γουλιά καφέ με το τσιγάρο για να μην αργήσω στη φάμπρικα. Δεν θέλω να θυμάμαι πως πάω να κάνω μια δουλειά που σιχαίνομαι για να βγάλει χρήματα ένας αχρείος, ένας κρετίνος που μας φέρεται σαν σκουπίδια. Δεν θέλω να θυμάμαι πως οι περισσότεροι συνάδελφοι μου τον ζηλεύουν και θα σκοτώνανε για να είναι στη θέση του. Δεν θέλω να θυμάμαι  πως δεν μου φτάνει ο μισθός για το νοίκι. Δεν θέλω να θυμάμαι τις λευκές νύχτες.

  • Ένα Άλογο Μπαίνει Στο Μπαρ…

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας*

    Δεν υπήρχε καλύτερος στο να λέει ανέκδοτα από τον Λου. Για κάθε άνθρωπο που συναντούσε είχε να κάνει μια πλάκα, να σκαρφιστεί μια ιστορία και να κάνει όλη την παρέα να γελάσει. Αγαπημένη του ατάκα ήταν «ένα άλογο μπαίνει στο μπαρ»… φράση που ξεκινάνε τόσα και τόσα ανέκδοτα. Κάθε Παρασκευή ή Σάββατο βράδυ όταν μαζευόντουσαν στο μπαρ της la strada Sovietica Unica 82 μετά το πρώτο ποτό, άρχιζαν τα αστεία και τα ανέκδοτα που πάντοτε ξέφευγαν και γύριζαν στο σεξ και το σόκιν.

  • Επιτάφιος (για τον Παύλο...)

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    Το επάγγελμα που ακολουθείς και βιοπορίζεσαι δεν είναι απαραίτητα και αυτό που σου ταιριάζει ή αυτό που αναδεικνύει τα προσόντα σου, ή αντανακλά την προσωπικότητα σου και σου βγάζει τον καλύτερο σου εαυτό. Δεν είναι κάτι που σώνει και καλά αγαπάς και σίγουρα δεν απαιτείται για να την κάνεις, να σου ξεδιπλώνει αρετές και χαρίσματα ή να σε γεμίζει και σαν άνθρωπο. Όχι πάντα και χωρίς να συνυπολογιστεί μια μεγάλη παράμετρος, όπως είναι η αμοιβή που σου χαρίζει ή η κοινωνική θέση. Τέλος πάντων αυτά τα είχε κατά νου ο Λάζαρος που πήρε το μαγαζί του πατέρα του σχεδόν με το που ξεμπέρδεψε από τον Στρατό. Όλους και όλους τρεις γάμους και ένα πανηγύρι πρόλαβε να βιντεοσκοπήσει ως βοηθός του κυρ Γιάννη, πριν αυτός αποδημήσει σε άλλους κόσμους.

  • Η Δικιά Μου «Τζούλια» Γυμνή Στο Γραφείο Του...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    Δεν είμαι συγγενής του. Ούτε καν φίλος του. Ούτε ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος του. Ο πρώην ένοικος της γκαρσονιέρας στον τρίτο ναι. Νυν γείτονας του επίσης ναι, μιας και μετακόμισα πριν τρία χρόνια στο απέναντι μεγαλύτερο διαμέρισμα (αν και δεν αποκτήσαμε στο διάστημα αυτό παιδιά για να χρειαζόμαστε με την γυναίκα μου μεγαλύτερο χώρο ούτε είχαμε σκοπό να κάνουμε μάλλον, όχι άμεσα πάντως) αλλά μέχρι εκεί. Βέβαια, θα αναρωτηθεί κανείς γιατί έχω κρατήσει τα κλειδιά από το προηγούμενο σπίτι μου. Χωρίς να το πω στην γυναίκα μου. Και γιατί για καιρό, σχεδόν δυο χρόνια, όταν έβρισκα χρόνο έμπαινα κλεφτά μέσα και δανειζόμουν βιβλία και τσέπωνα τσιγάρα ή λίγο χόρτο και έβαζα να πιω δυο ποτηράκια από κάποιο μισογεμάτο μπουκάλι του. Εύλογη και η απορία οποιουδήποτε με έβλεπε τώρα μέσα στο διαμέρισμα του Παντελή. Ο οποίος είχε τρεις μέρες να δώσει σημεία ζωής και είχε ανησυχήσει έστω και λίγο αυτή η απουσία του την γειτονιά. Και πριν σκάσει μύτη η μπατσαρία, αν σκάσει γιατί παίζει και να μην την καλέσει κανένας, είπα να μπω να ρίξω μια ματιά μήπως βρω κάτι που θα με βοηθούσε να καθησυχάσω την οικοδομή, πάντα βέβαια χωρίς να πω σε κανέναν ότι έχω ξαναμπεί ξανά και ξανά, στον χώρο του κρυφά.

