Troll-ες οι πληροφορίες για το νέο άλμπουμ των Tool...
- Details
- Published: Thursday, 23 February 2017 18:32
- Written by Merlin's Music Box


Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή στο ΙΛΙΟΝ plus και με τη σύμπραξη του Merlin’s Music Box η παρουσίαση του καινούργιου δίσκου των Dr. Albert Flipout’s One CAN Band (κοινώς της παρέας που αποτελείται από τον Μίκη Παντελούς, το κονσερβοκούτι Dr. Albert και την Jess, την γοητευτική νεκροκεφαλή). Το εξαιρετικό Don’t You Call My Name κυκλοφόρησε πριν μερικούς μήνες σε CD και με την ευκαιρία της πολύ πρόσφατης έκδοσής του σε βινύλιο παρακολουθήσαμε τον Μίκη δεμένο πίσω από τον Δόκτορα Albert να παρουσιάζει ζωντανά τα κομμάτια του δίσκου, διανθισμένα από το γνώριμο χιούμορ του, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις αφού το ίδιο το μουσικό υλικό του δίσκου είναι πολύ πλούσιο και επεξεργασμένο. Αυτό, ωστόσο, που μας εξέπληξε μολονότι είχε ανακοινωθεί, ήταν ότι μετά την παρουσίαση του άλμπουμ ο Μίκης κάθισε έπειτα από καιρό πίσω από ολόκληρη ντραμς για να συνοδέψει τους Trash United, ένα σχήμα φίλων μουσικών που εμφανίστηκαν σαν tribute band του μοναχικού καλλιτέχνη. O Νίκος Σκιαδόπουλος, άριστος γνώστης της φυσαρμόνικας και τραγουδιστής με ύφος και αρτιότητα έδωσε post punk χροιές και ύφος σε κομμάτια του Παντελούς αλλά και σε διασκευές. Απόλυτα κουλ και με ιδιαίτερη ευκολία και έλεγχο, ο Βαγγέλης Γιαρένης (με δεξί μπάσο γυρισμένο αριστερά χωρίς μετατροπή) υποστήριξε με τον καλύτερο τρόπο αυτό το απροσδόκητο σαραντάλεπτο gig, ενώ μάγεψε ο κιθαρίστας Μιχάλης Μπελεδάκης που λίγο προηγουμένως είχε συνοδέψει τον Μίκη σε ένα κομμάτι της σόλο εμφάνισής του. Ήταν πράγματι μια ξεχωριστή βραδιά που ενθουσίασε τους φαν του Μίκη όσο και τη νεότερη γενιά που έκανε αισθητή την παρουσία της.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)
Για τον Σωτήρη Θεοχάρη δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πράγματα εμείς. Τα λέει όλα μόνος του, τόσο στη συνέντευξή του στο Merlin's Music Box όσο και με τη δράση του μέσα από την ελληνική πανκ (και όχι μόνο) σκηνή, αλλά και με την ενεργή παρουσία του στα κοινωνικά τεκταινόμενα πέρα από τη μουσική. Ιδρυτικό μέλος των θρυλικών Αδιέξοδο που έγραψαν ιστορία με το κομμάτι "38 Χιλιοστά", αφιερωμένο στο δολοφονημένο Μιχάλη Καλτέζά, πέρασε, όπως εξηγεί ο ίδιος, από διάφορα μουσικά στάδια ώσπου να καταλήξει και πάλι στο καθαρόαιμο πανκ με τους ANFO, με τους οποίους σήμερα διαγράφει μια νέα, ασυμβίβαστη πορεία.
Συνέντευξη: Aylos Abies Saylos, Αντώνης Ζήβας, Γιάννης Καστανάρας
Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ Photos)
Η Nadia Moth! ζει στην Αυστραλία και είναι αυτοδίδακτη φωτογράφος. Άρχιζε να φωτογραφίζει μόλις πριν από μερικά χρόνια γι’ αυτό θεωρεί ότι ακόμα εξελίσσεται. Οι φωτογραφίες της με μουσικά θέματα αρχικά αποτέλεσαν ένα όχημα για να συντηρεί απλώς τις αναμνήσεις της σαν μια κοπέλα που της άρεσε η διασκέδαση, σύντομα το κοινό άρχισε σιγά σιγά να εκδηλώνει ενδιαφέρον γύρω από αυτές.
Δοκιμάζοντας τις ικανότητές της χωρίς να στηρίζεται σε επαγγελματικού τύπου υψηλής ποιότητας μηχανές, έχει επιλέξει μια μεσαίου μεγέθους mirrorless μηχανή, την Fuji X-e1. «Μ’ αρέσει να φωτογραφίζω μουσικούς επειδή τα αποτελέσματα είναι πολύ απρόσμενα. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να περιμένεις και να προσδοκάς την κατάλληλη στιγμή και επειδή αυτή δεν διαρκεί πολύ, πρέπει να την απαθανατίσεις με το που τα μάτια σου θα την εντοπίσουν, ειδάλλως την έχεις χάσει για πάντα».
