Γράφει ο Γιώργος Τσέκας
Όταν οι Δανοί Phrenelith εμφανιστούν ζωντανοί στο AN Club στις 29 Οκτωβρίου, θα είναι η πρώτη τους φορά στην Ελλάδα — και η Αθήνα θα έχει την ευκαιρία να ακούσει από κοντά ύμνους από έναν δίσκο που, τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, που η φωτιά του εξακολουθεί να καίει τα πάντα στο διάβα της όπως την πρώτη μέρα που κυκλοφόρησε. Το δεύτερο full-length των Phrenelith κυκλοφόρησε στις 10 Δεκεμβρίου του 2021 και αποτελείται από επτά κομμάτια: “Awakening Titans”, “Chimaerian Offspring – Part I”, “Phlegethon”, “Gorgonhead”, “Kykytos”, “Χίμαιρα” και “Chimaerian Offspring – Part II”.
Ο τίτλος δεν είναι απλώς διακοσμητικός: οι στίχοι αντλούν από τις σκοτεινότερες πλευρές της ελληνικής μυθολογίας, με αναφορές σε Τιτάνες, Γοργόνες και τον Φλεγέθοντα, τον ποτάμι της φωτιάς στον Κάτω Κόσμο. Εδώ βρίσκεται και η πρώτη μεγάλη αξία του δίσκου. Οι Phrenelith δεν χρησιμοποιούν τη μυθολογία ως εύκολη εξωτερική ταυτότητα• την κάνουν συναισθηματικό και δομικό υλικό. Ο Τιτάνας που ανοίγει το άλμπουμ δεν ξυπνά απλώς για να προκαλέσει καταστροφή• είναι μια εικόνα αρχαίας, αδρανούς βίας που επανέρχεται. Η Γοργόνα του “Gorgonhead” λειτουργεί ως το όριο ανάμεσα στα δύο μισά του άλμπουμ, ενώ το δίπτυχο “Chimaerian Offspring” δίνει στο Chimaera μια αίσθηση τελετουργικής κυκλικότητας.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του Chimaera είναι ότι η τεχνική του, που ορίζει τον δισκο αλλά δεν επιδεικνύεται. Δεν υπάρχει η λογική του death metal που μετρά τα riff σε δευτερόλεπτα ή γεμίζει κάθε κενό με shred. Αντίθετα, οι Phrenelith κρύβουν την τεχνική τους κάτω από ένα πυκνό, βαλτώδες ηχητικό τοπίο - και αυτό την κάνει πιο αποτελεσματική (και γοητευτική). Τα ριφ δεν είναι στην λογική της straightforward επίθεσης. Συχνά κυκλώνουν τον ακροατή και επιστρέφουν από διαφορετική τονικότητα ή ρυθμική γωνία. Η κιθαριστική δουλειά έχει έναν “σφαιρικό”, περιβάλλοντα χαρακτήρα: αντί για κατά μέτωπο επίθεση, χτίζει μια ατμόσφαιρα που σε περικυκλώνει. Σε κομμάτια όπως το “Awakening Titans”, το clean/αιθερικό άνοιγμα διαλύεται σε βαριά, πυκνά ριφ, δείχνοντας ότι το συγκρότημα ξέρει να χρησιμοποιεί την αντίθεση ως εργαλείο και όχι ως εντυπωσιασμό.