  • Κάτω από την πόλη...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    Κάτω από την πόλη ήχους αν ακούς που μοιάζουν με τραγούδι

    Χορό έχουν στήσει αυτοί που κουβαλάν τον κόσμο

    Με ροκ εν ρολλ και θάνατο μεταλλικό

    Ποτίζουν τα τσιμέντα αλκοόλ και ιδρώτα...

  • Λήψεις Με Σπασμένο Φακό...

    Γράφουν ο Νίκος Καρδάκος και ο Γιώργος Τσέκας

    φωτό: Θωμάς Σακκάς

    Στην απομόνωση προσπαθείς με νύχια και με δόντια να μη χάσεις τη δημιουργικότητά σου, τη φαντασία σου.
    Όχι στην απομόνωση της φυλακής. Μέχρι τώρα ήμουν αρκετά τυχερός και τα σκυλιά της ασφάλειας δεν με έκλεισαν στα κολαστήρια.
    Μιλώ για τη σύγχρονη απομόνωση. Που νιώθεις κάθε μέρα να σου ρουφάει κάθε τι καλό.
    Κλείνω τα μάτια και εικόνες δημιουργούνται στο μυαλό μου. Για δες, η φαντασία μου, ζωντανή μπροστά μου.
    Ο ενθουσιασμός μου θρυμματίζεται. Κομματιάζεται.
    Οι εικόνες εναλλάσσονται.

  • Μια μπαλάντα για τον Τζόσουα από το Λιτλ Ροκ...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    Το Άρκανσο είναι ένα απαίσιο μέρος να γεννηθείς. Το Άρκανσο είναι ένα απαίσιο μέρος να μεγαλώσεις. Φυσικά, είναι σίγουρα ένα απαίσιο μέρος να ερωτευθείς. Το Άρκανσο είναι απαίσιο ό,τι και αν σκοπεύεις να κάνεις. Ειδικά αν είσαι μαύρος. Ειδικότερα αν είσαι φτωχός. Συγκεκριμένα αν είσαι μαύρος, φτωχός και ερωτευμένος με μια λευκή. Πιο συγκεκριμένα, αν είσαι ο Τζο και είναι η Μαίρη. Και το πράγμα θα μπορούσε να γίνει ακόμα χειρότερο αν ο πατέρας σου έχει καταδικαστεί για βιασμό. Σαν τον πατέρα του Έμετ. Ακόμα και αν δεν το ξέρουν την ώρα του φόνου. Την ώρα του φόνου σου. Κανείς δεν θα ρωτήσει ούτε στο Άρκανσο, όπως δεν ρώτησαν στο Μισισίπι, μα ούτε στο Σικάγο αν ήταν στ' αλήθεια ο γερό Λούις βιαστής.

  • Ξύλινη Βροχή...

    Γράφει ο Γιωργος Τσεκας

    Το κυπαρισσί Lancia Ypsilon του 1998 γρύλιζε με μανία λίγο πριν η Ισμήνη και ο Κίμωνας φτάσουν στην γενέτειρα επαρχιακή πόλη της Ισμήνης, στην οποία γύριζε ακριβώς έντεκα χρόνια μετά, για να γεννήσει την κόρη τους. Είχε φύγει για σπουδές και δεν ξανακοίταξε πίσω, μα λόγω πανδημίας του covid-19 θεώρησε έξυπνο να εκμεταλλευτεί τον τόπο καταγωγής της, που είχε το πλεονέκτημα της μικρής πόλης, άρα του μικρότερου συνωστισμού και κυρίως των μηδαμινών κρουσμάτων εν αντιθέσει με την Αθήνα. Στο δρόμο η καραντίνα και τα επικοινωνιακά τρικ της κυβέρνησης λόγω των γιορτινών ημερών του Πάσχα είχαν μονοπωλήσει τις συζητήσεις, όταν αυτές δεν διακόπτονταν από τα συνεχή τηλεφωνήματα των γονιών των ζευγαριού. Λίγο πριν φτάσουν στην είσοδο της πόλης ο Κίμωνας ξεκίνησε έναν ακόμα γύρο του πυγμαχικού τους αγώνα, όπου τα δηλητηριώδη σχόλια αντικαθιστούν τις γροθιές και τα uppercut:
    -"Κάποτε όταν θα ‘χουμε καιρό... θα σκεφτούμε πάνω στις ιδέες όλων των μεγάλων στοχαστών, θα θαυμάσουμε τους πίνακες όλων των μεγάλων ζωγράφων, θα γελάσουμε με όλους τους χωρατατζήδες, θα φλερτάρουμε όλες τις γυναίκες, θα.."