Στις αρχές Δεκεμβρίου, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη με τον Dave Ling, ο Lemmy αναφέρθηκε στα προβλήματα υγείας του. Ήταν χαρακτηριστικά επιθετικός όταν η κουβέντα στράφηκε στις εικασίες για την υγεία του. «Έχω σιχαθεί πια αυτή την ερώτηση “Πρόκειται να πεθάνεις;”», είπε. «Αυτή η ερώτηση έχει παλιώσει. Είμαι καλά. Βγαίνω στη σκηνή και δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Έχω καλές και κακές μέρες, αλλά τον περισσότερο καιρό τα πάω καλά». Όταν ρωτήθηκε αν σκεφτόταν το θάνατο σε σχέση με τα πρόσφατα προβλήματά του, η απάντησή του ήταν ξερή και αποκαλυπτική. «Ο θάνατος είναι κάτι αναπόφευκτο, σωστά; Κι αυτό το σκέφτεσαι όλο και περισσότερο όταν φτάνεις στην ηλικία μου. Δεν ανησυχώ γι’ αυτό. Όταν φύγω, θέλω να φύγω κάνοντας αυτό που κάνω καλύτερα. Αν πεθάνω αύριο, δεν έχω παράπονο. Έχω περάσει καλά».
Λιγότερο από ένα μήνα πριν από το θάνατό του, ο Lemmy είχε πρωταγωνιστήσει σε διαφημιστικό σποτάκι της φινλανδικής εταιρεία γάλακτος Valio. Ο αείμνηστος φαίνεται να βγαίνει από ένα βενζινάδικο με μουσική υπόκρουση το Βαλς του Δουνάβεως του Στράους. Μολονότι ολοφάνερα καταπονημένος και αδυνατισμένος, κοιτάζει την κάμερα, τη σημαδεύει με το μπαστούνι του και ψελλίζει σχεδόν περιφρονητικά τη φράση «I have never drunk milk and I never will. You asshole», πριν στραφεί και πάλι μπροστά με το πασίγνωστο, παιχνιδιάρικο χαμόγελο.
«Σε μουσικό επίπεδο τη βρίσκω περισσότερο τώρα από ό,τι σε ολόκληρη τη διάρκεια της καριέρας μου», λέει ο Tim “Timmy C” Commeford, ο άνθρωπος πίσω από το καταιγιστικό μπάσο των Rage Against The Machine και των Audioslave για το νέο του συγκρότημα WAKRAT που σχημάτισε το 2015 μαζί με τον ντράμερ Mathias Wakrat και τον κιθαρίστα Laurent Grangeon. Εκτός από το μπάσο, ο Commeford εκτελεί χρέη τραγουδιστή και στιχουργού, όπως κάνει και στους Future User, την ηλεκτρονική μπάντα που τρέχει παράλληλα από το 2013. «Μουσικά παίζουμε ένα εντελώς διαφορετικό στυλ από αυτό που είναι δημοφιλές σήμερα. Η μουσική μας θα είναι πάντα λίγο αριστερά του κέντρου, την ηχογραφήσαμε αυθεντικά, ντραμς, μπάσο, κιθάρα, φωνητικά, χωρίς ωστόσο να τη δέσουμε μαζί. Ηχογραφούμε τα τραγούδια όπως υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ηχογραφηθούν».
Και η αποκλειστική συνέντευξη της μπάντας στο Merlin's...
Ο αποδημητικός άνθρωπος
Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μια ιστορία μετανάστευσης. Από τότε που σχηματίστηκαν οι πρώτες κοινωνικές ομάδες, οι άνθρωποι διαρκώς μετανάστευαν από το ένα μέρος στο άλλο προς αναζήτηση τροφής ή ασφάλειας, αναζητώντας τόπους όπου θα μπορούσαν να επιβιώσουν, να αναπτυχθούν.
Ο πλανήτης που μας φιλοξενεί έχει οργωθεί από τα βήματα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που χάραξαν μονοπάτια τα οποία έγιναν δρόμοι. Δρόμοι που έκαναν το πλανήτη ένα φιλόξενο μέρος για το ανθρώπινο είδος, δρόμοι που έφεραν κοντά τους πολιτισμούς, τους ανάμειξαν, τους μετέφεραν σε άλλους τόπους κάνοντας νέους πολιτισμούς πιο εξελιγμένους. Ο ίδιος ο πολιτισμός είναι το αποτέλεσμα της διαρκούς μετανάστευσης του ανθρώπινου είδους και ξεκίνησε χωρίς να φορά παπούτσια.
TO NEO ΜΙXCLOUD TOY MERLIN'S MUSIC BOX
https://www.mixcloud.com/john-kastanaras/merlins-report-from-the-new-greek-scene-010217/

