Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη
Αν κάτι διαπερνά το Filled With Nothing/Feeling like GOD από την πρώτη νότα, είναι η αίσθηση ότι τίποτα δεν στέκεται μόνο του. Πληρότητα και κενό, ένταση και σιωπή, κίνηση και παύση συνυπάρχουν χωρίς να αναιρούνται. Η μπάντα δεν επιχειρεί να εξηγήσει τις αντιφάσεις της εποχής, αλλά να τις κατοικήσει.
Οι συνθέσεις απλώνονται στον χρόνο, αρνούνται τη βιασύνη και ζητούν παρουσία. Οι στίχοι συνομιλούν άμεσα με μια καθημερινότητα φορτωμένη από υπερδραστηριότητα, υλισμό και μια μόνιμη αίσθηση κόπωσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το διπλό single λειτουργεί σαν ρωγμή. Όχι για να προσφέρει απαντήσεις, αλλά για να δημιουργήσει χώρο. Χώρο για αμφισβήτηση, για παρατήρηση, για ένα βήμα πίσω από τον θόρυβο.
η συνέντευξη
Στο νέο σας διπλό single Filled With Nothing / Feeling like GOD, η έννοια της αντίθεσης είναι πανταχού παρούσα. Πώς επηρεάζει η αίσθηση της αλληλεξάρτησης των αντίθετων στοιχείων τον τρόπο που συνθέτετε και γράφετε μουσική;
Καλησπέρα και ευχαριστούμε πολύ για τις ερωτήσεις. Είναι αλήθεια πως η συνύπαρξη των αντίθετων στοιχείων στον κόσμο είναι ένα κομμάτι το οποίο συναντάμε όλο και συχνότερα αν όχι παντού. Η αναγνώριση του περνάει στη μουσική μας κυρίως στιχουργικά. Σε κάποια τραγούδια αυτό βγαίνει και ενορχηστρωτικά με την διακύμανση της έντασης. Εκεί που υπάρχει ένταση μπορεί να υπάρχει ηρεμία και εκεί που υπάρχει ξέσπασμα, υπάρχει υπομονή. Προσπαθούμε να μην γίνεται κάτι επιτηδευμένα, θέλουμε να ενστερνιστούμε την συμβίωση των αντίθετων στην δημιουργία μας και να επιτρέπουμε την ύπαρξη τους συνειδητά. Σίγουρα η αίσθηση όλου αυτού που περιγράφουμε απαιτεί την πλήρη παρουσία του ανθρώπου που ακούει και βιώνει το καλλιτεχνικό έργο.
Οι στίχοι του Ανδρέα φαίνεται να σκαλίζουν βαθιά την ανθρώπινη ψυχή, αναζητώντας νόημα μέσα στη σύγχρονη υπερδραστηριότητα και την εφήμερη κατοχή πραγμάτων. Πώς η καθημερινότητα της Αθήνας και η κοινωνική πραγματικότητα της εποχής σας διαμορφώνουν αυτά τα συναισθήματα;
Επειδή στην Αθήνα ζούμε και μεγαλώνουμε, η πόλη αυτή αποτελεί βασική πηγή έμπνευσης. Η χώρα αυτή και όχι μόνο, κατά την άποψη μας, διακατέχεται από μία υλιστική και βαθιά καπιταλιστική νοοτροπία αποκομμένη από την πραγματική ανθρώπινη ανάγκη και αίσθηση πνευματικής ολοκλήρωσης. Η αναπλήρωση αυτών γίνεται με εφήμερες λύσεις, μεγάλα λόγια, κατοχή αγαθών, αξιολόγηση ατόμων βάσει χρημάτων και επαγγελματικής αίγλης, καταπιεστικά στερεότυπα τα οποία μαθαίνουμε να κάνουμε δικά μας και να τα θεωρούμε οριακά «φυσικά φαινόμενα». Όπως έχω ξαναπεί πιο παλιά, η αγαπημένη φράση «έτσι είναι». Για να μην πλατειάζω πολύ, θεωρώ όλο αυτό μας διαμορφώνει κατά πολύ αυτά τα συναισθήματα. Ίσως η υπερδραστηριότητα να είναι κάτι πιο μοντέρνο αλλά πολύ καλά χτισμένο , αγκαλιασμένο και προστατευμένο από την πνευματική ρηχότητα.
Από το Elements μέχρι το Hate The World, υπάρχει μια σαφής εξέλιξη στο songwriting σας, τόσο ηχητικά όσο και θεματικά. Ποιο είναι το νήμα που συνδέει όλα αυτά τα έργα μέσα στην προσωπική σας μουσική αφήγηση;
Το βασικό νήμα που συνδέει όλες μας τις δημιουργίες είναι η μεταξύ μας ενότητα, η εξέλιξη μας εσωτερικά, η παρατήρηση μας και η ύπαρξη της μπάντας σε αυτόν κόσμο. Μουσικά προσπαθούμε να κάνουμε όσο πιο δικούς μας μπορούμε τους ήχους που ακούμε και να είναι το τελικό φίλτρο των συναισθημάτων μας.
Στην εναλλακτική ροκ σκηνή, η έννοια της ευαλωτότητας συχνά εκφράζεται μέσω της έντασης και της αδρεναλίνης. Πώς ισορροπείτε μεταξύ της δύναμης και της τρωτότητας στον ήχο και τους στίχους σας;
Προσπαθούμε να μην σκεφτόμαστε πως «είναι» τα πράγματα όσο αφορά τον ήχο μας και τους στίχους μας. Επίσης προσπαθούμε να μην σκεφτόμαστε πώς «πρέπει» να ισορροπούμε ή κάτι τέτοιο. Πλέον δεν μας αφορά αν ισορροπούμε στο αποτέλεσμα, θεωρούμε πως όσο πιο κοντά έρχεσαι στην προσωπική και ομαδική ισορροπία αυτό αποτυπώνεται παντού φυσικά. Οπότε δεν ξέρω αν μπορώ να δώσω κάποια πιο συγκεκριμένη απάντηση σε αυτό.
