Γράφει ο Αχιλλέας ΙΙΙ
Υπάρχει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί καιρό στην πιάτσα, σύμφωνα με το οποίο όταν ο Miles Davis βρέθηκε καλεσμένος στο Λευκό Οίκο με τη σύζυγό του από τον Ronald Reagan για τη βράβευση του Ray Charles, γύρισε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ και τον ρώτησε “Τι σπουδαίο έχεις κάνει εσύ στη ζωή σου και σε κάλεσαν εδώ απόψε;” Ψύχραιμα εκείνος της απάντησε: “Λοιπόν, έχω αλλάξει την ιστορία της μουσικής πέντε ή έξι φορές. Εσύ τι έχεις κάνει, πέρα από το να πηδάς τον Πρόεδρο;”
Λοιπόν, αυτή είναι μια πολύ ωραία ιστορία και περιγράφει ένα περιστατικό που ελάχιστα απίστευτο μπορεί να φανεί σε όποιον γνωρίζει λίγα πράγματα για τον χαρακτήρα του Miles Davis, ο οποίος δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του όταν αισθανόταν ότι τον υποτιμούσαν (ιδίως όταν το άτομο που προσπαθούσε να τον προσβάλει ήταν λευκό). Βέβαια, στην αυτοβιογραφία του ο ίδιος (αφού προηγουμένως αναφέρει ότι πήγε στο Λευκό Οίκο επειδή επέμενε η γυναίκα του, και αφού πει ότι ο Reagan ήταν πολύ εντάξει μαζί του, και τον σεβάστηκε και η σύζυγός του ήταν γοητευτικότερη, έδειχνε ζεστός άνθρωπος και της φίλησε και το χέρι) αφηγείται μια ιστορία με κάπως παρόμοιο περιεχόμενο: Στο τραπέζι όπου καθόμουν η σύζυγος ενός πολιτικού πέταξε κάποια μαλακία για τη τζαζ, του τύπου “Yποστηρίζουμε αυτή τη μορφή τέχνης απλώς επειδή βρίσκεται σε αυτή τη χώρα και αποτελεί τέχνη στην ύψιστη μορφή της ή είμαστε απλώς μπλαζέ και αγνοούμε την jazz επειδή προέρχεται από εδώ και όχι από την Ευρώπη, και προέρχεται από μαύρους;” Αυτό το είπε έτσι στο άσχετο. Δεν γουστάρω τέτοιες ερωτήσεις επειδή είναι απλώς ερωτήσει από κάποιον που προσπαθεί να ακουστεί ευφυής, όταν στην πραγματικότητα δεν δίνουν δεκάρα για τη jazz. Tην κοίταξα και είπα “Τι είναι αυτά, τώρα; Είναι η ώρα της jazz ή κάτι τέτοιο; Γιατί με ρωτάς τέτοιες μαλακίες;” Οπότε εκείνη είπε, “Μα είσαι jazz μουσικός, δεν είσαι;” Kαι εγώ είπα, “Είμαι μουσικός, σκέτο. Θέλεις αλήθεια να μάθεις γιατί η μουσική jazz δεν εκτιμάται σε αυτή τη χώρα;” [...] “H jazz αγνοείται εδώ επειδή ο λευκός θέλει να κερδίζει τα πάντα. Στους λευκούς αρέσει να βλέπουν άλλους λευκούς να κερδίζουν, όπως ακριβώς κάνεις και εσύ και δεν μπορούν να κερδίσουν όταν πρόκειται για τη jazz και τα blues, επειδή αυτά τα δημιούργησαν οι μαύροι. Έτσι λοιπόν, όταν παίζουμε στην Ευρώπη, οι λευκοί εκεί μας εκτιμούν επειδή ξέρουν ποιος έκανε τι και θα το παραδεχτούν. Οι περισσότεροι όμως λευκοί Αμερικάνοι δεν θα το κάνουν”.