Youth in Outer Space interview
Εμείς δεν χρειάζεται να πούμε κάτι περισσότερο… Δεδομένου ότι έχουμε υπόψη μας τη σχετική ανακοίνωση που ανάρτησαν πρόσφατα οι ΑΔΙΕΞΟΔΟ, αλλά και τη δήλωση του συνεργάτη μας Αντώνη Ζήβα, ως ομάδα συντακτών και συνεργατών του Merlin’s Music Box, δηλώνουμε ότι και τα δυο κείμενα μας βρίσκουν απολύτως σύμφωνους και τα αναδημοσιεύουμε αυτούσια.

H ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ "ΑΔΙΕΞΟΔΟ"
Σχετικά με την λαϊκή εμποροπανήγυρη «τέχνης και πολιτισμού», την οποία διοργανώνει η Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων με παράλληλο πρόγραμμα δράσεων της στέγης του ιδρύματος Ωνάση, υπό τον ευφάνταστο και νταλκαδοπιασάρικο, χαζονοσταλγικό, τίτλο «GR80S — Η Ελλάδα του Ογδόντα στην Τεχνόπολη».

Όπως φαίνεται με μια απλή ματιά στους δεκάδες «συντελεστές» και χορηγούς της έκθεσης το πανηγυράκι είναι σουπερλούξ, και έξτραλαρντζ και έχει ορισθεί το «ευτελές» αντίτιμο των 5€, για όποιον αναξιοπαθούντα θέλει να το δει. Αλήθεια σε εποχές με τόση μνημονιακή στέρηση, τόση πρεμούρα για την διαφάνεια και τόση αλτρουιστική αγωνία για τον πολιτισμό μας, πως και δεν υπάρχει πουθενά στην σχετική ιστοσελίδα ο συνολικός προϋπολογισμός των εκδηλώσεων ; Θα ήταν άκρως ενδιαφέρον να μάθουμε πόσο πάει το ταξιδάκι – αναδρομή στα 80s και πόσο κοστολογούνται οι «υπηρεσίες πολιτισμού».
Σε κάθε περίπτωση είναι εμφανές πως η «πρωτότυπη ιστορική και πολιτισμική αναδρομή στην δεκαετία του ’80 η οποία έχει στόχο να προσφέρει στον επισκέπτη μια μοναδική αναβιωτική εμπειρία», εμπεριέχει ένα σύνολο πληρωμένων υπηρεσιών σε διάφορους «συντελεστές» και σαφώς δεν είναι μια δωρεάν πολιτιστική προσφορά στον πολίτη. Παράγει κέρδος μέσω της «παροχής εργασίας» των συντελεστών και μέσω της υπεραξίας του «αέρα» ο οποίος, στην περίπτωση αυτή, είναι τα «εκθέματα» όσων τα παραχωρούν ή όσων τα χορηγούν, ή όσων εν πάση περίπτωσή για τους δικούς τους λόγους και επιδιώξεις επιθυμούν να … «εκτεθούν» στο πανηγύρι.
Ιδιαίτερη και ιντριγκαδόρικη περίπτωση, ο Ian Svenonius. Ειδικά για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, τόσα μαζεμένα παράδοξα σχεδόν ξαφνιάζουν ή (συνηθέστερα) προκαλούν καχυποψία.
Πρωτοεμφανίστηκε στο μουσικό στερέωμα με τους cult noise-punk Nation Of Ulysses (NOU), οι οποίοι «δεν ήταν ένα rock ’n’ roll group, μα ένα πολιτικό κόμμα που δεν έφτιαχνε δίσκους, αλλά όπλα». Μια μπάντα που ηχογραφούσε στη μυθική Dischord Records του Ian MacKaye αλλά τα μέλη της, σε αντίθεση με τη φιλοσοφία των Fugazi (και των άλλων hardcore θρύλων της εποχής – Black Flag, Henry Rollins κλπ.), φορούσαν κοστούμια, δεν ήταν χορτοφάγοι, δεν έκαναν push-ups, διατυμπάνιζαν τις jazz επιρροές τους, συστήνονταν ως οπαδοί του Μάο και χαρακτήριζαν το rock ’n’ roll όπλο του καπιταλισμού!