Η αίσθηση του χρόνου και της διάρκειας φαίνεται να έχει κεντρικό ρόλο στο διπλό single σας, με κομμάτια που μοιάζουν να διαστέλλουν την εμπειρία της μουσικής. Πώς προσεγγίζετε τη χρονικότητα στη σύνθεση και την παραγωγή;
Είναι αλήθεια πως στο “Filled With Nothing/Feeling Like God” ο χρόνος είναι διαφορετικός. Νιώθω πως θα μπορούσαμε να το συνθέτουμε για πάντα. Νιώθουμε σαν να βγήκαμε έξω από τον χρόνο και να τον κοιτούσαμε σαν μια γραμμή μπροστά μας, όπου βλέπαμε την αρχή, το τώρα και το επόμενο τώρα. Είναι η πρώτη φορά που προσεγγίζουμε έτσι κάποιο έργο μας και η αλήθεια είναι ότι νιώσαμε ηρεμία. Είμαστε πεπεισμένοι πως είμαστε όντα τα οποία περπατούν μέσα στον χρόνο, μια έννοια που εμείς δώσαμε τόση σημασία, αλλάζουμε όσο και αν μισούμε την αβεβαιότητα και η ύπαρξη μας βασίζεται πλέον στην συρρίκνωση αυτής. Ο χρόνος αποκτάει νόημα όταν αντιμετωπίζεται συνολικά. Αλλιώς μας τρώει. Ή πιο επίκαιρα, μας κουράζει. Αυτό μας εμπνέει στην σύνθεση και στην παραγωγή μας.
Η περιοδεία και οι ζωντανές εμφανίσεις φαίνεται να σας έχουν επηρεάσει σημαντικά. Υπάρχει κάτι που μόνο η σκηνή μπορεί να προσφέρει στη διαδικασία της δημιουργίας σας;
Σίγουρα και ακόμα και σήμερα θεωρούμε πως αυτό είναι το «δυνατό» μας σημείο. Υπάρχει ναι, η φυσική αντιπαράθεση με τους ανθρώπους που το μοιραζόμαστε. Η οποία είναι πολύ διδακτική και μας έχει επηρεάσει περισσότερο αντίστροφα από όσο περιμέναμε. Η σκηνή μας ανοίγει τα μάτια και είναι ίσως διαχρονικά το πιο δυνατό συναίσθημα που έχουμε από την φυσική μας εμπειρία με την μουσική. Επειδή έχουμε επαφή με τις ζωντανές εμφανίσεις από πολύ μικρά παιδιά, μας θυμίζει έως ένα βαθμό την αγνότητα και την αγάπη για τη μουσική καθαυτή χωρίς όλο το περιβάλλον γύρω της.
Τέλος, αν έπρεπε να περιγράψετε το συναίσθημα που θέλετε να αφήσετε στους ακροατές με το Filled With Nothing / Feeling like GOD με μία εικόνα ή στιγμιότυπο, ποιο θα ήταν αυτό;
Δεν θα περιγράψω το συναίσθημα, γιατί θεωρώ ότι το όλο νόημα του τραγουδιού αυτού είναι η προσπάθεια για την ανακάλυψη του και η καταστροφή των τούβλων που έχουμε στο κεφάλι μας. Αυτό που θα θέλαμε να αφήσουμε στον ακροατή είναι λίγο χώρος για αμφισβήτηση του εαυτού του. Δεν ξέρουμε αν θέλετε κάτι τέτοιο, αλλά ένα στιγμιότυπο που μου φάνηκε πολύ ταιριαστό σε αυτό που νιώθαμε όταν το γράφαμε είναι από την τηλεοπτική σειρά “Rick And Morty” όπου ο Morty λέει την φράση «Hey man, I don’t give a crap about myself, Rick».
* * * * *
Όταν τελειώνει το Filled With Nothing/Feeling like GOD μένει μια εκκρεμότητα. Ένα αίσθημα ότι κάτι μετακινήθηκε ελαφρά, χωρίς να μπορείς να το ονομάσεις. Η μουσική εδώ δεν λειτουργεί ως δήλωση, αλλά ως διαδικασία. Ως μια ήσυχη, επίμονη προσπάθεια να σταθείς μέσα στον χρόνο χωρίς να σε καταπιεί. Η μπάντα δείχνει εμπιστοσύνη στον ακροατή, αφήνοντάς του χώρο να βρει το δικό του νόημα, το δικό του κενό, τη δική του στιγμή πληρότητας. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ειλικρινές αποτύπωμα του έργου: δεν σου λέει ποιος είσαι. Σε καλεί απλώς να μείνεις λίγο ακόμη με τον εαυτό σου και να ακούσεις.
Οι Loud Silence είναι οι Ανδρέας Γιαννακόπουλος, Νίκος Γιαννακόπουλος και Ιάσονας Θεριός και το Filled With Nothing/Feeling Like GOD κυκλοφορεί από το bandcamp του συγκροτήματος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ
«What I have is never what I want»: Οι XOAN μιλούν για τις εντάσεις που διαμόρφωσαν το “Tensions”...
Dramachine: Συνέντευξη με αφορμή το νέο τους EP “Désir Excès"...
The Skelters: «Αν δεν αφήσεις τις ατέλειες να φανούν, δεν κάνεις ροκ...»
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