Mε κοίταξε, κοκκίνισε ολόκληρη και μετά είπε, “Λοιπόν, τι έχεις κάνει εσύ που είναι τόσο σημαντικό στη ζωή σου; Γιατί είσαι εδώ;” “Λοιπόν, έχω αλλάξει τη μουσική πέντε ή έξι φορές, οπότε υποθέτω ότι αυτό έκανα και υποθέτω ότι δεν γουστάρω να παίζω απλώς συνθέσεις λευκών.” Tην κοίταξα πραγματικά ψυχρά και της είπα. “Τώρα, πες μου τι σημαντικό έχει κάνει εσύ, πέρα από το να είσαι λευκή, πράγμα που δεν είναι καθόλου σημαντικό για μένα, οπότε πες μου για τι πράγμα είσαι διάσημη...” [Μπορεί να χαιρόμουν πολύ αν η πρώτη από τις δύο ιστορίες ήταν εντελώς αληθινή, αλλά τι σημασία έχει τελικά; Ο Miles Davis, πράγματι (όπως λένε οι πιο ειδικοί από εμένα) άλλαξε τη μουσική (όχι τη jazz, αλλά τη μουσική) πέντε-έξι φορές, ακόμη και αν δεν την άλλαξε εντελώς μόνος του. Ήταν ο απαραίτητος καταλύτης. Ένα παράξενο και αξιοθαύμαστο κράμα. Ένα ανθρώπινο σταυροδρόμι από αυτά που προσφέρουν νέες κατευθύνσεις και οδηγούν σε μαγικούς προορισμούς. Ακόμη και αν ο ίδιος χανόταν αρκετά συχνά και επέστρεφε πληγωμένος από άσχημα μέρη, αναζητώντας στο σκοτάδι τα επόμενα βήματά του, έτοιμος για καβγά και περήφανος, ακόμη και όταν με το ζόρι στεκόταν όρθιος. Και εκείνη τη βραδιά στο Λευκό Οίκο φορούσε το πιο φανταχτερό κουστούμι απ' όλους...]
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ
Το "Bitches Brew" του Miles Davis: Ανανεώνοντας τη φαντασία στην τζαζ...
«Όταν ακούς τον Miles να παίζει, είναι αυτό που είναι, όποια κοινωνική θωράκιση κι αν φοράει»
Esperanza Spalding: Μια ιδιοφυία στην jazz του 21ού αιώνα...
Tilaye Gebre: Ethio-jazz για τη νύχτα...
Thelonious Monk: Μια παρακαταθήκη που ευδοκιμεί...
Αχιλλέας ΙΙΙ
Ο Αχιλλέας ΙΙΙ (κατά κόσµον Αχιλλέας ΙΙΙ) γεννήθηκε στην Καβάλα, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα το 1979, το 1998 και το 2002, αντίστοιχα. Απολαµβάνει να ανοίγει τρύπες στην πραγµατικότητα, να αφαιρεί το γκρίζο υλικό της και να συµπληρώνει τα κενά µε παραδοξολογίες, προκαλώντας τον εκνευρισµό εκείνων που λατρεύουν το µονότονο γκρίζο, επειδή χάρη σε αυτό τονίζονται τα άδεια τους µάτια. Επίσης, αποφεύγει τα λιβάνια, τα δερµάτινα ντιβάνια και τα θερµαινόµενα καζάνια, χορεύει εξαιρετικά σπάνια σε γάµους, βιβλιοπαρουσιάσεις και λοιπές εκδηλώσεις –µε τη δικαιολογία ότι τον πονάει πότε το ένα του πόδι και πότε το άλλο–, ενώ τα τελευταία δώδεκα χρόνια είναι µέλος του container rock συγκροτήµατος Bog art.
Αχιλλέας ΙΙΙ
Ο Αχιλλέας ΙΙΙ (κατά κόσµον Αχιλλέας ΙΙΙ) γεννήθηκε στην Καβάλα, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα το 1979, το 1998 και το 2002, αντίστοιχα. Απολαµβάνει να ανοίγει τρύπες στην πραγµατικότητα, να αφαιρεί το γκρίζο υλικό της και να συµπληρώνει τα κενά µε παραδοξολογίες, προκαλώντας τον εκνευρισµό εκείνων που λατρεύουν το µονότονο γκρίζο, επειδή χάρη σε αυτό τονίζονται τα άδεια τους µάτια. Επίσης, αποφεύγει τα λιβάνια, τα δερµάτινα ντιβάνια και τα θερµαινόµενα καζάνια, χορεύει εξαιρετικά σπάνια σε γάµους, βιβλιοπαρουσιάσεις και λοιπές εκδηλώσεις –µε τη δικαιολογία ότι τον πονάει πότε το ένα του πόδι και πότε το άλλο–, ενώ τα τελευταία δώδεκα χρόνια είναι µέλος του container rock συγκροτήµατος Bog art.