Πιστός στις δυο βασικές του αρχές ότι «κάθε γκρουπ είναι ένα μανιφέστο» και ότι «κάθε μπάντα πρέπει να υπάρχει για πέντε μόνο χρόνια», ο Svenonius, διαλύει τους Nation of Ulysses και φτιάχνει τους Make Up, επεξηγώντας ότι πρόκειται για «ένα group με βασικές του επιρροές τα gospel, τον James Brown, και τη ριζοσπαστική αριστερά». Με τους Make Up παντρεύει ηχητικά τη μαύρη μουσική με garage θόρυβο, οι στίχοι πέρα από τη CIA, το FBI και τη soul , αναφέρονται πλέον στην «παγκόσμια θλίψη» που προκαλεί η εξαΰλωση της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ η σκηνική του παρουσία χαρακτηρίζεται ως “υβρίδιο ανάμεσα σε Prince και Iggy Pop». Ως performer, ο Svenonius είναι έτσι και αλλιώς εντυπωσιακός. Ήδη από την εποχή των NOU έως σήμερα κινείται συνεχώς, μοιράζεται το μικρόφωνο με το κοινό, τους ζητά να συμμετέχουν, ανεβαίνει στους ώμους τους έχοντας πάντα το μικρόφωνο στο στόμα σαν σήμα κατατεθέν. (Έχει καταγράψει κατάγματα σε χέρια και πόδια, έχει ανοίξει το κεφάλι του, έχει υποφέρει διασείσεις.)

THE LIST...
01. Mr. Highway Band - Open The Door (feat. Jennie Kapadai)
02. Kemerov - Species
03. Gypsy Chief Goliath -Got no Soul
04. Reignwolf - Lonely Sunday
05. The Winery Dogs - Hot Streak
06. Monk - Zoltan Hypnotic Power
07. Mother Desert - Caravan
08. Black Casino and The Ghost - Boogeyman
09. Volbeat - The Devils Bleeding Crown
10. The Cruel Intentions - Accidentally Intoxicated
11. Mick Harvey - Ich Liebe Dich... Ich Dich Auch Nicht

(κείμενο - εικονογράφηση: Aylos Abies Sylos)
Περπάτησα, περπάτησα και ξαναπερπάτησα. Έλεγα ιστορίες. Τραγουδιστά. Έβρισκα ιστορίες και μετά τις τραγουδούσα με ό,τι όργανο μου βρισκόταν. Άρπα, λαούτο... Λαούτο καλύτερα. Έλεγα ιστορίες, κυρίως για αγάπη. Για στρατιώτες που αγαπούσαν την κυρά και για θανάτους . Και περπατώντας πήγαινα σε άλλα μέρη να τραγουδήσω τις ιστορίες μου, ανέβαινα σε κάρα και άκουγα και τις ιστορίες των άλλων στα χάνια. Και μετά έπαιρνα τα χαρτιά με τις ιστορίες που πουλάγαν στα πανηγύρια και τις έλεγα και αυτές και καμιά φορά διάβαζα μέσα και τις ιστορίες που έφτιαχνα εγώ. Όλο αγάπες, θάνατο με κυράδες και ανάμεσα στις αγάπες είχε και νέα αληθινά τι λαοί μένουν στην Αμερική και πόσο μαύροι είναι οι μαύροι και γίγαντες που μέναν στην Ινδία.