  • Οδυσσέας...

    Γράφουν ο Γιώργος Τσέκας και ο Νίκος Καρδάκος

    Όταν πέρασα φοιτητής στο Πολυτεχνείο ήμουν ένας νέος άντρας στο άνθος την ηλικίας του και είχα πολλά να περιμένω ακόμα. Δέκα χρόνια μετά ήμουν ένα ακόμα μικρό και ασήμαντο γρανάζι του συστήματος. Σαν τον ομηρικό συνονόματο Οδυσσέα που κι αν κυρίευσε την Τροία με το τέχνασμα του βρισκόταν εξουθενωμένος και αποκαμωμένος στις ακτές της Ασίας μακριά από το σπίτι του. Το όνομα μου «Οδυσσεύς», μάλλον προέρχεται από το ρήμα «οδύσσομαι» που είναι συνώνυμο του οργίζομαι και του μισώ κάποιον, οπότε μάλλον σημαίνει εξοργισμένος, αλλά στο σχολείο μου είχαν πει πως είναι ο μισούμενος από τους θεούς, αυτός που έδωσε αφορμές δυσαρέσκειας. Ποια αφορμή έδωσα, αλήθεια θέλω να μάθω. Ας τους χαρίσω την κατάρα μου τότε για να υπάρχει λόγος που τους δυσαρέστησα υπαρκτός.

  • Όχι άλλο πλιάτσικο...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    Τον Ιανουάριο του 2016 ο πλέον απερχόμενος, τότε ολόφρεσκος, πρόεδρος των Η.Π.Α. και ένας από τους χειρότερους εντεταλμένους αχυρανθρώπους της αμερικανικής οικονομικής ελίτ, που ένωσε όλους τους ψεκασμένους συνωμοσιολόγους και ακροδεξιούς της γης, Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε: «Θα μπορούσα να σταθώ στη μέση της Πέμπτης Λεωφόρου και να πυροβολήσω κάποιον και να μην έχανα ούτε ψηφοφόρο». Σε μια κυνική μα ρεαλιστική και ειλικρινή αποστροφή του λόγου ομολόγησε, αν και η δήλωση έγινε για να δώσει έμφαση στην αφοσίωση των οπαδών του, εντούτοις παραμένει ομολογία του ότι η ελίτ πολιτική, οικονομική και θρησκευτική έχει άλλους νόμους και κανόνες, αλλά και ηθικές αξίες. Κάνατε παραλληλισμό με τη Μπακογιάννη και το τροχαίο που ενεπλάκη το υπηρεσιακό της αμάξι;

  • Το σφαγείο στην πόλη...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    Υπάρχει μόνο μια ιστορία που ξέρω να λέω και αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου που σαν ένα κακό ανέκδοτο σε σταντ-απ κωμωδία που φέρνει αμηχανία κυρίως σε αυτόν που το λέει πάνω στην σκηνή και λιγότερο σε αυτόν που το ακούει κάτω από αυτή, έτσι και η ιστορία της ζωή μου, μου φέρνει την ίδια αμηχανία όταν διαπιστώνω να γκρεμίζονται τα όνειρα και η ίδια η πραγματικότητα μου, αφού ανεξάρτητα από το διαφορετικό σκηνικό ή τα δευτερεύοντα, όπως πρόσωπα, καταστάσεις ή την ιδιαίτερη φάση που είμαι, ουσιαστικά αφηγούμαι άλλη μια αποτυχία ή μια λάθος απόφαση και ανεξάρτητα πως στριφογυρίζω μάταια γύρω από αυτή, νιώθω την ανάγκη να την πω ξανά και ξανά. Όλοι με φωνάζουν Τζο. Γιατί το «Γιώργος» τους φαίνεται κοινότυπο και το επίθετο πολύ μεγάλο και με πολλά «τζ». Που πας με το Τζωτζωρμπαρτζάκης... Και σεις μπορείτε να με αποκαλείτε έτσι. Είμαι σαράντα χρόνων, χωρισμένος με μια κόρη. Δούλευα μέχρι πριν τέσσερις ώρες στα δημοτικά σφαγεία, στην επαρχιακή πόλη όπου με έσυρε η πρώην γυναίκα μου μιας και κατάγεται από εκεί.

FEATURED VIDEOS

  • 1