Ο Paweł “Tuna” Tunkiewicz στα τύμπανα είναι ίσως ο πιο υποτιμημένος πρωταγωνιστής του δίσκου. Το παίξιμό του είναι blast-heavy, αλλά όχι μηχανικό• έχει οργανικά χτυπήματα, μικροαλλαγές και λεπτομέρειες που κρατούν συνεχώς σε εγρήγορση τον ακροατή. Το μπάσο λειτουργεί ως ο στρογγυλεμένος πυρήνας πάνω στον οποίο “αναπηδά” η υπόλοιπη μίξη. Το Chimaera έχει επίσης μια συνειδητή δομή: δύο μεγάλες συνθέσεις ανοίγουν και κλείνουν το άλμπουμ, ενώ ανάμεσά τους τοποθετούνται πιο σύντομα κομμάτια. Ακόμη κι όταν ένα track πλησιάζει τα δύο λεπτά, οι Phrenelith δεν το μετατρέπουν σε ασκήσεις ταχύτητας• διατηρούν την ίδια προσοχή στη φράση, την ατμόσφαιρα και τη μετάβαση. Το “Phlegethon” είναι ίσως η πιο καθαρή απόδειξη της προσέγγισής τους. Είναι πιο ατμοσφαιρικό, πιο αργό και περιορίζει τα φωνητικά σε σποραδικούς βρυχηθμούς και σφυρίγματα, αφήνοντας το ριφ και τον ρυθμό να δημιουργήσουν την ένταση. Στο “Chimaera”, οι μελωδικά και ακουστικά ενδιάμεσα δεν λειτουργούν ως “όμορφα” διαλείμματα, αλλά ως βάθος μέσα στη δομή του κομματιού.
Οι στίχοι του Chimaera δεν είναι αφηγήσεις με πλοκή• είναι εικόνες καταστροφής, μετάπτωσης και αρχέγονης απειλής. Η Χίμαιρα, ως υβριδικό τέρας, ταιριάζει απόλυτα στη μουσική των Phrenelith: ένας ήχος που συνδυάζει old school death metal, doom/death βαρύτητα, μελωδικές σκιές και υπόγεια μελαγχολία. Το συγκρότημα έχει παραδεχτεί σε συνεντεύξεις του ότι το Chimaera απομακρύνεται ηχητικά από το Desolate Endscape (φυσικά αξίζει να επενδύσετε και σε αυτό!), ενσωματώνοντας περισσότερα doom/death στοιχεία, μεγαλύτερη βαρύτητα, πιο αργούς ρυθμούς και μια σχεδόν μελαγχολική χροιά σε ορισμένα σημεία. Αυτό εξηγεί γιατί οι μυθολογικές αναφορές δεν ακούγονται “κοσμικές” ή θεατρικές. Ο Τιτάνας, η Γοργόνα, ο Φλεγέθων και η ίδια η Χίμαιρα γίνονται εδώ σύμβολα ενός κόσμου που δεν ελέγχεται από τον άνθρωπο — αλλά τον καταπίνει.
Οι Phrenelith θα εμφανιστούν στο AN Club της Αθήνας στις 29 Οκτωβρίου, μαζί με τους Rapture και Casket Dweller. Για όσους θέλουν να καταλάβουν το συγκρότημα πριν από τη συναυλία, το Chimaera είναι το ιδανικό σημείο εισόδου: όχι επειδή είναι το πιο προσιτό album τους, αλλά επειδή αποκαλύπτει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο πώς μετατρέπουν την τεχνική σε ατμόσφαιρα και τον αρχαίο μύθο σε σύγχρονο, σαρκικό death metal.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Το «Satanic Royalty» των Midnight, ένας δίσκος ορόσημο για το Black 'n' Roll...
Η δεύτερη ζωή του «Forbidden» των Black Sabbath...
Omen: Αποκλειστική συνέντευξη με τον Nikos Migus
Head Cleaner: Το «Τhe Extreme Sound Of Truth» είναι ένας δίσκος μανιφέστο, με ταξικό πρόσημο...
Το «Live Evil» των Black Sabbath, μία από τις πιο δυναμικές ζωντανές μαρτυρίες του heavy metal...
Γιώργος Τσέκας
Ηeavy metal lover, bad decision taker, satan worshipper, storyteller, collector of mistakes...
Γιώργος Τσέκας
Ηeavy metal lover, bad decision taker, satan worshipper, storyteller, collector of mistakes...
Γιώργος Τσέκας
Ηeavy metal lover, bad decision taker, satan worshipper, storyteller, collector of mistakes...
