Όλγα Δημοπούλου

  • Dave Van Ronk: Ο δήμαρχος της οδού Μακντούγκαλ και το «Hang Me, Oh Hang Me».....

    Γράφει η Όλγα Δημοπούλου

    Δήμαρχος; Όχι, το «δήμαρχος» δεν ήταν αξίωμα για τον Van Ronk, ούτε παρατσούκλι. Ήταν τίτλος τιμητικός, που τον κέρδισε χωρίς εκλογές, στην γειτονιά της Οδού Μακντούγκαλ. Αυτός ο δρόμος της Νέας Υόρκης, δεν ήταν απλά δρόμος, αλλά ένα φυτώριο καλλιτεχνικής αναγέννησης, ένα μικρό σύμπαν, και ο Van Ronk διαδραμάτισε ρόλο πρωταγωνιστικό. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, αρχές του ’60, στο Greenwich Village του Μανχάταν, συναντιόντουσαν μουσικοί, ποιητές, συγγραφείς, πολιτικοί ανήσυχοι και άνθρωποι που προσπαθούσαν να ζήσουν έξω από τις συμβάσεις της αμερικανικής μεσαίας τάξης. Στα μικρά καφέ και στα υπόγεια κλαμπ δεν πήγαινες μόνο για να ακούσεις μουσική. Πήγαινες για να γνωρίσεις ανθρώπους, να συζητήσεις, να διαφωνήσεις, να παίξεις κιθάρα, να διαβάσεις ποίηση, να ανακαλύψεις ένα τραγούδι που δεν ήξερες ότι υπήρχε. Η Οδός Μακντούγκαλ έγινε ένα από τα κέντρα της folk αναγέννησης και της μποέμικης ζωής του Village.

  • Murder Ballads: Όταν η ζήλια παρουσιάζεται σαν πάθος, η κτητικότητα σαν έρωτας, η εκδίκηση σαν τραγική μοίρα...

    Γράφει η Όλγα Δημοπούλου

    “Φύγε Στέλλα, κρατάω μαχαίρι…”

    Μιλάμε για πολύ δυνατή σκηνή που έχει εγγραφεί στο συλλογικό ασυνείδητο. Μα τι συμβαίνει όταν ο έρωτας γίνεται θανατική καταδίκη? Τι συμβαίνει όταν η τέχνη οπλίζει και δημιουργεί θύτες και θύματα? Όταν η τέχνη χρησιμοποιεί την γυναικοκτονία ως αφήγηση?

    Εδώ λοιπόν, θα καταπιαστούμε με την τέχνη της μουσικής και θα δούμε πώς μέσα από τραγούδια εκφράζεται η βία κατά των γυναικών. Για δολοφονίες που γίνονται τραγούδια. Για το έγκλημα που ασυνείδητα γίνεται αποδεκτό.

  • Αtom Ηeart Mother: η ιστορία μιας θρυλικής ροκ σουίτας...

    Γράφει η Όλγα Δημοπούλου

    Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, μιaς και η ιδέα που μου καρφώθηκε αρχικά στο μυαλό ήταν ο όρος “σουίτα”. Η σουίτα ως μουσικό είδος έχει τις ρίζες της στην Ευρώπη της Αναγέννησης και κυρίως του 17ου αιώνα, όταν αρχίζουν να συνδυάζονται μεταξύ τους διαφορετικοί χοροί. Στην εποχή του Μπαρόκ, ιδιαίτερα τον 17ο και τις αρχές του 18ου αιώνα, η σουίτα γίνεται πολύ σημαντική μορφή. Πολλοί σημαντικοί συνθέτες γράφουν αγαπημένες σουίτες. Αυτά για να εξηγήσουμε τι είναι σουίτα στην κλασική μουσική. Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 που ακούω το Atom Heart Mother. Εκστασιάζομαι και απορώ συνάμα όταν ανακαλύπτω ότι οι Pink Floyd γράφουν μια σουίτα. Μία ρόκ σουιτα; Και ναι, το παραδέχομαι, η πρώτη μου σκέψη είναι, “τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι”;

  • Μόνο ο Μάιλς θα μπορούσε να βιάζεται τόσο πολύ να ξεμπερδέψει με ένα συμβόλαιο και να καταλήξει να γράψει ιστορία...

    Γράφει η Όλγα Δημοπούλου

    Το 1956, ο Μάιλς Ντέιβις είχε ένα μικρό… χρέος προς την Prestige Records. Είχε αποφασίσει να πάει στην Columbia μιας και είχε κλείσει μια πολύ πιο επικερδή συμφωνία. Για να αποχωρήσει όμως από την Prestige, έπρεπε να ξεμπερδεύει προσφέροντας μερικά άλμπουμ. Οι περισσότεροι μουσικοί θα το πήγαιναν με το πάσο τους. Θα καθυστερούσαν, θα έκαναν τη δουλειά διεκπεραιωτικά ή θα προσπαθούσαν να διαπραγματευτούν.

  • Ο Blind Willie Johnson ταξιδεύει στο διάστημα...

    Γράφει η Όλγα Δημοπούλου

    Ήταν το 1977, όταν η NASA έστειλε στο διάστημα τα Voyager 1 και 2. Τα διαστημικά σκάφη ταξίδεψαν έχοντας μαζί τους ένα χρυσό δίσκο, το γνωστό “Golden Record”, με μουσικές από τη Γη, ήχους, χαιρετισμούς σε 55 γλώσσες και εικόνες. Ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια που επιλέχθηκαν ήταν και το “Dark was the Night, Cold was the Ground” του Blind Willie Johnson.

  • Ο Θάνατος και η Κόρη : το περίφημο κουαρτέτο εγχόρδων σε ρε ελάσσονα του Σούμπερτ...

    Γράφει η Όλγα Δημοπούλου

    Μερικές φορές οι άνθρωποι, ακόμη κι όταν πιστεύουν πως δεν έχουν μέλλον, καταφέρνουν να δημιουργήσουν κάτι που συνεχίζει να ζει, να αναπνέει, πολλά χρόνια μετά τον θάνατό τους 
      
    Ο Φραντς Σούμπερτ ήταν μόλις 27 χρονών και είχε ήδη αρχίσει να υποψιάζεται πως η ζωή δεν είχε σκοπό να τον κρατήσει για πολύ κοντά της. Αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας που συνδέονται ιστορικά με τη σύφιλη, και η κατάστασή του τον είχε φέρει αντιμέτωπο με τη σκέψη του θανάτου. Ήταν άρρωστος, πονούσε, και η ελπίδα πως θα γινόταν καλά λιγόστευε μέρα με τη μέρα.
     
    Έτσι, μια μέρα του Μαρτίου του 1824, κάθισε κι έγραψε ένα απελπισμένο γράμμα στον αγαπημένο του φίλο Λέοπολντ, που βρισκόταν στη Ρώμη. Του έγραφε πως αισθανόταν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Πως η υγεία του δεν επρόκειτο να επιστρέψει και πως, ακόμη κι αν επέστρεφε, η χαρά είχε ήδη πετάξει. Σαν να είχε κλείσει κάποιος την πόρτα πίσω του κι εκείνος να είχε μείνει απ’ έξω. Μιλά για ψυχική οδύνη, για αδυναμία να βρει γαλήνη, ενόψει του τέλους που πλησίαζε. 

FEATURED VIDEOS

  • 1

Login